အခန်း ၇၉

79 01

အခန်း 79

ရောဂါရှိသော မေသခင်၏အသံက အားနည်းနေပြီး စကားပြောရန် ခက်ခဲသည်။

သူမသည် ခေါင်းကို ခပ်တိုတို ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သဘောတူကြောင်း ပြသသည်။

တာဝန်ခံ အချို့သည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး ပြင်ဆင်ရန် အလျင်အမြန် ပြေးလွှားကြသည်။

ရှန်ယီချန်သည် လမ်းတစ်လျှောက် လိုက်ပါလာသည်။ လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး “သခင်၊ သခင်မတို့ စိတ်ချလက်ချ ရေပူစမ်း သွားစိမ်ပါ။ ကျွန်တော် အပြင်မှာ စောင့်နေမယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပတ်ဝန်းကျင်၌ လူမရှိသည်ကို မြင်သောအခါမှ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောသည်။

“ကျေးဇူးပါ။ ရေပူစမ်း အိမ်ရာက ကျယ်ဝန်းတယ်။ လူတွေ မှားယွင်းပြီး ဝင်မလာအောင် ဂရုစိုက်ပါ”

ရေပူစမ်း အိမ်ရာကို မေအဘိုးကြီးကိုယ်တိုင် ငွေအများအပြား သုံးစွဲပြီး စစ်ဆေး ဆောက်လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဓိက အိမ်ရာရှိ ရေပူစမ်း ရေကန်ကို ကျောက်စိမ်းပြားကြီးများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ ရေသည် ပွက်ပွက်ဆူနေပြီး မှိန်သော ကန့်ဓာတ် အနံ့ ရှိသည်။ ၎င်းသည် မြို့တော်တွင် အမြဲ တွေ့ရသော ရေပူစမ်းဟု ခေါ်သည့် ရေပူဖြည့်ထားသော ရေကန်များ မဟုတ်ဘဲ တောင်ပေါ်မှ စီးဆင်းလာသော သဘာဝ ရေပူစမ်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ရေပူစမ်းကို နားလည်သူ ဖြစ်သည်။ သဘာဝ ရေပူစမ်းကို မြင်သောအခါ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အကြောများ ပြေလျော့သွားပြီး အသံတွင် ရယ်သံ ပေါ်လာသည်။

“တောင်ပေါ်က ရေပူစမ်းက စိမ်ရင် လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွက် တကယ် အကျိုးရှိပါတယ်”

ယန်ရန်က ဝမ်းနည်းစွာ ပြောသည်။ “စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ ရှင်သမားတော် ပေးခဲ့တဲ့ ရေချိုးဆေးတွေကို သေတ္တာထဲမှာ သိမ်းထားပြီး အပြင် မထုတ်ခဲ့ဘူး။ ရေပူစမ်းထဲမှာ သုံးရင် ပိုပြီး အကျိုးရှိမှာ သေချာတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “ငါတို့ ရေပူစမ်း အိမ်ရာမှာ ခဏနေဦးမှာပါ။ အလျင်စလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး”

“ဒါနဲ့” ယန်ရန်သည် ရေချိုးပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးရင်း မေးသည်။

79 02

“မေသခင်ရဲ့ သေလုမြောပါး အခြေအနေက ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ။ အခုဆို အိမ်ကို ပြန်ရောက်ပြီ။ ခေါင်းတလားတောင် အိမ်ရှေ့ ရောက်နေပြီ။ ဘာလို့ တိုက်ရိုက် သေဆုံးကြောင်း သတင်း မထုတ်ပြန်ဘဲ အပြီးသတ် မလုပ်လိုက်တာလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခေါင်းခါသည်။ “အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသွားမှာ စိုးလို့...”

“လူတစ်ယောက်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားတာမျိုးက လက်ခံဖို့ ခက်ခဲတယ်။ ငါက နန်းတော်မှာ အတော်အတန် အခြေခိုင်ထားတယ်။ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးသွားရင် လူတိုင်းက သံသယ ဝင်လာပြီး စူးစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်။ အဖြေ မထွက်မချင်း မရပ်နိုင်ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူသာ ဖျားနေတာ၊ ပြီးတော့ ရောဂါ ဆိုးဝါးကြောင်း သတင်းတွေ ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်ထွက်လာရင်၊ ဥပမာ...”

သူမသည် စဉ်းစားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ပြက္ခဒိန်ကို ယူကာ စာမျက်နှာ အချို့ကို လှန်ကြည့်သည်။

“ဒုတိယလ အစမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောဂါပြင်းထန်ပြီး သေတော့မယ်လို့ မြို့တော်မှာ သတင်းကြားရတယ်။ အိမ်မှာ ခေါင်းတလားတောင် ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ ဒုတိယလလယ်မှာ ရောဂါက သက်သာလာပြီး ဧည့်သည်တွေကို ဆုံခွင့် တွေ့ခွင့် ရပြီ။ ဒုတိယလကုန်မှာ လူက သွေးအန်ပြီး ထပ်ဆိုးလာပြန်ပြီ။ တတိယလ အစမှာ ရောဂါက ပြန်သက်သာလာပြီး ထပ်ပြီး ဧည့်သည် တွေ့လို့ရပြီ။ ဒီလိုပဲ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဖြစ်နေရင် တစ်လ၊ နှစ်လလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ”

“တစ်လ၊ နှစ်လလောက် ကြာပြီးရင် အိမ်ကနေ မကောင်းသော သတင်း ထွက်လာမယ်။ ဒီလူဟာ နောက်ဆုံးတော့ ဖျားနာပြီး သေဆုံးသွားပြီ...”

“မြို့တော်က လူတိုင်း အံ့ဩကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းတွေ ဝမ်းနည်းပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာကနေ နာရေးကို လာကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မေးခွန်းထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ကြောင်း လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချသည်။

“ဒီလိုမျိုး လှည့်ပတ် လုပ်ဆောင်ပြီးမှပဲ မေသခင်ရဲ့ အမှတ်အသားဟာ မြေကြီးထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူနိုင်မှာပါ”

ယန်ရန်သည် ကြားရသည်နှင့် ခေါင်းကိုက်သွားပြီး ရေပူစမ်းထဲရှိ ရေအပူချိန်ကို လက်ဖြင့် စမ်းသည်။

79 03

“လူတစ်ယောက် သေတာတောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သေလို့မရဘူး။ အကြိမ်ကြိမ် သေရ၊ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ရှင်ရ၊ ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးတာ။ ရင်စည်းပတ်တဲ့ အဝတ်တွေ ရေထဲ စိုကုန်ပြီ။ ဖြေပြီး ကျွန်မကို ပေးပါ”

မေဝမ့်ရှူး၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေထဲတွင် မှိန်နေသည်။ ရေငွေ့များက သူမ၏ စိုစွတ်သော မျက်ခုံးများနှင့် မျက်တောင်များကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ကြာဖြူပန်းကဲ့သို့ ဖြူသော လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ဆန့်ထုတ်ကာ ရှည်လျားသော ပိုးသား ချည်ကြိုးကို ရေအောက်မှ လှမ်းပေးသည်။

*** ***