အခန်း ၈၂
Vol. 9 Ch. 82
82 01
အခန်း 82
သူတို့ နှစ်ယောက် ခဏတာ ရယ်မောကြပြီး အသံကို တိုး၍ တီးတိုး ပြောဆိုကြသည်။
“နှစ်အနည်းငယ် စောပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာ” ယန်ရန်က သက်ပြင်းချသည်။ “ရင်သားကို ကြီးထွားစေမဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ကျွန်မ ကြားဖူးတယ်။ ဆယ်ကျော်သက် မိန်းကလေးတွေ နေ့တိုင်း ဆိတ်နို့ သောက်၊ သင်္ဘောသီး စားရင် အကျိုးအများကြီး ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ သခင်က မြို့တော်မှာ အချိန် အကြာကြီး ဖြုန်းခဲ့ရတာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ အခု ဂရုတစိုက် ပြန်ထိန်းသိမ်းရင်တောင် အဓိကနှစ်တွေကို လွဲသွားပြီဆိုတော့ အကျိုးရလဒ်က အဆပေါင်းများစွာ လျော့ကျသွားပြီ”
“နှစ်အနည်းငယ် စောပြီး ထွက်သွားချင်ခဲ့တာပါ” မေဝမ့်ရှူးသည် ရေကန်ဘောင်တွင် မှီလျက်၊ လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ရေမျက်နှာပြင်ကို ပွတ်တိုက်ရင်း ပြောသည်။
“ငါ့ မေအိမ်တော်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အချမ်းသာဆုံး မဟုတ်ပေမဲ့ ဝတ်စားနေထိုင်ဖို့ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။ အဖေနဲ့ အမေကလည်း အိမ်မှာ ရှိနေပြီး နှစ်တိုင်း ငါ့ကို ပြန်လာဖို့ တိုက်တွန်းနေတာ”
“ယွီအိမ်တော်က ပဉ္စမသခင်လေးလည်း ပါသေးတယ်” ယန်ရန်က လှောင်ပြောင်သည့် ပုံစံဖြင့် ထပ်ပြောသည်။
“သူ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို မသိသေးဘူး။ အရင် ထည့်မတွက်သေးဘူး” မေဝမ့်ရှူးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ငါ့ မေအိမ်တော်မှာ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေ ရှိတယ်။ ရာထူးလမ်းကြောင်းမှာ ဆက်ဆံရေးတွေ ရှိတယ်။ လူတွေရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို မခံရဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ လအနည်းငယ် စောင့်ကြည့်ဦးမယ်။ ယွီအိမ်တော်က သူက ရာထူးတက်ဖို့နဲ့ ချမ်းသာဖို့ပဲ စဉ်းစားတဲ့ သာမန် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုရင် ငါ သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ကတိကို ဖျက်ပြီး တခြား သမက်တစ်ယောက် ရှာမယ်”
ယန်ရန်က 'အင်း' ဟု ပြောသည်။ “မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ တစ်သက်တာ ကံကြမ္မာကတော့ ဂရုတစိုက် ကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်”
နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသော ရေလှိုင်းများသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေပြီး စိတ်ကို ပြေလျော့စေသည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် ရေကန်ဘောင်တွင် မှီလျက် ဆယ်နှစ်တာ မြို့တော်က အချိန်များကို ပြန်ပြောင်း အမှတ်ရကာ လွမ်းဆွတ်သည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။
“ပထမတော့ အခြေအနေက အရမ်း အန္တရာယ်များလို့ ထွက်မသွားနိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်းတော့ မြို့တော်က ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတွေနဲ့ ရင်းနှီးလာလို့ သံယောဇဉ် ကြီးလာပြီး မခွဲနိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဂိတ်ကို ဖြတ်ဖို့ ခက်ခဲလို့ ရုတ်တရက် ထွက်သွားဖို့ မရဲခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ အချိန်တွေ ဆွဲလာခဲ့ရတာ အခုချိန်ထိပဲ”
ရေထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသော ရေလှိုင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ နောင်တရသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။
“နှစ်အနည်းငယ် ဆွဲထားခဲ့တာ၊ ရင်သားတွေ လုံးဝ ပျောက်သွားပြီ” သူမက သက်ပြင်းချသည်။ “အရှင်မင်းကြီးက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးတာ”
82 02
ယန်ရန်သည် စကားလုံးများ မဲ့သွားသည်။ “ကျွန်မတို့ အိမ်ပြန်ရောက်တာတောင် အရှင်မင်းကြီးလို့ ပြောနေတုန်းပဲလား။ ကျွန်မပြောမယ်၊ နန်းတော်က တစ်ယောက်က လွှတ်မပေးခဲ့လို့ သခင့်ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲထားခဲ့လို့သာ သခင် မြို့တော်မှာ ဒဏ်ရာရောဂါ အပြည့်နဲ့ အိမ်ပြန်လာခဲ့ရတာ”
ယန်ရန်သည် တိုးတိုးလေး ညည်းညူသည်။ “ခွေးဧကရာဇ်”
မေဝမ့်ရှူး: “...”
ရွှပ်ခနဲ ရေလှိုင်းသံ ထွက်လာသည်။ သူမသည် ရေထဲမှ ဖြူဖွေးသော လက်ကောက်ဝတ် တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး ယန်ရန်၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန် ကြိုးစားသည်။
“စကားကို မပြောသင့်တာ မပြောနဲ့။ နံရံတွေမှာ နားရှိတယ်ဆိုတာ သတိထား”
“လင်ချွမ်ခရိုင်အပြင်ဘက် မိုင် အတော်များများ ရောက်နေပြီ။ တောနက်ထဲမှာ ဘယ်သူ ကြားမှာလဲ။ တောင်ပေါ်က မျောက်အုပ်ကလွဲလို့” ယန်ရန်က ညည်းညူသည်။
“ကျွန်မ ပြောကို ပြောမယ်။ သခင်က နန်းတော်က တစ်ယောက်အတွက် စိတ်ရောကိုယ်ပါ ကြိုးစားပေးခဲ့ပေမဲ့ သူက ကျွန်မတို့ အိမ်ကို သိမ်းပိုက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ခွေးဧကရာဇ်”
မေဝမ့်ရှူး: “...”
ပြီးခဲ့သည့်နှစ် ဆောင်းတွင်း မြို့တော်တွင် အကြောင်းမဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများနှင့် ယင်းကြောင့် ဆရာကြီးယဲ့ပါ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်ကို ပြန်အမှတ်ရပြီးနောက် မေဝမ့်ရှူးသည် သက်ပြင်းချသည်။ ယန်ရန်ကို ဆက်မတားတော့ဘဲ ရေကန်ဘောင်သို့ ပြန်မှီသည်။
“တော်ပြီ ယန်ရန်။ ပြောသင့်တဲ့ စကားကို စိတ်ထဲမှာပဲ ထား၊ အပြင်ကို ထုတ်မပြောနဲ့”
“သခင်က စိတ်ထဲမှာ အရမ်း အလေးထားလွန်းတယ်။ အရာရာကို ရင်ထဲမှာ ဖုံးထားတော့ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိခိုက်တာပေါ့။ ရောဂါ မဖြစ်ဘဲ နေပါ့မလား။ ရင်ထဲမှာ ဖုံးထားတဲ့ အပြစ်တင်စကားတွေကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပြောလိုက်ရင် စိတ်ရောကိုယ်ပါ လန်းဆန်းသွားနိုင်တာပေါ့”
82 03
နူးညံ့သော ရေပူစမ်း ရေလှိုင်းသံများကြားတွင် ယန်ရန်သည် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားသည်။ “လူသူမဲ့တဲ့ တောထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ သခင် ဆဲလိုက်လည်း ဘာဖြစ်မှာလဲ”
မေဝမ့်ရှူးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ပတ်ပတ်လည်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရေလှိုင်းသံများသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။
သူမသည် ရေအောက်မှ အနည်းငယ် ဖောင်းကြွမှုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဆယ်နှစ်တာ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှု၊ ကိုယ်ခန္ဓာ ဒဏ်ရာ အပြည့်အစုံ၊ ရင်သားပင် ပြားသွားခြင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သေဟန်ဆောင်၍ ထွက်ပြေးရခြင်းတို့ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပေါ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ဆဲလိုက်သည်။ “ခွေးဧကရာဇ်က ငါ့ကို ဒုက္ခပေးတာ”
“ကလစ်” တံခါးဘေးမှ တုန်ခါသော အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
ယန်ရန်သည် အသံကို ကြားသော်လည်း နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ညည်းညူသည်။ “ဒီတစ်ခါတော့ တံခါးသော့ကို လေက ပြန်ဖွင့်လိုက်တာ သေချာတယ်”