အခန်း ၆၇

67 01

အခန်း 67

ရှင်ယီနင်သည် နောက်သို့ လှည့်မပြန်မီ သုံးလှမ်းတိုင်တိုင် နောက်လှည့်ကြည့်ကာ စာကို မီးရှို့ပြီး ခြေရာလက်ရာ လုံးဝ မကျန်စေရန် စိုးရိမ်တကြီး မှာကြားနေသည်။ မေဝမ့်ရှုးက လေးငါးခါ ဆက်တိုက် ကတိပေးပြီးမှ ထိုသူကို လွှတ်လိုက်ရသည်။

ယန်ရန်သည် အနားသို့ တိုးလာပြီး အံ့ဩစွာ မေးသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘာကိစ္စများမို့လို့ သခင် ရှင့်ကို ဒီလောက်ထိ ကြောက်လန့်စေရတာလဲ”

မေဝမ့်ရှုးသည် အင်္ကျီလက်ထဲရှိ ပါးလွှာသော စာရွက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ် လိုက်သည်။

“သူက ပုံမှန်ဆိုရင် အလွန်သတိထားတဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား ရှိသူပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ထိ သတိထားနေတယ်ဆိုရင်... ကိစ္စသေးသေးလေး မဟုတ်လောက်ဘူး”

မြင်းရထားသည် ဆက်လက် ထွက်ခွာပြီး အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ ချီတက်သည်။

မေဝမ့်ရှုးသည် ထိုအရေးကြီးသောစာကို ဖြည်လိုက်ပြီး၊ လေကာထားသော အထူသား ကုလားကာကို အနည်းငယ် ဖွင့်၍ ဆောင်းရာသီ၏ နေရောင်ကို အသုံးပြုကာ စာရွက် တစ်ရွက်လုံး ပြည့်နေသည့် စာလုံးများကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

နှုတ်ဆက်စကားများ လုံးဝမပါဝင်ဘဲ စာ၏အစတွင် တိုက်ရိုက် ရေးသားထားသည်။

“အဲဒီညက နန်းတော် ဧည့်ခံပွဲမှာ ဝိုင်တွေ သောက်ပြီးတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က မူးမူးနဲ့ တုံနွမ်နန်းဆောင်ထဲကို ဝင်သွားတယ်”

“အမတ်မင်းရဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတွေကို စစ်ဆေးဖို့ ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဘေးမှာ လိုက်ပါခိုင်းတယ်”

“ခုနစ်ပုံသုံးပုံ မူးယစ်နေတဲ့ အခြေအနေအောက်မှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က အရူးအမူး ဖြစ်နေတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့တယ်”

“သူက မင်းကို မိန်းကလေး တစ်ယောက်အဖြစ် အိပ်မက်မက်ခဲ့တယ်။ နွေဦးရာသီ တစ်နှစ်မှာ နန်းဆောင်ထဲမှာ ထိုင်နေပြီး နံ့သာရောင် လည်ပင်းရှေ့ဖုံး နွေဦးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်...”

ယန်ရန်သည် ရထားလုံးအခန်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ထိုင်လျက် မီးသွေးမီးဖိုထဲမှ မီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရေဖြည်းဖြည်းချင်း ဆူလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီး မီးကို ငြှိမ်း၊ လက်ဖက်ရည်ကို နှပ်ပြီး၊ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုကိုင်၍ ထလာသည်။

“သခင်၊ ခုနကမှ နှပ်ထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်... အိုး၊ ဘုရားရေ”

67 02

သူမသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် အသက်ရှူမြန်နေသော မေဝမ့်ရှုးကို တွေ့လိုက်ရပြီး လက်ချောင်းထိပ်များသည် လေကာထားသည့် ပြတင်းပေါက် ကုလားကာကို တင်းတင်း ဆုပ်ထားသဖြင့် ကုလားကာကို ဆုတ်ဖြဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ရှင်နန်းတွင်းသမားတော်က လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်ပိုင်းကမှ မြင်းစီး၍ ပေးပို့သွားသော စာကို လက်ဖဝါးထဲတွင် အလုံးလေး ဖြစ်အောင် ချေမွှထားသည်။

ယန်ရန်သည် အလွန်အံ့ဩသွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဘေးရှိ စားပွဲပု ပေါ်သို့ အမြန် တင်လိုက်ပြီး မေးသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ”

မေဝမ့်ရှုး၏စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာကို မမြင်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ယန်ရန်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အသံသည်လည်း ငိုသံ ပါလာသည်။ “မြို့တော်ကတောင် ထွက်လာခဲ့ပြီ၊ အားလုံးလည်း အဆင်ပြေနေတာပဲ၊ နောက်ထပ် ဘာများ ကိစ္စကြီး ဖြစ်ပြန်ပြီလဲ...”

မေဝမ့်ရှုးသည် ထိတ်လန့်ခြင်းမှ ပြန်လည် သတိဝင်လာပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ငိုတော့မလို ဖြစ်နေသော ယန်ရန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး၊ ကုလားကာကို ဆွဲကိုင်ထားသော လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်လိုက်သည်။

“ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါဘူး” သူမက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးသည်။

ယန်ရန်၏မျက်နှာသည် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သိပ်မယုံကြည်ဟန် ရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး စကားနှစ်ခွန်း ထပ်ပေါင်းသည်။

“ဒါဟာ အမှန်တကယ် ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မထင်မှတ်ဘဲ သိရှိသွားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုမှ အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာတာဖြစ်ပြီး အချို့ ထူးခြားမှုတွေကြောင့် ဂုဏ်သရေရှိ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက အရူးအမူး အိပ်မက် အဖြစ် မှတ်ယူထားတယ်”

“မီးတောက်လောင်မှုကြီးရဲ့ မီးပွားလေး ပေါ်လာပြီဆိုတော့၊ တစ်နည်းနည်းနဲ့ စဉ်းစားပြီး မီးပွားကို တိုက်ရိုက် ငြှိမ်းသတ် လိုက်ရုံပါပဲ။ ခုနက ကျွန်မ ခဏတာ အတွေးလွန်သွားတာပါ။ စိတ်လျှော့ပါ၊ အလွန်အကျွံ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး”

နှစ်သိမ့်မှု ပေးပြီးနောက် ယန်ရန်သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ငြိမ်သွားပြီး နှပ်ပြီးသား လက်ဖက်ရည်ကို ယူ၍ စောင်ခြုံကာ ဆက်လက် အိပ်စက်အနားယူသည်။

ရထားဘီးများသည် တည်ငြိမ်စွာ လည်ပတ်နေသည်။ မေဝမ့်ရှုးသည် တစ်ဝက်ဖြည့်ထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်၍ မှုန်မှိုင်းသော အခိုးအငွေ့များကြားတွင် ကြာမြင့်စွာ တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေသည်။ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ်က ချေမွှခဲ့သော စာကို ပြန်ဖြန့်ကာ အစအဆုံး အသေးစိတ် ပြန်ဖတ်သည်။

ယန်ရန် ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး မီးငြှိမ်းထားသော မီးသွေးမီးဖိုကို မီးပြန်မွှေး၍ ထိုမီးကို အသုံးပြုကာ စာရွက်ကို တစ်စစီ မီးရှို့၍ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ကုလားကာကို ဖွင့်ကာ ချန်ပေါ်ကို ခေါ်၍ အမိန့်ပေးသည်။

“ခရီးစဉ် ပြောင်းလဲသွားပြီ။ မလိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စွန့်ပစ်လိုက်ပါ။ မြင်းရထားကို အရှိန်မြှင့်ပြီး အမြန်ဆုံး မွေးရပ်မြေကို ပြန်ကြမယ်”

67 03

“မီးရှူးမီးပန်းသံ များကြားတွင် တစ်နှစ်ကုန်ဆုံး၊ နွေဦးလေနွေးသည် ဆေးဖက်ဝင်ဝိုင်ကို ပို့ဆောင်ပေးသည်” (နှစ်သစ်ကူး ကဗျာတစ်ပိုဒ်)

ဟဲတုန်းမှ လင်ချွမ်ရှိ အချမ်းသာဆုံး မိသားစုဖြစ်သော လင်ချွမ် မေမိသားစုသည် ယခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးပွဲကို ပုံမှန်နှင့်မတူဘဲ ပျော်ရွှင်စွာ ကျင်းပခဲ့သည်။

သာမန်အိမ်များတွင် မီးရှူးမီးပန်း ထောင်ချီဖြင့် နှစ်သစ်ကို ကြိုဆိုကြသော်လည်း ချမ်းသာသော အိမ်များတွင် မီးရှူးမီးပန်း တစ်သောင်းဖြင့် နွေဦးကို ဂုဏ်ပြုကြသည်။ ယခုနှစ် မေအိမ်တော်၏ တံခါးဝရှိ မီးရှူးမီးပန်းသံများသည် နှစ်သစ်ကူး ညနေခင်းမှ စတင်၍ ပထမလ၏ ဆယ့်ငါးရက်နေ့ အထိ မရပ်မနား တည်ရှိနေသည်။

တံခါးရှေ့မှ လှေကားထစ်များသည် မီးရှူးမီးပန်း အခွံနီ များဖြင့် ထူထဲစွာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အစေခံလေးများက လှည်းကျင်းပြီး မကြာမီပင် မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပြန်လည် ပြည့်နှက်သွားသည်။

လမ်းဘေးမှ ဆံပင်စုတ်ဖွားလေးများရှိသော ကလေးများသည် တံခါးဝတွင် စုရုံးကာ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်၍ ကောင်းမြတ်သော သီချင်းများကို သီဆိုနေကြသည်။ မေအိမ်တော်မှ တာဝန်ခံ အချို့ တံခါးဝမှ ထွက်လာပြီး ပိုက်ဆံအပြည့်ပါသော ခြင်းတောင်းများကိုကိုင်ကာ လူအုပ်ထဲသို့ ကြေးဒင်္ဂါးများကို ရက်ရက်ရောရော ပစ်ချပေးမည့် အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

မေအိမ်တော်မှ တာဝန်ခံ ခေါင်းဆောင်က ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် အော်ပြောသည်။ “မြို့သူမြို့သားတို့ သိကြပါစေ ဒီနှစ်ဟာ သာမန်နှစ် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ မေအိမ်တော်ရဲ့ အကြီးဆုံးမမလေးဟာ မြို့တော်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရောဂါကုသပြီးနောက် ရောဂါပျောက်ကင်း၍ အိမ်ပြန်ရောက်လာပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ သခင်နှင့် သခင်မက ယခင်နှစ်များထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများတဲ့ နှစ်သစ်ကူး ဆုငွေကို ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ မြို့သူမြို့သားတို့ နှစ်သစ်ချမ်းသာ၊ နှစ်သစ်မင်္ဂလာ ဖြစ်ကြပါစေ”

တံခါးဝတွင် ဝန်းရံနေသော ကလေးများသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မော၍ ဆုငွေများကို လုယူနေကြစဉ်၊ ဆူညံစွာ အော်ဟစ်ကြသည်။

“မေအကြီးဆုံးမမလေး နှစ်သစ်မင်္ဂလာ”

“အရာရာတိုင်း အဆင်ပြေပါစေ”

တံခါးဝရှိ ဆူညံသံများသည် အိမ်ဝင်းများ၊ နံရံများကို ကျော်လွန်၍ မေအိမ်တော်၏ အတွင်းဝင်း သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

မေဝမ့်ရှုးသည် ရွှေမှုန်ဖြူးထားသော လိပ်ပြာတစ်ရာပါ စကတ်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခရမ်းဖျော့ရောင် လည်ပင်းရှေ့ဖုံး အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အဖြူရောင် ယုန်မွေးလည်ပင်းသည် သွယ်လျပြီး ဖြူဖွေးသော လည်ပင်းကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။ သူမသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆူညံသံများ လာရာသို့ လှမ်းကြည့်သည်။

သို့သော် သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ညင်သာစွာ ဆွဲလှည့်ခံလိုက်ရသည်။

“အကြီးဆုံးမမလေးရေ…၊ ကြေးမုံကို ကြည့်ပါ။ ဆံပင်ထုံးနေတာ၊ နတ်သမီးပျံဝဲ ဆံထုံးကို ကောက်သွားလို့ မရဘူး”

မိခင်၏ မွေးရပ်မွေးရပ်မှ အစေခံ အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါလာသော ရှင်းမားမားသည် သူမ၏ နောက်တွင် ရပ်လျက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောသည်။

67 04

မေဝမ့်ရှုးသည် တောက်ပသော မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်လျက် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ခမ်းနားသော ဝတ်စုံကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ရှင်းမားမား၊ ဒီအဝတ်အစားရဲ့ အရောင်က အရမ်း တောက်နေတယ်”

သူမက တောင်းဆိုသည်။ “ရှင်းမားမား၊ အမေကို ပြောပေးပါဦး၊ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများ ရွေးပေးပါလို့။ ပန်းဖျော့စိမ်း၊ လရောင်ဖြူ၊ နံ့သာရောင်၊ ပန်းခရမ်းရောင် အကုန် ရပါတယ်။ ကျွန်မ မြို့တော်မှာ ရိုးရှင်းသော အရောင်များကို ဝတ်ဆင်လေ့ရှိတာ၊ ရုတ်တရက် အနီရောင် တောက်တောက်နဲ့ ခရမ်းရောင်တောက်တောက် အင်္ကျီကို ဝတ်လိုက်ရတော့ တစ်ကိုယ်လုံး မသက်မသာ ဖြစ်နေတယ်”

ရှင်းမားမားကမူ ထိုသို့ မခံစားရပေ။

“သခင်မရဲ့မျက်လုံးက လင်ချွမ်ခရိုင် တစ်ခုလုံးမှာ အကောင်းဆုံးပါ။ အကြီးဆုံးမမလေး ဝတ်ထားတဲ့ ရွှေမှုန်ဖြူးထားသော လိပ်ပြာရုပ် တစ်ရာပါ စကတ်ရှည်ဟာ လိပ်ပြာအကောင် တစ်ရာကျော် ပါပေမဲ့ အရောင်မတူတဲ့ တစ်ကောင်မှ မပါပါဘူး။ လင်ချွမ်ခရိုင်တင် မဟုတ်ဘူး၊ ဟဲတုန်းပြည်နယ် တစ်ခုလုံးမှာတောင် ဒုတိယတစ်ထည် မရှိပါဘူး။ ဒီ ခရမ်းဖျော့ရောင် အင်္ကျီနဲ့ တွဲဖက်လိုက်တော့ အကြီးဆုံးမမလေးရဲ့ အသားအရေ ဘယ်လောက် ကောင်းသွားလဲ ကြည့်ပါဦး”

ရှင်းမားမားသည် ကြေးမုံတွင် ဘယ်ညာ လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး မိမိ၏ အကြီးဆုံးမမလေးကို ကြည့်လေလေ ပန်းချီကားထဲက လှိုင်းနတ်သမီးလို ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရလေလေ “နှစ်သစ်ကူးလို ကောင်းတဲ့ နေ့မျိုးမှာ မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးတဲ့ မိန်းကလေးဟာ တောက်တောက်ပပ ဝတ်ဆင်သင့်ပါတယ်”

++++++