အခန်း ၅၆၂

အခန်း ၅၆၂ - ဘေးဒုက္ခကို ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်ကျော်ပြီး အဆင့် (၅) အခွင့်အရေးကို ရယူခြင်း။

သေချာသည်မှာ အကယ်၍ ကျန်းဖန်သာ လေဟာနယ် တံခါးပေါက်ကို အသုံးပြုပြီး ထွက်ခွာရန် ရွေးချယ်ခဲ့မည် ဆိုပါက သူသည် ဟွာမင်မြို့ မှ အလွယ်တကူ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူသည် မည်သည့် အရာကိုမျှ ရရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် သဘာဝကျကျပင် သူသည် မိုက်မဲစွာ ထွက်ခွာသွားမည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ဆိုစေ အဆင့် (၅) အခွင့်အရေး ဆိုသည်မှာ အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။

ဝှစ်။

ဤသည်ကို တွေးမိလိုက်ပြီး ကျန်းဖန်၏ ပုံရိပ်မှာ လင်းလက်သွားသည်။ သူသည် အိပ်ခန်း အတွင်းမှ ထွက်ခွာပြီး သွေးဓား စံအိမ်၏ ပင်မ ဧည့်ခန်းမဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

"သခင်။"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် ဆိုက်ရောက်လာသော ဤ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ သွေးဓား တာအိုမိတ်ဆွေ နှင့် အခြားသူများသည် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေခဲ့ကြ၏။ သို့သော်ငြားလည်း ကျန်းဖန် ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင်တော့၊ သူတို့ အားလုံး တည်ငြိမ်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ ကျောထောက်နောက်ခံကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ တစ်ဦးစီတိုင်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်အေးချမ်းသာ ရှိသွားကြ၏။

"မစိုးရိမ်ကြနဲ့၊ လောလောဆယ် သွေးဓား စံအိမ်မှာပဲ နေကြ။"

"ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလှုပ်ရှားကြနဲ့။"

ကျန်းဖန်သည် လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်ကာ လူတိုင်းကို ပြောလိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အကယ်၍ မြို့သာ အမှန်တကယ် ကျဆုံးသွားခဲ့မည် ဆိုပါက၊ မြို့တွင်း၌ပင် ကမောက်ကမ ဖြစ်မှုများ စတင်လာနိုင်ခြေ များပေသည်။

သူသည်လည်း မြို့တွင်းရှိ ကမောက်ကမ ဖြစ်မှုများ အတွက် ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ သခင်။"

သွေးဓား တာအိုမိတ်ဆွေ နှင့် အခြားသူများ အားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့သည် ကျန်းဖန်၏ အမိန့်များကို လုံးဝ နာခံကြသည်။

သေရမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ သူတို့သည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ လုပ်ဆောင်ကြမည် ဖြစ်၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သွေးဓား စံအိမ် တစ်ခုလုံး တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီး စံအိမ်ကို ကာကွယ်ရန် နေရာအသီးသီးသို့ ဖြန့်ခွဲသွားကြတော့သည်။

......

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်မှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ ယွမ်ယင်း ကျင့်ကြံသူ ငါးဦး လွင့်မျောနေပြီး အထက်မှနေ၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့် နေကြ၏။

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ နှောင်းပိုင်းအဆင့် ယွမ်ယင်း မဟာ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည့် တိမ်တိုက် တာအိုမိတ်ဆွေပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားခဲ့သော်ငြားလည်း ဈေးကြီးသော ကုသရေး ဆေးလုံးကို ဝယ်ယူခဲ့သဖြင့် သူ၏ ဒဏ်ရာများကို လျင်မြန်စွာ သက်သာ ပျောက်ကင်းသွားစေခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် မည်သည့် စကား တစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ဘဲ သူသည် မိတ်ဆွေများကို စုဆောင်းကာ ဟွာမင်မြို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် လာရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပန်းပွင့် လောကနိဗ္ဗာန် တာအိုမိတ်ဆွေ အခု ထွက်ခဲ့စမ်း။"

"အဲဒီ ရတနာကို ခုချက်ချင်း ပေးလိုက်၊ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ဟွာမင်မြို့ တစ်ခုလုံးကို ငါ ဇောက်ထိုး မိုးမျှော် ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်။"

တိမ်တိုက် တာအိုမိတ်ဆွေက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံလှိုင်း တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လေဟာနယ် နှင့် ပဲ့တင်ထပ်ကာ ဟွာမင်မြို့ တစ်ခုလုံးသို့ ပြန့်နှံ့သွားသော လှိုင်းဂယက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။

ထိုအသံတွင် ယွမ်ယင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ ဒေါသများ ပါဝင်နေသဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများကို ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ရီသွားစေခဲ့သည်။

"အရူး၊ ရတနာ ဆိုတာ စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ သူဆီကို အမြဲသွားတာပဲ။"

"မင်း ငါ့ကို ရှုံးခဲ့တာတောင် ဘယ်လိုလုပ် နောက်တစ်ခါ ထပ်လာရဲရတာလဲ။"

"ပြီးတော့ ဟွာမင်မြို့ကို ဇောက်ထိုး မိုးမျှော် ဖြစ်အောင် လုပ်မယ် ဟုတ်လား။ ဒါက အတော်ရယ်ရတဲ့ ဟာသပဲ။"

"ယွမ်ယင်း ငါးယောက် ရှိနေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ မင်းတို့ စွမ်းနိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ကြာပန်း အစီအရင်ကို ချိုးဖျက်ကြည့်လိုက်လေ။"

ပျင်းရိလေးတွဲသော အသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စကားပြောနေသူမှာ ပန်းပွင့် လောကနိဗ္ဗာန် တာအိုမိတ်ဆွေပင် ဖြစ်၏။ သူသည် သူ၏ စံအိမ်မှပင် မထွက်ခွာဘဲ သူ၏ အသံဖြင့် တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ် ပြောဆိုလာကာ တိမ်တိုက် တာအိုမိတ်ဆွေ အပေါ် သူ၏ မထီမဲ့မြင် ပြုမှုကို ပြသနေခဲ့၏။

"မောက်မာလိုက်တာ။ မင်း တကယ်ကို အရမ်း မောက်မာလွန်းတယ်။"

"ဒီနေ့ မင်းရဲ့ အခွံကို ငါ ချိုးဖျက်ပြမယ်၊ ပြီးတော့ မင်း ဘယ်ကို ထွက်ပြေးနိုင်ဦးမလဲ ဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။"

တိမ်တိုက် တာအိုမိတ်ဆွေက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ယွမ်ယင်း ငါးဦး စလုံး တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ တစ်ဦးစီတိုင်းသည် သူတို့၏ ဝိညာဉ် ရတနာများကို ထုတ်ယူကာ အဆုံးအစမရှိသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရား စွမ်းအား အလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး ဟွာမင်မြို့ကို ဗုံးကြဲ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟွာမင်မြို့၏ အဆင့် ၄ မဟာ အစီအရင် ဓာတ်ကြီးငါးပါး ကြာပန်း အစီအရင်သည် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အဆုံးအစမရှိသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဝိညာဉ် စွမ်းအားများ စုစည်းလာပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်များ အဖြစ်သို့ စုစည်းသွားကာ မရေမတွက်နိုင်သော ပန်းပွင့်ဖတ်များ ပေါင်းဆုံသွားသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဧရာမ အရောင်ငါးမျိုး ကြာပန်းကြီး တစ်ပွင့်ကို ဖန်တီးလိုက်ကာ ဟွာမင်မြို့ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့၏။

ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း~~~

ယွမ်ယင်း ကျင့်ကြံသူများ ထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုများသည် ဤ အရောင်ငါးမျိုး ကြာပန်းကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

မူလက ကမ္ဘာကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်ငြားလည်း၊ ဤ အရောင်ငါးမျိုး ကြာပန်း အပေါ်တွင်မူ မည်သို့မျှ အစွမ်းမပြနိုင်ခဲ့ချေ။

မဟာ အစီအရင်ကြီး တစ်ခုလုံးသည် အနည်းငယ်သာ တုန်ခါသွားပြီး ဤ အရောင်ငါးမျိုး ကြာပန်း၏ အစိတ်အပိုင်း သေးသေးလေးကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

"ဒါက"

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် တိမ်တိုက် တာအိုမိတ်ဆွေသည် မျက်နှာထား တင်းမာသွားခဲ့သည်။ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ကြာပန်း အစီအရင်သည် ယွမ်ယင်း တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသည့် အဆင့် ၄ အဆင့်မြင့် အစီအရင် အဖြစ် နာမည်ကြီးပြီး အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော ကာကွယ်ရေးများ ရှိကြောင်း သူ အစောကြီးကတည်းက ကြားဖူးခဲ့သော်ငြားလည်း။

သူ ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်ကြည့်မှသာ ဤ အဆင့် ၄ အစီအရင်၏ ကာကွယ်ရေးကို သူ လျှော့တွက်မိသွားကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

ပန်းပွင့် လောကနိဗ္ဗာန် တာအိုမိတ်ဆွေသည် အခြား မည်သည့် နေရာသို့မျှ မသွားဘဲ သူ၏ ခံတပ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ချေ။

ဤ အဆင့် ၄ အစီအရင်နှင့်ဆိုလျှင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ရှုံးနိမ့်ခြင်း မရှိဘဲ ရပ်တည်နိုင်ပေသည်။

"ဟားဟား၊ အရူး တိမ်တိုက် တာအိုမိတ်ဆွေ။"

"မင်းဆီမှာ ဝိညာဉ် စွမ်းအား ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ ဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးရင် ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်လေ။"

ပန်းပွင့် လောကနိဗ္ဗာန် တာအိုမိတ်ဆွေ၏ အသံသည် ကျေနပ် အားရစွာဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ သူ၏ အဆင့် ၄ မဟာ အစီအရင် အပေါ် အလွန် ယုံကြည်မှုရှိနေကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

မည်သို့ဆိုစေ ဤနေရာရှိ အဆင့် ၄ ဝိညာဉ်ကြော၏ စွမ်းအားဖြင့် သူသည် ခံနိုင်ရည် စမ်းသပ်သည့် စစ်ပွဲကို အပြည့်အဝ တောင့်ခံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"အရမ်း သဘောကျ မနေနဲ့။"

"ဒီနေ့ ဒီ မဟာ အစီအရင်ကို မချိုးဖျက်နိုင်ဘူး ဆိုရင်တောင်၊ ဒီမြို့က ဘယ် ကျင့်ကြံသူ မှ ထွက်သွားခွင့် မရှိစေရဘူး။"

"မင်းကို ဟွာမင်မြို့ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားမယ်။"

တိမ်တိုက် တာအိုမိတ်ဆွေသည် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားပြီး မြို့တွင်းရှိ မည်သည့် ကျင့်ကြံသူမျှ ထွက်ခွာ၍ မရနိုင်စေရန် အတွက် ဟွာမင်မြို့ကို ဝိုင်းရံထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"အို၊ ဆက်ပြီး ဝိုင်းထားလိုက်လေ၊ မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်မလဲ ဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။"

ပန်းပွင့် လောကနိဗ္ဗာန် တာအိုမိတ်ဆွေက ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

မည်သို့ဖြစ်စေ ကျင့်ကြံသူများသည် သာမန် လူများနှင့် မတူညီချေ။

သာမန် လူများသည် အစားအစာ ပြတ်လပ်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားနိုင်သော်ငြားလည်း ကျင့်ကြံသူများတွင် ဘယ်သောအခါကမျှ အစားအစာ လိုအပ်ချက် မရှိပေ။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဝိုင်းရံ ပိတ်လှောင်ခံထားရမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ ပြဿနာ ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် သဘာဝကျကျပင် တစ်ဖက်လူ၏ ဝိုင်းရံထားခြင်း ခံရမည်ကို သူ မစိုးရိမ်ခဲ့ပေ။

......

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟွာမင်မြို့ တစ်ခုလုံးရှိ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြ၏။

ယွမ်ယင်း ငါးဦး၏ ဝိုင်းရံမှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူတို့ ဝင်၍လည်း မရသလို ထွက်၍လည်း မရနိုင်တော့ချေ။

တစ်ဖက်လူ၏ ဖိချေခြင်းကို အချိန်မရွေး ခံရတော့မည့် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ သူတို့ ခံစားနေကြရသည်။

မိမိတို့၏ အသက်အန္တရာယ်ကို ရန်သူက ထိန်းချုပ်ထားသည် ဟူသော ဤခံစားချက်သည် သူတို့ကို အလွန်အမင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ တိမ်တိုက် တာအိုမိတ်ဆွေက ဘာလို့ တိုက်ခိုက်ရတာလဲ။ မြို့ပိုင်ရှင်က ဘယ်လို ရတနာမျိုးကို လုယူသွားခဲ့လို့လဲ။ ငါတို့က ဒီ ယွမ်ယင်းတွေရဲ့ လက်ချက် နဲ့ သေရဖို့ ကံကြမ္မာ ပါလာတာလား။" တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။

သူသည် အဟန့်အတားကို ဖောက်ထွင်း ကျော်လွန်ရန် အတွက် အခွင့်အရေး တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ဟွာမင်မြို့သို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာတွင် အချည်းနှီး မသေဆုံးလိုချေ။

အကယ်၍ သူသာ အခွင့်အရေး တစ်ခုကို လိုက်လံ ရှာဖွေရင်း သေဆုံးသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် အဆင်ပြေသော်ငြားလည်း ယွမ်ယင်းများ၏ ပဋိပက္ခတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မိပြီး မြေစာပင် အဖြစ် သေဆုံးရခြင်းမှာ အလွန်အမင်း မတရားလွန်းသည် ဟု ခံစားရသဖြင့် သူ့အတွက် သည်းခံနိုင်စရာ မရှိပေ။

……..