အခန်း ၅၆၇

အခန်း ၅၆၇ - ဟွာမင်မြို့မှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခြင်း၊ ဘေးဒုက္ခကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခြင်း (၂)

ဒုတိယနေ့၊ သွေးဓားစံအိမ်၊ နံနက် ၁၁ နာရီ ၄၅ မိနစ်။

သွေးဓားတာအိုမိတ်ဆွေနှင့် အခြားသူများ အပါအဝင် စုဝေဝေနှင့် လုယိုယိုတို့ကိုပါ ကျန်းဖန်သည် အလွန်ကောင်းမွန်သော မျှော်စင်၏ အတွင်းကမ္ဘာထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်၏။

ဝုန်း ဒိုင်း~~

အချိန်ကျလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်နှင့်၊ ကျန်းဖန်သည် မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ လေဟာနယ်တံခါးပေါက်ကို ချက်ချင်း ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြား၊ စုစုပေါင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်သန်းတိတိသည် လေဟာနယ်တံခါးပေါက်၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန်အတွက် ကုန်ခမ်းသွားခဲ့၏။

"ဒီလောက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အများကြီးကို တကယ်ပဲ သုံးစွဲပစ်လိုက်တာလား။"

ကျန်းဖန်သည် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းနှစ်ဆယ်ကို ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ စုဆောင်းရရှိခဲ့သော်ငြားလည်း၊ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို သုံးစွဲရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။

အထူးသဖြင့် လေဟာနယ်တံခါးပေါက် ကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အများအပြားကို သုံးစွဲပစ်ရသည့် အရာမျိုးကို၊ သာမန်ကျင့်ကြံသူများသည် ၎င်းကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရန် အမှန်တကယ်ပင် မတတ်နိုင်ကြချေ။

သေချာသည်မှာ၊ ၎င်း၏လုပ်ဆောင်ချက်မှာလည်း ကြီးမားလှပေသည်။

အကယ်၍ လေဟာနယ်တံခါးပေါက်သာ မရှိခဲ့ပါက၊ သူသည် နေရာအနှံ့အပြားသို့ ပြေးလွှားနိုင်မည် မဟုတ်သလို ဘေးဒုက္ခများမှလည်း ရှောင်လွှဲနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဒေါင်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းနှင့်ချီ သုံးစွဲရန် လိုအပ်သဖြင့်၊ ကူးပြောင်းပို့ဆောင်ခံရမည့် နေရာသည် အလွန်အမင်း ဝေးကွာရမည် ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းဖန် ပိုမိုမျှော်လင့်လာခဲ့၏။

သူ၏ပုံရိပ်မှာ လင်းလက်သွားပြီး၊ လေဟာနယ်တံခါးပေါက် အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်ရောက်သွားကာ၊ နေရာမှ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

…

ကျန်းဖန်သည် ဟွာမင်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ တိမ်တိုက်တာအိုမိတ်ဆွေသည် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် စံအိမ်တော်ထံမှ အဆင့် (၄) အစီအရင် ဖျက်ဆီးခြင်းအင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိခဲ့၏။

အခြားသော ယွမ်ယင်းကျင့်ကြံသူ လေးဦးသည်လည်း သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ဤနေရာတွင် ဆက်လက်ပြီး အချိန်အကြာကြီး နှောင့်နှေးကြန့်ကြာနေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

"လူတိုင်း လှုပ်ရှားကြစို့၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ပန်းပွင့်လောကနိဗ္ဗာန် တာအိုမိတ်ဆွေကို အပြီးတိုင် ရှင်းလင်းရမယ်။"

တိမ်တိုက်တာအိုမိတ်ဆွေက သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ။"

ယွမ်ယင်းကျင့်ကြံသူ လေးဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး၊ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

ဝုန်း ဒိုင်း~~

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင်၊ ဟွာမင်မြို့သည် အရင်က တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်သွားခဲ့၏။

မြို့တွင်း၌ နေထိုင်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီး တစ်ရပ်ကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စသည် ကျန်းဖန်နှင့် သိပ်ပြီး သက်ဆိုင်မှု မရှိတော့ချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အစောကြီးကတည်းက ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ဟွာမင်မြို့တွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သနည်း ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍၊ သူသည် ဆက်လက် အာရုံစိုက်ရန် ကြီးကြီးမားမား စိတ်ဝင်စားမှု မရှိခဲ့ချေ။

…

အနောက်ပိုင်းတိုက်ကြီး။

ဤသည်မှာ အရှေ့ပိုင်းတိုက်ကြီးနှင့် အလွန်ဝေးကွာသော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်၏။

အခြေခံအားဖြင့်၊ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုက ကြားခံနေသဖြင့်၊ တိုက်ကြီးနှစ်ခုမှ သက်ရှိများသည် သူတို့၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် တွေ့ဆုံရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်း အာကာသကူးပြောင်းရေး အစီအရင် မရှိဘဲ၊ ဟွာရှန်ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ဤသမုဒ္ဒရာကြီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူတို့သည် လမ်းခုလတ်တွင် အိုမင်းရင့်ရော်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားပြီး၊ သက်တမ်းကုန်ဆုံးသွားနိုင်ခြေ များလှပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အနောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးသည် အရှေ့ပိုင်းတိုက်ကြီးနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားပြီး၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ၏ အုပ်ချုပ်ခြင်းကို ခံရ၏။

၎င်းသည် မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင် သက်ရှိများ၏ နေရပ်ဖြစ်ပြီး၊ လူသားများမှာ အားနည်းသော မျိုးနွယ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ၏ အစားအစာများသာ ဖြစ်လာနိုင်ပြီး၊ သူတို့၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံကြရ၏။

ယခုအခါ၊ ကောင်းကင်ထင်းရူး တောင်တန်း၌။

ဤသည်မှာ အနောက်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏ အလွန်အမင်း ဝေးကွာခေါင်ဖျားသော ဒေသတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မိုးထိအောင် မြင့်မားသော တောင်ကြီးများနှင့်၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နေထိုင်မှုပတ်ဝန်းကျင်ရှိသည့်၊ အမှန်တကယ်ပင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော တောင်များနှင့် ဆိုးရွားသော ရေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ဝှစ်။

သစ်တောအတွင်း၌ လူပုံစံ သုံးခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်၊ ၎င်းတို့မှာ အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ကလေးငယ် နှစ်ဦး ဖြစ်ကြ၏။

ထိုသုံးဦးသည် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြပုံရပြီး၊ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာသကဲ့သို့ အလျင်စလို ပြေးလွှားနေကြသည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသားမှာ လျူကျိကျွင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အမြွှာကလေးများ ဖြစ်သော လျူရီကျင်း နှင့် လျူလျန်တုန်း တို့လည်း ပါဝင်၏။

"အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့ ငြိမ်းချမ်းရေးတောင်ကြားကနေ ထွက်လာခဲ့ကြတာလဲ။"

ခြောက်နှစ်အရွယ် သားဖြစ်သူ လျူလျန်တုန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ငြိမ်းချမ်းရေးတောင်ကြား ဟုခေါ်သော နေရာသည် လူသားများ စုရုံးနေထိုင်ရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ လူဦးရေ တစ်သောင်းကျော် ရှိသည်။

အနောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးရှိ လူသားများအတွက်၊ ၎င်းကို ပရဒိသုဘုံတစ်ခု အဖြစ် သတ်မှတ်ကြ၏။

အနည်းဆုံးတော့၊ ထိုမိစ္ဆာများ၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံရပြီး သူတို့၏ အစားအစာများ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုချေ။

"အဲဒါက ပရဒိသုဘုံ မဟုတ်ဘူး၊ မကောင်းဆိုးဝါးတွေရဲ့ တွင်းအောင်းရာ နေရာကြီး။"

"အကယ်၍ ငါတို့သာ ထွက်မလာခဲ့ရင်၊ နောက်ဆုံးမှာ အဲဒီ မိစ္ဆာတွေရဲ့ စားသောက်တာကို ခံရလိမ့်မယ်။"

"ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်မှသာ ငါတို့ အမှန်တကယ် အသက်ရှင်နိုင်မှာ။"

"မင်းတို့ရဲ့ အမေက အဲဒီ မိစ္ဆာတွေ စားတာကို ခံလိုက်ရပြီ။"

လျူကျိကျွင်းက အံကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

အစပိုင်းတွင်၊ ငြိမ်းချမ်းရေးတောင်ကြားသည် လူသားများအတွက် မိစ္ဆာများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုမှ ကင်းဝေးသော တစ်ခုတည်းသော ပရဒိသုဘုံ ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် တစ်နေ့တွင်၊ ငြိမ်းချမ်းရေးတောင်ကြားမှ အထက်တန်း အဖွဲ့ဝင်များသည် ခွန်အားကြီးသော လူသားအချို့ကို ပြန်ပေးဆွဲပြီး၊ မိစ္ဆာများထံ အစားအစာအဖြစ် ဆက်သနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။

ငြိမ်းချမ်းရေး တောင်ကြား ဆိုသည်မှာ မိစ္ဆာများအတွက် မွေးမြူရေးခြံ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ထိုအချိန်မှသာ သူ သိရှိခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ သူသာ သူ၏ သားနှင့်သမီးကို ခေါ်ဆောင်မသွားပါက၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် မိစ္ဆာများ၏ အစားအစာများ ဖြစ်လာကြပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေး တောင်ကြားကို စောင့်ကြပ်နေသော မိစ္ဆာများ သတိလွတ်နေသည့် အချိန်အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူသည် သူ၏ သားနှင့်သမီးကို လျင်မြန်စွာ ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဝုန်း ဒိုင်း~~

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ကောင်းကင်ယံ၌ ကြေးနီသံမဏိများကဲ့သို့ တောင်ပံများရှိသော စာကလေး ဒါဇင်နှင့်ချီ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်၊ ၎င်းတို့မှာ ကြီးမားလှပြီး တောင်ပံဖြန့်လိုက်ပါက သုံးမီတာခန့် အထိ ကျယ်ဝန်း၏။

သူတို့သည် ကောင်းကင်ယံ အမြင့်တွင် ပျံသန်းနေကြပြီး၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရောင်ဝါကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

သူတို့၏ တောင်ပံများကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေစီးကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လျူကျိကျွင်းနှင့် အခြားသူများကို ချက်ချင်း ရိုက်ခတ်သွားခဲ့၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင်၊ ထိုသုံးဦးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး၊ သွေးများစွန်းပေကာ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

"ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်ရတာလဲ။"

လျူကျိကျွင်းသည် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိအောင် ဖြစ်နေခဲ့၏။

သူ၏ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်ငြားလည်း၊ မိစ္ဆာများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ယခုလို လျင်မြန်စွာ ခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။

"မိုက်မဲတဲ့ လူသားတွေ။"

"ဒီလို အားနည်းတဲ့ သတ္တဝါတွေကများ ထွက်ပြေးရဲတယ်ပေါ့လေ၊ သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို သူတို့ မသိကြဘူး။"

"ငြိမ်းချမ်းရေးတောင်ကြား ကနေ ထွက်သွားရင် အသက်ရှင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ လုံးဝကို စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ။"

အဆင့် ၂ သံမဏိတောင်ပံ စာကလေး တစ်ကောင်သည် လျူကျိကျွင်းနှင့် အခြားသူများကို အထက်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ကာ၊ အားနည်းသော လူသားများကို မထီမဲ့မြင် ပြုကြည့်လျက်၊ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကို ထုတ်ဖော်ပြသနေခဲ့၏။

သူတို့သည် ငြိမ်းချမ်းရေးတောင်ကြားရှိ လူသားများကို စောင့်ကြပ်ရသည့် တာဝန်ရှိသော သံမဏိတောင်ပံ စာကလေး မျိုးနွယ်မှ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သော လူသားများမှာ သူတို့၏ လှောင်အိမ်ထဲမှ အစားအစာများမျှသာ ဖြစ်၏။

သူတို့၏ အစားအစာများ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသောကြောင့် သူတို့သည် သဘာဝကျကျပင် ဖမ်းဆီးရန် လိုက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူကျိကျွင်းကို သူတို့ မသတ်ဖြတ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ၊ အနောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးရှိ လူသားများသည် တန်ဖိုးကြီးမားပြီး သာလွန်ကောင်းမွန်သော အစားအစာများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

…….