အခန်း ၇၂

72 01

အခန်း 72

မေဝမ့်ရှုး၏မျက်နှာတွင်လည်း အတိတ်က အမှတ်ရစရာများနှင့်အတူ ဝမ်းနည်းသော အမူအရာ အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

အရင်ဘဝတွင် သူမသည် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူ၏သမီးအဖြစ် နန်းတော်သို့ အစေခံမ အဖြစ် ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ စစ်တုရင် စွမ်းရည် ထူးချွန်သောကြောင့် ကံကောင်း ထောက်မစွာ စစ်တုရင်ခစား အရာရှိမ အဖြစ် ရွေးချယ်ခံခဲ့ရသည်။

ထိုရာသီတွင် အဝတ်အစားအသစ်များ လဲလှယ်သည့်အခါ အခြား အရာရှိမများက အရောင်မဲ့များကို မကြိုက်ကြပေ။ ငန်းဝါရောင်၊ အစိမ်းဖျော့၊ ပန်းရောင်ဖျော့ စသည့် ပိုးထည်များကို လူအများအပြား အပြိုင်အဆိုင် လုယက်ခဲ့ကြသည်။

သူမသည် နံ့သာရောင်ကို တစ်ချက်တည်း ကြည့်လိုက်ပြီး ပိုးထည် တစ်ထည်လုံးကို ယူဆောင်လာကာ လည်ပင်းရှေ့ဖုံး လက်ကျဉ်း နွေဦးဝတ်စုံကို ချုပ်၍ ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။

နန်းတော်မှ ဆုချသည့်အခါ ပုံစံလှပပြီး တန်ဖိုးကြီးသော ရွှေဆံထိုး၊ ကျောက်စိမ်း ဆံထိုး၊ အမျိုးမျိုးသော သရဖူများကို အရာရှိမ အများအပြားက လုယက်ကြပြီး သူမ၏ အလှည့်ကျသောအခါ သေတ္တာထဲတွင် ပုလဲဆံထိုး တစ်ချောင်းနှင့် ပုလဲနားကပ် တစ်ရံသာ ကျန်တော့သည်။

ပုလဲများသည် အရည်အသွေး မကောင်း လုံးဝန်းခြင်းလည်း မရှိသော်လည်း ရိုးရှင်းပြီး ချစ်စဖွယ်ဖြစ်သဖြင့် သူမလည်း ကြိုက်နှစ်သက်သဖြင့် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် သူမသည် နန်းဆောင်၌ တာဝန်ထမ်းဆောင် နေစဉ် နံ့သာရောင် အဝတ်အသစ် အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းသော လရောင်ဖြူ အတွင်းဝတ်စုံ၊ ခေါင်းတွင် ပုလဲဆံထိုး၊ နားတွင် ပုလဲနားကပ် တစ်ရံဖြင့် နန်းဆောင်ထဲတွင် စစ်တုရင် ခစားရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က မက်မုံပန်းများသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် လှပစွာ ပွင့် နေသည်။ လေတိုက်ခတ်လာသောအခါ ပန်းပွင့်များသည် ပြန့်ကျဲလာပြီး စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် ပြည့်နှက် သွားသည်။

ကမ္ဘာမှာ ဒီလောက်ထိ တိုက်ဆိုင်မှု များစွာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ အဝတ်အစား၊ ဆံပင်အဆင်တန်ဆာ၊ နန်းဆောင်၊ စစ်တုရင်ခုံ၊ မက်မုံပန်း၊ အရာရာတိုင်းသည် တိုက်ဆိုင် နေသည်။ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ ခဲ့ရသကဲ့သို့ပင်။

တစ်ဖန် မွေးဖွားခြင်းပြီးနောက် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များသည် ဖုံးကွယ် နေခဲ့သည်။ ထိုအသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သူမ တစ်ဦးတည်းသာ သိသင့်သည်။

72 02

သို့သော် အခုတော့... အိပ်မက် တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ဒုတိယလူ၏ပါးစပ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

နေရာတိုင်း တူညီနေခြင်းသည် တိုက်ဆိုင်မှု လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် သူမကိုယ်တိုင်နှင့် လုံးဝ မကွာခြားသော အတိတ်ဘဝသို့ အိပ်မက် ပြန်ရောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးသည် ရုတ်တရက် လင်းထိန် လာပြီးနောက် ပြန်လည် မှိန်မှောင် သွားသည်။

ယန်ရန်သည် ဝင်လာပြီး နောက်ထပ် ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်ကို ထွန်းညှိကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ညည်းညူသည်။ “မြို့တော်မှာ တစ်နေကုန် စိတ်ပင်ပန်း နေရတာ။ မွေးရပ်မြေကို ပြန်လာတော့ နည်းနည်း သက်သာမလား ထင်တာ၊ ဒါတောင်မှ မီးရောင်ကို ကြည့်ပြီး တွေဝေနေတုန်းပဲ”

မေဝမ့်ရှုးသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး တောင်းပန်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။ “စဉ်းစားနေတာပါ၊ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ည နက်နေပြီ၊ ပြန်ပြီး အနားယူတော့”

“ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ” ယန်ရန်က ဖယောင်းတိုင်ကို သူမဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး အနည်းငယ် နောက်ပြောင်သည်။ “တစ်နှစ်အတွင်း သားဖွားပြီး သုံးနှစ် အတွင်း နှစ်ယောက် မွေးမဲ့ အကြောင်းလား”

မေဝမ့်ရှုး “...” ဆိုစရာ စကားမဲ့၍ လက်ကို မြှောက်ကာ မျက်ခုံးမွှေးကို ဖိနှိပ်သည်။

“မပြောပါနဲ့။ ယွီမိသားစုက လူကို နှစ်သစ်ကူးမှာ တစ်ခါပဲ တွေ့ဖူးတာ၊ စိတ်နေစိတ်ထားကို မသိရသေးဘူး။ ယွီမိသားစုကိစ္စကို ငါ သဘောမတူ ရသေးဘူး”

ယန်ရန်က ရယ်မော လိုက်သည်။ “လူက ဒီမှာ ရှိနေပြီပဲ၊ အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး” စားပွဲတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ “ဒါဆို သခင်က မြို့တော်ကို လွမ်းနေတာလား”

မေဝမ့်ရှုးသည် တိတ်ဆိတ် နေသည်။

မြို့တော်မှာ ရှိနေစဉ် အိမ်ရှိ တောတောင်ရေမြေ၊ မိဘနှစ်ပါးကို တစ်နေကုန် လွမ်းဆွတ် နေသည်။ လွမ်းဆွတ်၍ ညဘက်တောင် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။

တကယ်တမ်း အိမ်ပြန် ရောက်လာတော့... ဒီလို ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ မြို့တော်က ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများ၊ အလုပ်ရှုပ်နေသော စားပွဲများကို တိတ်တိတ်ကလေး လွမ်းဆွတ်နေပြန်သည်။

လူ ဆိုတာ...

တစ်ခုရပြီး တစ်ခု လိုချင်နေတာ ဒီလိုပဲ။

“မပြောပါနဲ့” သူမက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်မနဲ့ နန်းတော်ကလူက တရားဝင် နှုတ်ဆက်ပြီးပြီ။ ဒီဘဝမှာ ပြန်သွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ နောက်ပြီး…”

72 03

ရှင်ယီနင်၏ စာထဲတွင် ဖော်ပြထားသော ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အိပ်မက်သည် အရင်ဘဝကို ဆက်စပ်နေသဖြင့် အလွန်အန္တရာယ်များသည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် အရွယ်ရောက် လာခဲ့ပြီ။ အနားတွင် လမ်းညွှန် ပေးခဲ့သော ရင်းနှီးသော အမတ်ကို တဖြည်းဖြည်း မနှစ်သက် ဖြစ်လာသည်။

မြို့တော်တွင် ရှိစဉ်က စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သော နန်းတော် နှုတ်ဆက်ပွဲသည် အမတ်နှင့် ဧကရာဇ်၏ သိက္ခာကို အဆုံးသတ်တွင် ပြည့်စုံစေခဲ့သော်လည်း...

ဧကရာဇ်၏ စိတ်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲသည်။

အိပ်မက်ထဲမှမြင်ကွင်းကို အနည်းငယ် သံသယ ဝင်ပြီး လူစေလွှတ်၍ လင်ချွမ်ခရိုင်ကို လာရောက် စုံစမ်းလျှင် မေအိမ်တော်၌ မြို့တော်မှ ပြန်လာသော မေအကြီးဆုံးမမလေးသာ ရှိပြီး ရာထူးက နုတ်ထွက်ကာ ရောဂါကုသနေသော မေပညာရှင် မရှိသည်ကို တွေ့ရှိပါက မေမိသားစုသည် အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ကျရောက်မည်ဖြစ်သည်။

မေမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသခင်လေး ဝမ်ရှုးသည် သေဆုံး ရမည်။

သို့သော် မြို့တော်ကို ရုတ်တရက် အံ့အားသင့် စေပြီး သံသယ၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ဖိတ်ခေါ်ကာ မေမိသားစုကို ပြဿနာကြီး ဖြစ်စေမည့် ရုတ်တရက် သေဆုံးမှု မဖြစ်ရပေ။ ယင်းအစား ဒေသဆိုင်ရာ အရာရှိများ၏ လမ်းကြောင်း မှတစ်ဆင့် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ၊ သံသယကင်းစွာဖြင့် မြို့တော်သို့ တင်ပြရမည်။ မြို့တော်၏ မျက်စိအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ရောဂါကြီးဖြစ်ကာ သေဆုံးသွားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်ရမည်။

ဒီလိုမှသာ မူလက မတည်ရှိခဲ့သော အခန်းကဏ္ဍကို ရွှေချည် နံ့သာသစ် ခေါင်းတလားထဲတွင် ထည့်သွင်းပြီး မြေမြှုပ်ကာ ဆိုင်းဘုတ် တစ်ခုတည်းသာ ချန်ထားခြင်းဖြင့် မေမိသားစု၏အိမ်ကို ကြာရှည်စွာ ဘေးကင်းအောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

******