အခန်း ၇၅

75 01

အခန်း 75

မိသားစု နှစ်ခုသည် စေ့စပ်ထားပြီး အောင်သွယ်စာများ လဲလှယ်ထားသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ဖူးသည်မှာ အစောပိုင်း ကတည်းက သဘောတူညီချက် ဖြစ်သည်။

မေမိသားစု အကြီးဆုံးမမလေးသည် မြို့တော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏အစ်ကိုဘေးတွင် လိုက်ပါခဲ့သည်။ သူမ၏ ထူးခြားသော အလှအပနှင့် အစ်ကို၏မိတ်ဆက် ပေးမှုဖြင့် မြို့တော်ရှိ လူငယ်ကောင်းများစွာကို တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး အမြင် မြင့်မားသွားခဲ့သည်။

သူမသည် သူ့ကို မနှစ်သက်ခြင်းများ ဖြစ်နေသလား။

ယွီချန်ရှီသည် ယိမ်းထိုးနေသော မြင်းလှည်းထဲတွင် ထိုင်လျက် စိတ်ဓာတ် ကျဆင်းနေပြီး ကြာမြင့်စွာ ပြန်လည် သတိမရနိုင်ခဲ့ပေ။

***

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးသော မြို့တော်တွင်။

မှောင်မိုက်သော အရိပ်များသည် တော်ဝင်နန်းတော်၏ အနောက်ဘက် နန်းဆောင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

လေတိုက်ခတ်သော ဆူညံသံ များကြားတွင် ကျိုးရွှမ်ယွီသည် အနောက်ဘက် နန်းဆောင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာပြီး ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်သည်။

ယနေ့ အစီရင်ခံရမည့် ကိစ္စက အရေးကြီးသည်ကို သိသောကြောင့် သူ၏ အမူအရာတွင် ရှားရှားပါးပါးသော ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

“ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဟဲတုန်းလမ်းနယ်ကနေ မိုင်လေးရာ အမြန်စာ ရောက်လာပါတယ်”

မှိန်ဖျော့ တုန်ခါနေသော ဖယောင်းတိုင်မီး အောက်တွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် ခရုခွံ ထည့်သွင်းထားသော အနက်ရောင် စားပွဲရှည် နောက်တွင် ထိုင်နေသည်။ အမူအရာမှာ မပြောင်းမလဲ ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများက ရှေ့မှ စစ်တုရင်ခုံပေါ်ရှိ တစ်ဝက် ရပ်ဆိုင်းနေသော အခြေအနေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

75 02

သူသည် စဉ်းစား နေပြီး အမည်းရောင်ကျားစေ့ အနည်းငယ်ကို ကောက်ယူကာ အဖြူရောင်ကျားစေ့ တစ်စေ့ကို ချလိုက်သည်။

ကျိုးရွှမ်ယွီ မဝင်လာမီကတည်းက သူသည် ကိုယ်ပိုင်အနေဖြင့် နှစ်နာရီကြာ စစ်တုရင် ကစားနေခဲ့သည်။

“ဟဲတုန်းနယ်မှာ ဘာများ အရေးကြီးတာရှိလို့ မိုင်လေးရာ အမြန်စာကို သုံးရတာလဲ”

သူသည် စစ်တုရင်ခုံကို စိုက်ကြည့်နေပြီး နိမ့်ကျသော အသံတွင် လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါလာသည်။

“အော်၊ ဟုတ်သားပဲ။ မေပညာရှင်ရဲ့ မွေးရပ်မြေက ဟဲတုန်းနယ်မှာပဲ။ ခရီးစဉ် ရောက်လောက်ပြီထင်တယ်။ ဟဲတုန်းလမ်းနယ်က အရာရှိတွေက မျက်နှာချိုသွေးဖို့ အလျင်စလို ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ ပြန်လာတဲ့ သတင်းကို အမြန် ပို့တာလား”

ကျိုးရွှမ်ယွီသည် ပြန်ပြောရန် မဝံ့ရဲပေ။ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လှမ်းကာ ဒူးထောက် လိုက်ပြီး မိုင်လေးရာ အမြန်စာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကာ မြို့တော်သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သော အမြန်စာကို တင်ပြသည်။

“မေပညာရှင်ဟာ မွေးရပ်မြေကို တကယ်ပဲ ပြန်ရောက်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့၊ ဒေသတွင်း ခရိုင်ဝန်က သတင်းဆိုးကို ကြားပြီး လာရောက် ကြည့်ရှုတဲ့အခါ မတော်တဆ သိရှိ လိုက်ရတာက... မေပညာရှင်ဟာ ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ ရောဂါ ရုတ်တရက် ပိုဆိုးလာပြီး အခု အိမ်မှာ အလွန်အခြေအနေ ဆိုးရွားနေပါတယ်... လူက မကောင်းတော့ပါဘူး”

75 03

ဖြန်း ဟူသော ပြတ်သားသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ကိုင်ထားသော အမည်းရောင်ကျားစေ့ တစ်လုံးသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ လည်ထွက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် အသက်ရှူ မြန်လာပြီး ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

ဒဏ်ရာရသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျိုးရွှမ်ယွီ၏ လက်ထဲမှ ဟဲတုန်းနယ်မှ မိုင်ထောင်ချီ အကွာမှ ပို့လာသော အမြန်စာကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ်ဖြင့် ဆုတ်ဖြဲ လိုက်သည်။

ဟဲတုန်းနယ် ခရိုင်ဝန်ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသော အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက် စာရွက်နှင့် အလွန်ရင်းနှီးသော လက်ရေးဖြစ်သော်လည်း အလွန် အားနည်းသော လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသည့် ကျေးဇူးတင်စကား စာတစ်စောင်... စားပွဲပေါ်သို့ ပျံ့လွင့်ကျလာသည်။

******