အခန်း ၇၀
Vol. 7 Ch. 70
70 01
အခန်း 70
မေအိမ်တော် တံခါးဝရှေ့တွင် ညဘက်ရောက်၍ မှောင်မည်းလာပြီ ဖြစ်သည်။ ချမ်းမြေ့ဖွယ် လေအေးများ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြို့သူမြို့သားများက တံခါးဝကို ရေတောင် မစိမ့်နိုင်လောက်အောင် ဝန်းရံထားပြီး တီးတိုး ပြောဆိုကာ ဆူညံ နေကြသည်။
မီးရှူးမီးပန်း အခွံနီများ ထူထဲစွာ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျောက်ပြား လှေကားထစ်များ အောက်တွင် တန်ဖိုးကြီး ရွှေချည် သစ်သား ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို ထင်းထင်းကြီး ချထားသည်။
ထိုသစ်သား ခေါင်းတလားသည် လေးလံထူထဲပြီး ရွှေချည် နံ့သာသစ် အစစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် ငွေထောင်ချီ ပေး၍ပင် ဝယ်ယူရန် ခက်ခဲပြီး ရာထူးကြီး ဓနရှင် များမှလွဲ၍ အခြားသူများ မသုံးစွဲနိုင်ပေ။
အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော တာဝန်ခံပုံစံဖြင့် ရှန်ယီချန်သည် နှုတ်ခမ်းတွင် မုတ်ဆိတ် အတိုလေး နှစ်ချောင်း ကပ်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်လျက် လှေကားထစ် အောက်တွင် ရပ်နေသည်။ တံခါးဝတွင် ပိတ်ဆို့နေသော မေအိမ်တော်မှ တာဝန်ခံ အချို့ကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောသည်။
“မေအိမ်တော်ကပဲကိုယ်တိုင် မှာယူထားတဲ့ ခေါင်းတလား ဖြစ်ပါတယ်။ နှစ်သစ်မကူးခင် အမြန်ဆုံး ပို့ပေးဖို့ မှာပြီး စရံငွေ သုံးဆ ပေးထားတာကို။ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်က မနားမနေ အလျင်စလို လုပ်ရလို့ နှစ်သစ်ကူးတောင် ကောင်းကောင်း မဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ပထမလမှာ ပစ္စည်းကို လာပို့နိုင်ခဲ့တာကို၊ ခင်ဗျားတို့က လက်မခံဘူးလား ကံမကောင်းတာ၊ မင်္ဂလာမရှိတာတွေပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတယ်။ မေအိမ်တော်ရဲ့ ရောဂါကြီး စွဲကပ်နေတဲ့ အကြီးဆုံးသခင်လေးဟာ ဒီတိုင်း ဆက်နေရင် မခံနိုင်ဘဲ မျက်လုံး ပိတ်သွားရင်၊ နောက်ဆုံးမှာ ခေါင်းတလားကောင်းတောင် မရှိဘဲ ကျန်ခဲ့မှာကို မကြောက်ဘူးလား”
မေအိမ်တော်မှ တာဝန်ခံများသည် ဒေါသထွက်၍ မျက်နှာများ နီရဲနေကြပြီး တံခါးဝတွင် လက်ဖဝါးလက်သီးအုပ်မိုး၍ ခါးခါးသီးသီး ပြောကြသည်။
“ဆွေမျိုးသားချင်း အပေါင်းတို့၊ ဒီကောင်လေးရဲ့ မရေရာတဲ့ စကားကို လုံးဝ မယုံကြပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ အကြီးဆုံးသခင်လေးဟာ မြို့တော်မှာ ဒုတိယအဆင့် ရာထူး ရှိတဲ့ တော်ဝင်ဟန်လင်ပညာရှင်အဖြစ်နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေပါတယ် လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အိမ်ပြန်ရောက်လာတာက မြို့တော်မှာ ရောဂါကုသနေတဲ့ အကြီးဆုံးမမလေးပါ၊ အားလုံး မရောထွေးကြပါနဲ့”
ဝန်းရံကြည့်ရှုနေသော မြို့သူမြို့သားများသည် တီးတိုး ဆွေးနွေးကြသည်။ “တကယ် ပြန်လာတာက မေအိမ်တော်ရဲ့ အကြီးဆုံးမမလေးကို မြင်လိုက်ရတယ်”
“မေအိမ်တော်ရဲ့ အကြီးဆုံးမမလေးက မြို့တော်မှာ ရောဂါကုသနေပြီးမှ ကောင်းမွန်လာလို့ ပြန်လာတာ၊ အရာရှိဖြစ်နေတဲ့ မေအိမ်တော်ရဲ့ အကြီးဆုံးသခင်လေးကရော ရောဂါကြီး ရပြန်ပြီလား၊ အမလေး၊ မေမိသားစု ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ ဘာလို့ တစ်ယောက်မှ ကျန်းမာရေး မကောင်းကြတာလဲ ဒီခေါင်းတလားက ဘယ်သူ့အတွက် ဝယ်တာလဲ”
“ကြည့်ရတာ၊ အဲဒါ အကောင်းဆုံး ရွှေချည် နံ့သာသစ် ခေါင်းတလားပဲ။ ငွေရှိရင်တောင် ဝယ်ဖို့ မလွယ်တဲ့ ပစ္စည်းကောင်းပဲ။ မေအိမ်တော်ရဲ့ အကြီးဆုံးမမလေးကို ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်ခင်ပါစေ၊ ဒီလို ခေါင်းတလားကောင်းကို မခံစားနိုင်ပါဘူး”
“ဒီလိုဆိုရင်၊ မြို့တော်မှာ အကြီးအကဲ လုပ်နေတဲ့ မေအကြီးဆုံးသခင်လေးက တကယ်ပဲ ရောဂါကြီး ရနေတာလား...?”
“လူက မြို့တော်မှာ ရောဂါကြီး ဖြစ်နေတာကို ခေါင်းတလားကို မွေးရပ်မြေကို ဘာလို့ ပို့ခိုင်းရတာလဲ”
70 02
ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူသံများ ဆူညံနေသည်။ ရှန်ယီချန်သည် သခင်မ၏ တာဝန်ပေးချက်ကို သတိရပြီး လေ့ကျင့်ထားသော စကားလုံးများ အတိုင်း ဆက်လက် ပြောဆိုသည်။
“ဘယ်သူက မေအိမ်တော်ရဲ့ အကြီးဆုံးသခင်လေးက မြို့တော်မှာ အရာရှိ လုပ်နေသေးတယ်လို့ ပြောလဲ ပြန်လာတာ ကြာပြီ၊ လူက ဒီတံခါးဝထဲမှာ ရှိတယ် သူတို့ မေအိမ်တော်ရဲ့ တာဝန်ခံတွေက အကြိမ်ကြိမ် မှာထားတာ၊ လူက အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး၊ နောက်ဆုံးကိစ္စတွေ အရင် ပြင်ဆင်ထားဖို့၊ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ကို ခေါင်းတလားကို အမြန်ဆုံး လျှို့ဝှက်စွာ သယ်ယူပို့ဆောင်ခိုင်းတာ”
“ကျွန်တော်ကတော့ ပို့လာခဲ့ပြီ၊ ခင်ဗျားတို့ တံခါးဝမှာ မနက်ကနေ ညအထိ ကြေးဒင်္ဂါးတွေ ဝိုင်းပတ် ချပေးနေတာ၊ သုံးထပ်လည်၊ လေးထပ်လည် ဝိုင်းထားတာ၊ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် လျှို့ဝှက်စွာ ပို့ပေးရမလဲ။ တကယ်လို့ အရေးကြီးတဲ့နေ့ကို နောက်ကျသွားရင်၊ နှစ်ဖက် အငြင်းပွား ကြရင်၊ ခင်ဗျားတို့ ချမ်းသာတဲ့အိမ်က ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ကို စွပ်စွဲပြီး ဆိုင်ရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို ရိုက်ချိုးမှာ မကြောက်ရဘူးလား ဆွေမျိုးသားချင်း အပေါင်းတို့၊ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်အတွက် ဆုံးဖြတ် ပေးကြပါဦး”
လူအုပ်ကြီးသည် ဆူညံစွာ ဆွေးနွေး ကြသည်။
“ဒီလိုဆိုရင် မေအိမ်တော်ရဲ့ အကြီးဆုံးသခင်လေးဟာ အကြီးဆုံးမမလေးနဲ့အတူ ပြန်လာတာ ဖြစ်နေတာပေါ့။ မေမိသားစုက ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ထားပြီး အကြီးဆုံးမမလေးပဲ ပြန်လာတယ်လို့ ပြောရတာလဲ”
“လူက တကယ်ပဲ အခြေအနေ မကောင်းတော့လို့ လျှို့ဝှက်စွာ ပြန်လာပြီး မြှုပ်နှံဖို့များလား”
“ဒီလို ကိစ္စကြီးကို မြို့သူမြို့သားတွေကိုတောင် လျှို့ဝှက်ထားရတာလား”
ဉာဏ်ကောင်းသော အစေခံအချို့သည် ဤအကြောင်းကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း လူအုပ်ကို ဖယ်ရှားပြီး ခြေကုန်သုတ် ပြေးကြသည်။ မေမိသားစုရဲ့ အံ့ဩစရာ သတင်းကို သူတို့ရဲ့ အရာရှိသခင်တွေကို အမြန်ဆုံး အသိပေးဖို့ လိုသည်။
မေအိမ်တော်မှ တာဝန်ခံ အချို့က အသံကုန်အော်ဟစ် ငြင်းဆိုကြသော်လည်း လူသံများ ဆူညံနေသဖြင့် သူတို့၏အသံသည် ဘဲကန်ထဲမှ မိုးရေစက် အနည်းငယ်ကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ် သွားသည်။
ရှန်ယီချန်က နောက်ထပ် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောသည်။ “ခေါင်းတလားကို လက်ခံမှာလား၊ မခံဘူးလား”
“မခံရင် ကျွန်တော် ဆိုင်ကို ပြန်သယ်သွားပြီနော်”
“ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်က သမာဓိ နဲ စီးပွားရေး လုပ်တာ၊ ခေါင်းတလားက ဒီမှာပဲ ထားခဲ့မယ်၊ ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်လုပ်ကိုယ့်ဖာသာ ကြည့်လုပ်ကြ၊ ကျွန်တော် သွားပြီ”
သတင်းပို့ အစေခံများသည် အရပ်ရပ်သို့ ပြေးလွှား ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ယနေ့ ပြဇာတ်က တော်တော်လေးပြီးဆုံး သွားပြီဟု စဉ်းစားပြီး သခင်မကို တာဝန်ကျေနိုင်ပြီဖြစ်၍ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများပြား နေစဉ်တွင် ခြေလှမ်း အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ပြီး လူအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ် သွားသည်။
***
70 03
မေအိမ်တော် စာကြည့်ခန်း။
မေမိသားစု ဖခင်နှင့် သမီးတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်၍ တံခါးပိတ်ကာ အရေးကိစ္စများကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။
“လူအများစုမှာ အကျင့်ဆိုး ရှိတယ်။ တခြားသူတွေက ခမ်းခမ်းနားနား၊ တရားဝင် ထုတ်ပြန်တဲ့ သတင်းကို အပြင်လူတွေက ပိုပြီး မယုံကြည်ကြဘူး။ လူတွေက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း၊ လျှို့ဝှက်စွာ မေးခွန်းထုတ်ကြပြီး လျှို့ဝှက်စွာ လိုက်လံ စုံစမ်း ဖို ကြိုးစားကြတယ်”
“တကယ်လို့ မထင်မှတ်ဘဲ ပေါက်ကြားသွားတဲ့ လျှို့ဝှက်ကိစ္စနဲ့ တိုးခဲ့ရင်... လူတိုင်းက ဝိုင်းဝန်း ဆွေးနွေး ကြပြီး ဘယ်သူမှ သံသယ မဝင်ကြဘူး။ သတင်းက တစ်ည အတွင်း မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ပျံ့နှံ့နိုင်တယ်”
အဘိုးကြီးမေသည် နားလည်ဟန်ဖြင့် “ဒါကြောင့်မို့လို့၊ သမီးက တံခါးစောင့်ကို ကြိုမပြောဘဲ ခေါင်းတလားကို တိုက်ရိုက် ပို့ခိုင်းလိုက်တာ။ တံခါးဝမှာ ရန်ဖြစ် ခိုင်းပြီး မေအကြီးဆုံးသခင်လေး ရောဂါကြီးနဲ့ မွေးရပ်မြေ ပြန်လာတဲ့ သတင်းဟာ မတော်တဆ ပေါက်ကြားသွားတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖန်တီးလိုက်တာပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်” မေဝမ့်ရှုးက တိုက်ရိုက် ပြောသည်။ “အိမ်မှာ သမီး တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာကို မေအကြီးဆုံးသခင်လေးနဲ့ မေအကြီးဆုံးမမလေးဆိုတဲ့ အခန်းကဏ္ဍ နှစ်ခု ရှိနေတယ်။ စိတ်ဝင်စားတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်က စုံစမ်းမယ်ဆိုရင် ချို့ယွင်းချက် ပေါ်ဖို့ အရမ်း လွယ်တယ်”
“တမင် ဖုံးကွယ် ထားပြီး ချို့ယွင်းချက်များကို ဖုံးကွယ်လေ ချို့ယွင်းချက် ပိုများလေပဲ။ ဒါကြောင့် မေအကြီးဆုံးသခင်လေး ရောဂါကြီး ဖြစ်နေတယ် ဆိုတဲ့ သတင်းကို မတော်တဆ ပေါက်ကြားစေပြီး မြို့တစ်မြို့လုံးကို ပျံ့နှံ့ စေလိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်။ ဒီလိုမျိုး မတော်တဆ ပျံ့နှံ့ သွားရင် သံသယ ဖြစ်ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
အဘိုးကြီးမေသည် ခေါင်းငုံ့၍ ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒီတော့၊ သမီးက ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတော့ မြို့တော်မှာ ရောဂါကုသနေတဲ့ မေအကြီးဆုံးမမလေး ပြန်လာပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ခမ်းခမ်းနားနား ထုတ်ပြန်လိုက်တာပေါ့။ ပိုပြီး ခမ်းခမ်းနားနား၊ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်လေလေ၊ အခုတော့ ပြည်နယ် အရာရှိတွေက မေမိသားစုက တမင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သတင်းတစ်ခုကို အသုံးပြုပြီး နောက်ထပ် သတင်းတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားတာ၊ မေအကြီးဆုံးသခင်လေး ရောဂါကြီးနဲ့ မွေးရပ်မြေ ပြန်လာတဲ့ ကိစ္စကို ဖုံးကွယ်တာလို့ ယူဆမှာပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်” မေဝမ့်ရှုးက အနည်းငယ် ပြုံး လျက်…
“အရာရှိတွေမှာ အနည်းငယ်သော ဉာဏ်ကောင်းမှု ရှိတယ်။ သူတို့က လူတွေ တိုက်ရိုက် ပြောပြတဲ့ အမှန်တရားကို မယုံကြည်ကြဘူး။ သူတို့ကကိုယ်တိုင် ပတ်ပတ်လည် လိုက်စုံစမ်းပြီး ရလာတဲ့ အမှားကိုသာ ယုံကြည်ကြတယ်”
အဘိုးကြီးမေက ပြုံးရယ် လိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့ ခေါင်းခါသည်။ “မင်း ဒီကောင်မလေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက လူတွေကို ထိုးဖောက်ပြီး ကြည့်တတ်တယ်။ စကားအနည်းငယ်နဲ့ပဲ အရာရှိလောကက လူတွေကို အကုန် ပြောပြသွားတယ်။ ငါ့ကိုပါ ဆဲသွားသေးတယ်”
ပါးစပ်က ညည်းညူ နေသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် ချစ်ခင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ငါ မှတ်မိသေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက မင်းက အသက်ငယ် သေးတယ်။ ခေါင်းမှာ ဆံပင်နှစ်ဖက်ထုံး ထုံးထားသေးတယ်။ တစ်ညနေမှာ ရုတ်တရက် ငါ့ဆီ လာပြီး မေမိသားစုက အန္တရာယ် ရှိနေတယ်၊ ငါ့ကို ချက်ချင်း ရာထူးက နုတ်ထွက်ပြီး မွေးရပ်မြေကို ပြန်ဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ အဲဒီတုန်းက ငါ မင်းကို အိပ်မက်ဆိုး မက်နေတယ်လို့တောင် ထင်ခဲ့ရသေးတယ်”
++++++