အခန်း ၆၈

68 01

အခန်း 68

မေဝမ့်ရှုးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ် နေပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ နားထင်ကို ဖိနှိပ်သည်။ ခေါင်းကိုက် နေသည်။

“ကျွန်မ နှစ်ဆယ့်ခြောက် နှစ်ရှိပြီ။ ဆယ့်ငါး၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ် မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးသော ချစ်စဖွယ် မိန်းကလေးငယ် မဟုတ်တော့ဘူး” သူမသည် ရှင်းမားမားကို တည်ငြိမ်စွာ သတိပေးသည်။ “ဒီနှစ်သစ်ကူး ပထမလ ကုန်သွားရင် ကျွန်မ နှစ်ဆယ့်…”

ရှင်းမားမားက သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ် လိုက်သည်။

“အကြီးဆုံးမမလေးက အရမ်း လှပပါတယ်၊ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထိုင်နေရင် နတ်သမီး လိုပါပဲ။ နောက်ပြီး သဘောတူထားတဲ့ အိမ်ထောင်လည်း ရှိပြီးသား၊ အသက်က အရေးမကြီးပါဘူး” သူမသည် ဆက်လက်၍ တီးတိုး ရေရွတ်နေပြီး လက်ထဲတွင် သွားပွတ်တံဖြင့် ရှည်လျားသော ဆံပင်များကို ဂရုတစိုက် ရှင်းလင်းပြီး ဆံထုံး ထုံးရန် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ယွီမိသားစုရဲ့ ပဉ္စမသားက နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ လာတုန်းက အကြီးဆုံးမမလေးကို ပြတင်းပေါက်ကနေ တစ်ချက် မြင်လိုက်တာ၊ ဝိညာဉ်ပျောက်နေသလို ဖြစ်ပြီး ပြတင်းပေါက်အောက်မှာ တွေတွေလေး ရပ်နေခဲ့တယ်။ ပြန်သွားတော့လည်း သုံးလှမ်း တစ်လှည့် လှည့်ကြည့်နေတာ၊ အဲဒါကို သတိရတိုင်း ရယ်မော နေမိတယ်”

“အကြီးဆုံးမမလေး နောက်ကျမှ လက်ထပ်တာလည်း ကောင်းပါတယ်။ နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်အတွင်း သားဝဝကြီး မွေးမယ်၊ သုံးနှစ်အတွင်း ကလေးနှစ်ယောက် မွေးရင် ယွီမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်ကို မနှောင့်နှေးစေပါဘူး။ အကြီးဆုံးမမလေးရဲ့ အခု အသက်အရွယ်ဟာ အရာရာကို စေ့စေ့စပ်စပ် စဉ်းစားနိုင်ပြီ။ အနာဂတ်မှာ ကလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့၊ အိမ်တွင်းကိစ္စတွေ စီမံခန့်ခွဲဖို့ အရာရာတိုင်း အဆင်ပြေမှာပါ”

မေဝမ့်ရှုး၏လက်ချောင်းထိပ်များသည် နားထင်ကို ဖိနှိပ်နေပြီး စကားမဲ့နေသည်။

“တစ်နှစ်အတွင်း မွေး၊ သုံးနှစ်အတွင်း နှစ်ယောက် မွေး... အမှန်တကယ်တော့ အနည်းငယ် ခက်ခဲပါသည်” သူမက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။

တောက်ပသော ကြေးမုံ ထဲတွင် နောက်ကွယ်မှ မြင်ကွင်းကို လှမ်းမြင်ရသည်။

အနီရောင် သလဲသီးရောင် အင်္ကျီ ဝတ်ထားသော ယန်ရန်သည် ကုတင်ဘေးမှ ပန်းထိုင်ခုံ ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ပန်းထိုးဘောင်ကိုကိုင်၍ ပန်းထိုးဟန်ဆောင်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရယ်မောခြင်းကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် မျက်လုံးထောင့်များတွင် မျက်ရည်များပင် ထွက်လာသည်။

ရှင်းမားမားသည် နောက်ဆုံးတွင် နတ်သမီးပျံဝဲ ဆံထုံးကို ထုံးပြီးစီးသွားသည်။ ကြေးမုံ ရှေ့ရှိ သုံးဆင့် မှန်တင်ခုံ သေတ္တာကို ဖွင့်၍ ရတနာများ ပြည့်နေသော ဆံထိုးများနှင့် နားကပ်များ ထဲမှ ပတ္တမြား၊ ရွှေနှင့် ကျောက်အပြာပါသော ဆံထိုး တစ်ခု၊ တွဲဖက်သော ဆီနူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပတ္တမြား စီခြယ်ထားသော နားကပ်၊ နှစ်ကျပ်သား ခန့်လေးသော ရွှေစင် မေပန်းပွင့် လိုရာပြည့် ဆံထိုးနှင့် ပွင့်ဖတ် ငါးခုပါသော မေပန်းပွင့် နဖူးစည်းတို့ကို ရွေးချယ်ပြီး ဂရုတစိုက် ဆင်ယင်ပေးသည်။ ဘယ်ညာ ကြည့်၍ အလွန် ကျေနပ်သွားသည်။

68 02

“သခင်မက အပြင်မှာ စောင့်နေပါတယ်။ အကြီးဆုံးမမလေးရဲ့ ဒီလို ခမ်းနားတဲ့ ဆင်ယင်မှုကို မြင်ရင် ဘယ်လောက် ပျော်မယ်မသိဘူး”

မေဝမ့်ရှုးသည် ကြေးမုံထဲတွင် ခေါင်းပေါ်ရှိ ရတနာများကို ကြည့်ပြီး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ် နေပြီးနောက် “ရှင်းမားမား ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ရှင်းမားမား ရှေ့ခန်းကို အရင်သွားပါ။ ကျွန်မ ယန်ရန်နဲ့ စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးမှ အမေနဲ့ သွားတွေ့ပါမယ်”

ရှင်းမားမားက ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးပြီး ရယ်မောစွာ ထွက်သွားသည်။

ယန်ရန်သည် ရယ်မောခြင်းကို ထိန်းချုပ်ကာ အနားသို့ လာပြီး လေးလံသော ရွှေစင် မေပန်းပွင့် လိုရာပြည့် ဆံထိုးကို ဖြုတ်၍ မှန်တင်ခုံသေတ္တာ ထဲသို့ ပြန်ထည့်သည်။

“ရွှေဆံထိုးက အရမ်း လေးနေတယ်။ သခင် စိတ်ကြိုက်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သခင် မကြိုက်တာ ဘာတွေရှိလဲ၊ ကျွန်မ အားလုံး ဖြုတ်ပေးပါ့မယ်”

မေဝမ့်ရှုးသည် သက်ပြင်းချပြီး “နဖူးစည်း ကလွဲလို့ ကျန်တာ အားလုံး”

သူမသည် မှန်တင်ခုံထဲတွင် ထပ်မံ ရှာဖွေပြီး ပုလဲနားကပ်တစ်ရံကို ရှာတွေ့သည်။ ပုလဲများသည် လုံးဝန်း၍ တောက်ပပြီး အရောင်အဆင်း သန့်စင်သည်။ နားတွင် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

ငယ်စဉ်က ဖောက်ခဲ့သော နားဖောက်ရာသည် မြို့တော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ပြီးနောက် ပိတ်သွားခဲ့ပြီ။

ယခု နားဖောက်ရာသည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က အသစ်ပြန်ဖောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီး လမ်းခရီးတွင် အရှိန်မြှင့်ခဲ့သော်လည်း လဝက်ကျော်ကြာ ခရီးနှင်ခဲ့ရသည်။ နှစ်သစ်ကူး ညနေခင်းကိုပင် လမ်းပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ ပထမလ ဆယ်ရက်နေ့ ညမှသာ အိမ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

အိမ်သို့ ရောက်သည့်နေ့ ညတွင် မိသားစုအားလုံး အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မိခင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားသဖြင့် သန်းခေါင်ယံအထိ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဖွင့်၍ သမီး၏အဝတ်အစားများနှင့် ဆံထိုးများကို ရှာဖွေသည်။ နားကပ် ဆယ့်ခုနစ်ရံ၊ ဆယ့်ရှစ်ရံခန့်ကို ရွေးချယ်ပြီးမှ နားဖောက်ရာ ကိစ္စကို သတိရ၍ သန်းခေါင်ယံတွင် မေဝမ့်ရှုးကို ဆွဲထူလိုက်သည်။

“မေအိမ်တော်ကို နှစ်သစ်ကူးဖို့ ပြန်လာတာက မြို့တော်မှာ ရောဂါကုသနေတဲ့ သမီး ဖြစ်တယ်၊ မြို့တော်မှာ အကြီးအကဲ လုပ်နေတဲ့သား မဟုတ်ဘူး”

ထိုညတွင် သူမ၏မိခင်သည် နားဖောက်ရာကို ဂရုတစိုက် ဖောက်ပေးရင်း တီးတိုးဆူပူသည်။

“မင်း ဒီနေ့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်လာတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ဦး၊ ခြေလှမ်းကြီးကြီးနဲ့ လေကို ဖြတ်ပြီး လျှောက်လာတာ၊ ဘယ်အိမ်က မိန်းကလေးက ဒီလို လမ်းလျှောက်လဲ မင်း မိန်းကလေးဝတ်စုံ ပြန်ဝတ်ဖို့တော့ သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဘာလို့ မပြင်ဆင်တာလဲ။ လက်ကောက်ဝတ်မှာ လက်ကောက် မရှိဘူး၊ ခေါင်းမှာ ဆံထိုး မရှိဘူး၊ နားမှာတောင် နားဖောက်ရာ မရှိဘူး၊ ဒီလိုပဲ ပြန်လာခဲ့တာလား။ နှစ်သစ်ကူးမှာ ဆွေမျိုးများ အချင်းချင်း သွားလာတာ များတယ်။ လူတွေက မြင်လို့ ရှေ့မှာပဲ တိုက်ရိုက် မေးရင် မင်း ဘယ်လိုဖြေမလဲ ဒီရက်တွေမှာ ငါ့အခန်းကို လာခဲ့၊ မိန်းကလေးရဲ့ အရိုအသေပေးနည်းကို ပြန်လေ့ကျင့်ပေးမယ်”

68 03

မေဝမ့်ရှုးသည် ကြေးမုံထဲတွင် ရိုးရှင်းသော ဖက်ရှင်ကို ကြည့်သည်။ နဖူးရှိ မေပန်းပွင့် နဖူးစည်း မှလွဲ၍ နားထင်ဘေးတွင် လုံးဝန်းသော ပုလဲနားကပ် တစ်ရံသာ ရမ်းခါနေသည်။ မိခင်က နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်လို ပွစိပွစိ လုပ်ဦးမလဲ မသိသဖြင့် သက်ပြင်း တစ်ချက် ထပ်ချလိုက်သည်။

မြို့တော်မှာ ခက်ခဲသလို၊ မွေးရပ်မြေမှာလည်း မလွယ်ကူပေ။

သူမသည် ဆံထိုးတစ်ခုကို ထပ်မံ ရွေးချယ်ပြီး ဆံထုံးတွင် ထိုးလိုက်သည်။ အဖြူရောင် နားရွက်ဖုံးတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ပြီး တာဝန်ကျေစေရန် လုပ်ဆောင်၍ ယန်ရန်နှင့်အတူ ရှေ့ခန်းသို့ သွားရန် ထရပ်လိုက်သည်။

ဟုတ်သည်။ ယခု ယန်ရန်၏အခန်းကဏ္ဍ မှာ ‘မြို့တော်မှ ပြန်လာသော ညီမငယ်နှင့်အတူ ပါလာသော မရီး’ ဖြစ်သည်။

အပြင်လူများအား မေအိမ်တော်မှ အကြီးဆုံးသခင်လေးသည် မြို့တော်တွင် အလုပ်များလွန်းသဖြင့် အချိန်မရသဖြင့် ဇနီးသည်အား ညီမငယ်နှင့်အတူ မွေးရပ်မြေသို့ လိုက်ပါရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် ဟု ကြေညာထားသည်။

မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်လာသော မေအိမ်တော်၏ အကြီးဆုံးမမလေး ဖြစ်သည့် မေဝမ့်ရှုးသည် အပြင်လူများရှေ့တွင် ယန်ရန်ကို မရီးဟု ပြောင်းလဲ ခေါ်ဝေါ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ရှေ့ခန်းသည် မေမိသားစု၏ ထမင်းစားခန်းလည်း ဖြစ်သည်။ မေမိသားစုတွင် လူဦးရေ နည်းသော်လည်း ငွေကြေး ပေါများသဖြင့် ထမင်းစားခန်းကို ကျယ်ဝန်း၍ ခမ်းနားစွာ ဆောက်လုပ်ထားသည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှေ့ခန်း အလယ်ဗဟို၌ ပူနွေးသော အစားအစာများ၊ တန်ဖိုးရှိသော ဟင်းလျာများသည် စားပွဲပေါ်တွင် ရေစီးသကဲ့သို့ တင်ထားသည်။

အဖိုးကြီး မေပန်းရှန်နှင့် မေကတော်တို့သည် ပန်းပွင့်ပုံများပါသော ပိုးထည် အဝတ်အစားသစ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထမင်းစားပွဲဘေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။

အဘိုးကြီးမေသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မော၍ ဆံပင်သုံးမျှင် ရှိသော ဖြူဖွေးသည့် မုတ်ဆိတ်ရှည်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်နေသည်။ မေကတော်သည် ချမ်းသာ၍ လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

အတွင်းဝင်းမှ ခြေသံကို ကြားသောအခါ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်ကြသည်။

မေဝမ့်ရှုးသည် မိဘနှစ်ပါးရှေ့သို့ သွား၍ လေးနက်စွာ အရိုအသေပေးသည်။ “အဖေ၊ အမေ၊ ဆယ်နှစ်ကြာ ကွဲကွာပြီးနောက် ယခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ညမှာ ဒီသမီးက နောက်ဆုံးတော့ အိမ်မှာ ပြုစုခွင့်ရပါပြီ”

အဘိုးကြီးမေသည် စိုစွတ်နေသော မျက်လုံးထောင့်ကို လက်ဖြင့် သုတ်ပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောသည်။ “ပြန်လာတာ ကောင်းတယ်။ ပြန်လာတာ ကောင်းတယ်”

“ထိုင်ပါဦး”

သူသည် ချစ်သမီးကို ဆွဲထူပြီး သက်ပြင်း ချကာ “ဒီနှစ်က ငါ့အားရှူးကို နောက်ဆုံးထားမဲ့ နှစ်ပဲ။ နောက်နှစ် နှစ်ကူးကျရင်တော့ ယွီမိသားစုရဲ့ ပဉ္စမမြောက်သားကို နှစ်ရက်၊ သုံးရက် စောပြီး မိဘအိမ်ကို ပြန်လာဖို့ ပြောထားပါဦး။ မင်းရဲ့အဖေနဲ့အမေ နှစ်သစ်ကူးမှာ အထီးကျန် မဖြစ်ရအောင်ပါ”

68 04

ဘေးတွင် ထိုင်နေသော မေကတော်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “ယွီမိသားစုရဲ့ ပဉ္စမမြောက်သားက စိတ်ထားနူးညံ့သူပါ။ ကျွန်မတို့ အားရှူးရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် လက်ထပ်ပြီးရင် ယွီမိသားစုရဲ့ ပဉ္စမမြောက်သားကို သေချာ ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပါ။ မိဘအိမ်မှာ သုံးရက်၊ ငါးရက် နေတာတင် မကဘဲ သုံးလ၊ ငါးလ နေတာတောင် ရပါတယ်”

မေဝမ့်ရှုး “...” ပြောစရာ စကားမဲ့ သွားရသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် မရီးဖြစ်သော ယန်ရန်က လာရောက် အရိုအသေပေးသဖြင့် အခြေအနေကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

မိသားစု လေးဦးသည် စားပွဲခုံတွင် ထိုင်ကြသည်။ မြို့တော်မှ ခေါ်ဆောင်လာသော ချန်ပေါ်သည် မူလကပင် မွေးရပ်မြေမှ ခေါ်ဆောင်သွားသော ယုံကြည်စိတ်ချရသူ ဖြစ်သည်။ ယခု မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်လာသောအခါ အပြင်ဘက်ရှိ တာဝန်ခံများ ထိုင်သော စားပွဲများတွင် ထိုင်၍ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ဝိုင်သောက်ကြသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အထီးကျန်ခဲ့သော မေအိမ်တော်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပျော်ရွှင်သော နှစ်သစ်ကူး အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်။

++++++