အခန်း ၆၆
Vol. 7 Ch. 66
66 01
အခန်း 66
မေဝမ့်ရှုး မြို့တော်မှ ထွက်ခွာမည့်နေ့ကို နန်းတော် ဧည့်ခံပွဲပြီးနောက် နှစ်ရက်အကြာတွင် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။
ခမ်းနားသော နန်းတော် ဧည့်ခံပွဲ တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး မြို့တော်ရှိ ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းများ အားလုံး စုဝေးခဲ့ကြသည်။ နှုတ်ဆက်စကား ပြောသင့်သူများကို ပြောဆိုပြီးစီးခဲ့ပြီး နှုတ်ဆက်စကားများကိုလည်း ပြောဆိုခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။
ဤသို့ ထွက်ခွာခြင်းသည် မူလ အစီအစဉ်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားသော်လည်း အဆင်ပြေသည်။
ထိုနေ့ မနက်စောစောတွင် အမတ်များ နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ချိန်ကို ရည်ရွယ်၍ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သေတ္တာများနှင့် ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးပြီးစီး၍ မြို့တော်မှ ငှားရမ်းထားသော အစေခံများကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် ဧကရာဇ်၏ လက်ဆောင် အိမ်တော်၏ တံခါးကို တံဆိပ်ခတ်ကာ... ယန်ရန်၊ ချန်ပေါ်တို့နှင့် သခင်နှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါခဲ့သော အိမ်တော် အစေခံအချို့သည် လှည်းများစွာဖြင့် လေအေးထဲတွင် မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
မြင်းရထားသည် ကျယ်ဝန်းသဖြင့် ယန်ရန်သည် သူမနှင့်အတူ စီးနင်းလိုက်ပါလာပြီး တိုးတိုးလေး ညည်းတွားသည်။
“သခင် ဘာလို့ ဒီအချိန်ကို ရွေးရတာလဲ။ နောက်ကျရင် ကျန်တဲ့သူတွေ မလာနိုင်တောင် အမတ်ဟောင်း ယဲ့လင်မယား လာပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် နှုတ်ဆက်လို့ ရသေးတယ်”
“နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ချိန်ကို ရည်ရွယ်ပြီး ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ။ ဆရာတို့ကို ပင်ပန်းစေချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး”
မေဝမ့်ရှုးသည် ယနေ့ ကောင်းကင်ပြာရောင် သာမန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး ဂါဝန်ရှည်ကို ဖြန့်ကျက် ဝတ်ဆင်ထားကာ စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးနေသည်။ “သူတို့လည်း အားလုံး သိကြပါတယ်။ မြို့တော်က ထွက်ခွာပေမဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အနာဂတ်မှာ စာတွေ ဆက်သွယ် နေမှာပါ”
ယန်ရန်သည် အနည်းငယ် နောင်တ ရနေဆဲဖြစ်သည်။ “ဒီလိုပြောရင်တောင်၊ ဒီနေ့ မြို့ပြင်အထိ တကူးတက လာပို့တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ရှိရင် ချစ်ခင်မှု ပိုရှိတာပေါ့”
မေဝမ့်ရှုး ရယ်မောနေစဉ် ရုတ်တရက် အဖွဲ့နောက်ဘက်မှ ရှန်ယီချန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး အဝေးမှ အော်ခေါ်သည်။ “သခင်၊ အနောက်ဘက် လမ်းမကနေ လူတစ်ယောက် လိုက်လာနေပါတယ်”
မေဝမ့်ရှုးသည် ရထားပေါ်မှ ဆင်းပြီး သူမ၏ နောက်ဘက်ရှိ လမ်းမဆုံးကို လှမ်းကြည့်သည်။
66 02
အမှန်ပင် မြို့တော်ဘက်မှ မြင်းတစ်ကောင်သည် တစ်ကိုယ်တည်း အပြေးအလွှား လိုက်လာပြီး လမ်းဘေးတွင် မြင်းကို ရပ်တန့်ကာ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်သောအခါ ပိန်ချုံးပြီး စိမ်းဝါရောင် သန်းနေသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထိုမျက်နှာသည် အလွန် ရင်းနှီးပြီး နန်းတော် ဧည့်ခံပွဲတွင်မှ ဝိုင်သောက်၍ နှုတ်ဆက်ခဲ့သော ရှင်ယီနင်၊ ရှင်နန်းတွင်းသမားတော် ဖြစ်နေသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ ရက်အနည်းငယ်ပဲ မတွေ့ရသေးတာ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ပိန်ချုံးနေရတာလဲ” မေဝမ့်ရှုးသည် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီရက်အတွင်း နန်းတော်မှာ အဆက်မပြတ် တာဝန်ထမ်းဆောင် နေရလို့ ပင်ပန်းနေတာလား အမြန် အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူသင့်တယ်။ တကူးတက လာပို့စရာ မလိုပါဘူး”
ရှင်ယီနင်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အောက်သို့ ကွေးညွှတ်ပြီး မငိုရဲ၊ မရယ်ရဲသော အမူအရာကို ပြသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ” သူသည် မိမိကိုယ်ကို ပြုံးရယ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။ “နန်းတော်ထဲမှ မယ်တော်ကြီးတောင် မရှိတော့ဘူး၊ ကျန်တဲ့ အစေခံအို အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။ ညဘက်ဆိုရင် ဆေးဝါးခိုးတဲ့ ကြွက်တောင် အေးလို့ အပြင်မထွက်ဘူး၊ ကျွန်တော် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာ ဘာဖြစ်စရာရှိလဲ”
မေဝမ့်ရှုးသည် သူ၏ စကားတွင် အဆိပ်အတောက် ပါနေသည်ကို ကြားသဖြင့် ဘေးဘက်ရှိ လူရှင်းသော နေရာသို့ လှည့်သွားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူမရှိမှ သူမသည် အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။ “တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ၊ ဘာလို့ မင်းရဲ့ စိတ်တွေ ဒီလောက် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေရတာလဲ ဧကရာဇ် ဝိုင်မူးပြီး မင်းကို ဒုက္ခပေးတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ညည်းညူဖို့ လိုက်လာတာလား”
ရှင်ယီနင်သည် ခါးသီးစွာ အကြိမ်အနည်းငယ် ရယ်မောပြီး မျက်ရည်ကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။
“ဧကရာဇ်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဘူး၊ မင်းကလည်း မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားဖို့ ဆူဆူပူပူ လုပ်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ကို ဒုက္ခပေးတာပေါ့။ မင်း ဒီနေ့ ဝက်ဝံသားမွေးကို ဝတ်ထားပြီး ပခုံးတွေ ပေါ့ပါးနေတာ၊ ဟား ဟား ဟား၊ မွေးရပ်မြေပြန်ပြီး ရောဂါကုသဖို့ ထွက်ခွာတာနဲ့ မြို့တော်က အရာအားလုံးကို နောက်ကျောနောက် ပစ်ထား လို့ ရပြီလို့ ထင်နေတာလား”
သူသည် အံကြိတ်ပြီး ကပ်လာသည်။ “မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ် ဧကရာဇ်ကို အလွယ်တကူ စွန့်ပစ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့ သူက မင်းကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး မွေးရပ်မြေပြန်ပြီး ရောဂါကုသတာ၊ မေရွှယ်ချင့်၊ မင်း မွေးရပ်မြေပြန်ရင် ဒီအချိန်ကစပြီး လွတ်လပ် ပေါ့ပါးစွာ နေထိုင်နိုင်ပြီလို့ ဘာလို့ ဒီလို အပြစ်ကင်းတဲ့ အတွေးမျိုး တွေးနိုင်ရတာလဲ”
မေဝမ့်ရှုးသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။
66 03
“တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ” သူမ၏ လေသံသည်လည်း နိမ့်ကျ သွားသည်။
ရှင်ယီနင်သည် နေရာတွင် ပတ်ချာလည် အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချ လိုက်ဟန်ဖြင့် စာတစ်စောင်ကို သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး အံကြိတ်လျက် မှာကြားသည်။
“ကျွန်တော် ဒီနေ့ ခေါင်းကို ရင်းပြီး ထွက်လာတာပါ။ နန်းတော် ဧည့်ခံပွဲမှာ ဝိုင်မူးပြီး နန်းတော်မှာ အိပ်ခဲ့တဲ့ညတုန်းက ဧကရာဇ်က တုံနွမ်နန်းဆောင်ကို လာပြီး မင်းကို လာကြည့်ခဲ့တယ်။ လောကကို တုန်လှုပ်စေမဲ့ စကားတွေ အများကြီးကို ပြောသွားခဲ့တယ်”
“ကျွန်တော်ဟာ သာမန်လူပါ၊ ကျွန်တော်လည်း အသက်ကို ချစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မပြောနိုင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ဒီစာထဲမှာ ရေးထားတယ်၊ လမ်းမှာ သေချာဖတ်၊ ဖတ်ပြီးရင် မီးရှို့ပစ် ကျွန်တော်ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပါ။ မွေးရပ်မြေ ပြန်ရောက်ရင် ပထမဆုံး လုပ်ရမှာက ကိုယ့်အတွက် ခေါင်းတလား ဝယ်ပြီး ရောဂါဆိုးရွားလို့ မကုသနိုင်တော့တဲ့ သတင်းကို ထုတ်ပြန်လိုက်ပါ”
“သေဆုံးကြောင်း သတင်း တစ်ခုတည်းကသာ နန်းတော်ထဲက အဲဒီလူကို မင်းကို မြို့တော်သို့ ပြန်ခေါ်မဲ့ စိတ်ကူးကို လုံးဝ ပယ်ဖျက်ပစ်နိုင်မှာပါ”
(စာစစ်သူ ပြောချင်လို့ - ကဲ မမကတော့ အောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးသွားပါပြီ)
******