အခန်း ၆၂
Vol. 7 Ch. 62
62 01
အခန်း 62
ဧကရာဇ်နှင့် မှူးမတ်နှစ်ဦးသည် သုံးလှမ်းအကွာတွင် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ငြိမ်သက်နေကြသည်။
“မနေ့ညက တော်ဝင်စစ်သည်တွေကို သုံးပြီး ယဲ့အမတ်ကြီးကို အိမ်ကနေ နန်းတော်ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။ တုံနွမ်နန်းဆောင်မှာပဲ ထားခဲ့ပြီး မေးခွန်းအနည်းငယ်ပဲ မေးခဲ့တယ်။ နေ့လယ်မတိုင်မီကပဲ လူကို ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့တယ်”
“မနက်က ချီကျန့်ဟန် မင်းအိမ်ကို မသွားခင် လာမေးတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျန်း... တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးဘူး၊ ခေါင်းတွေ ရှုပ်၊ ဒေါသတွေ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာ။ ပြင်းထန်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးပြီး မင်းကို အိမ်ကနေ အတင်း ထွက်လာအောင် ဖိအားပေးချင်ခဲ့တာ...”
“ကျန်း... မှားသွားပါတယ်” လော့ရှင်းယွမ်သည် လှည့်လာသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရေနက်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ အရောင်မှိန်နေသည်။
အဝေးမှ မီးရောင်များသည် သူ့၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးအတွင်း၌ ခုန်ပေါက်နေသည်။ တစ်ဝက်မှာ မျှော်လင့်ခြင်း၊ တစ်ဝက်မှာ ထိတ်လန့်ခြင်းတို့ဖြင့် သူသည် ခက်ခဲစွာ ပြောသည်။ “ရွှယ်ချင့်၊ ကျန်းကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့”
မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လွှာကို ချလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်၏ ရိုးသားပြီး ပြင်းပြသော အကြည့်ကို ရှောင်လိုက်သည်။
“ဧကရာဇ် စကား ကြီးကျယ်လွန်းပါတယ်” သူမသည် မျက်နှာကို ဘေးသို့ စောင်း၍ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည်။ “မှူးမတ်တစ်ဦးအနေနဲ့ ဧကရာဇ်ကို စိတ်ဆိုးစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး”
အဝေးမှ ခုန်ပေါက်နေသော မီးရောင်များသည် သူမ၏မျက်နှာကို ထင်ဟပ်နေသည်။ နူးညံ့သော ဘေးတိုက် မျက်နှာကို လင်းစေသည်။
အမူအရာသည် နူးညံ့သော်လည်း ပေါ့ဆနေသည်။
လူကို မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးရာသို့ တွန်းပို့နေသည့် ပုံစံမျိုး…
လော့ရှင်းယွမ်သည် မြင်လိုက်ရသောအခါ လျင်မြန်စွာ ခုန်နေသော နှလုံးသားသည် ရေခဲရေ နက်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ တစ်စပြီး တစ်စ အောက်သို့ နစ်ဆင်းသွားသည်။
ဆယ်နှစ်ကြာ ဘေးနားတွင် အဖော်ပြုခဲ့ရသည်။ နေ့ညမပြတ် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ခဲ့ရသည်။
မြို့တော်တွင် ဤလူကို သူ့လောက် နားလည်သူ ဘယ်သူမှ မရှိတော့…။
မေရွှယ်ချင့်သည် အပြင်ပန်းမှာ ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းတွင် တစ်ကိုယ်တည်း မာကျောသော စိတ်ရှိသူ ဖြစ်သည်။
သူ၏ ရွှယ်ချင့်သည် လူတိုင်းကို အမြဲတမ်း ငြိမ်းချမ်းစွာနှင့် သဘောထားကြီးစွာ ဆက်ဆံသည်။ စကားပြောရာတွင် သေချာအောင် ပြောလေ့မရှိဘဲ အလုပ်လုပ်တိုင်း နောက်ဆုတ်ရန် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ချန်ထားတတ်သည်။ သို့သော် တစ်ကြိမ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပါက... ဘယ်သူမှ ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
62 02
သူ ဧကရာဇ်ဖြစ်သော်လည်း မတတ်နိုင်ပေ။
လော့ရှင်းယွမ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ သူ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မျှော်စင်၏ အမိုးထောင့်ရှိ အရိပ်ကြီးထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
“ဒီနေ့ နုတ်ထွက်ဖို့က... မဖြစ်မနေ လုပ်ရမဲ့ ကိစ္စလား” သူသည် မိမိကိုယ်ကို ပြောင်သလို ရယ်လိုက်ပြီး ဆို၏။ “ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့လဲ။ ရောဂါကြောင့်ပဲလား”
မေဝမ့်ရှူး၏ အသံတွင်လည်း အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့မှု ပါလာသည်။ “တကယ်ပဲ ရောဂါ ဖြစ်နေတာ ကြာပါပြီ”
တစ်ခဏအတွင်း စိတ်သည် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမသည် ညတစ်ညတွင် ယန်ရန်နှင့် ပြောခဲ့ဖူးသော ရည်ရွယ်ချက်ကို သတိရမိသည်။
နှစ်သစ် ကူးပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း စီစဉ်၊ တစ်ဆင့်ချင်း ရာထူးမှ နုတ်ထွက်၊ အချိန် လုံလောက်စွာ ယူပြီး ဧကရာဇ်ရှေ့မှောက် ကောင်းကောင်း နှုတ်ဆက်ဖို့...
အသံတွင် နောင်တအနည်းငယ် ပါလာသည်။
“နှစ်သစ်မတိုင်မီ နုတ်ထွက်ဖို့က တကယ်ကို အလျင်စလို ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ရတာ... မဖြစ်မနေ လုပ်ရတော့မယ်”
သူမသည် တစ်ဝက် နောက်ဆုတ်ပြီး သုံးကြိမ်မြောက် ခါးကိုကိုင်း၍ အရိုအသေပေးသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး မေဝမ့်ရှူး ရောဂါ ပြင်းထန်သဖြင့် တာဝန်ကြီးကို ထမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိပါ။ ဧကရာဇ်အား နှုတ်ဆက်ရန်၊ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ပြီး မွေးရပ်သို့ ပြန်ရန် တောင်းဆိုပါတယ်”
လော့ရှင်းယွမ်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမကို မတားတော့ပေ။
မျှော်စင်၏ အမြင့်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လက်ရှည်ဝတ်ထားသော ဧကရာဇ်သည် ခေါင်းကို မြှောက်ပြီး လုံးဝ မည်းနက်နေပြီ ဖြစ်သော ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်ကာ နောက်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။
“ငါ သိပြီ။ မေအမတ်၊ ထပါတော့”
သူသည် ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။
“ကျစ်ချန် နန်းဆောင်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးနေရာကနေ မြို့တော်ကို ကြည့်ရင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ရှေ့မှာ ပေါ်နေတယ်။ လက် ဆန့်လိုက်ရင် ကြယ်တွေကို ခူးလို့ရမယ်”
“ကျန်း တစ်ခါတလေ သန်းခေါင်မှာ စိတ်ပါလက်ပါဖြစ်ပြီး မင်းကို လကြည့်ဖို့၊ ဝိုင်သောက်ဖို့၊ ကဗျာရွတ်ဖို့၊ စစ်တုရင် ကစားဖို့ ခေါ်ချင်ခဲ့တယ်။ မင်းက အမြဲတမ်း အလုပ်များနေလို့ဆိုပြီး ငြင်းနေခဲ့တာ။ နောက်မှ ကျန်း မင်းကို မြို့ပြင် တောင်တက်တာ အမြဲတွေ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မြင့်တဲ့နေရာကို တက်တာ မတွေ့ရဘူး။ အဲဒီတော့မှ မင်း အမြင့်ကို ကြောက်နေတာကို မှန်းမိတယ်။ ဒါကြောင့် အမြဲတမ်း အကြောင်းပြချက်ပေးပြီး ရှောင်နေခဲ့တာပေါ့”
မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ကို ပိုက်၊ မျက်လွှာကို ချပြီး တိုးတိုးဆိုသည်။ “ဧကရာဇ် ထိုးထွင်းသိမြင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ကလေးဘဝက ခြံစည်းရိုးကနေ ပြုတ်ကျဖူးတယ်။ အဲဒီကတည်းက အမြင့်ကို ကြောက်ပါတယ်”
62 03
လော့ရှင်းယွမ်သည် အသံက အလွန်နိမ့်စွာဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။ “ကလေးဘဝတုန်းက ပြုတ်ကျခဲ့တာ။ အခုရော ကြောက်သေးလား”
မေဝမ့်ရှူးသည် မော့ကြည့်ပြီး မျှော်စင်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းကို လှမ်းကြည့်သည်။ “ကြောက်တော့ မကြောက်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လွတ်လပ်ပြီး အလွန် မြင့်တဲ့နေရာမှာ ရပ်နေရရင် စိတ်က အမြဲတမ်း မသက်မသာ ဖြစ်နေတတ်တယ်”
“မင်းကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး” လော့ရှင်းယွမ်သည် သစ်သား လက်ရန်းကို လက်ဖြင့် ထောက်ထားပြီး လှည့်မကြည့်ဘဲ ဆိုသည်။ “မင်း နန်းဆောင်ထဲမှာပဲ ပြန်ဖြေပါ။ အပြင် စင်္ကြံကို မထွက်လာပါနဲ့”
“မွေးရပ်ကို ပြန်ချင်တဲ့ စိတ်ကူးက ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ” လေတိုက်ခတ်သံကြားမှ သူသည် စတင် မေးမြန်းသည်။
“ဧကရာဇ် ခွင့်လွှတ်ပါ” မေဝမ့်ရှူးသည် အမှန်အတိုင်း ဖြေသည်။ “အမြဲတမ်း ရှိခဲ့ပါတယ်”
လော့ရှင်းယွမ်သည် မျက်လွှာကို ချလိုက်ပြီး ကျစ်ချန် နန်းဆောင်အောက်ရှိ ပြေးလွှားနေသော နန်းတွင်း အစေခံ အစုအဝေးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“အမြဲတမ်း ရှိခဲ့တယ်” သူသည် တိုးသောအသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
“မှန်ပါတယ်၊ မကြာသေးခင် လအနည်းငယ်အတွင်း ကျန်း မင်းကို ခက်ခဲစေခဲ့တာ ကျန်းရဲ့ အမှားပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် မင်းကို မကောင်းခဲ့ဘူးလား။ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဆက်ဆံခဲ့တာ မရှိခဲ့ဘူးလား။ ဘယ်နေရာမှာများ ကျန်း မင်းကို လျစ်လျူရှုခဲ့ဖူးလို့လဲ”
မေဝမ့်ရှူး၏ စိတ်ထဲတွင် နူးညံ့ဆုံး နေရာသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ အိမ်တွင် သိမ်းထားသော ရွှေသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် သေဒဏ်မှ လွတ်သည့် တံဆိပ်ပြားကို သတိရမိသည်။
ပထမဆုံး ဆုချခဲ့စဉ်က လူငယ် ဧကရာဇ်သည် သူမ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ပြီးကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော တံဆိပ်ပြားကို လက်ထဲ ထိုးထည့်ပေးခဲ့သည်။ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်ပြီး ပြတ်သားကာ စိတ်ရင်းမှန် အပြည့်အဝ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် စိုစွတ်လာသည်။
“ဧကရာဇ်က အရင်က ကျွန်တော်မျိုးကို အလွန် ကောင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့…” မေဝမ့်ရှူးသည် ခံစားချက်များကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖိနှိပ်၍ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “လူတိုင်းမှာကိုယ်စီ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိကြပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ရုံးတော်တွင် မရှိပါဘူး။ တောင်တန်းနဲ့ ရေပြင် အနီးအနားမှာ အနားယူချင်သော စိတ်သာ မကြာခဏ ရှိပါတယ်”
လော့ရှင်းယွမ်သည် လှည့်လာပြီး ပြတ်သားစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီအချိန်အထိ အမှန်အတိုင်း မပြောချင်သေးဘူး”
မေဝမ့်ရှူး၏ အမူအရာသည် လေငြိမ်နေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ပြီး အနည်းငယ်မျှ မလှုပ်ရှားပေ။ “ကျွန်တော်မျိုး ပြောသမျှက အမှန်ပါ”
လော့ရှင်းယွမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးဖြင့် လက်ရန်းကို အားပါစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရာ လက်ချောင်းများ တင်းကျပ်လာသည်။
62 04
“အသက် နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ဟန်လင်ပညာရှိအမတ် တစ်ဦးက ကြီးမြတ်တဲ့ အနာဂတ်ကို စွန့်ပယ်ပြီး၊ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်၊ မွေးရပ်သို့ ပြန်၊ တောင်ပေါ်မှာ တိတ်တဆိတ် အနားယူမယ်”
သူသည် စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ပြောပြီးနောက် အံကြိတ်၍ နောက်တစ်ကြိမ် မေးသည်။
“ဒါက တကယ်ပဲ မင်းရဲ့ ဒီအချိန်က ရင်းနှီးတဲ့ ဆန္ဒလား။ စမ်းသပ်တာ မရှိဘူးလား။ ငါ့ စိတ်ထဲမှာ မင်းအပေါ် 'ငှက်ကုန်သွားရင် လေးကို ဖျက်ပစ်' တဲ့ စိတ်ရှိမရှိ သိချင်လို့လား”
မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ညနေခင်း မြို့တော်၊ ကျယ်ပြန့်သော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ကြည့်လျက် လော့ရှင်းယွမ်သည် ဖိနှိပ်ထားသော သက်ပြင်းကို ချသည်။
“နေနဲ့လက အပေါ်မှာ ရှိတယ်။ ကျန်း ဧကရာဇ်တစ်ပါး အနေနဲ့ ကတိတည်တယ်”
“အရင်က ဝန်ကြီးချုပ် ရာထူးကို ကတိပေးထားတာ မပြောင်းလဲဘူး။ မင်းအတွက် ချန်ထားမယ်”
“မင်းနဲ့ ငါ လက်တွဲပြီး စိတ် အတူတူထားကာ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ခေတ်သစ်ကို ဖန်တီးမယ်။ နောင် သမိုင်းတွင် ရှားပါးတဲ့ ဧကရာဇ်နှင့် မှူးမတ်အဖြစ် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ချီးကျူးခံရမှာ သေချာတယ်”
“ရွှယ်ချင့်” သူသည် အလေးအနက်ထား၍ ပြောသည်။ “ကျန်း မင်းကို တောင်းဆိုပါတယ်”
တစ်ခဏအတွင်း မေဝမ့်ရှူး၏ မျက်နှာတွင် ထိမိသော အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။
ညနေခင်း ဖုံးလွှမ်းနေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် သူမသည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပွင့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။
ထိုကြည်လင်သော အပြုံးသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် ဝမ်းနည်းသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။
“ဧကရာဇ်ရဲ့ မေတ္တာတော်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက မသင့်တော်ပါဘူး”
++++++