အခန်း ၇၆

76 01

အခန်း 76 အကျဉ်းကျနေသော သားရဲ

ရှင်ယီနင်သည် ဆေးသေတ္တာကို ကျောပိုးပြီး ကျစ်ချန်နန်းဆောင်သို့ အလောတကြီး လျှောက်လာသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုနေ့ တာဝန်ကျသော ဝမ်သမားတော်သည် ခေါင်းမဖော်နိုင်ဘဲ ရှက်ရွံ့စွာ ပြေးထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့၏ ရေညှိရောင် ဝတ်ရုံလက်ဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးထားပြီး ပါးပြင်၌ အရှည်လိုက် သွေးခြစ်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး မတတ်နိုင်တော့ပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်ကို အနားတောင် မကပ်ခိုင်းဘူး” ဝမ်သမားတော်က မျက်နှာမှ ခြစ်ရာကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ညည်းညူသည်။ “ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်တော့်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်တာ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ရှင်သမားတော်ပဲ တာဝန်ယူပါတော့”

ရှင်ယီနင်၏ရင်ထဲတွင် သတိပေး ခေါင်းလောင်းများ အဆက်မပြတ် မြည်လာသည်။ ခြေလှမ်းကို အရှိန်မြှင့်၍ စင်္ကြံကို ကွေ့လိုက်သည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် နန်းဆောင်အတွင်းမှ ပြေးထွက်လာသည်။ မျက်ခမ်းများ နီရဲနေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ငိုထားဟန် တူသည်။ မျက်ရည်စများကို သုတ်ရင်း အလျင်စလို ပြောသည်။

“ရှင်သမားတော်၊ မြန်မြန်လုပ်ပါဦး။ အရှင်မင်းကြီး ခုနက တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်သွားတယ်၊ နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တာ။ လက်နှစ်ဖက်လုံး သွေးတွေ စိုရဲနေတယ်။ ဒဏ်ရာက မသေးဘူး ထင်ပါတယ်”

ကျစ်ချန်နန်းဆောင်၏ပတ်ပတ်လည်ရှိ တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။

အလင်းရောင် ဝင်နိုင်သည့် ပြတင်းပေါက် အက်ကွဲကြောင်းများနှင့် ပန်းပုထွင်းထားသော သစ်သားတံခါးဘောင်များကို အနက်ရောင် ကန့်လန့်ကာရှည်ကြီးများဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ပတ်ထားပြီး နေရောင်ခြည် တစ်စက်မျှပင် မဝင်နိုင်အောင် လုပ်ထားသည်။

ဘေးထောင့်စွန်းမှ တံခါးပေါက်ငယ်တစ်ခုကိုသာ အနည်းငယ် ဟထားသည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ထိုနေရာမှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွီ…

ရှင်ယီနင်သည် တံခါးပေါက်ကြားမှ တိုးမှီ ဝင်လာပြီး၊ နောက်ကျောဖြင့် တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွန်းသစ်တိုင်ကြီးဘေးရှိ သစ်သားစားပွဲနားသို့ လျှောက်သွားကာ၊ မီးခြစ်ကျောက်ကို ထုတ်၍ ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင် ထွန်းညှိရန် စီစဉ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ မှောင်မည်းနေသော နန်းဆောင်ကို အလင်းရောင် အနည်းငယ် ရရှိစေပြီး အရှင်မင်းကြီး မည်သည့်နေရာ၌ ရှိသည်ကို မြင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

ဖျော့တော့သော အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး မှောင်မည်းနေသော အတွင်းဆောင်ကို ထွန်းညှိပေးသည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အရိပ်မည်းတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။ ဒဏ်ရာရထားသော အကျဉ်းကျနေသည့် သားရဲတစ်ကောင် ကဲ့သို့ပင်၊ အမှောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းအောင်းနေသည်။

76 02

အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်လာသည့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ထိုသားရဲသည် လက်ကို မြှောက်၍ မျက်လုံးကို ကွယ်လိုက်သည်။

“မီးမထွန်းနဲ့”

ရင်းနှီးပြီး စိမ်းသက်နေသော လေသံဖြင့် အသံက တိုးတိတ်စွာ ပြောသည်။ “ဖယောင်းတိုင်ကို ငြှိမ်းလိုက်။ ဒီနေရာကို မှောင်နေပါစေ”

တုန်ရီနေသော ဖယောင်းတိုင်၏ မှိန်သောအလင်းရောင်သည် အတွင်းဆောင်၏ ထောင့်တစ်နေရာကို ထွန်းညှိပေးသည်။

အဝတ်အစား မသပ်မရပ် ဖြစ်နေသော ဧကရာဇ်သည် နံရံကို မှီကာ ရိုင်းစိုင်းပြီး မလျောက်ပတ်သည့် ပုံစံဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

နဂါးနှင့် ပင်လယ်လှိုင်းပုံပါသော ရွှေချည်ထိုးထားသည့် ထူထဲသော ဝတ်ရုံ၏ လက်ဖျားမှ ဒဏ်ရာ အပြည့်နှင့် သွေးများ စိုရဲနေသော လက်တစ်ဖက် ပေါ်နေသည်။ သွေးစက်များသည် ကျနေသော လက်ချောင်းထိပ်မှ တစ်စက်ပြီး တစ်စက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျကာ သွေးကွက်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ရှင်ယီနင်သည် ထိုလက်၏ ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားပြီး အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လက်မှာ ကြွေစတွေ အများကြီး စိုက်ဝင်နေတာလား။ အမြန်ဆုံး ကုသပြီး ပတ်တီး စည်းရပါမယ်”

သို့သော် လော့ရှင်းယွမ်သည် နာကျင်မှုကို မခံစားရသကဲ့သို့ပင်၊ မျက်လုံး နက်နက်ဖြင့် ရှင်ယီနင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး လျစ်လျူရှုစွာ ထပ်ပြောသည်။

“ဖယောင်းတိုင်ကို ငြှိမ်းလိုက်လို့ ပြောနေတယ်”

ဧကရာဇ်၏ရှေ့တွင် ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော မှူးမတ်တစ်ဦးသည် ဒူးထောက်နေသည်။

သူသည် မေပညာရှိအမတ်မှလွဲ၍ နန်းတော်တွင် ဧကရာဇ်၏ အယုံကြည်ဆုံး မှူးမတ်အဖြစ် လူသိများသော လင်စစ်ရှီ ဖြစ်သည်။

လင်စစ်ရှီသည် အမူအရာ တည်ငြိမ်ပြီး မှိန်သော ဖယောင်းတိုင်ရောင်ကို အသုံးပြုကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် လျှောက်တင်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး သတိ ရှိနေသေးပါက၊ လက်ကို အမြန်ဆုံး ပတ်တီးစည်းပြီး ကျွန်တော်မျိုးနှင့်အတူ နန်းဆောင်မှ ထွက်တော်မူပါ”

“အမတ်ကြီး အများအပြား ကျစ်ချန်နန်းဆောင် အပြင်ဘက်မှာ စုဝေးနေပြီး အရှင်မင်းကြီးကို လာရောက် ဖူးမြော်ခွင့် တောင်းဆိုနေကြပါတယ်”

“အရှင်မင်းကြီး အကြောင်းမဲ့ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ညီလာခံမတက်ဘဲ နေခဲ့လို့ မှူးမတ်များ အားလုံး ထိတ်လန့် စိုးရိမ်နေကြပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး ထွက်လာပြီး နန်းတော်က အမတ်တွေရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ကို အေးချမ်းစေဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လင်စစ်ရှီ ရှိနေခြင်းကို ယခုမှ သတိထားမိသည့်အလား၊ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး တုန်ရီသော အသံဖြင့် ရယ်သည်။

“သူတို့ အပြင်မှာ စောင့်နေတာက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

သူသည် ငါ ဟူသော ဧကရာဇ် ကိုယ်စားပြု စကားလုံးကိုပင် စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ။

76 03

လင်စစ်ရှီသည် ဒေါသထွက်ပြီး စိုးရိမ်သောကြောင့် အော်ပြောသည်။ “အရှင်မင်းကြီး ဒီလို ဖြစ်စရာလား။ တိုင်းပြည်အရေးကို ဦးစားပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်”

ရှင်ယီနင်သည် ပြိုပျက်နေသော ကန့်လန့်ကာကို လှန်၍ အတွင်းဆောင်ထောင့်သို့ လျှောက်သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကြွေစများနှင့် ကြေးနီစများကို ခြေထောက်ဖြင့် တိုက်မိရင်း ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နေသော ဧကရာဇ်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး…” သူသည် အသံကို နှေးချကာ “အရင်ဆုံး ထပြီး ကျွန်တော်မျိုးကို ဒဏ်ရာ ကြည့်ခွင့်ပေးပါ။ အသားထဲ စိုက်ဝင်နေတဲ့ ကြွေစများကို ထုတ်ပစ်ရပါမယ်”

လင်စစ်ရှီသည် ထရပ်၍ တစ်ဝက်ခန့် ရှေ့တိုးကာ ဧကရာဇ်ကို ထူမရန် ရည်ရွယ်သည်။

သို့သော် ထောင့်တွင် ခိုအောင်းနေသော သားရဲသည် ရုတ်တရက် အမျက်ထွက်လာသည်။ လော့ရှင်းယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုင်းစိုင်းသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ လင်စစ်ရှီ၏ အနားကပ်ရန် ကြိုးစားမှုကို ရက်စက်စွာ တားဆီးလိုက်သည်။

“ထွက်သွား”

သူသည် နန်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး လေသံ တုန်ရီစွာ ပြောသည်။ “မင်းနဲ့ ရွှယ်ချင့် ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့ဖူးလို့ မင်းကို ငါ မသတ်တာ။ အခု ထွက်သွား”

လင်စစ်ရှီ၏မျက်နှာသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခဏတာမျှ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီးနောက် ကျောခိုင်း၍ ကျစ်ချန်နန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

မထွက်ခွာမီတွင် ရှင်သမားတော်ကို အရိပ်အမြွက် မျက်စိတစ်ချက် ပစ်ပြသွားသည်။

ရှင်ယီနင်သည် နားလည်လိုက်ပြီး ဖယောင်းတိုင်ကို ငြှိမ်းရန် အလျင်အမြန် လိုက်သွားပြီးနောက် လင်စစ်ရှီနှင့်အတူ အတွင်းဆောင်မှ ထွက်၍ စကားပြောသည်။

“အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဒီလို လက္ခဏာက...” လင်စစ်ရှီသည် အတွေးနယ်ချဲ့ကာ ဆိုလာသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး အများကြီး မမြင်ဖူးပေမဲ့ ကြားဖူးတာတော့ များတယ်။ ဒါဟာ ရှေးယခင်က ရောဂါဟောင်း ပြန်ဖြစ်တာနဲ့ တူတယ်...”

ရှင်ယီနင်သည် နဖူးမှ အေးစက်သော ချွေးများကို သုတ်ရင်း သက်ပြင်းချသည်။

“မှန်တယ်လို့ ဘယ်သူက မပြောနိုင်လဲဗျာ။ အရှင်မင်းကြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို ထောင့်တစ်နေရာမှာ ကွေးပြီး ပုန်းနေတာကို ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ မစားမသောက်ဘဲ... ဒါက ဆယ့်တစ်၊ ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်က ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း ရောဂါနဲ့ တူတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ရိုင်းစိုင်းစွာ လူကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ဆယ့်သုံး၊ ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်က အဖြစ်များဆုံး ဖြစ်တဲ့ ရူးသွပ်ခြင်း လက္ခဏာ ဖြစ်နေပြန်ပြီ”

လူနှစ်ဦးသည် စိုးရိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လင်စစ်ရှီက ထပ်မံ မေးသည်။ “အပြီးသတ် ပျောက်ကင်းသွားပြီ ဖြစ်တဲ့ ရောဂါဟောင်း ပြန်ပေါ်လာတာက... ဟဲတုန်းဒေသက အရေးပေါ် သတင်းကြောင့်လား။ မေပညာရှိ အသက်အန္တရာယ် ရှိနေတဲ့ ကိစ္စကြောင့်လား”

76 04

ရှင်ယီနင်သည် ချွေးများကို သုတ်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြောသည်။ “အဲဒါကလွဲလို့ ဘာကိစ္စ ရှိနိုင်ပါဦးမလဲ”

လင်စစ်ရှီသည် အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးသည်။ “အရင်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရောဂါ လက္ခဏာ ပေါ်လာတဲ့အခါ ဘယ်လို ကုသခဲ့သလဲ”

ရှင်ယီနင်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးက ရောဂါကို ကုသတဲ့ ဆရာဝန်က မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ရောဂါကိုပဲ ကုနိုင်တာပါ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ရောဂါက နှလုံးထိခိုက်မှုရောဂါ (စိတ်ဖောက်ပြန်မှု) ဖြစ်တယ်။ နှလုံးထိခိုက်မှုရောဂါကို နှလုံးအေး ဆေးနဲ့ပဲ ကုရမှာ။ ကျွန်တော်မျိုးကတော့ စိတ်ကို အေးချမ်းစေမဲ့ ဆေးနည်းလေးတွေပဲ အကူအညီပေးနိုင်တာပါ”

“အရင်တုန်းက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းနဲ့ ရူးသွပ်ခြင်း လက္ခဏာတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါတိုင်း မေပညာရှိအမတ်ကပဲ အနားမှာ အဖော်ပြုပေးရတယ်။ လူနာအတွက် စိတ်ချရပြီး ရင်းနှီးတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာပြီး သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားရတယ်။ ကောင်းမွန်တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ချော့မော့ နှစ်သိမ့်ပေးပြီး အစားအစာ အချို့ကို ခွံ့ကျွေးရတယ်။ ဒီလိုနဲ့ နာရီအနည်းငယ် ကြာအောင် ဖြတ်သန်းပြီးရင် သူ့ကို အိပ်ပျော်အောင် ချော့သိပ်ရတယ်။ နောက်တစ်နေ့မနက် နိုးလာရင် အများကြီး သက်သာသွားတယ်”

++++++