အခန်း ၇၃

73 01

အခန်း 73 သတင်းဆိုး

လင်ချွမ်ခရိုင်တွင် ရက်အတော်ကြာအောင် မိုးဖွဲဖွဲ ရွာချခဲ့သည်။

ဟဲတုန်းပြည်နယ်၏ ခရိုင်ဝန်၊ လင်ချွမ်ခရိုင်၏ ခရိုင်အုပ်နှင့် အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခရိုင်များမှ အရာရှိကြီး အချို့သည် ပထမလ၏ နောက်ဆုံးရက် တစ်ရက်တွင် မိုးရေကို ခံကာ မြို့တော်မှ ပြန်လည် နုတ်ထွက်လာသော ဟန်လင်း ပညာရှင်ဟောင်း၊ မေအကြီးဆုံးသခင်လေးကို လာရောက် ဂါရဝပြု ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း မေအကြီးဆုံးသခင်လေးမှာ ရောဂါအလွန်ပြင်းထန်နေသဖြင့် အသံမှာ တိုးလွန်းပြီး ခွဲခြားရ ခက်ခဲနေသောကြောင့် စကားပြောဆိုရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

အရာရှိများသည် ခါးသော ဆေးနံ့များ ပြန့်လွင့်နေသော အခန်းထဲတွင် ခဏမျှ ထိုင်ကာ ကန့်လန့်ကာကို ခြား၍ နှုတ်ဆက်စကား အနည်းငယ် ပြောကြားခဲ့သည်။ မေအကြီးဆုံးသခင်လေးသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ပါးစပ်အစား စုတ်တံကို ကိုင်ကာ လာရောက် လည်ပတ်သူများအား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ရေးသားထားသော တိုတောင်းသော စာတစ်စောင်ကို မေကတော်မှတစ်ဆင့် ပေးပို့ခဲ့သည်။

ယန်ရန်သည် အရိုးရှင်းဆုံး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ပြောသည်။ “ရောဂါကြီးရဲ့ သတင်းကို လျှို့ဝှက်ထားဖို့က ခင်ပွန်းကိုယ်တိုင်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ။ နှစ်သစ်ကူးမှာ လူတွေကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေချင်လို့ပါ”

“ဒီနေ့မှာ ခင်ပွန်းက ဧည့်ခံဝတ်စုံကိုတောင်လဲပြီး လူကြီးမင်းတို့ကို ထရပ်ပြီး ကြိုဆိုဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိပ်ရာက ဆင်းလိုက်တာနဲ့ ခေါင်းမူးပြီး လဲကျ သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေရာမှာပဲ သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်တယ်...”

သူမသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုယိုရင်း သွေးစွန်းနေသော လက်ကိုင်ပဝါ တစ်ထည်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အရာရှိများသည် ထိတ်လန့်သော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ဟဲတုန်းလမ်းနယ် ခရိုင်ဝန်ကြီးသည် မေအကြီးဆုံးသခင်လေး၏ လက်ရေးကို သေချာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် လက်သီးဆုပ်၍ သက်ပြင်းချကာ ဝမ်းနည်းစွာ ပြောသည်။

“မေအကြီးဆုံးသခင်လေး ရောဂါက ဒီလောက်ထိ ပြင်းထန် နေတာ ကျွန်တော်တို့က အမှားလုပ်မိသွားပြီ၊ အလျင်စလို လာရောက် ဂါရဝပြုတာက မေအကြီးဆုံးသခင်လေးကို နာမကျန်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဧည့်ခံ စေရတာ။ ကျွန်တော်တို့ ခုပဲနှုတ်ဆက်တော့မယ်။ ကတော်အနေနဲ့ အကြီးဆုံးသခင်လေးကို အမြန်ဆုံး ပြန်ပြီး အနားယူဖို့ ပြောပေးပါ။ နွေဦး ပေါက်ပြီး ရာသီဥတု နွေးလာရင် အကြီးဆုံးသခင်လေးရဲ့ ရောဂါလည်း သက်သာ လာလိမ့်မယ်”

မမျှော်လင့် ထားသည်မှာ နွေဦးပေါက်ပြီး ရာသီဥတု နွေးလာသော်လည်း မေအိမ်တော်မှ သတင်းဆိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။

မေအကြီးဆုံးသခင်လေး၏ ရောဂါသည် တလှည့်စီ ပြင်းထန် နေပြီး သက်တမ်း မကြာတော့ဟု ခံစားရသောကြောင့် မြို့တွင်းရှိ မေအိမ်တော် အိမ်ကြီးမှ အပြင်းအထန် တောင်းဆိုပြီး မြို့ပြင်ရှိ အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်သော ရေပူစမ်း အိမ်တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့၍ အနားယူရန် ဖြစ်သည်။

***

73 02

မေဝမ့်ရှုးသည် ယနေ့ သဘာဝအတိုင်း နိုးထလာပြီးနောက် ဆံထုံးကို ရိုးရှင်းစွာ ထုံးထားသည်။ ပခုံးပေါ်တွင် လေကာအတွက် သားမွေးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခြုံထားပြီး အရှေ့ဘက် ဝင်းကျဉ်းလေးထဲတွင် စစ်တုရင် စာအုပ်ကိုကိုင်ကာ သစ်ပင်အောက်ရှိ ကွေ့ဖေးသလွန်ပေါ်တွင် မှီလျက် စစ်တုရင်ခုံကို ကြည့်နေသည်။ အေးဆေးစွာ စစ်တုရင်အစေ့များ ရိုက်ခတ်ပြီး စာအုပ်ထဲမှ ပုံစံကို လေ့လာနေရင်း တစ်ခါတစ်ရံ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အစေခံများနှင့် အစေခံမလေးများ၏ ရှင်းလင်းရေး အခြေအနေကို ကြည့်ရှုနေသည်။

ခြံဝင်း ထဲတွင် နေရာတိုင်းတွင် လူများ အလုပ်ရှုပ် နေသည်။

မေအကြီးဆုံးသခင်လေးသည် မြို့ပြင် ရေပူစမ်း အိမ်တော်သို့ ရောဂါ ကုသရန် သွားမည့် နေ့ရက်ကို မနက်ဖြန်ဟု သတင်းလွှင့် ထားသည်။

မေကတော်ဖြစ်သူ ယန်ရန်သည် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး သူမ၏ဝင်းထဲတွင် သေတ္တာပုံးများကို ထုပ်ပိုးနေသည်။ ညီမငယ်ဖြစ်သူ မေဝမ့်ရှုးလည်း ခြံဝင်းထဲတွင် အဝတ်အစားများကို စစ်ဆေးနေပြီး သစ်သားသေတ္တာ နှစ်လုံးကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထည့်ကာ မြို့ပြင်ရှိ ရေပူစမ်း အိမ်တော်သို့ အတူလိုက်ပါရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

ခေါင်းပေါ် မလှမ်းမကမ်းမှ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမကို ခေါ်သည်။

“သခင်မ”

မျက်နှာချင်းဆိုင် ခြံစည်းရိုးမြင့် ပေါ်တွင် ရှန်ယီချန်သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံ၊ ကျဉ်းသော လက်ရှည်ဖြင့် ခွေထိုင်နေပြီး ရှေ့ဘက် စင်္ကြံဆောင်ဘက်သို့ မေးစေ့ကို ထိုးပြသည်။

“ယွီမိသားစုရဲ့သခင်လေး ရောက်လာပြီ”

“ပြောပြပေးတာ ကျေးဇူးပါ” မေဝမ့်ရှုးသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည်။ ကွေ့ဖေးသလွန်မှ ထရပ်ပြီး ပခုံးပေါ် ကျနေသော ပန်းပွင့်များကို ပုတ်ခါ လိုက်သည်။ တောင်ပေါ်လေကြောင့် ရှုပ်ပွနေသော ခါးအထိ ရှည်လျားသည့် ဆံပင်နက်များကိုလည်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ရှန်ယီချန်သည် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

သူ့ကို ငွေငါးရာပေးပြီး အလုပ်ခန့်ထားသော သခင်မသည် ထိပ်တန်း ဝန်ကြီး ဖြစ်သော်လည်း ရန်သူကို လုပ်ကြံခိုင်းခြင်းမျိုး မရှိသလို ရန်သူ၏ လုပ်ကြံခြင်းလည်း မခံရပေ။ အများစုသော အချိန်များတွင် သူ့ကို အိမ်စောင့်၊ အိမ်ကာကွယ် အဖြစ်သာ အသုံးပြုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သည်။

ခြောက်လတောင် မပြည့်သေးဘဲ သခင်မက ဧကရာဇ်ထံမှ ရာထူးက နုတ်ထွက်ခဲ့သည်။ အိမ်ကို ပိတ်သိမ်းခဲ့ပြီး အစေခံများကို လွှတ်လိုက်ကာ မွေးရပ်မြေ သို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လာခဲ့သည်။

မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်လာခြင်းမှာ ပြန်လာပါစေ။ ငွေယူထားပြီး အလုပ်လုပ် ရမည်။ ခြောက်လ စာချုပ်မပြည့်သေးသောကြောင့် သူသည် ဆုငွေယူပြီး ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ပြီး အတူ လိုက်ပါကာ ကာကွယ်ရန် အပြင်းအထန် တောင်းဆို ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သခင်မက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး သူရဲကောင်းဆန်တယ်ဟု ချီးမွမ်းခဲ့သည်။

ပြန်လာသော ခရီးတွင် သခင်မသည် သိပ်မပေါ်လာတော့ပေ။ ချန်ပေါ်က ကိုယ်တိုင် ပြုတ်ထားသော ဆေးကိုလည်း ရပ်ဆိုင်းခဲ့ပြီး ကိစ္စရှိလျှင် မေကတော်မှတစ်ဆင့် ဆင့်ကဲပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် ထူးဆန်းမှုကို မခံစားရပေ။

73 03

လင်ချွမ် နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာမှ... ပထမနေ့က ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမောသော မေအကြီးဆုံးသခင်လေးသည် နောက်တစ်နေ့တွင် နိုးလာသောအခါ အမျိုးသမီးဝတ်စုံကို လဲဝတ်ပြီး အမျိုးသမီးဆံထုံးကို ထုံးထားကာ ရုတ်တရက် လှပသော သမီးပျိုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

စကားပြောသည့်အခါတွင်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးအသံ ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ အလွန် အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်။

ရှန်ယီချန်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် မေဝမ့်ရှုးကို ထပ်မံ စိုက်ကြည့် လိုက်သည်။ သခင်မ၏ မင်္ဂလာမဆောင်ရသေးသော စေ့စပ်သူသည် စင်္ကြံဆောင် တစ်လျှောက် တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ...

မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်ပြီး ထရပ်ကာ ပြေးထွက်သွားသည်။

“ညီမရှူး မင်္ဂလာပါ”

ယွီမိသားစု၏သခင်လေး၊ ယွီချန်ရှီသည် မျက်နှာထား သန့်ရှင်းပြီး အသံ မှာ နူးညံ့ တောက်ပသည်။ မကြာသေးမီက မေအိမ်တော်၏ အကြီးဆုံးသခင်လေး ရောဂါ မကောင်းသော သတင်းကို ကြားသိရသောကြောင့် အိမ်သို့ လာရောက် လည်ပတ်သည့်အခါ အထူးအနေဖြင့် အရောင်ဖျော့ ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်လာသောကြောင့် သူ့ကို ပုစဉ်းကောင်ကဲ့သို့ မြင့်မြတ်ပြီး သပ်ရပ်စေသည်။

ဝင်းထဲရှိ မေဝမ့်ရှုးကို အဝေးမှ မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ လင်းလက်လာသည်။ ခြေလှမ်းကြီးများဖြင့် အနီးသို့ လျှောက်လာပြီး ဝင်းတံခါးဝတွင် ရပ်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ လေးစားစွာ အရိုအသေပေးသည်။

မေဝမ့်ရှုးသည် မြို့တော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သောကြောင့် အလေ့အကျင့် ဖြစ်နေသည်။ မသိစိတ်ကပင် လက်အုပ်ချီ၍ ပြန်လည် အရိုအသေပေးရန် ကြံရွယ်သည်။ လက်ကို တစ်ဝက်လောက် မြှောက်ပြီးမှ မှားနေကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိကာ ပြန်ရုတ် လိုက်ပြီး မူလနေရာတွင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထိုင်နေသည်။

“ပဉ္စမအစ်ကိုယွီ မင်္ဂလာပါ”

သူမသည် တိတ်တိတ်ကလေး သက်ပြင်းချ လိုက်သည်။ အဖုံးအုပ် ရန်အတွက် ဘေးရှိ ဖုန်ကာ ယပ်တောင်ဝိုင်းကို ယူကာ မိမိကိုယ်ကို ယပ်ခပ် လိုက်ပြီး ဝင်းတံခါးဝသို့ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်၍ ဂါရဝပြုသည်။

“ပဉ္စမအစ်ကိုယွီက မနေ့ကမှ လာရောက် လည်ပတ်ခဲ့တာ၊ ဒီနေ့ ဘာကိစ္စနဲ့ ထပ်လာတာလဲ” သူမက နူးညံ့သော အသံဖြင့် မေးသည်။

ယွီချန်ရှီသည် ဝင်းတံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ခဏမျှတွေဝေ နေသည်။

“အစ်ကိုမေက နေမကောင်း ဘူးလို့ ကြားတယ်။ မနက်ဖြန် မြို့ပြင်ကို အနားယူဖို့ ထွက်မယ်လို့လည်း သိရတယ်။ မနေ့က အမေက နှစ်ပေါင်း တစ်ရာရှိ ဂျင်ဆင်းတစ်ပင်ကို ကျွန်တော်ကိုယ်စား လာပို့ခိုင်းတယ်။ မေဦးလေးကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီနေ့... ဒီနေ့က ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပြီး လာရောက်တာပါ။ လာပြီး...”

73 04

သူသည် ဝင်းထဲတွင် ယပ်တောင်ဝိုင်းကိုကိုင်၍ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထိုင်နေသော နွေဦးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အလှပဂေးကို လျင်မြန်စွာ ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာတွင် ပန်းရောင် သန်းလာပြီး ချက်ချင်း မျက်လွှာ ချလိုက်သည်။ “ဆက်ပြီး... အစ်ကိုမေကို လာရောက် ဂါရဝပြုဖို့ပါ”

နှစ်ဖက်လုံး စကားပြော လမ်းကြောင်း ဖွင့်သွားသည်။ သူ၏အသံလည်း သဘာဝ ကျလာသည်။

“အမေက အမြဲတမ်း ပြောတယ်။ မေမိသားစုနဲ့ ယွီမိသားစုက ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေတွေတဲ့။ ဒါပေမဲ့ အရင်က သွားလာတဲ့အခါ အတွင်းဆောင်မှာ ညီမလေးရှူးကိုပဲ တွေ့ရပြီး အပြင်မှာ စာသင်နေတဲ့ မေအကြီးဆုံးသခင်လေးကို သိပ်မတွေ့ ရဘူး။ နောက်ပိုင်း အစ်ကိုမေက အိမ်ကနေ မြို့တော်ကို ထွက်သွားတော့ ကျွန်တော်နဲ့အစ်ကိုမေက တစ်ခါမှ မဆုံဖူးဘူး”

“အစ်ကိုမေက ဂျင်ဆင်း စားပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ် နည်းနည်း သက်သာလာပြီလား မသိဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်သာ ကောင်းလာရင် ညီမလေးရှူးအနေနဲ့ အတွင်းဆောင်ကို ခေါ်သွားပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် မိတ်ဆက် ပေးဖို့နဲ့ ရောဂါကို လာရောက် ကြည့်ရှုဖို့ ကျေးဇူးပြုပေးပါဦး”

မေဝမ့်ရှုး “...”

မျက်လုံးများ တစ်ဝက်ပိတ်လျက် နက်မှောင်သော မျက်တောင်များ ကျလာသည်။ ယပ်တောင်ဝိုင်းကို ယမ်းလိုက်ပြီး စကားမပြောပေ။

++++++