အခန်း ၇၄

74 01

အခန်း 74

ယွီမိသားစုက ပို့လိုက်သော နှစ်ပေါင်း တစ်ရာရှိ ဂျင်ဆင်းသည် သေတ္တာထဲတွင် လုံခြုံစွာ ရှိနေသေးသည်မှာ သေချာသည်။

သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆေးဝါး သုံးစွဲခဲ့ရသောကြောင့် သားအိမ်အေးခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းခြင်း၊ သရက်ရွက် အေးခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ နွေးထွေးသော အာဟာရများဖြင့် ဂရုတစိုက် ကုသရမည်။ ဂျင်ဆင်းသည် သွေးလှည့်ပတ်မှုကို အားကောင်း စေပြီး အာနိသင် လွန်ကဲသည်။ တစ်ပြိုင်နက်များစွာ သောက်သုံးပါက မြို့တော်တွင်ကဲ့သို့ပင် ယင်ယန် မညီမျှမှု ဖြစ်ကာ ရာသီသွေး မရပ်နိုင်ပေ။

မေဝမ့်ရှုးသည် ယပ်တောင်ဝိုင်းဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားရင်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။

“အစ်ကိုက ရောဂါ အလွန်ပြင်းထန်နေတယ်။ အားနည်းနေလို့ အားဆေးကို မခံနိုင်ဘူး။ မနေ့က ပဉ္စမအစ်ကိုယွီ ပို့လိုက်တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာရှိ ဂျင်ဆင်းကို နောက်ထပ် နည်းနည်း ထားပြီးမှ ဆေးအဖြစ် သုံးနိုင်မယ် ထင်ပါတယ်။ လူကတော့... နေ့တိုင်း သွေးအန်နေပြီး ခုထိ မထနိုင် သေးဘူး။ ဒီနေ့ ပဉ္စမအစ်ကိုယွီကို အတွင်းဆောင်ထဲ ခေါ်သွားပြီး ရောဂါကြည့်ရှုဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး ထင်ပါတယ်။ နောက်နေ့မှ ဖြစ်နိုင်မယ်”

ယွီချန်ရှီသည် စိတ်ပျက်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

“ဒီလိုလား။ ဒါဆိုရင် အစ်ကိုမေ မနက်ဖြန် မြို့ပြင်ထွက်တဲ့အခါ ကျွန်တော်ကိုယ်စား အကူအညီ လိုအပ်တာများ ရှိပါသလား။ ကျွန်တော်က မြင်းစီး တော်တော် ကျွမ်းပါသေးတယ်။ လူအင်အား လိုအပ်ရင် အစ်ကိုတို့ရဲ့ ရထားကို အစောင့်အရှောက် လိုက်ပါဖို့ ကျွန်တော်က မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေမဲ့ ကူညီချင်ပါတယ်”

“ပဉ္စမအစ်ကိုယွီရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” မေဝမ့်ရှုးသည် ချက်ချင်း သဘောမတူသလို ချက်ချင်း ငြင်းပယ်ခြင်းလည်း မပြုခဲ့ပေ။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ပြောသည်။ “ပဉ္စမအစ်ကိုရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်ရင် မေအိမ်တော်က လူစေလွှတ်ပြီး အကူအညီ တောင်းပါမယ်”

ယွီချန်ရှီသည် ဝင်းတံခါးဝတွင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ပြောသည်။ “ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် နှုတ်ဆက်ပါရစေ”

လေးစားစွာ အရိုအသေပေး၍ မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားသည်။

ယန်ရန်သည် အနီးသို့ လာနေစဉ် ယွီသခင်လေး ဝင်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို အဝေးမှ မြင်သဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ဘေးသို့ ရှောင် သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် လူက ထွက်သွားသည်။ သူမသည် ခြံစည်းရိုးအောက်မှ အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး အဝေး မှ နောက်ကျောကို ကြည့်၍ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။

74 02

“မေအိမ်တော်က မြို့အရှေ့ဘက်မှာ၊ ယွီအိမ်တော်က မြို့အနောက်ဘက်မှာ။ မြို့တစ်ဝက်ကို ဖြတ်ပြီး လာခဲ့တာ။ စကား သုံးလေးခွန်းတောင် ကောင်းကောင်း မပြောရသေးဘဲနဲ့ သူ ဒီတိုင်း ထွက်သွားတာလား”

မေဝမ့်ရှုးသည် ပျော့ပျောင်းသော အိပ်ရာပေါ်တွင် မှီနေပြီး တည်ငြိမ်စွာ ယပ်တောင်ဝိုင်းကို ယမ်းကာ ဝင်းထဲရှိ အစေခံများကို အားလုံး ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးသည်။

ဝင်းတံခါးကို ပိတ်ပြီးမှ ပြောသည်။ “သူက ရောဂါ လာကြည့်တာ။ ကံမကောင်းစွာပဲ ငါက ဒီနေရာမှာ ရှိနေတော့ သူက တည့်တည့် မိသွားတာ။ ငါက နှစ်ပိုင်း ပိုင်းပြီး အစ်ကိုမေကို ချက်ချင်း ဖန်တီးပေးလို့ မရဘူး။ ဒါကြောင့် ငြင်းဆိုဖို့ပဲ လုပ်နိုင်တာပေါ့”

ယန်ရန်က ရယ်စရာလည်း ကောင်းပြီး ကူကယ်ရာမဲ့လည်း ဖြစ်ကာ ခြေဆောင့်၍ သက်ပြင်းချသည်။ “သူက ရောဂါ လာကြည့်တာ ဟုတ်ရဲ့လား။ သူနဲ့ မေမိသားစု အကြီးဆုံးသခင်လေးက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိကြတာ။ ဘာပြောစရာ ရှိမှာလဲ။ ရောဂါ လာကြည့်တာ မှန်ပေမဲ့၊ သူက မင်းကို လာတွေ့ချင်တာ ပိုမှန်တယ်။ ယွီသခင်လေးရဲ့ စိတ်ထိခိုက်နေတဲ့ မျက်လုံး၊ ခြေလှမ်း သုံးလှမ်းတိုင်းမှာ လှည့်ကြည့်နေတဲ့ ခွဲခွာရ ခက်ခဲတဲ့ ဟန်ပန်ကို ကြည့်ပါဦး။ မင်းက ရက်စက်စွာနဲ့ မောင်းထုတ်တာလား”

“သူက အကြောင်းပြချက် ပေးတာလို့ မင်း ဘယ်လိုသိနိုင်လဲ” မေဝမ့်ရှုးသည် မျက်လုံးများ ပိတ်လျက် စဉ်းစားနေသည်။

“သူက အခု ဒေသတွင်း ခရိုင် အဆင့်ငါးရာထူးရှိတဲ့ တွဲဘက် ခရိုင်အုပ်လည်း ဖြစ်နေပြီ။ ဒေသတွင်း အရာရှိကြီးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။ မြို့တော်မှ နုတ်ထွက်လာသော ဟန်လင်းပညာရှင်ဟောင်းကို လာရောက် ဂါရဝပြုပေမဲ့ တံခါးဝက ဝင်ခွင့်မရဘဲ စိတ်ပျက်ပြီး ပြန်သွားတာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်။ သူက တကယ်လို့ ငါ့ကို လာတွေ့ချင်တာဆိုရင်၊ ငါက ဒီဝင်းထဲမှာ ရှိနေပြီကို၊ သူ ဘာလို့ စကားများများ မပြောဘဲ တိုက်ရိုက် နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်သွားရတာလဲ”

သူမသည် ယပ်တောင်ဝိုင်းကို ယမ်းရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ “မြို့တော်က နုတ်ထွက်လာသော အစ်ကိုမေက တွေ့ဆုံရခက်လွန်းလို့ ငါ့လို စေ့စပ်ထားတဲ့ သတို့သမီးက တွေ့ဆုံရ လွယ်နေတယ်။ ယွီသခင်လေးက ဒီနေ့ ငါ့ကို ဂါရဝပြုတဲ့ အမည်ခံနဲ့ ငါ့လို ညီမကို အကူအညီ တောင်းပြီး အစ်ကိုမေရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဆက်သွယ်ချင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”

ယန်ရန်သည် စကားထွက်ရန် ခက်ခဲပြီး တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို မရေမရာ ခံစားရသော်လည်း ဘယ်လို ငြင်းပယ်ရမှန်းမသိပေ။ “သခင်၊ မင်းက အလွန်အကျွံ စဉ်းစားလွန်းတယ်။ ယွီသခင်လေးရဲ့ အမူအရာက သန့်ရှင်းပြီး မြင့်မြတ်တယ်။ မင်း ပြောတဲ့လို အခွင့်အရေးသမားမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူး”

“မြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်...”

74 03

မေဝမ့်ရှုးက ပြုံးလိုက်သည်။ “နှစ်နှစ်ကတည်းက ဖြုတ်ချခံရတဲ့ ချီယို့သောင်းတုန်းကလည်း ရာထူးကြီး ချိန်မှာ ရုပ်ရည်ခန့်ညားပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ် ရှိတယ်လို့ လူတိုင်းက ချီးမွမ်းကြတာပဲ။ မူးလာရင် အရူးခွေးလို ဖြစ်သွားမှန်း ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ လူ့စိတ်ဟာ မျက်နှာနဲ့ မတူဘူး။ ဘယ်သူက အားလုံး သိနိုင်မှာလဲ”

ယန်ရန်သည် သက်ပြင်းချကာ ဆို၏။ “ကျွန်မက သခင်ကို စကား နိုင်အောင် မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယွီသခင်လေးက စိတ်ယုတ်မာရှိတဲ့ လူဆိုးမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ကျွန်မ အခုထိ ထင်နေတုန်းပဲ”

“ဒါဆိုရင် ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့် နေရုံပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ဟန်ဆောင် တတ်တဲ့သူ ဖြစ်နေပါစေ၊ အချိန်ကြာလာရင် အမှန်တရားကို ဖော်ပြလာမှာပဲ။ ကြာလေ၊ လူ့စိတ်က ပေါ်လေ ဆိုသလိုပေါ့”

မေဝမ့်ရှုးက စဉ်းစားရင်း ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့ မေအိမ်တော်မှာ စည်းစိမ် ရှိပေမဲ့ လူဦးရေက နည်းတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မက လက်ထပ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ယွီသခင်လေးရဲ့ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာက စိတ်မချရရင် ဒီစေ့စပ်ကိစ္စကို ဖျက်လိုက်ပြီး ဒီဒေသမှာပဲ အိမ်တော်ဝင်တဲ့ ယောက်ျားခေါ်ယူလို့လည်း ရတယ်”

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ရှင်းမားမား၏ စကားကို သတိရပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးလေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ယပ်တောင်ဝိုင်းကို အေးဆေးစွာ ချ၍ ကွေ့ဖေးသလွန်ပေါ်တွင် ပြန်လဲလျောင်း လိုက်သည်။

“အနည်းဆုံးတော့၊ အိမ်တော်ဝင်ဖို့ ယောက်ျား ခေါ်ယူရင် ဘယ်သူမှ တစ်နေကုန် တစ်နှစ်အတွင်း သား၊ သုံးနှစ်အတွင်း နှစ်ယောက်ကို လာပြီး အတင်းအကြပ် မတောင်းဆိုတော့ဘူး ထင်ပါတယ်”

*** ***

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

မေအိမ်တော်မှ တာဝန်ခံက တံခါးဝ အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သော ယွီသခင်လေး၊ ယွီချန်ရှီသည် မိမိတို့၏ လှည်းထဲတွင် ပြန်ထိုင်သည်။ ယနေ့ ခေတ္တခဏ တွေ့ဆုံမှုကို ပြန်စဉ်းစားမိပြီး မျက်ခုံးမွှေးများကို တွန့်ချိုးကာ ဝမ်းနည်းစွာ သက်ပြင်းချမိသည်။

အနီးကပ် အစေခံသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လိုက်ပါလာပြီး ယနေ့ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အစအဆုံး မြင်ခဲ့သည်။ နားမလည်နိုင်ဘဲ တူညီသော မေးခွန်းကို မေးလာသည်။

“သခင်လေးက ဒီနေ့ မနက်စောစော ထွက်လာပြီး မြို့တစ်ဝက်ကို ဖြတ်လာတာ မေမိသားစု အကြီးဆုံးမမလေးကို အထူး လာတွေ့ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား? လူက ဝင်းထဲမှာ ရှိနေပြီကို၊ သခင်လေး... ဘာလို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားပြီး လွမ်းဆွတ်တဲ့ စကား အနည်းငယ် မပြောရတာလဲ? ဘာလို့ တိုက်ရိုက် နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်သွားရတာလဲ”

ယွီချန်ရှီ၏ အမူအရာသည် မှိုင်းညို့နေသည်။ ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အစေခံကို ပြန်မပြောခဲ့ပေ။

74 04

သို့သော်လည်း ယနေ့ တွေ့ဆုံမှု အစကတည်းက အဖြစ်အပျက်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

သူတို့သည် စေ့စပ်ထားသောစုံတွဲ ဖြစ်သော်လည်း ယောကျ်ားနှင့် မိန်းမ ကွဲပြားမှုကို ဂရုစိုက်သဖြင့် ဝင်းတံခါး အပြင်ဘက်တွင်သာ ရပ်နေခဲ့ပြီး ချစ်စဖွယ် မိန်းမပျိုကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မဖြစ်စေရန် ဝင်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

သို့သော်... ပျော့ပျောင်းသော သလွန်ပေါ်ရှိ ချစ်စဖွယ် မိန်းမပျိုက သူ့ကို တွေ့သောအခါ အေးစက်သော သဘောထားဖြင့်သာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

သူက အဝေးမှ အရိုအသေပေး သောအခါ ချစ်စဖွယ် မိန်းမပျိုက သူ့ကို ခဏသာ ကြည့်ပြီး မူလနေရာတွင် ထိုင်လျက် ယပ်တောင်ဝိုင်းကို လှုပ်ရုံသာ ပြုပြီး ထရပ်၍ အရိုအသေ ပြန်မပေးခဲ့ပေ။

သို့သော် မေမိသားစု အကြီးဆုံးမမလေးသည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။ အလှပဂေးက ပျော့ပျောင်းသော သလွန်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေသည်။ သာမန်နွေဦးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း အလင်းရောင်အောက်တွင် ပုလဲကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး သူ့ကို အသက်ရှူ ရပ်မလို ဖြစ်စေကာ မျက်လုံး မခွာနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စေသည်။

သူသည် လက်မလျှော့ဘဲ ရောဂါကြည့်ရှုသည်ကို အကြောင်းပြ၍ မေအကြီးဆုံးမမလေးကို အစ်ကိုမေကို လာရောက် ကြည့်ရှုရန် ခေါ်ဆောင် ပေးဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ နှစ်ဦးသား အတူတကွ လျှောက်လှမ်းရင်း လမ်းတွင် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုနိုင်ပြီး သူ၏ပြည့်စုံသော စွမ်းရည်ကို ပြသခြင်းဖြင့် အလှပဂေးက သူ့ကို အမြင်ပြောင်း လာနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ရောဂါကြည့်ရှုဖို့ ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မေမိသားစုတွင် လူအင်အား နည်းပါးမည်ကို သတိရပြီး အစ်ကိုမေ၏ ရထားကို မြို့ပြင်သို့ အစောင့်အရှောက် လိုက်ပါပေးရန် မိမိဘာသာ ဆန္ဒပြု ခဲ့သော်လည်း...

တစ်ဖက်က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ သို့မဟုတ် ကျေးဇူးတင်သော အမူအရာ အနည်းငယ်မျှ မပြခဲ့ပေ။

ယွီချန်ရှီ၏မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းသော အရိပ်အယောင် ဖျော့တော့စွာ ပေါ်လာသည်။

++++++