အခန်း ၇၈

78 01

အခန်း 78

နန်းဆောင်အပြင်ဘက်တွင် နေရောင်ခြည်သည် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် မှောင်မိုက်သော နန်းဆောင်အတွင်းမှ ထွက်လာ၍ ရုတ်တရက် နေရောင်ခြည်ကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ လက်ဖြင့် အလင်းရောင်ကို ကာလိုက်သည်။ နက်နဲသော မျက်လုံးများတွင် ဖျော့တော့သော အရောင်များ တစ်လွှာ ပေါ်လာသည်။

ရှင်ယီနင်သည် သူ ငိုနေသည်ဟု ထင်မှတ်၍ ခိုးကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်စွာ တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ဧကရာဇ်သည် မငိုပေ။

ယခုအချိန်တွင် ကျစ်ချန်နန်းဆောင်အပြင်ဘက် လဟာပြင် ရင်ပြင်၌ လင်စစ်ရှီသည် ဧကရာဇ်ကို တွေ့ခွင့်တောင်းဆိုရန် အလိုအလျောက် စုဝေး ရောက်လာကြသည့် မှူးမတ်ကြီးများကို ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနေသည်။

တိတ်ဆိတ်သော ငြင်းခုံသံများသည် နန်းဆောင်အဆင့်ဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်၍ ဝေးကွာသော နေရာမှ ရောက်လာသည်။

နှစ်ရက်နှင့် တစ်ညလုံး အစာမဝင်ဘဲ ထိုင်နေသော ဧကရာဇ်ငယ်သည် မျက်နှာ အလွန် ချောင်ကျနေသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ လုံးဝမရှိဘဲ ခံစားချက် ကင်းမဲ့သော အမူအရာဖြင့် စကျင်ကျောက် အဖြူရောင် လှေကားထစ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ ဝေးကွာသော ကျစ်ချန်နန်းဆောင်အပြင်ဘက်မှ ဝရုန်းသုန်းကား အသံများကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူ့၏ အကြည့်သည် လှေကားထစ်အောက် ဒူးထောက်နေကြသည့် နန်းတွင်း အစေခံများနှင့် တော်ဝင်စစ်သည်များထံသို့ ရောက်လာသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် လေးနက်သော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ချီကျန့်ဟန်ကို လာခိုင်း။ သူ့ကို အမြန်ဆုံး အသင့်ပြင်ထားတဲ့ မြင်းစီးတပ်သား အယောက် နှစ်ဆယ် လိုက်ပါစေ။ ဆူးဟွေးကျုံး၊ မြင်း အသင့်ပြင်ထား”

ဧကရာဇ်၏နောက်ကျောဘက်တွင် ရှင်ယီနင်သည် နေရာ၌ ရပ်နေရင်း တအံ့တဩ ဖြစ်နေသည်။

“လင်ချွမ်ခရိုင်က မြို့တော်နဲ့ မိုင်တစ်ထောင် ဝေးတယ်”

“လေးရာမိုင် အမြန်စာပို့ ဆိုရင် သုံးရက်နဲ့ ရောက်နိုင်တယ်”

“အမြန်ဆုံး မြင်းစီးတပ်သားများ လိုက်ပါစေ။ မြင်း အသင့်ပြင်ထား”

78 02

ရုတ်တရက်ပင် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ သူသည် ဧကရာဇ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

“မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး” သူသည် နေရာ၌ ခဏတာ ရပ်တန့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကာ အလောတကြီး ပြေးလိုက်သွားသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ မဖြစ်ဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်ပါဘူး...”

ဧကရာဇ်၏ရထားသည် သမားတော်တစ်ဦး၏ တားဆီးမှုကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှေ့မှ ခြေလှမ်းများသည် လုံးဝ မရပ်မနားဘဲ ဆက်သွားသည်။ စကျင်ကျောက် အဖြူရောင် လှေကားထစ်ကို ဆင်းသွားပြီး အခြွေအရံများ၏ ဝန်းရံမှုဖြင့် နန်းတော် တံခါးပြင်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရှင်ယီနင်သည် ရွှံ့နွံထဲသို့ ခြေချမိသူကဲ့သို့ နေရာ၌ ရပ်နေပြီး မျက်လုံးမှိတ်၍ ကြည့်နေရသည်။ ဘယ်ကိုမှ မပြေးနိုင်တော့ဘဲ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ဧကရာဇ်သည် နန်းတော်ရှိ အမတ်များ အားလုံးကို ထားရစ်လိုက်သည်။ နန်းတော် အုပ်ချုပ်ရေး ကိစ္စများကို ပစ်ထားခဲ့သည်။ သူ့၏ တိုင်းပြည်ကို ထားခဲ့သည်။ ဂရုမစိုက်ဘဲ မြင်းစီးတပ်သား အယောက် နှစ်ဆယ်နှင့်သာ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာ၍ လင်ချွမ်ခရိုင်သို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်တော့မည်။

ဒီလို ရူးသွပ်နေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် သေဆုံးသွားကြောင်း သတင်းကြားရရင်တောင်၊ အုတ်ဂူကို မြင်ရင်တောင် ခေါင်းတလားကို ဖွင့်ပြီး လူလား၊ အလောင်းလား မြင်ရမှ ကျေနပ်မဲ့သူ ဖြစ်တယ်။

ဒီလိုဆိုရင် မေရွှယ်ချင့် ဒုက္ခရောက်ပြီ။

ရှင်ယီနင်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေပြီး နေရာ၌ ပတ်လည် လှည့်ပတ်နေသည်။ နောက်မှ ပြန်စဉ်းစားလိုက်သောအခါ...

မေရွှယ်ချင့် ဒုက္ခရောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ ရှင်ယီနင် ကိုယ်တိုင် ဒုက္ခရောက်တော့မှာ။

“ငလူး... ဒီနေ့ ဒီလို ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါ ကြိုသိခဲ့တယ်”

ရှင်ယီနင်သည် ဆေးသေတ္တာကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အားကုန် ပစ်ချလိုက်သည်။ စဉ်းစားပြီး မှားနေမှန်းသိ၍ ဆေးသေတ္တာကို အမြန်ကောက်ယူ ကျောပိုးလိုက်ပြီး နန်းတော် တံခါးဘက်သို့ အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။

လင်ချွမ်သည် မြို့တော်မှ မိုင်တစ်ထောင် ဝေးသည်။ ဧကရာဇ်၏ မြင်းသည် မည်မျှပင် မြန်သည်ဖြစ်စေ အသွားအပြန် အနည်းဆုံး ဆယ်ရက်တော့ ကြာလိမ့်မည်။

အခု မပြေးရင် ဘယ်တော့မှ ပြေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

78 03

ဟဲတုန်း၊ လင်ချွမ်ခရိုင်။

မေအိမ်တော်သည် ဒေသတွင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုဖြစ်သည်။ မေအိမ်တော်၏ မြင်းလှည်းများကို ဈေးကြီးပေး၍ အထူးမှာယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လှည်းများသည် လေးလံပြီး ကျယ်ဝန်းကာ ဘီးများ တည်ငြိမ်သည်။

လှည်းထဲတွင် ရောဂါပြင်းထန်နေသော မေသခင် ထိုင်နေသောကြောင့် မြင်းမောင်းသူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အထူး ဂရုတစိုက်ရှိသည်။ မြို့ပြင်ရောက်သောအခါ လမ်းချောသည့် တရားဝင် လမ်းမကို ရွေးချယ်ပြီး လမ်းကြမ်းများကို ရှောင်ရှားရန် တစ်ပတ် ပတ်၍ မောင်းနှင်သည်။

မြို့ပြင် မိုင်နှစ်ဆယ်အကွာရှိ ရေပူစမ်း အိမ်ရာသို့ ရောက်သောအခါ ညနေစောင်းနေပြီ။

နွေဦးရာသီ အစောပိုင်းတွင် ညသည် အမြန် မှောင်သည်။ အိမ်ရာတစ်ပတ်လုံး မီးများ ထွန်းညှိထားပြီး တောက်ပနေသည်။

လှည်းပေါ်မှ မြို့တော်မှ လိုက်ပါလာသော အိမ်တော် အစောင့်အချို့ ခုန်ဆင်းသွားပြီး ရေပူစမ်း အိမ်ရာအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သည်။ သခင်သည် ဖျားနေပြီး အလင်းရောင်ကို မနှစ်သက် ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မီးအများစုကို ငြှိမ်းလိုက်ကြသည်။ အပြင်ဘက် တံခါးမကြီး အပေါ်ဆုံးမှ လေကာ မီးအိမ်များကိုသာ ထွန်းထားရာ တံခါးဝ၏ မြင်ကွင်းသည် မှိန်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းစွပ်ကို ဆွဲချကာ ယန်ရန်၏ အကူအညီဖြင့် အားအင် ချည့်နဲ့စွာ လှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။

မှိန်သော မီးရောင်သည် သူမ၏ အရိပ်ကို ရှည်လျားစွာ ဆွဲဆန့်စေသည်။

ရေပူစမ်း အိမ်ရာ၏ တာဝန်ခံကြီးသည် တံခါးအပြင်ဘက်၌ ရပ်ကာ ရိုကျိုးစွာ အစီရင်ခံသည်။

“မူလက ရေပူစမ်း အိမ်ရာမှာ သခင်နဲ့ သခင်မအတွက် နေရာတစ်ခု၊ သခင်မလေးအတွက် နေရာတစ်ခု၊ စုစုပေါင်း ရေပူစမ်း အိမ်ရာ နှစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ နေ့လယ်က သခင်မလေးဘက်က လူလွှတ်ပြီး သတင်းပို့ပါတယ်။ သခင်မလေး မနက်ကတည်းက သူ့ရဲ့ မိဘအိမ်ကို ပြောင်းသွားလို့ မလာတော့ဘူးတဲ့။ သခင်နဲ့ သခင်မ အမိန့်ပေးပါဦး”

78 04

“သခင်မလေးက တကယ်ပဲ အနီးနားက ခရိုင်ရဲ့ မိဘအိမ်ကို သွားတာပါ။ သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားတာ မလိုတော့ဘူး” ယန်ရန်က ဆုံးဖြတ်သည်။

“သခင်က ကိုယ်မအီမသာ ဖြစ်နေတယ်။ ညလည်း နက်ပြီ။ ဒီည အိမ်ရာကို တာဝန်ခံတဲ့ တာဝန်ခံတွေ လာရောက် ဂါရဝပြုဖို့ မလိုပါဘူး။ မနက်ဖြန် မနက်မှ ကျွန်မကို လာတွေ့ပါ”

ရေပူစမ်း အိမ်ရာ၏ တာဝန်ခံများက ခေါင်းညိတ်၍ နာခံကြသည်။

ထိုအထဲမှ ထူးထူးခြားခြား လိမ္မာပါးနပ်သော တာဝန်ခံတစ်ဦးက ရှေ့သို့ တစ်ဝက်တိုးလာပြီး ချော့မော့ပြောသည်။

“သခင်လေး ကိုယ်မအီမသာ ဖြစ်နေတာ၊ ဒီခြံဝင်းထဲက ရေပူစမ်းကို စမ်းကြည့်ပါလား။ တောင်ပေါ်က စီးဆင်းလာတဲ့ သဘာဝ ရေပူစမ်းပါ။ အရည်အသွေး အလွန် ကောင်းတယ်။ လူတိုင်းက ပြောကြတယ်၊ တစ်ရက် စိမ်ရင် ရောဂါဝေဒနာ သက်သာမယ်၊ နှစ်ရက် စိမ်ရင် အသက်ရှည်မယ်၊ သုံးရက် စိမ်ရင်...”

“တော်ပြီ” ယန်ရန်သည် တာဝန်ခံ၏ ကိုယ်တိုင် ချီးမွမ်းခြင်းကို ရယ်မော၍ ဖြတ်လိုက်ပြီး လှည့်၍ မေးသည်။ “သခင်၊ ဘယ်လို သဘောရလဲ”

မေဝမ့်ရှူးက ပြုံးလိုက်သည်။

ကိုယ်တိုင် ချီးမွမ်းသည့် စကားလုံးများ ဖြစ်သော်လည်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

++++++