အခန်း ၆၉

69 01

အခန်း 69

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်တွင် မီးပန်းများကို တားမြစ်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် လောကတစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင် နေကြသည်။

ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မေမိသားစုသည် မီးပန်းစရိတ်ကို မနှမြောပေ။ ညဦးပိုင်းမှ စတင်၍ မေမိသားစု လေးဦးသည် ခန်းမတွင် ပျော်ရွှင်စွာ အစာစားပြီး ဝိုင်သောက် နေစဉ်၊ ဝင်းအပြင်ဘက် မိုးကောင်းကင်တွင် မီးပန်းများ မကြာခဏ ပစ်လွှတ်နေပြီး မီးပန်းများဖြင့် ဖန်တီးထားသော ပန်းပင် ငွေပင်ကြီးများသည် တောက်ပစွာ ပေါ်လာသည်။

မေဝမ့်ရှုးသည် စားသောက်ခြင်းကို ရပ်ပြီး ဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ ရောင်စုံ မိုးကောင်းကင်ကို အာရုံစူးစိုက်စွာ ကြည့်သည်။

ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ယန်ရန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့ အိမ်က မီးပန်းတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဝယ်ထားတာလဲ။ ကျွန်မ ထင်တာက မြို့တော်မှာ နှစ်စဉ် ကျင်းပတဲ့ ပွဲတော်တွေမှာ မြင်ရတဲ့ မီးပန်းတွေထက် သုံးပုံတစ်ပုံ ပိုကြီးပြီး ပိုများနေသလိုပဲ”

မေဝမ့်ရှုးက ပြုံးရယ် လျက် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

“အဖေက စီစဉ်ပေးတာ သေချာပါတယ်။ အဖေက ပိုက်ဆံသုံးတဲ့အခါ တစ်ဆယ်ရှိရင် နှစ်ဆယ် သုံးနိုင်တယ်။ ဘဏ္ဍာရေးဌာနမှာရှိတဲ့ နှစ်သစ်ကူး ကုန်ကျစရိတ်အတွက် တာဝန်ယူတဲ့ အရာရှိတွေထက် ပိုပြီး ရက်ရောတယ်”

အဘိုးကြီးမေသည် လက်ဆစ်များဖြင့် စားပွဲကို ခေါက်ပြီး “မင်း နှစ်ယောက် တိတ်တိတ်ကလေး ဘာမကောင်းတဲ့ စကားတွေ တီးတိုးနေလဲ၊ ငါ အကုန် ကြားတယ်”

မေဝမ့်ရှုးသည် ပြုံးရယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ ပြောနေတာက အဖေဟာ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဒုက္ခများခဲ့တယ်”

အဘိုးကြီးမေက ညည်းတွားသည်။ “မြှောက်ပင့်ပြောနေတာ”

“အဖေဟာ မူလက အရာရှိ ဖြစ်ဖို့ စွမ်းရည် ရှိပေမဲ့…” မေဝမ့်ရှုးက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောသည်။ “သမီးကြောင့် ဆယ်စုနှစ်များစွာ မွေးရပ်မြေမှာ အနားယူ နေခဲ့ရတယ်။ အရည်အချင်းများကို ထုတ်ဖော်ခွင့် မရဘဲ တောတောင်ရေမြေနဲ့ ကဗျာတွေမှာသာ စိတ်ကို မြှုပ်နှံထားရတယ်။ အဖေဟာ ဒုက္ခများခဲ့ရတယ်”

အဘိုးကြီးမေ၏ မျက်လုံးထောင့်များသည် အနည်းငယ် နီရဲလာပြီး အင်္ကျီလက်ဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။ “စိတ်အားထက်သန်တဲ့ လူငယ်တွေကသာ ‘ယောက်ျားကောင်းဟာ စိတ်သွားတိုင်း ကိုယ်ပါလုပ်လို့ ပြောကြတာ။ ငါ့လို အသက်အရွယ် ရောက်လာတော့ မိသားစု အေးချမ်းသာယာဖို့က အရာရာတိုင်းထက် ပိုကောင်းတယ်။ ဘာဒုက္ခများလဲ မပြောနဲ့…”

ဘေးတွင် ထိုင်လျက် လိမ္မော်သီး ခွာနေသော မေကတော်က လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် “မင်းရဲ့အဖေက ပစ္စည်းဖျက်ဆီးတဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ရာထူးရရင်တောင် လစာက သူသုံးတာနဲ့ ဘယ်လောက်ငမှာလဲ။ အားရှူးရဲ့ မြို့တော်က လစာကလည်း မနည်းဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အဖေ သုံးဖို့ သုံးလ၊ ငါးလတောင် မလောက်ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လက ငါ့ကို မသိအောင် တောင်ကုန်း တစ်ခု ထပ်ဝယ်ထားသေးတယ်”

69 02

အဘိုးကြီးမေက လည်ပင်းကို ဆန့်ထားပြီး “ထင်းရှူးပင်၊ ရေပူစမ်း၊ မေပန်းနဲ့ တေးသီငှက်ဆိုတာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အနုပညာလေးမျိုးပဲ။ ငါ မေပန့်ရှန်း အသက်ကြီးလာရင်၊ ထင်းရှူးပင် ကြည့်ဖို့၊ ရေပူစမ်း နားထောင်ဖို့၊ တေးသီငှက် မွေးဖို့ နေရာ မရှိလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ”

မေကတော်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “အားရှူး၊ မင်း ကြားလား၊ မင်းရဲ့အဖေက ဒီလို ထူးဆန်းတာ၊ သူ ရာထူးရရင် ပိုက်ဆံ ပိုကုန်ဖို့ပဲ ရှိမယ်။ အရာရှိ ဖြစ်တော့ ငွေရှာတဲ့ လမ်းကြောင်းများ ပိုများလာပြီး၊ သူက တိုင်းကျော်ပြည်ကျော် အဂတိလိုက်စားသူ ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်”

“မိန်းမရယ် မင်းက…”

ဆံပင်ဖြူပြီး အတူတကွ အိုမင်းနေသော မေမိသားစု၏အဖိုးအိုနှင့် အဖွားအိုတို့သည် ထပ်မံ၍ ရန်ဖြစ်ကြပြန်သည်။

ယန်ရန်သည် မိန်းကလေး၏ထိန်းချုပ်ထားသော အသွင်အပြင်ကို မထိန်းနိုင်လုနီးပါး ရယ်မောပြီး မေဝမ့်ရှုး၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲ၍ နှစ်သိမ့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် ဘေးတွင် ထိုင်နေသူကို မတော်တဆ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ အပြုံးသည် မသိမသာ ပျောက်ကွယ် သွားသည်။

မေဝမ့်ရှုး၏ အမူအရာသည် ထိုအချိန်တွင် အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။

ရန်ဖြစ်နေသော သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးကို ကြည့်နေရင်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပြုံးရယ်နေသော်လည်း မျက်လုံးထောင့်များတွင် မျက်ရည်စက်များ ပေါ်လာသည်။

“သခင်” သူမက အလျင်အမြန် မေးသည်။ “တစ်စုံတစ်ရာ မသင့်လျော်တာ ရှိပါသလား”

မေဝမ့်ရှုးသည် ခေါင်းခါသည်။ “ရုတ်တရက် အရင်က အဖြစ်အပျက်ဟောင်းတွေ သတိရသွားတာပါ။ အားလုံးပြီးသွားပါပြီ၊ ဘာမှ မရှိပါဘူး”

မေကတော်သည် ရန်ဖြစ်နေသောကြားမှ တစ်ဖက်မှ မေးမြန်းသံကို ကြားသဖြင့် ဖြတ်ပြောသည်။ “ချွေးမရေ၊ ဒီနောက်ပိုင်း ဒီလို မခေါ်ပါနဲ့တော့၊ တခြားသူတွေ ကြားရင် ကိစ္စရှုပ် လိမ့်မယ်။ လူရှေ့မှာဆိုရင် အစ်မ၊ ညီမလို့ ခေါ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်”

ယန်ရန်သည် ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခံသည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ အမေ”

မေဝမ့်ရှုး “...ဟုတ်ကဲ့၊ အမေ”

မိသားစုအားလုံးသည် ထမင်းစားပွဲတွင် ပြန်လည် ထိုင်ခုံပြီး အစာစားရန် တူကို ပြန်ကိုင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် အိမ်အကူလေး တစ်ဦးသည် လေကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး ထိတ်လန့်သော အမူအရာဖြင့် အဘိုးကြီးမေ ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးလာသည်။

69 03

“သခင်၊ ကိစ္စကြီး ဖြစ်ပါပြီ နှစ်သစ်ကူးလို နေ့မျိုးမှာ လူငယ်တစ်ဦးက အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ပြီး ထူထဲတဲ့ ခေါင်းတလားကို ထမ်းလာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မေအိမ်တော် တံခါးဝကို လာပြီး ကံမကောင်းမှု ရှာနေတယ် အကြီးဆုံး တာဝန်ခံက သူတို့ကို မောင်းထုတ်ဖို့ ထွက်သွားတော့၊ အဲဒီလူက နာမည်တပ်ပြီး ပြောတာက၊ ဒီခေါင်းတလားကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ငွေအများကြီး ပေးပြီး မှာထားတာ၊ ကျွန်တော်တို့အိမ်က မြို့တော်မှာ ရှိတဲ့ အကြီးဆုံးသခင်လေးအတွက် ပြင်ဆင်ထားတာတဲ့ ခေါင်းတလားကို တံခါးဝမှာ ပစ်ချထားခဲ့တယ်။ အခု အပြင်ဘက်မှာ မြို့သူမြို့သားတွေ ဝိုင်းအုံနေပြီး သတင်းတွေ လိုက်မေးနေကြတယ်”

အဘိုးကြီးမေသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသော ချစ်သမီးကို ကြည့်ပြီး မုတ်ဆိတ်ရှည်ကို ပွတ်သပ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက် လန့်နေတာလဲ။ ပေးပို့လာတဲ့ ခေါင်းတလား တစ်လုံးပဲ။ နောက်ကွယ်မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိတဲ့သူ တစ်ဦးဦး ရှိမှာ သေချာတယ်။ ဒါဟာ ငါ့သားရဲ့ မြို့တော်က ပြိုင်ဘက်တွေ လျှို့ဝှက် စီစဉ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ နှစ်သစ်ကူးပွဲ အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကျိန်စာတိုက်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်တာပဲ။ မင်းတို့ လူများများနဲ့ တူတွေ၊ သံတူတွေ ယူသွားပြီး လူရှေ့မှာ ခေါင်းတလားကို ရိုက်ချိုး လိုက်...”

“မင်းတို့ အပြင်မှာ အရင် စောင့်နေကြပါ” မေဝမ့်ရှုးသည် ထရပ်ပြီး ရှေ့ခန်း၏ သစ်သားတံခါးကို ပိတ်လိုက်ကာ တာဝန်ခံ အစေခံများကို ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် ပိတ်ထားလိုက်သည်။

သူမသည် စားပွဲဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လိုက်သည်။ “အဖေနဲ့အမေကို ကောင်းကောင်း သိစေချင်ပါတယ်။ ခေါင်းတလားကို ကျွန်မကပဲ မှာယူ ပို့ဆောင်ခိုင်းတာပါ”

မေကတော်သည် ပါးစပ်ထဲမှ ဟင်းရည်ကို ဖူးခနဲ ထုတ်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးမေသည် မုတ်ဆိတ်မွှေး အချို့ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲဖြတ်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးမေသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ထိန်းထားပြီး အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းထိပ်ကို မြှောက်ကာ ဝိုင်တစ်ကျိုက် သောက်၍ အကြောက်ပြေစေသည်။

“အားရှူး၊ မင်း... နှစ်သစ်ကူး လို နေ့မျိုးမှာ ကိုယ့်အတွက် ခေါင်းတလားကို ပို့ခိုင်းတာလား”

မေဝမ့်ရှုးသည်လည်း ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်၍ အနည်းငယ် သောက်လိုက်သည်။ “ဒီခေါင်းတလားဟာ မပို့မဖြစ် ပို့ရမှာပါ”

******