အခန်း ၈၁

81 01

အခန်း 81

ညဘက် တောင်ပေါ်လေသည် တံခါးဘောင်ကို ဖြတ်၍ တိုက်ခတ်သည်။

ကျွီ…

တံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အလွန် ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

နှေးကွေးပြီး လေးလံသော ခြေသံ၊ အနည်းငယ် ယိုင်ထိုးနေသည့် အမူအရာဖြင့် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဝင်လာသည်။

ရောက်လာသူသည် လေကာ ဦးထုပ်ကို ဖယ်လိုက်ရာ နုပျိုသော်လည်း ခရီးပန်းလာသော၊ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အသွင်အပြင် ပေါ်လာသည်။

မျက်လုံးနှစ်ဖက်လုံး နီရဲနေပြီး သွေးကြောများ ပြည့်နေသည်။

တစ်နေ့လုံး ရေတစ်စက်မျှ မဝင်ဘဲ ခြောက်သွေ့နေသော လည်ချောင်းသည် ခြောက်သွေ့ ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ တိုးတိတ်ပြီး တုန်ရီနေသော အသံဖြင့်... “ရွှယ်ချင့်...”

နောက်ဆုံး စကားတစ်ပိုင်းသည် ပါးစပ်ဖျားတွင် ရောက်နေပြီ။ ရောက်လာသူသည် ခေါင်းကို မော့၍ တံခါးနောက်မှ မြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ခြေလှမ်းသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

နောက်ဆုံး စကားတစ်ပိုင်းသည် လည်ချောင်းထဲတွင် ပိတ်ဆို့သွားသည်။

သူ စိတ်ကူးထားသည့်အတိုင်း ဆေးခါးနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော၊ သေလုမြောပါး ရောဂါသည်တစ်ဦး၏ နေအိမ် မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် ပန်းပုထွင်းထားသော အခန်းကန့်များ၊ ပိုးသားဇာများဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားသော၊ ရေငွေ့များ အုံ့ဆိုင်းနေသည့်... ရေပူစမ်းကန် တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

အခန်းကန့် အချို့နှင့် ပိုးသား ဇာများ၏ နောက်တွင် ပိန်သွယ်သော ပုံသဏ္ဌာန် တစ်ခုကို မှိန်ပျပျ မြင်ရသည်။ လုံးဝန်းသော ပခုံးတစ်ဖက်သည် တံခါးမကြီးဘက်သို့ စောင်းထားပြီး စကျင်ကျောက် အဖြူဖြင့် ဆောက်ထားသည့် ရေပူစမ်းဘောင်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီနေသည်။

ရေပူစမ်းထဲက ထိုသူသည် စောင်း၍ မှီနေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ဝက်ကျော်သည် ရေထဲတွင် နှစ်နေသည်။ ရှည်လျားပြီး ထူထဲသော ဆံပင်နက်များသည် နယ်နိမိတ်မျဉ်းကဲ့သို့ ခွေကျနေသည်။ ဆံပင်တစ်ဝက်သည် ပခုံးပေါ်တွင် ကျနေပြီး ကြွေရုပ်ကဲ့သို့ ဖြူသော အသားအရေ တစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ကျန်တစ်ဝက်သည် ရေထဲတွင် ခွေကျနေပြီး ရေလှိုင်းများနှင့်အတူ လွင့်မျောနေသည်။

တစ်ဝက် အိပ်မက်၊ တစ်ဝက် နိုးကြားနေသော ထိုသူ၏ မျက်တောင်ရှည်များသည် တစ်ဝက်ချကာ မှေးစင်းနေသည်။ တံခါးဝမှ အသံကြောင့် အနည်းငယ် သတိထားမိသည့်အလား သေးငယ်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

နှင်းကဲ့သို့ ဖြူသော ပခုံးတစ်ဖက်သည် အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး ရေကန်ဘောင်တွင် မှီကာ မျက်နှာကို ဘေးသို့ လှည့်လိုက်သည်။ တံခါးဘက်သို့ လှည့်လာပြီး မီးရောင်အောက်တွင် အလွန်ရင်းနှီးသော ပန်းချီကားကဲ့သို့ မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

“ယန်ရန်လား” ထူထဲသော ဇာများ၏ နောက်မှ ရေကန်ထဲတွင် မှီနေသော အလှပဂေးသည် မူးဝေဝေဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

မျက်နှာ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် အလွန် ရင်းနှီးသည်။ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် နေ့တိုင်း အတူရှိခဲ့သဖြင့် လုံးဝ မှားစရာ မရှိပေ။ သို့သော် အသံသည် နူးညံ့ချိုသာပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ လှပသွယ်လျသည်။ ရင်သားတစ်ဝိုက်ကို မှိန်ပျပျ မြင်ရသည်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

81 02

ရေကန်ထဲမှ ထိုသူ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီး အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခိုက် လော့ရှင်းယွမ်သည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ကလစ်” သူသည် မတော်တဆ တံခါးသော့ကို တိုက်မိသွားသည်။

ကြည်လင်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ရေကန်ထဲမှ ထိုသူ မျက်လုံး မဖွင့်မီ၊ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် အစွမ်းကုန် အသိစိတ် ပေါက်ကွဲလာသကဲ့သို့ လော့ရှင်းယွမ်သည် ချက်ချင်း ရှောင်တိမ်း၍ ဝါးအခန်းကန့် တစ်ခု၏ နောက်သို့ ချက်ချင်း ပုန်းအောင်းသွားသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်နှာပေါ်မှ ရေစက်များကို သုတ်လိုက်သည်။ ရေစိုနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အသံလာရာ တံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။

ဝါးတံခါး နှစ်ချပ်ကြားတွင် သေးငယ်သော အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ပေါ်နေသည်။

ဒီအပန်းဖြေအိမ်ကို မေအဘိုးကြီးကိုယ်တိုင် ဆောက်လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အလှအပကို အလွန် အလေးထားသူဖြစ်သည်။ တံခါးဘောင်များနှင့် တံခါသော့များပင်လျှင် ဟူနန်ဒေသမှ သယ်ယူလာသော ဝါးများကို အကုန်အကျခံ၍ အသုံးပြုထားသည်။

သို့သော် အလှအပနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ မေသခင်ကြီးသည် လက်တွေ့ကျမှုကို သိပ် ဂရုမစိုက်ခြင်းပင်...

လူ ထွက်သွားပြီးနောက် တံခါးကို ဂရုတစိုက် ပိတ်ထားသော်လည်း လေတစ်ချက် တိုက်လိုက်သည်နှင့် တံခါး ပြန်ပွင့်သွားခြင်းမျိုး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်ဖူးသည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ အိပ်ချင်စိတ်များ အနည်းငယ် ပျောက်သွားသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်သည့် အမူအရာ ပေါ်လာပြီး အသံကို ကျယ်စေကာ ထပ်မံ ခေါ်လိုက်သည်။ “ယန်ရန်”

ပြန်ထူးသံ မရှိသေးပေ။

အဝတ်အစား ယူသည့် လမ်းတွင် ကြန့်ကြာနေပုံ ရသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တစ်ဝက်ပွင့်နေသော တံခါးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရေကန်ဘောင်တွင် ပြန်မှီသည်။ ရေငွေ့များကြားတွင် မျက်လုံး မှိတ်၍ ခဏတာ အနားယူနေသည်။

သို့သော်... ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော၊ မတည်မငြိမ် ခံစားမှုတစ်မျိုး ပေါ်လာသည်။

ဆိုးသွမ်းသော သားရဲတစ်ကောင်က အမှောင်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ ချောင်းမြောင်းနေသကဲ့သို့။

သူမသည် မျက်လုံးကို တစ်ဖန် ဖွင့်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားသော ရေပူစမ်း အတွင်းခန်းသည် လွတ်နေသည်။ လေတိုက်တိုင်း လွင့်ပျံနေသော ဇာများမှလွဲ၍ ဘာမှ မရှိပေ။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ တိုးတိတ်သော ခြေသံများ ကြားလာသည်။

81 03

ယန်ရန် ပြန်လာပြီ။

ဝါးတံခါး ပြန်ပွင့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အံ့ဩသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

“သခင်၊ ဒီအပန်းဖြေအိမ်က လှပပေမဲ့ တကယ် လက်တွေ့ မကျဘူး။ နေရာကလည်း လူသူ အရမ်းဝေးလံတယ်။ ကြာကြာနေမယ် ဆိုရင်တော့ အစောင့်အင်အားကို ထပ်ပြီး ငှားဖို့ လိုတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဂရုမစိုက်သည့် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “သိပ်ကြာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အများဆုံး တစ်လ၊ နှစ်လပဲ။ သည်းခံလိုက်ပါ။ ခုနက အဝတ်အစားယူတာ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာသွားတာလဲ”

“ဒီနေ့က တကယ် ထူးဆန်းတယ်”

ယန်ရန်က ညည်းညူသည်။ “အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို မတွေ့ရရုံသာမကဘူး၊ ကျွန်မ အခန်းထဲ ပြန်ပြီး အဝတ်အစား ရှာတဲ့ လမ်းမှာ ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှန်း မသိတဲ့ တောကြောင်တစ်ကောင်ကြောင့် လန့်သွားသေးတယ်။ ပြီးတော့ ကျောက်စရစ်ခဲတွေကို တက်နင်းမိပြီး ချော်လဲမလို ဖြစ်သွားတယ်။ ကံကောင်းလို့ ဘေးနားက သစ်ပင်ကို ဖမ်းကိုင်ထားနိုင်လို့ တကယ် မလဲကျတာ၊ ကံကောင်းတယ်”

သူမသည် ယူလာသော အမျိုးသား ဝတ်စုံများကို အတွင်းခံနှင့် အပြင်ဝတ်ရုံများအဖြစ် ခွဲထားပြီးနောက် ပိုးသား ပါးပါးအသစ် တစ်ထပ်ကို ယူကာ မေဝမ့်ရှူးကို ကြည့်ခိုင်းသည်။

“မနေ့ကမှ အသစ် ချုပ်ထားတာ။ မြို့တော်မှာ အရင်က သုံးခဲ့တဲ့ ပုံစံတွေကို အတုယူပြီး ချုပ်ထားတာ။ သခင် ကြည့်ပါဦး၊ သဘောကျရဲ့လား”

မေဝမ့်ရှူးသည် အိပ်ချင်စိတ် ပျောက်လုနီးပါး ရှိနေသော်လည်း အပုံလိုက် ချထားသော ဆယ်ပေခန့် ရှည်သည့် ပိုးသား ဖြူဖြူများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်း နိုးကြားသွားသည်။

“ငါ ဒီကိစ္စကို မေ့နေတာ။ မင်းကတော့ သတိရနေသေးတယ်”

သူမသည် ရေကန်ဘောင်တွင် မှီလျက်၊ ကြာပန်းကဲ့သို့ ဖြူသော လက်မောင်းကို ရေပေါ်သို့ ဆန့်တန်းကာ အမှတ်ရစွာဖြင့် ပိုးသားစကို တို့ထိကြည့်သည်။

“မြို့တော်က ထွက်လာပြီး မွေးရပ်မြေကို ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ မေအိမ်တော်ရဲ့ သခင်မလေးအဖြစ် ပြန်ပြောင်းလိုက်ပြီ။ ဒီပစ္စည်းကို နောက်ဆို ဘယ်တော့မှ သုံးရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ယန်ရန်သည် တစ်ခုခု ပြောရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း ရေလှိုင်းများ လှုပ်ရှားနေသော ရေကန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

“နှစ်ပေါင်းများစွာ စည်းထားတာ။ ရုတ်တရက် ဖြေလိုက်တော့ သခင်... မင်း၊ မင်း စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်ဘူးလား။ နေရမခက်ဘူးလား”

“နေရခက်တာကတော့ သေချာတာပေါ့” မေဝမ့်ရှူးက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားသည်။

“အရင် ရက်ပိုင်းက အိမ်တော်မကြီးမှာတုန်းက ယွီအိမ်တော်က သခင်လေးက ငါ့ကို လာဂါရဝပြုတယ်။ သူ လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးတော့ ငါက ပြန်အရိုအသေပေးဖို့ အလိုအလျောက် ထရပ်မလို ဖြစ်သွားတယ်။ မနည်း ထိန်းလိုက်ရတာ”

81 04

ဤသို့ ပြောသောအခါ စိတ်ပျက်သည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ “မရင်းနှီးရင်လည်း ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။ လူသူမရှိတဲ့ နေရာမှာ မိန်းကလေးတွေရဲ့ အရိုအသေပေးနည်းကို ပိုပြီး လေ့ကျင့်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်”

ယန်ရန်သည် ရယ်မောလိုတာကို ထိန်းချုပ်ရင်း ဆို၏။ “အမူအရာနဲ့ စကားပြောပုံကို သတိထားရင် ပြောင်းလဲဖို့ လွယ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆယ်နှစ်ကြာအောင် စည်းထားတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ရင်စည်းဝတ်ရတာ အဆင်မပြေဘူးလို့ ညည်းညူခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မက ရင်စည်းပတ်ဖို့ ပိုးသား ပါးပါးတွေကို အပို ချုပ်ထားတာ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်ပျက်မှုက ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

“ဆယ့်ငါးနှစ်ကတည်းက စည်းခဲ့တာ။ ဆယ့်ခြောက်နှစ်မှာ မြို့တော်ကို ရောက်တယ်။ အခု ဘယ်နှစ်နှစ် ရှိပြီလဲ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ သွယ်လျလှပတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ဆယ့်ငါးနှစ်ကနေ နှစ်ဆယ်အတွင်းမှာ တည်ဆောက်ရတာ။ ငါက အဲဒီနှစ်တွေမှာ အတင်းအကျပ် စည်းထားခဲ့တာ... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် လုံးဝ ပြားချပ် မနေပေမဲ့ ရင်စည်း ဝတ်လိုက်တိုင်း ဟာတာတာကြီး ခံစားရတယ်”

“သခင်က ဆက်ပြီး စည်းချင်ရင်လည်း လုပ်လို့ ရပါတယ်” ယန်ရန်က ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့ အိမ်မှာ ဒီပိုးသားစလေးကို မတတ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး”

“ဆက်စည်းထားရရင်” မေဝမ့်ရှူးက ရယ်မောသည်။ “တစ်သက်လုံး ပြားနေတော့မှာပေါ့”

++++++