အခန်း ၇၇

77 01

အခန်း 77

လင်စစ်ရှီသည် အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီးနောက် မေးသည်။ “မေရွှယ်ချင့်ကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူမှ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ နှလုံးထိခိုက်မှုရောဂါကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးလား။ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်က မလုပ်နိုင်ဘူးလား”

ရှင်ယီနင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို စဉ်းစားလိုက်မိပြီး ကျောချမ်းသွားသည်။

“ကျွန်တော်တို့ သိကျွမ်းခဲ့တာ ဒီလောက်နှစ်တွေ ကြာပြီ...” သူက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ “လင်အမတ်ကြီး၊ ကျွန်တော့်အသက်ကို မသတ်ပါနဲ့ဗျာ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရူးသွပ်ခြင်းရောဂါ ပေါ်လာရင် ချက်ချင်း ဓားဆွဲထုတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို သတ်ပစ်မှာ”

လင်စစ်ရှီသည် အတွေးနက်နက်ဖြင့် ဆက်လက် စဉ်းစားနေသည်။

သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “အခု မေရွှယ်ချင့်က အသက်အန္တရာယ် ရှိနေတယ်။ သူ့ကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ရင်၊ သေသွားခဲ့ရင်... အရှင်မင်းကြီးဘက်ကလည်း ပိတ်မိနေတဲ့ အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ”

“ဒီအခြေအနေကို ဆက်ပြီး ဆိုးရွားလာအောင် ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ ဒီပိတ်မိနေတဲ့ အခြေအနေကို အမြန်ဆုံး ဖြိုခွဲဖို့ နည်းလမ်း တစ်ခုခု ရှာရမယ်”

ကျွီ…

နန်းဆောင်တံခါးသည် သေးငယ်စွာ ပွင့်သွားသည်။ ရှင်ယီနင်သည် မှောင်မိုက်နေသော နန်းဆောင်ထဲသို့ တစ်ဖန် ဝင်သွားပြီး အတွင်းဆောင်သို့ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လျှောက်သွားသည်။

“အရှင်မင်းကြီး” သူသည် နန်းဆောင်အပြင်ဘက်တွင် လင်စစ်ရှီနှင့် တိုင်ပင်ထားသည့်အတိုင်း စကားလုံးများဖြင့် စိတ်ကို မထိခိုက်အောင် ပြောရန် ကြိုးစားသည်။

“မေပညာရှိအမတ်ဘက်က တကယ်တမ်း ဆိုးရွားတဲ့ သတင်း မပို့သေးပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီး ဘာကြောင့် ဒီလောက် စိုးရိမ်ပူပန်နေရတာလဲ။ မေပညာရှိအမတ်က သူ့ရဲ့အသွင်အပြင်နဲ့ ကိုယ်ဟန်ကို အမြဲတမ်း အလေးထားသူပါ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဒီလို စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ ပုံစံကိုသာ မေပညာရှိအမတ် မြို့တော်ကို ပြန်လာပြီး မြင်လိုက်ရရင် လုံးဝ ကျေနပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

အမှောင်ထဲတွင် ထိုင်နေသော ဧကရာဇ်ငယ်သည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်မှု ပေါ်လာသည်။

“ဟား ဟား ဟား...”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လည်ချောင်းသံဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်သည်။ “လွန်လွန်ကျူးကျူး စိုးရိမ်ပူပန်နေတယ် ဟုတ်လား။ သူသာ မြို့တော်ကို ပြန်လာခဲ့ရင်ရော။ သူက ဘယ်လိုလုပ် ပြန်လာနိုင်မှာလဲ။ အခုဆို သူက အိပ်ယာထဲ လဲနေပြီ။ စကားတောင် မပြောနိုင်ဘူး။ အသက်ရှူသံက တိုးတိတ်နေပြီ။ ရောဂါက အလွန် ဆိုးရွားနေပြီ”

77 02

တစ်နေကုန် အစာရေစာ မဝင်ဘဲ နေခဲ့ရ၍ တုန်ရီနေသော လည်ချောင်းသံသည် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာပြီး မှောင်မိုက်နေသော နန်းဆောင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“သူ မြို့တော်ကနေ မထွက်ခွာခင်ကတည်းက စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ ပုံစံရှိခဲ့တာ”

“ငါ သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့တာ”

“သူ ဘယ်နှစ်နှစ် ဖျားခဲ့တာလဲ။ အရင်က တစ်ခါမှ ထွက်သွားမယ်လို့ မပြောခဲ့ဖူးဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က သူ လက်ထပ်တာ ကိစ္စကြောင့်၊ ငါ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့စိတ်ကြောင့် စကားလုံးတွေ မှားပြီး သူ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် မလုပ်ခဲ့ရင်... သူ ရာထူးက နုတ်ထွက်ပြီး မြို့တော်ကနေ လုံးဝ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး”

“လောကကြီးက အကောင်းဆုံး သမားတော်တွေ၊ အကောင်းဆုံး ဆေးဝါးတွေက မြို့တော်မှာ ရှိတာပဲ။ သူသာ မြို့တော်ကနေ မထွက်သွားခဲ့ရင် ဘယ်လို ရောဂါမျိုးကို ကုလို့ မပျောက်နိုင်မှာလဲ”

စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော အသံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူသည် နားလည်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

“သူ အိမ်ပြန်တဲ့ လမ်းမှာ ခရီးသွားလာရလို့ ပင်ပန်းပြီး ရောဂါ ပိုဆိုးလာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ဧကရာဇ်သည် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ဒီလို ဖြစ်ရမယ်။ ဒါတွေ အားလုံး ငါ့အမှားတွေပဲ။ ငါ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေက သူ့ကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာ”

ရှင်ယီနင်သည် မကြည့်ရက်သောကြောင့် ကျောခိုင်း၍ တံခါးပေါက်မှ ဝင်လာသော မှိန်သော အလင်းရောင်ကို ကြည့်ရင်း အတိတ်က အကြောင်းအရာများကို စဉ်းစားသည်။

မေရွှယ်ချင့်၏လုပ်ဆောင်ချက်များသည် အလွန် မြန်လွန်းသည်။

အရင်က မြို့ပြင် ထွက်ခွာစဉ်က မိမိကိုယ်တိုင် စိတ်လောသွားပြီး အကြံပေးခဲ့သော သေဟန်ဆောင်၍ ထွက်ပြေးခြင်း နည်းလမ်း...

ဧကရာဇ်ကို လွန်လွန်ကျူးကျူး စိတ်ထိခိုက်သွားစေပြီး ရူးသွပ်မှုဆီသို့ ဦးတည် သွားစေတော့မည်။

77 03

မေရွှယ်ချင့် တစ်ယောက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း တိုင်းပြည်၏ ဉာဏ်ပညာရှိ ဧကရာဇ် တစ်ပါးကိုတော့ စွန့်လွှတ်ရတော့မည်။

မသင့်လျော်ဘူး။ မသင့်လျော်ဘူး။

အရင်ဆုံး ဒီဘက်ကို ဖြေရှင်းရမယ်။

သူသည် မှောင်ထဲတွင် လက်ဖြင့် စမ်းတဝါးဝါး ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး မသက်မသာနှင့် အတင်းအကျပ် နှစ်သိမ့်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး စိတ်လျှော့ပါဦး။ မေပညာရှိအမတ်ဘက်က တိကျသေချာတဲ့ ဆိုးဝါးသော သတင်း မရသေးဘူး မဟုတ်လား။ အဲဒါ... နောက်ရက် အနည်းငယ်နေရင် လင်ချွမ်ဘက်က သတင်းပြန်လာပြီး ရောဂါက သက်သာသွားနိုင်တာပေါ့ဗျာ”

“လင်ချွမ်...” အမှောင်ထဲမှ ဧကရာဇ်၏ တုန်ရီသောအသံသည် တိုးတိုးလေး ထပ်ဆိုသည်။

“မှန်တယ်။ ရွှယ်ချင့်က ဟဲတုန်းဒေသ၊ လင်ချွမ်ခရိုင်က လူပါ။ လင်ချွမ်ခရိုင်က မြို့တော်နဲ့ ဘယ်လောက် ဝေးလဲ”

ရှင်ယီနင်သည် ခန့်မှန်း၍ ပြောသည်။ “အတော်လေး ဝေးပါတယ်။ မိုင်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်လောက် ရှိပါတယ်”

“မိုင်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်...” ဧကရာဇ်သည် မှောင်နေသော ထောင့်မှ ရုတ်တရက် ထထိုင်သည်။ ရေနစ်နေသူတစ်ဦး နိုးထလာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားသည်။

“မိုင် တစ်ထောင်ကျော်ဆိုရင် စာပို့တိုက်ကနေ စာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပို့ရမလဲ”

“ရိုးရိုး စာပို့တိုက်ဆိုရင် ဆယ်ရက်ကနေ တစ်လလောက် ကြာနိုင်တယ်။ လေးရာမိုင် အမြန်ပို့စာ ဆိုရင်တော့ သုံးရက်နဲ့ ရောက်နိုင်ပါတယ်”

“သုံးရက်...” လော့ရှင်းယွမ်သည် ရုတ်တရက် အားကုန်သွားသကဲ့သို့ နံရံကို ပြန်မှီလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“လင်ချွမ်က သတင်းက သုံးရက်အကြာက ပို့လိုက်တာ။ ပို့တုန်းကတည်းက သူ အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး။ သုံးရက် ကြာပြီးမှ ငါ့ဆီကို ရောက်လာတာ...”

သူသည် ဝမ်းနည်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။

အမှောင်ထဲတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အသံက တုန်ရီစွာ မေးလာသည်။

“ငါ ဒီစာကို နှစ်ရက်အကြာက ဖွင့်ဖတ်တုန်းက ရွှယ်ချင့်က လူ့လောကမှာ ရှိနေသေးလား။ အခု နှစ်ရက် ကြာသွားပြီ။ ငါနဲ့မင်း စကားပြောနေတဲ့ အခုအချိန်မှာ ဝေးလံတဲ့ လင်ချွမ်မှာရှိတဲ့ ရွှယ်ချင့်က လူ့လောကမှာ ရှိနေသေးလား”

ရှင်ယီနင်သည် အသံတိတ်သွားသည်။

ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်။

“အဲဒါဆိုရင်... အရှင်မင်းကြီး စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့တော့”

77 04

လော့ရှင်းယွမ်သည် ထောင့်မှ တစ်ချက် ရယ်လိုက်သည်။

ထိုအသံသည် ရယ်နေသော်လည်း နာကျင်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး မှောင်မိုက်သော ကျယ်ဝန်းသည့် နန်းဆောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေရာ ညငှက်၏ ငိုသံကဲ့သို့ပင် ထင်ရသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး လက်ဖြင့် နီညိုရောင် သစ်သားတိုင်ကို ဖမ်းဆုပ်ကိုင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်နေသည်။ ခြေလှမ်း မခိုင်ဘဲ နန်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်သွားသည်။

ရှင်ယီနင်သည် လှုပ်ရှားမှုကို ကြားသဖြင့် အလျင်အမြန် လိုက်သွားပြီး မှောင်ထဲတွင် သူ့ကို ဖမ်းဆုပ် ထူမလိုက်သည်။

++++++