အခန်း ၂၅၄၀

အပိုင်း(၂၅၄၀)

အရှင်သခင် သံမဏိ အစောင့်အရှောက်သည် ပျံသန်းကာာ အသည်းအသန် ထွက်ပြေး နေခဲ့၏။ သို့သော်လည်း... ၎င်းသည် မည်သည့်နေရာသို့မျှ ရောက်မသွားခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုအရာကို သိပုံမပေါ်ပဲ ထွက်ပြေးရန်အတွက် အင်အားများကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။ အကျိုးဆက် အနေဖြင့် ပဲ့တင်ထပ် ဝိညာဉ် ပတ်လည် မိုင်တစ်ထောင်ခန့်ရှိ နယ်မြေက ပုံဆောင်ခဲအဖြစ် စတင် ပြောင်းလဲလာကာ ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။ ၎င်းသည် ဟင်းလင်းပြင် ပုံဆောင်ခဲဖွဲ့တည်ခြင်းကို လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သော အင်အားများကို ထုတ်လုပ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်က ပုံဆောင်ခဲအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသော နယ်မြေအတွင်း၌ အထူး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခု ဖန်တီးခံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအထဲတွင်တော့ အချိန်ရပ်တန့်မှု စက်ကွင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားပြီး ဝေ့ဝူယင် အဖြူရောင် အဘိဿဲတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အချိန်ကာလဆိုင်ရာ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူနေခဲ့၏။ လက်တွေ့ဘဝတွင် ကိုက်ညီမှုမရှိသော အမှတ်တစ်ခုသည် ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားများကို အဆက်မပြတ် ဖန်တီးနေခဲ့သည်။ ထိုအင်အားများက လည်နေသော ဘီးပေါ်ရှိ ကြွက်ဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။ ဤကျင့်စဉ်၏ အစစ်အမှန် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းမှုကို နားလည်နိုင်သူ အလွန် နည်းပါးလှပေသည်။

ချူရှင်း၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။ စုရီ၏ နှလုံးသားသည်လည်း ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။ အရှင်သခင် သံမဏိ အစောင့်အရှောက်၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက သူ၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လုပ်ဆောင်ရန် အလွန် ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ပင်လယ်ဓားပြ သင်္ဘောသည်လည်း လုံးဝ ကသောင်းကနင်း ဖြစ်နေခဲ့၏။ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသော ယန္တရားများနှင့် အစီအရင်များမှ အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲသံများနှင့် တုန်ခါမှုများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သင်္ဘောထဲရှိ လူများထံမှ နာကျင်မှု၊ ထိတ်လန့်မှုနှင့် သေဆုံးခြင်းဆိုင်ရာ အော်ဟစ်သံများပါ ရောထွေးနေခဲ့လေသည်။

"အဲ့တာကို ပေးစမ်း..."

ဝေ့ဝူယင်သည် လေထဲတွင် မျောလွင့်နေကာ ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ စုရီနှင့် ချူရှင်းကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အမိန့်တစ်ခုကို တည်ငြိမ်စွာ ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ..."

ချူရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှ တိုးညင်းသော အာမေဍိတ်သံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမအပေါ်သို့ ရွာသွန်းနေသော စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုများက ပြင်းထန်သော အကြောက်တရား ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ သူမ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေ့ဝူယင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မြင့်မြတ်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုဟု ခံစားရသော ကောင်းကင်ခန္ဓာ ဝတ္ထု တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ နေကြယ် ဝိညာဉ်တစ်ခုကို ပြုစုပျိုးထောင်သည့် သဘာဝလမ်းကြောင်းနှင့် ဆင်တူသော ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ ကျင့်ကြံထားသည့် သူမ၏ အစစ်အမှန် ဝိညာဉ်သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဟိန်းဟောက် ရုန်းကန်နေခဲ့၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ သူငယ်အိမ် နှစ်ခုထဲတွင် ခါးပတ် ကိုးခုနှင့် အလင်းကွင်း နှစ်ခု အပါအဝင် ဖီဆန်ပေါက်စ၏ ကြယ်တာရာပမာ အလှတရားက ထင်ဟပ်နေခဲ့လေသည်။

စုရီသည် ဝေ့ဝူယင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘဝနှစ်ခုစာ သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများအားလုံးကို အသုံးချ၍ သူ၏ နှလုံးသားကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က ပဲ့တင်ထပ် ဝိညာဉ် အဆင့်သို့ မရောက်သေးသည့်အတွက် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တကယ်ကို သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ အကယ်၍သာ ရောက်ခဲ့လျှင် ဤအခြေအနေက တခြားတစ်မျိုး ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။

"ယီကျွန်းက ခင်ဗျား အပေါ် ပြစ်မှားခဲ့တဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ ကျုပ် လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်..."

"သူ သေရမယ်..."

ဝေ့ဝူယင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"..."

စုရီ၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့၏။ သူ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထိုအတွေးကြောင့် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သော်လည်း သူက ရှောင်လွှဲ၍မရစွာပင် ပြောလိုက်ရ၏။

"ယီကျွန်းက အရင်တုန်းက ယွီပေါင်ယွဲ့ရဲ့ အသက်ကို တစ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ယွီပေါင်ယွဲ့က သူ့အပေါ် ကျေးဇူးကြွေး အများကြီး တင်နေတယ်..."

သူ ပြောလိုက်သော စကားများက လုံးဝ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူ့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ ဤနည်းလမ်း သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ရန်သာ ရှိတော့သည်။ သူသည် ယီကျွန်းကို ဤနေရာတွင် အသေခံခိုင်းရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့် ငါ့ရဲ့ ဆေဘာကို ရပ်တန့်လိုက်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား... ငါ့ကုတင်ပေါ်ကိုတောင် မရောက်ဖူးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့်လေ... အဆက်မပြတ် ပြဿနာတွေကလွဲပြီး ဘာမှ မပေးနိုင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ... ဟုတ်တယ်... ယွီပေါင်ယွဲ့က အလှပန်းတစ်ပွင့်ဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မလိုဘူး... ကြယ်ကွင်းပြင် တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်တယ်၊ ဘယ်နဂါးကိုမဆို ကျေနပ်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့စိတ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ လုံလောက်တယ်လို့ ထင်နေလား..."

ဝေ့ဝူယင်က ရယ်သွမ်းသွေးနေသည့် အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ စုရီ၏ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးနေသော မျက်ခုံးများက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားခဲ့၏။

ဝေ့ဝူယင်သည် ဤနေရာတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် စကားများနေရသနည်းဟု သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ လုပ်ရပ်များနှင့် အော်ရာများမှတစ်ဆင့် သိရှိရသလောက်ဆိုလျှင် သူသည် တိုက်ရိုက်ဆန်ပြီး ပြတ်သားသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ယခုလို မေးခွန်းများ မေးနေသည့် လုပ်ရပ်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။

ရုတ်တရက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အကြည့်တစ်ချက်က သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ကသောင်းကနင်း ဖြစ်စဉ်များကြား၌ ကျပန်း စီးဆင်းမှုတစ်ခုအဖြစ် ကျွမ်းကျင်စွာ ဖုံးကွယ်ထား၏။ အကယ်၍ အခြားသူ တစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ရိုးရွဲ သူတော်စင်များပင် ဖြစ်နေပါစေ ဤအကြည့်ကို အနည်းငယ်မျှပင် သတိပြုမိမည် မဟုတ်ချေ။

ဤသည်က စုရီအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ဝေ့ဝူယင်အတွက်တော့ ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်ရိုက် ခံစားလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

ဝေ့ဝူယင်နှင့် စုရီ နှစ်ယောက်လုံးက ဘာကိုမှ မခံစားရသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားကြောင်း အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ကိုမျှ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပါအဝင် မည်သူ့ကိုမျှ မပြသခဲ့ကြပေ။

စုရီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ယွီပေါင်ယွဲ့က ထာဝရ ကျေးဇူးတင်နေမှာပါ... ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ လုပ်ရပ်က ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ သူ ခင်ဗျားရဲ့ မျှော်စင်မှာ နေထိုင်နေတဲ့အချိန် သူ့ကို ဒီအကြောင်း ပြောပြလိုက်ရင် သူ့ရဲ့ နှလုံးသားကို ဖွင့်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်..."

ဝေ့ဝူယင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ကံကြမ္မာနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် စုရီ၏ ဆက်စပ်မှုက အောက်ခြေသို့ ထိုးဆင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူက ဤရူးမိုက်သော စကားဝိုင်းကို ဆက်လက် ပြောဆိုနေရသည့် တိကျသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသမီးကြောင့်ပင်။

သူမသည် အမွေခံ အပြစ်သား တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေ၏။

‘ငါ မင်းကို ဒီနေရာမှာတင် အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်လို့ ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါးစာအဖြစ် အသုံးချဖို့ မင်းကို လိုအပ်နေသေးတယ်၊ သူက မင်းကို စောင့်ကြည့်နေတာပဲ...’

ဝေ့ဝူယင်သည် ပြင်းထန်လာသော ဒေါသများနှင့် အတူ ထိုသို့ တွေးတောလိုက်၏။

ထို့နောက် သူ ကန်မင်ဂျီ၏ ဥယျာဉ်မှ ရရှိခဲ့သော တာအိုချည်နှောင် ပန်းကိုးပွင့်ထဲမှ တစ်ပွင့်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ့ရဲ့ ကြိုးမျှင်ကို ပေးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တည်ရှိမှု ပျက်သုဉ်းခြင်းကို ရွေးမလား... မင်းဘာသာ ရွေးချယ်လိုက်ပါ..."

"..."

စုရီသည် တာအိုချည်နှောင် ရတနာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝေ့ဝူယင် ဘာကို ရည်ရွယ်နေသလဲ ဆိုသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့၏။ သူသည် ယီကျွန်း အတွက် ကိုယ်စား ရွေးချယ်ပေး၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ပုလင်းအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်ကာ အဆင်ပြေစေရန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် ပုလင်းထဲမှ ယီကျွန်း၏ တည်ရှိမှုဆိုင်ရာ အခြေခံ ကြိုးမျှင်သည် တွန့်လိမ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝေ့ဝူယင်ဆီသို့ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ပျံသန်းသွားခဲ့၏။ ဝေ့ဝူယင်သည် ထိုကြိုးမျှင်ကို ပန်းပွင့်နှင့် ချိတ်ဆက်ရန် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယီကျွန်း၏ တည်ရှိမှုကို ၎င်းနှင့်အတူ ချည်နှောင်လိုက်လေတော့၏။

နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်တစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကျေးကျွန်အဖြစ် အစေခံရခြင်းပင်။

"မင်း ယွီပေါင်ယွဲ့ကို တွေ့တဲ့အခါ မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး မျက်ရည်တွေ၊ သွေးထွက်နေတဲ့ နဖူးနဲ့အတူ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်စမ်း..."

ဝေ့ဝူယင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ သတ်ဖြတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များက တောက်ပနေခဲ့၏။

ထိုအခါ ပုလင်းလေးသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် သဘောတူညီနေသကဲ့သို့ တုန်ခါသွားခဲ့လေသည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော ချူရှင်း၏ မျက်နှာကို တစ်ချက်မျှ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုကို အားဖြည့်ရန် ဖီဆန်ပေါက်စကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထိုအရာက အနီးအနားတွင် ရှိနေရုံမျှဖြင့် သူမ၏ အစစ်အမှန် ဝိညာဉ်အပေါ်တွင် အမာရွတ်တစ်ခုအဖြစ် ထင်ကျန်သွားစေခဲ့ပုံရ၏။

လောလောဆယ်တွင် ရိုးရွဲ သူတော်စင်သည် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဝေ့ဝူယင်ကတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ့တစ်ဆယ့်တစ်နှစ် ပြည့်သည့်အခါ ယီကျွန်းမ သေရမည်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့အတွက် အခြားသော ကံကြမ္မာ ဆိုသည်မှာ မရှိတော့ပေ။

အခြား ရွေးချယ်စရာ လမ်းကြောင်းလည်း ကျန်မနေခဲ့တော့ချေ။

သူ့ကို ကွပ်မျက်မည့် ကိစ္စက ပိုမို ကြီးမားသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုအတွက် အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားခဲ့ရုံသာ ဖြစ်ပြီး အခြား ဘာမှ မရှိတော့ပေ။

သူ့မိသားစုအပေါ် အကြံအစည် ဆိုးများဖြင့် ကြံစည်ရဲသူ မည်သူမဆို သေကို သေရမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ အားလုံး သေရမည်ပင် ဖြစ်၏။

***