အခန်း ၈၃

83 01

အခန်း 83 ပုန်းအောင်းနေခြင်း

ချီကျန့်ဟန်သည် မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး သူ စီစဉ်ထားသော နေရာ အချို့ မအောင်မြင်သည်ကို မျက်စိဖြင့် မြင်နေရသည်။ မေကတော်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သယောင် ရှိသော်လည်း ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသော ထောင်ချောက် အချို့ကို မြွေပွေးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းသွားပြီး အဝတ်အစားများကို လုံခြုံစွာ ကိုင်ဆောင်၍ ဝါးတံခါးနှစ်ချပ်ကို ဖွင့်ကာ မေပညာရှိအမတ် နားနေသည့် နေရာသို့ ဝင်သွားသည်။

သူ၏ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားပြီး အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် အလစ်အငိုက် ဝင်လာသော အရှင်မင်းကြီးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဝါးတံခါးကို ဖွင့်ကာ ခြေလှမ်းများ ယိုင်ထိုးလျက် မခိုင်မမာဖြင့် ထွက်လာသည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရသည်။

ချီကျန့်ဟန်သည် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ “သခင်…”

လော့ရှင်းယွမ်၏ မျက်နှာသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဝိုးတဝါး ဖြစ်နေသည်။ သူ့ စကားကို လုံးဝ မကြားသည့်အလား တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

သို့သော် မျက်လုံးများသည် ညဘက် ကောင်းကင်မှ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ လင်းလက် တောက်ပနေပြီး အလင်းရောင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်။

ချီကျန့်ဟန်သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

လင်ချွမ်သို့ လာသည့် လမ်းတွင် မြင်းကိုသာ လဲလှယ်ပြီး လူကို မလဲလှယ်ဘဲ သုံးရက်အတွင်း မိုင်တစ်ထောင်ကျော်လမ်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းခဲ့သည်။

အရှင်မင်းကြီးသည် စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု မပြတ်သော်လည်း ဤမျှ ရှည်လျားသော ခရီးကို အမြန်နှုန်းဖြင့် တစ်ခါမှ မစီးခဲ့ဖူးပေ။ ထို့အပြင် စိတ်ထဲတွင် အလွန် ပင်ပန်း နွမ်းနယ်နေပြီး ညလုံးပေါက် မအိပ်ခဲ့ရပေ။

သူသည် စကားဖြင့် မပြောသော်လည်း မျက်နှာသည် တစ်ရက်ထက် တစ်ရက် ပို၍ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင် ကင်းမဲ့လာသည်။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်သည် သုံးလေးရက်အတွင်း သိသိသာသာ ပိန်ကျသွားပြီး နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် တစ်ခုကိုသာ အားပြု၍ ထိန်းထားခဲ့ရသည်။

မေပညာရှိအမတ် နားနေသည့် နေရာမှ ထွက်လာပြီးနောက် ထိုတံခါးနောက်တွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိရ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဓာတ်သည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မီးထဲမှ ပြန်လည် မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ လူနှစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် လေကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့ အမြန် လျှောက်သွားသည်။ လျှောက်ရင်း ပို၍ မြန်လာသည်။

ရေပူစမ်း ခြံဝင်းမှ အမြန် ထွက်လာပြီး ဝါးတောငယ်ဘေးမှ ကျောက်စရစ် လမ်းငယ်အတိုင်း ခဏတာ လျှောက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းကို ရပ်လိုက်ကာ အမိန့်ပေးသည်။

83 02

“တောအပြင်မှာ ရပ်၊ နောက်လှည့်”

ချီကျန့်ဟန်သည် အံ့ဩစွာ နာခံလိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ ဝါးတော အပြင်ဘက်တွင် မတ်မတ် ရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် တာဝန်အရ ဧကရာဇ်ကို တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားရန် အလုံးစုံ ခွင့်မပြုရဲပေ။ ကိုယ်ကို စောင်း၍ မျက်လုံးထောင့်ဖြင့် ချောင်းကြည့်သည်။

မီးအိမ် ထွန်းညှိရမည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ လခြမ်းကွေးသည် သစ်ပင်ထိပ်တွင် စတင် ပေါ်လာသည်။ ဖျော့တော့သော လရောင်သည် အောက်သို့ ကျရောက်သည်။ ဝါးတောငယ်ထဲတွင် ဝါးအရိပ်များ လှုပ်ယမ်းနေသည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် လက်နောက်ပစ်ကာ တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ဝါးတောထဲသို့ ဆယ်လှမ်းကျော် အမြန် ဝင်သွားပြီး ပါးလွှာသော မြေကွက်ငယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဘာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည် မသိ၊ ရုတ်တရက် လေ့ကျင့်စဉ်ကပင် မြင်ရခဲသော ကိုယ်ခံပညာ စွမ်းရည်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ လေထဲသို့ ခုန်တက်ပြီး မတ်တပ်ရပ် လေထဲတွင် ဘေးတိုက် လှန်၍ သုံးပေ အကွာသို့ ဝှစ်ခနဲ ဝှစ်ခနဲ ဝှစ်ခနဲ လှိမ့်သွားရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ကြီးမားစွာ တထောင်းထောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချီကျန့်ဟန်သည် မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားပြီး မေးရိုးပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အမြဲတမ်း အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး နန်းတော်တွင် လမ်းလျှောက်သည့် ခြေလှမ်းကိုပင် ထိန်းချုပ်ထားသော ဧကရာဇ်သည်...

ဝါးတောထဲသို့ ဝှစ်ခနဲ ဝှစ်ခနဲ ဝှစ်ခနဲ လှိမ့်၍ လှပသော ဘေးတိုက် လေထဲ ဂျွမ်းလှန်ခြင်းများကို ဆက်တိုက် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်ကာ အသက်ကို ညီမျှအောင် ရှူသွင်းသည်။ ထို့နောက် မူလ လမ်းအတိုင်း ဝှစ်ခနဲ ဝှစ်ခနဲ ဝှစ်ခနဲ ပြန်လှိမ့်လာသည်။

ချီကျန့်ဟန်သည် စိတ်ထဲတွင် အမလေး.. အရှင်မင်းကြီး ရူးတော့မယ် ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လှည့်ပြန်၍ ဝါးတောဘက်သို့ ကျောပေးကာ မတ်မတ် ရပ်လိုက်သည်။ ဘာမှ မမြင်၊ ဘာမှ မကြားဟန် ဆောင်လိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ဝါးတောမှ ထွက်လာသောအခါ လက်နောက်ပစ်ကာ ဖြည်းဖြည်း လျှောက်သော တည်ငြိမ်သည့် ဧကရာဇ် ပုံစံကို ပြန်ယူထားသည်။ ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားများကိုလည်း ပွတ်ခါလိုက်ရာ တောထဲတွင် စွဲကပ်ခဲ့သော ဖုန်မှုန့်များ ကင်းစင်သွားသည်။

“သွား”

သူသည် လေသံအေးဆေးဖြင့် အမိန့်ပေးပြီး စာကြည့်တိုက် ရှိရာ နောက်တစ်နေရာသို့ ချက်ချင်း သွားသည်။ ၎င်းသည် ကြိုတင် စစ်ဆေးထားသော နေရာ ဖြစ်သည်။

မေဝမ့်ရှူး၏နှစ်ပေါင်းများစွာ အကျင့်အရ အရေးကြီးသော စာရွက်စာတမ်းများကို လူမရှိသော တိတ်ဆိတ်သည့် စာကြည့်တိုက်တွင် အမြဲ ရေးလေ့ရှိသည်။

83 03

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သေးငယ်သော စန္ဒကူး အဖြူရောင် ရနံ့ကို ရလိုက်သည်။

အနံ့သည် တောင်၊ ရေ၊ တိမ် ပုံများပါသော မဟော်ဂနီ စားပွဲကြီးမှ လာသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် လှပသော တြိဂံပုံ အပေါက်ဖောက်ထားသည့် ခရမ်းရောင် ရွှေမီးဖို တစ်ခုကို ထားရှိသည်။ စာပေသမားများ၏ ဓလေ့အတိုင်း အမွှေးတိုင် တစ်တိုင် ထွန်းညှိထားသည်။

အမွှေးတိုင်တွင် ပိုင်ရှင် နှစ်သက်သော အမွှေးနံ့များကို ရောစပ်ထားသည်။ မဟော်ဂနီ စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများသာမက စာရွက်စာတမ်းများကြားရှိ စာအုပ်များတွင်ပါ ဖျော့တော့သော အဖြူရောင် စန္ဒကူးနံ့ သင်းနေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် မဟော်ဂနီ ကုလားထိုင်ကို တွန်းဆွဲကာ မဆိုင်းမတွ စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

စတင်၍ အံဆွဲများကို ဖွင့်ရှာတော့သည်။

ဤနေရာ၏ပိုင်ရှင်သည် အပန်းဖြေအိမ်တွင် တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားမည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ မကြာမီပင် စာအုပ်များကြားမှ တစ်ဝက် ရေးထားသည့် စာတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် စာရွက်ကို ဖွင့်ပြီး ပြတင်းပေါက်ပြင် ခြံဝင်းမှ မှိန်သော မီးရောင်ဖြင့် ဖတ်ကြည့်သည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရင်းနှီးသော လှပသည့် လက်ရေး၊ စာလုံးများ၏ ရေးဖွဲ့မှုသည် အားနည်းနေသည်။ ပြင်းထန်သော ရောဂါရှိသူသည် စုတ်တံကို မကိုင်နိုင်သကဲ့သို့ အလျားလိုက် ရေးထားသော အပိုင်းနှင့် ကွေးထားသော အပိုင်းများတွင် ရံဖန်ရံခါ တုန်ယင်နေသည်။ စာ၏ ပထမ စာမျက်နှာတွင် အလွန် သိသာသော စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ရေးထားသည်။

“ကျွန်ုပ်မေဝမ့်ရှူး၊ သွေးဖြင့် မျက်ရည်ကျ၍ နောက်ဆုံးအကြိမ် ရေးသားအပ်ပါသည်”

83 04

လော့ရှင်းယွမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး စာရွက်ကို နှစ်ခေါက် ခေါက်ကာ ထရပ်၍ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားသည်။ လက်မဖြင့် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသော နားထင်ကို ခပ်တင်းတင်း ဖိထားသည်။

“ဖယောင်းတိုင်ကို သွားထွန်း”

သူသည် မေးရိုးကြားမှ ရယ်သံတစ်ချက်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။ “စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ စာတစ်စောင်ကို တွေ့တယ်။ ငါ သေချာ ဖတ်ရမယ်”

ချီကျန့်ဟန်သည် စိတ်ထဲတွင် တီးတိုး ပြောသည်။

ဘာလို့ ဒီစာကို ယူသွားပြီး လူသူမရှိတဲ့ နေရာမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မဖတ်တာလဲ။

ခွင့်ပြုချက် မတောင်းဘဲ ဝင်လာခြင်း၊ အိမ်ထဲ ဝင်ထိုင်ခြင်း။ ဝင်ထိုင်သူသည် ဧကရာဇ် ဖြစ်သော်လည်း မှူးမတ်၏ ခြံဝင်း ပြင်ပတွင်သာ ဝင်ထိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အချိန်ကြာသွားလျှင် မသိနားမလည်သော အစေခံများနှင့် တိုက်မိလျှင် ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာ ပျက်မည်ကို စိုးရိမ်ရသည်။

ဘယ်လောက် အရေးကြီးတဲ့ စာမို့လို့ ဒီလောက်တောင် စောင့်မနေနိုင်ရတာလဲ။

အရှင်မင်းကြီး၏ မျက်နှာကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ မဆိုင်းမတွဘဲ ဆီမီးခွက် တစ်လုံးကို ယူလာပြီး စာကြည့်စားပွဲပေါ်တွင် တင်ကာ မီးထွန်းလိုက်သည်။

မှိန်သော မီးရောင်အောက်တွင် မြို့တော်မှ ဒုန်းစိုင်း ခရီးနှင်လာသော ဧကရာဇ်သည် စာကြည့်စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသည်။ ပိုင်ရှင် ရေးထားသော စာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ ဆက်လက် ဖတ်ရှုသည်။

၎င်းသည် တကယ်ပင်... အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ရေးထားသော နောက်ဆုံးစာ ဖြစ်သည်။

စာရွက်အပြည့်တွင် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ရေးသားထားသည်။ နောက်ဆုံး ကိစ္စများအတွက် မှာကြားထားခြင်း၊ မြို့တော်မှ သူငယ်ချင်းများ၊ ဆရာသမားများအပေါ် စွန့်ခွာမသွားနိုင်ခြင်း၊ အရှင်မင်းကြီးသည် အတိတ်က ချစ်ခင်မှုကြောင့် မေအိမ်တော်ကို ဂရုစိုက်ပေးရန် မျှော်လင့်ခြင်း စသည်ဖြင့် ရေးသားထားသည်။

စာရွက်နှစ်ရွက်ကို ဗလာချန်ထားသည်။ သေခါနီးတွင် အရှင်မင်းကြီးအား မှာကြားလိုသည့် ကိစ္စ အချို့ကို မစဉ်းစားရသေးဟန် ရှိသည်။

သို့သော် စာဆုံးကို ရေးပြီးသား ဖြစ်သည်။ ရေးထားသည်မှာ-

“မေဝမ့်ရှူး လင်ချွမ် အပန်းဖြေအိမ်တွင် မတ်လ (၁၅) ရက်နေ့တွင် နောက်ဆုံးအကြိမ် ရေးသားအပ်ပါသည်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် စာရွက်ကို ချလိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသော နားထင်ကို အားကုန် ဖိပွတ်လိုက်သည်။

ယနေ့သည် ဖေဖော်ဝါရီ (၁၉) ရက်နေ့ ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့ မျက်နှာ မပျက်ဘဲ နောက်တစ်လ အကြာမှ ရေးမည့် နောက်ဆုံးစာကို ရေးနိုင်သူ ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

တမင်တကာ အားနည်းနေသော လက်ရေး ကြိုတင် ကြံစည်ထားသည့် ရိုးသားမှုများဖြင့် မိုင်တစ်ထောင်အကွာမှ တိုင်းပြည်၏အရှင်သခင်ကို လှည့်ဖြားရန် ရည်ရွယ်သည်။

ရက်စက်နိုင်လိုက်တာ။ ပြတ်သားနိုင်လိုက်တာ။

မသေမီ နောက်ဆုံးစာသည် လူတစ်ဦးကို တစ်သက်လုံး စွဲလမ်းစေနိုင်သည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခဏတာ ထိုင်နေပြီး ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသည့်အလား စားပွဲပေါ်ရှိ ပြက္ခဒိန်ကို ဖွင့်ကာ မတ်လ (၁၅) ရက်နေ့ကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။

မှန်ပါ၏၊ မတ်လ (၁၅) ရက်နေ့သည်...

[အလွန်ဆိုးရွားသော နေ့၊ နာရေးကိစ္စများအတွက် သင့်လျော်သည်] (စာစစ်သူ: ဒီနေရာလေးကို မှတ်ထားနော်။ ပြန်ပါလာမှာမို့)

လော့ရှင်းယွမ်သည် မေးရိုးကြားမှ ရယ်သံတစ်ခုကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ သူ့စရိုက်ပဲ။ အရာရာကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတယ်” နောက်ဆုံးစာနှင့် သေဆုံးမည့်နေ့ကိုပင် ကြိုတင် ရွေးချယ်ထားသည်။

ဤသို့ စဉ်းစားလိုက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံး ရောထွေးနေသော ရှုပ်ထွေးသည့် အမူအရာ ပေါ်လာကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောလိုက်သည်။

“...သူ မဟုတ်ဘူး။ သူမ ဖြစ်တယ်”

83 05

ချီကျန့်ဟန်သည် တံခါးဘေးတွင် စောင့်နေရင်း ကြားလိုက်ရသော စကား အပိုင်းအစများကြောင့် မျက်နှာသည် တောင့်တင်းနေသည်။ စိတ်ထဲတွင် မရပ်မနား တုန်လှုပ်နေပြီး တီးတိုး ပြောသည်။

မကောင်းတော့ဘူး၊ မကောင်းတော့ဘူး။ ခုနက လုပ်ရပ်တွေက ရူးသွပ်နေတာ၊ အခု စကားတွေကလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး...

အရှင်မင်းကြီး ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပဲ ရူးတော့မယ်

နောက်ဆုံးစာသည် ဧကရာဇ်၏ လက်ထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ စာရွက်သည် အတုံးလိုက် အတစ်လိုက် ဖြစ်သွားပြီး ဆုတ်ဖြဲပစ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။

လုပ်ဆောင်ချက်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ နောက်ဆုံးစာကို အသစ် ပြန်လည် စစ်ဆေးသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်သည်။

မေရွှယ်ချင့်၏လက်ရေးကို သူသည် အမြဲတမ်း မြင်ဖူးသည်။

တရားဝင် စာရွက်စာတမ်းများ သို့မဟုတ် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ စာများဖြစ်စေ၊ သူသည် အမြဲတမ်း လှပပြီး သွယ်လျသော လက်ရေးကို ရေးလေ့ရှိသည်။ စာလုံးဖွဲ့စည်းပုံသည် ပြေပြစ်ပြီး ရေးသားရာတွင် ခိုင်မာမှု ရှိသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ထိန်းသိမ်းထားသော ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိသည်။

သို့သော် ဤနောက်ဆုံးစာ၏ လက်ရေးသည် မတူပေ။

ရောဂါဆိုးဖြင့် ဖျားနာသူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းမှုကို ပြသရန် ရည်ရွယ်ဟန် တူသည်။ ဤနောက်ဆုံးစာ၏ လက်ရေးကို တမင်တကာ ချိတ်ဆက်ခြင်း၊ ပြတ်တောက်ခြင်းများ ဖြင့် ရေးထားပြီး ပုံမှန် လက်ရေးနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ပုံမှန်ရေးလေ့ရှိသည့် လှပသော လက်ရေးပင်လျှင် မေအိမ်တော်၏ အကြီးဆုံးသား ဟူသော အမှတ်အသားနှင့် ကိုက်ညီစေရန် တမင်တကာ အသုံးပြုသော လက်ရေး ဖြစ်နိုင်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ ရင်းနှီးခဲ့သော မေရွှယ်ချင့် အကြောင်း အားလုံး...

အမှတ်အသား၊ လက်ရေး၊ အသံ၊ သစ္စာစောင့်သိမှု... ဟုတ်ပြီ၊ သူ တရားဝင် လက်ထပ်ထားသော ဇနီးလည်း ပါသေးသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှလွဲ၍ အခြား အရာအားလုံးသည် လိမ်လည်မှုများ ဖြစ်သည်။

သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်တာ အဖော်ပြုမှု၊ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချစ်ခင်မှု။

ယခု ပြန်စဉ်းစားလိုက်သောအခါ အစမှ အဆုံးအထိ လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားသော လိမ်လည်မှုများသာ ဖြစ်နေသည်။

“ကောင်းလိုက်တာ…”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ညှိုးကို မြှောက်လိုက်ပြီး စာပေါ်ရှိ နောက်ဆုံး အသက်ထွက် စာသားကို အကြိမ်ကြိမ် ပုံဖော် ရေးဆွဲသည်။ တိုးတိုးလေး ရယ်သည်။

“တကယ်ကို ကောင်းလိုက်တာ။ ငါ မိုင်တစ်ထောင်ခရီးကို အပင်ပန်းခံပြီး လာခဲ့ရတာ သိပ်တန်တယ်။ မဟုတ်ရင် အခုထိ လှည့်စားခံနေရဦးမှာ”

“တော်လိုက်တဲ့ မေဝမ့်ရှူး၊ မေပညာရှိအမတ်။ ဆယ့်ငါးနှစ်သားက အိမ်က ထွက်လာတယ်။ ဆယ့်ခြောက်နှစ်မှာ မြို့တော်ကို ဝင်လာတယ်။ ဧကရာဇ်အနီးမှာ အဖော်ပြုခဲ့တာ အခုဆို ဆယ်နှစ်ရှိပြီ”

ရယ်သံသည် ပို၍ ကျယ်လာသည်။ လည်ချောင်း ခြောက်သွေ့နေ၍ အသံသည် တုန်ရီနေသော်လည်း ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ရူးသွပ်ခြင်း သဘောများ ပါဝင်နေသည်။

“ဆယ်နှစ်... လူတိုင်းကို လှည့်စားပြီး သူ့လက်ဖဝါးပေါ်မှာ ကစားခဲ့တာ”

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းလိုက်လေခြင်း…”

ချီကျန့်ဟန်သည် တံခါးဘေးတွင် စောင့်နေရင်း ကြားရသမျှကြောင့် ပို၍ ကြောက်ရွံ့လာသည်။

ရောဂါဆိုးဖြင့် ဖျားနေသော မေပညာရှိအမတ် တစ်ယောက်နှင့်ပင် စိတ်ပူစရာ ကောင်းနေပြီ။ အခု ရူးသွပ်နေသော ဧကရာဇ်တစ်ပါးပါ ထပ်ပါလာပြန်ပြီ။

ဟူး… သူသည် လေအေးကို ရှူသွင်းသည်။

နောက်ပိုင်း ဘဝကို ဘယ်လို နေထိုင်ရမလဲ။

ခဏအကြာတွင် သူသည် မဖြစ်မနေ သတိပေးရသည်။ “သခင်၊ လူလာနေပြီ။ ခြံဝင်းကို လာစစ်တဲ့ အစောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဟော… လာတဲ့သူက တော်တော် မြန်တယ်။ ခြေလှမ်းတွေက လေလိုပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အမြန် ထွက်သွားသင့်တယ်”

သူသည် နောက်ဆက်တွဲ အစီအစဉ်ကို မေးသည်။ “ဆက်ပြီး ခရီးသွားယောင် ဆောင်ပြီး နေစရာ တောင်းတဲ့ ပုံစံနဲ့ တံခါး ခေါက်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ်…”

83 06

လော့ရှင်းယွမ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားသည်။ လက်ထဲတွင် ညှိုးတွဲသွားသော နောက်ဆုံး စာကို သေးငယ်သော စာရွက်ပြားများအဖြစ် ခေါက်ချိုးကာ လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး မြေပေါ်သို့ ကြဲချပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ ထရပ်၍ ဦးထုပ်ကို ပြန်ဆွဲတင်သည်။ ဆီမီးခွက်ကို မှုတ်၍ ငြှိမ်းလိုက်သည်။

“သွား…”

ခုနက မကောင်းဆိုးဝါး ပုံစံသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အသံသည် ခြောက်သွေ့နေသော်လည်း ပြောဆိုပုံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်လာသည်။

သူသည် စိတ်ရှည်စွာ အမိန့်ပေးသည်။ “ဒီက အစောင့်တွေကို မတုန်လှုပ်စေနဲ့။ အားလုံး သေချာ ပုန်းနေကြ”

“လင်ချွမ်မှာ နောက်တစ်ရက် နေဦးမယ်”

“ဒီည အနားယူ၊ မနက်ဖြန် မနက် ထွက်ခွာပြီး မင်းတို့ လင်ချွမ်ခရိုင်ထဲကို ဝင်သွား။ လမ်းဘေး အိမ်တွေမှာ သတိထားပြီး စုံစမ်း။ မေအိမ်တော်ရဲ့ အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စုံစမ်း။ အိမ်ထဲမှာ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲ၊ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ ဆက်ဆံရေး ဘယ်လို ရှိလဲ၊ ထူးဆန်းတာတွေ ရှိရင် မြေတူးပြီး ရှာ၊ အသေးစိတ် ပြန်လာ အစီရင်ခံ”

“ငါ...” သူသည် မေးရိုးကို ကိုက်ပြီး ရယ်သည်။ “အပန်းဖြေအိမ်မှာ နောက်တစ်ရက် ထပ်စောင့်ကြည့်ဦးမယ်။ ငါ သူ့ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ စဉ်းစားရမယ်”

***

“သခင် မကောင်းတော့ဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရေပူစမ်းထဲတွင် တစ်နာရီကြာ စိမ်ပြီးနောက် စိတ်ကြည်လင်စွာ ထွက်လာသည်။ ထွက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်း တားဆီးခံရသည်။

ရှန်ယီချန်သည် အလျင်အမြန် လာရောက်ပြီး ခုနက သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည့် အရာကို အစီရင်ခံသည်။

“ခြံဝင်းကို သူခိုးတွေ အုပ်စုလိုက် ပစ်မှတ်ထားနေပုံ ရတယ်”

သူက ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ “ဒီအပန်းဖြေအိမ်က လူသူ အလွန် ကင်းမဲ့တယ်။ အတွင်းက ပစ္စည်းတွေကလည်း ကောင်းတယ်။ တာဝန်ခံနဲ့ အစေခံ ဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲ စောင့်နေတာ။ ဘယ်လို စောင့်ကြည့်နိုင်မှာလဲ။ ခုနက ငါ အနောက်ဘက် ဥယျာဉ်ထဲကနေ လမ်းဖြတ်ပြီး ရှေ့ခြံဝင်းကို သွားဖို့ ရုတ်တရက် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ မင်း ဘာတွေ့လဲ မှန်းကြည့်… စာကြည့်တိုက် ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ချထွက်သွားတဲ့ သူခိုးအုပ်စုနဲ့ တည့်တည့် တိုးတယ်”

“ဟမ်” မေဝမ့်ရှူး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ “တောထဲမှာ သူခိုး တွေ့တာထားတော့၊ ဘာလို့ စာကြည့်တိုက်ထဲ ဝင်ရတာလဲ။ ငါ့ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ ရှေးခေတ် စာအုပ်တွေကလွဲလို့ တခြား တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်း မရှိပါဘူး”

ရှန်ယီချန်သည် ဂရုမစိုက်ဟန် ပြသည်။ “တောသူခိုးတွေက ဘယ်သူတွေက ဘယ်မှာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းထားမှန်း သိမှာလဲ။ အကြီးဆုံးအခန်းကို ရှာတာပေါ့။ အဲဒီသူခိုးတွေက တော်တော် လျင်မြန်တယ်။ ငါ မရောက်ခင် သူတို့ အမြန်ထွက်ပြေးသွားတယ်။ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ လူဆိုးတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သခင်၊ အမြန်သွားကြည့်ပါဦး၊ ဘာများ ပျောက်သွားသလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် တစ်ဝက် ရေးထားသော နောက်ဆုံးစာကို သတိရပြီး ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။ ယန်ရန်ကို ခေါ်၍ အတူ သွားရန် ပြောသည်။

ယန်ရန်သည် ရောဂါပြင်းထန်၍ အားနည်းနေသော မေသခင်ကို ထူမပေးပြီး သုံးယောက်သား စာကြည့်တိုက်ထဲ ဝင်သွားသည်။ မှတ်ဉာဏ်အတိုင်း အချိန်အတော်ကြာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ယန်ရန်သည် ဝိုးတဝါး ပြောသည်။

“…ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ပြက္ခဒိန် စာအုပ်တစ်အုပ် ပျောက်သွားတာလား။ ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိလို့လဲ။ တောသူခိုးတွေက ဒီလောက်တောင် မရွေးချယ်တတ်ကြတာလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် စာကြည့်စားပွဲဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ စာရွက်အပိုင်းအစများကို ကြည့်ပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခေါင်းကိုက်သွားသည်။

“ငါ ရေးနေတုန်း တစ်ဝက်တောင် မပြီးသေးတဲ့ စာကို ဘာလို့ ဆုတ်ဖြဲသွားရတာလဲ။ ဒီလိုမျိုး ရိုင်းစိုင်းတဲ့ လုပ်ရပ်က အစိုးရနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့လူ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ လူကြီးတစ်ယောက် လုပ်တာနဲ့လည်း မတူဘူး။... ဒီတစ်ခါရော တောင်ပေါ်က မျောက်အုပ်တွေ ဝင်လာတာများလား”

အပြန်လမ်းတွင် ယန်ရန်သည် အားနည်းနေသော မေသခင်ကို ထူမ၍ ပင်မအိမ်တော်ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လျှောက်သည်။

လျှောက်ရင်း လျှောက်ရင်း သန့်ရှင်းသော ဝါးတောငယ်တစ်ခုကို ဖြတ်သွားသောအခါ မေဝမ့်ရှူးသည် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်း ရပ်သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ယန်ရန်က အံ့ဩစွာ မေးသည်။

“တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ ခံစားရတယ်” မေဝမ့်ရှူး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

ယန်ရန်သည် အံ့ဩသွားပြီး ဘယ်ညာ ကြည့်သည်။ “ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။ ဝါးတောရဲ့အရိပ်က သခင့်ကို ထိတ်လန့်သွားအောင် လုပ်တာများလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဝါးတောထဲသို့ ခဏတာ စိုက်ကြည့်သည်။

ဝါးအရိပ်များ လှုပ်ယမ်းနေသည်။ လေထဲတွင် အရွက်များ တုန်ခါနေသည်။ ထူးခြားမှု မရှိပေ။

သူမသည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး ဆက်လက် လျှောက်သွားသည်။

“ဒီရက်ပိုင်း ဘာဖြစ်မှန်း မသိဘူး၊ စိတ်က အမြဲ စိုးရိမ်နေမိတယ်...”

***

83 07

ဝါးတော နက်နက်ထဲတွင်။

ဝါးပင်အထူအထဲများ၏နောက်တွင် အဝတ်ဖြူ ပါးပါးတစ်လွှာကို ခင်းထားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ဝါးပင်ကို မှီကာ အဝတ်ခင်းပေါ်တွင် ထိုင်၍ ရိက္ခာခြောက်ကို အေးဆေးစွာ ဝါးစားနေသည်။

သူ၏လက်ပေါ်ရှိ ကြွေစများဖြင့် ထိုးမိသော ဒဏ်ရာသည် အနာ မကျက်သေး။ ရက်ပေါင်းများစွာ မြင်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးခဲ့ရသည်။ ကြမ်းတမ်းသော မြင်းဇက်ကြိုးသည် လက်ဖဝါးမှဒဏ်ရာကို ပိုမိုဆိုးရွားစေပြီး ကြည့်မကောင်းအောင် ဖြစ်နေသည်။

ချီကျန့်ဟန်သည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်၍ လက်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ ဂရုတစိုက်ဖြင့် ဒဏ်ရာကို ဆေးကြော၍ ပတ်တီးစည်းပေးသည်။ လက်တစ်ဖက် ပြီးသောအခါ နောက်တစ်ဖက်ကို ပြောင်း၍ စည်းပေးသည်။

အလစ်အငိုက် ဝင်လာသော ဧကရာဇ်သည် မျက်နှာ နွမ်းနယ်ပြီး ဒဏ်ရာများ ပြင်းထန်နေသော်လည်း မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေသည် မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော သားရဲကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ရှည်နေကာ သားကောင် ရောက်လာမည့် အချိန်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သူသည် ရိက္ခာခြောက်ကို ချလိုက်ပြီး အနီးကပ် လိုက်ပါလာသည့် အစောင့်များ ခုနက စုံစမ်းလာသော သတင်းစက္ကူများကို ယူလိုက်သည်။

“အပန်းဖြေအိမ်က အစေခံတွေဆီက စုံစမ်းသိရှိရတာက… ဒီတစ်ခါ မေသခင်နဲ့အတူ ပြန်လာတာက မေကတော်အပြင် မြို့တော်မှာ ရောဂါကုနေတဲ့ မေအိမ်တော်ရဲ့ သခင်မလေးလည်း ပါတယ်တဲ့”

ချီကျန့်ဟန်သည် ဒဏ်ရာ ဆေးဝါးများနှင့် ပတ်တီးများကို သိမ်းဆည်းရင်း အံ့ဩသွားသည်။ “မေပညာရှိအမတ်က တကယ်ပဲ ပါးစပ် တင်းကျပ်တာပဲ။ သူ့ညီမလေး မြို့တော်မှာ ရောဂါကုနေတာကို တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး”

လော့ရှင်းယွမ်သည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အပြုံးဖြင့် ရယ်သည်။ “မေသခင်မလေး၊ ဟွန့်…”

သူသည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည့် ပုံစံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ စဉ်းစားကြည့်ရင်၊ ဧကရာဇ်အနီးမှာ အဖော်ပြုမဲ့ လူကို ရွေးချယ်တဲ့အခါ မင်းတို့က အိမ်ထောင်စု အခြေအနေကို ကြိုတင် စစ်ဆေးပြီး ရွေးချယ်လေ့ ရှိတယ်။ ဒီတာဝန်ကို မင်းနဲ့လင်စစ်ရှီ နှစ်ယောက်က အမြဲတမ်း ယူခဲ့တာ။ ဘာလို့ မေအိမ်တော်ရဲ့ လူဦးရေ အခြေအနေကိုတောင် မင်းတို့ မသိရတာလဲ”

ချီကျန့်ဟန်သည် ချက်ချင်း မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ ပြောသည်။ “မေပညာရှိအမတ်က ဧကရာဇ်အနီးမှာ ဘယ်နှစ်နှစ်ကြာအောင် အဖော်ပြုခဲ့တာလဲ။ ကျွန်တော်မျိုး စစ်တပ်ထဲ မဝင်ခင်ကတည်းက သူ နန်းတော်မှာ ရှိနေပြီ။ ဘယ်သူက မေပညာရှိအမတ်ရဲ့ အိမ်ထောင်စု အခြေအနေကို စစ်ဆေးဖို့ စဉ်းစားမိမှာလဲ”

“မမြင်ရတဲ့ နေရာက အမှောင်ထုပဲ” လော့ရှင်းယွမ် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “တကယ်ပဲ သတ္တိ ရှိတာပဲ”

သေးငယ်သော ခြေသံများ ကြားလာသည်။ အနီးကပ် လိုက်ပါလာသည့် အစောင့်တစ်ဦးသည် ဝါးတောထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်လာပြီး ချီကျန့်ဟန်နှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသည်။

ချီကျန့်ဟန်သည် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်လာသည်။ “သခင်၊ သတင်းကောင်း။ မေပညာရှိအမတ်ရဲ့ရောဂါ အခြေအနေ သက်သာလာပုံ ရတယ်။ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ဧည့်သည်တစ်ဦးကို အခုပဲ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ပြီ။ မေပညာရှိအမတ်ရဲ့ ခြံဝင်းတံခါးလည်း ဖွင့်ထားတယ်။ ဧည့်သည် လက်ခံမယ် ထင်တယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် ရိက္ခာခြောက်ကို ဝါးစားရင်း လေသံ အေးဆေးဖြင့် မေးသည်။ “ညမှ ရောက်လာတာ၊ ဧည့်သည်က ဘယ်သူလဲ”

ချီကျန့်ဟန်သည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။ “မေအိမ်တော်ရဲ့ သခင်မလေးရဲ့ စေ့စပ်ထားသူ၊ ယွီပဉ္စမသခင်လေး ဖြစ်မယ် ထင်တယ်”

“...”

ကလပ်… လော့ရှင်းယွမ်၏လက်ထဲရှိ ရိက္ခာခြောက်သည် အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ကွဲသွားသည်။

******