အခန်း ၈၄

84 01

အခန်း 84 ကောင်းသော မိတ်ဆွေ

မေဝမ့်ရှူးသည် ညစာစားပြီးကာစ၊ ရာသီပေါ် လက်ဖက်ရည်အသစ်ကို သေချာ သောက်ရင်း ယွီပဉ္စမသခင်လေး ဟူသော စကားလေးလုံးကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။

“သူ ဘာလို့ လာတာလဲ။ မသင့်တော်ဘူး”

ယန်ရန်လည်း ကြောင်သွားသည်။

“မြို့ထဲမှာတော့ မေသခင်မလေးက အစ်ကိုနဲ့အတူ ရေပူစမ်း အပန်းဖြေအိမ်ကို လိုက်လာတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို လွှင့်ထားတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ခြံဝင်းထဲက လူတွေကို အမေက ကြိုမှာထားပြီး မေသခင်မလေးက လမ်းမှာ ဘေးခရိုင်က အဒေါ်အိမ်ကို ပြောင်းသွားပြီလို့ ထင်ထားတာ။ ဒီလိုဆို၊ ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်မ အပြင်ထွက်ပြီး ငြင်းလိုက်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မေသခင်မလေး အဒေါ်အိမ် သွားတယ်လို့ ပြောလိုက်ရမလား”

မေဝမ့်ရှူးက ခေါင်းယမ်းသည်။ “မြို့ပြင် မိုင်နှစ်ဆယ်က တောင်ကြား အပန်းဖြေအိမ်ကို သူ လိုက်လာနိုင်တာပဲ။ ဘေးခရိုင်က အမေ့မွေးရပ်ကို သူ ဆက်မလိုက်လာဘူးလို့ ထင်လား။ တိုက်ရိုက် ငြင်းလိုက်ရင် မသင့်တော်ဘူး။ သူ့ကို ဧည့်ခံပြီး စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ရမယ်”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က ဘယ်ကနေ မေသခင်မလေး တစ်ယောက်ကို ယွီပဉ္စမသခင်လေး အတွက် ဖန်တီးပေးရမှာလဲ”

“ဘယ်သူက မေသခင်မလေးက သူ့ကို တွေ့ဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောနေလို့လဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏတာ စဉ်းစားသည်။ “ဒီလိုဆိုရင် မေသခင်ကပဲ ရှေ့ထွက်လိုက်မယ်။ မိန်းကလေး တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြောဖို့ အဆင်မပြေတဲ့ စကားတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ မေသခင်ကတော့ တိုက်ရိုက် မေးလို့ ရတယ်။ ဒီလူရဲ့စိတ်နေစိတ်ထားကို မျက်နှာချင်းဆိုင် စမ်းသပ်ကြည့်လို့လည်း ရတာပေါ့”

ယွီချန်ရှီသည် ချန်ပေါ်ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်၍ သခင်၏ အတွင်းခန်းသို့ ဝင်လာသောအခါ၊ သူ၏တောင့်တင်းသော ပုံစံသည် အဝေးမှပင် ခံစားနိုင်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ယွီချန်ရှီ၊ မေသခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ သခင် ကျန်းမာရေး အခြေအနေ ဘယ်လို ရှိပါသလဲ”

သူ၏ အမူအရာသည် တောင့်တင်းသော်လည်း ဂါရဝပြုပုံသည် ရေစီးသကဲ့သို့ ချောမွေ့သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက လေ့ကျင့် သင်ကြားထားသည်မှာ သိသာသည်။

အခန်းတွင်း၌ ခါးသက်သော ဆေးဖက်ဝင် အနံ့အသက်များ ပျံ့နှံ့နေသည်။

84 02

အတွင်းမှ ကန့်လန့်ကာကို ဖွင့်လိုက်ရာ မှောင်မိုက်သော အလင်းရောင်အောက်တွင် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ဝက် မှီနေသော၊ ဝါးစိမ်းရောင် ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားသော၊ ဆံပင်ကို ကျောက်စိမ်းဖြူ ဆံထိုးဖြင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စည်းထားသော ကြည့်ကောင်းသူ တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို ဝိုးတဝါး မြင်ရသည်။

“အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်...”

မေသခင်သည် အားနည်းစွာ အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးသည်။ ခွဲခြားရခက်သော တိုးညှင်းသည့် လေသံဖြင့် စကားစလာသည်။ “ဒီရက်ပိုင်း နည်းနည်း ကောင်းလာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... အဟွတ် အဟွတ်၊ အသံက ပျောက်နေတုန်းပဲ။ စာနဲ့ရေးပြီး ပြောရတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ညီလေးယွီ၊ အားနာပါတယ်”

ယွီချန်ရှီသည် မြို့တော်တွင် နာမည်ကျော် မေပညာရှိအမတ်၏ ခန့်ညားမှု အချို့ကို တစ်ချက် မြင်လိုက်ရသည်။ ယခုမူ စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ဖျားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချပြီး နောင်တရကာ အလျင်အမြန် ပြောသည်။

“ဒီလို ဝင်လာပြီး သခင်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် ကျွန်တော်မျိုး တောင်းပန်ပါတယ်။ မနက်ကတည်းက ထွက်လာပြီး နေ့လယ်ပိုင်းမှာ လာတွေ့ချင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ တောထဲမှာ လမ်းတွေ လည်နေလို့ ညရောက်မှ ဝင်ခွင့်ရတာ... သခင် အမြန် ပြန်လဲပါ၊ ပြန်လဲပါ”

ဘေးမှ ယန်ရန်သည် ထရပ်ကာ စားပွဲပေါ်မှ စုတ်တံ၊ မှင်နှင့် စာရွက်ကို ယူ၍ လိုက်ကာ အတွင်းသို့ ပေးသည်။

လိုက်ကာ အတွင်းမှ စာရေးသံ တရှပ်ရှပ် မြည်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် လက်ရေးစာ တစ်ရွက် ထွက်လာသည်။

[ကျွန်တော့်ညီမက ကိုယ်ခံအားနည်းတယ်။ ဆယ်နှစ်ကြာ ရောဂါကုသနေရလို့ ငယ်ရွယ်တဲ့ မိန်ကလေးဘဝကို လွန်သွားခဲ့ပြီ။ ညီလေးယွီကို မေးပါရစေ ဘာလို့ အခုထိ စောင့်ဆိုင်းနေတာလဲ]

ယွီချန်ရှီသည် စာကို ကိုင်၍ ခဏတာ စဉ်းစားပြီး အလေးအနက် ပြန်ဖြေသည်။

“ပထမအချက်၊ မိသားစု နှစ်ခုကြားမှာ စေ့စပ်ထားပြီး ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီဘဝမှာ အတူနေထိုင်ဖို့ သတ်မှတ်ပြီးသားပါ။ ညီမလေး ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ သူ့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး။ အမေက ဒီနှစ်တွေအတွင်း ညီမလေးရဲ့ ရောဂါကို သွားကြည့်ဖို့ မြို့တော်ကို ခဏခဏ လွှတ်ချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးမေက စေ့စပ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ ယောက်ျားလေး အပြင်မှာ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် တွေ့ဆုံတာ မသင့်တော်ဘူးလို့ ပြောပြီး တားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်မျိုးလည်း မှန်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒါကြောင့် စောင့်ရမယ်လို့ပဲ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ညီမလေးဘက်က စောင့်နိုင်ရင် ကျွန်တော်မျိုး ဘာလို့ မစောင့်နိုင်ရမှာလဲ”

ပိုးသား ဇာလိုက်ကာ အလွှာများ၏ နောက်တွင် မေဝမ့်ရှူးသည် ကုတင်ဘေးတွင် တစ်ဝက်မှီနေပြီး စကားကို ဂရုတစိုက် နားထောင်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်သည်။

ယန်ရန်သည် စာရွက်အသစ် တစ်ထပ်ကို ယူ၍ လိုက်ကာအတွင်းသို့ ပေးသောအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် မထိန်းနိုင်သော ရယ်မောခြင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမကို မျက်လုံးဖြင့် အသည်းအသန် အချက်ပြသည်။

84 03

မေဝမ့်ရှူးသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဘေးတွင် ထားလိုက်ပြီး စာရေးတော့မည့် အချိန်တွင် လိုက်ကာအပြင်မှ ယွီချန်ရှီက ဆက်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဒုတိယအချက်၊ နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ရှိသေးတယ်။... ပြောဖို့ ခက်တယ်။ ဒီနှစ်တွေ အားလုံးမှာ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ မြှုပ်နှံထားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့၊ ကြိုတင် မပြောပြရင် နောက်ပိုင်း ညီမလေးက ကျွန်တော့်ကို မကျေနပ်မှာ စိုးရတယ်။ ဒီနေ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရတာ ကောင်းတယ်။ သခင်နဲ့ညီမလေးက သံယောဇဉ် နက်ရှိုင်းတော့ ကျွန်တော့်အတွက်... ကျွန်တော့်အတွက်...”

ယွီချန်ရှီသည် လေးငါးခါ ထစ်သွားသည်။ “ညီမလေးရှေ့မှာ စကားကောင်း နည်းနည်းလောက် ပြောပေးနိုင်မလား”

မေဝမ့်ရှူး၏ မူလက ရေးတော့မည့် စုတ်တံထိပ်သည် စာရွက်လွတ်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် ပြောင်းလဲ ရေးလိုက်သည်။

[ဘာကိစ္စမို့လို့ ပြောဖို့ခက်ပြီး ညီမလေးက စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်ရမှာလဲ]

စာကို ပေးလိုက်သောအခါ ယွီချန်ရှီ၏ အသံသည် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ဆိုးသွမ်းတယ်။ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ တစ်ခါက မှားယွင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခု လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အမြဲတမ်း... ညီမလေးကို နောင်တ ရနေခဲ့တယ်”

“မေနဲ့ယွီမိသားစုနှစ်ခုက အလွန် ခင်မင်ရင်းနှီးတယ်။ ဦးလေးမေက သူ့ခရိုင်ဝန် ရာထူးကို နုတ်ထွက်ပြီး ညီမလေးနဲ့အတူ အိမ်ပြန်လာတဲ့ နှစ်တွေမှာ သခင်က အခြားမြို့မှာ စာသင်နေတယ်။ ကျွန်တော်က အဲဒီတုန်းက ငယ်သေးတယ်။ အမေနဲ့အတူ မေအိမ်တော်ကို မကြာခဏ သွားလည်တယ်။ ညီမလေးနဲ့ မကြာခဏ ဆုံခဲ့တယ်”

“အဲဒီတုန်းက ညီမလေးက အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ စရိုက်ကို ပြသနေပြီ။ စာဖတ်ရတာ၊ စစ်တုရင် ကစားရတာကို နှစ်သက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းမာရေး ကောင်းတယ်။ မျက်နှာက နီရဲ စိုပြေပြီး ဘာရောဂါမှ မရှိခဲ့ဘူး”

“ဒါကြောင့် နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားခဲ့မိတယ်။... အဲဒီနှစ် ဆောင်းဦးရာသီမှာ ကျွန်တော် မိုက်မဲပြီး ညီမလေးကို အပြင်ထွက်ဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ လှည့်စားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြံစည်းရိုး ကျော်ဖို့ လှေကားကို ထောင်ရင်း မတော်တဆ ပြုတ်ကျစေခဲ့တယ်။ ညီမလေး လဲကျပြီး လန့်သွားလို့ ရောဂါကြီး ရခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်း မြို့တော်မှာ ရောဂါ ကုသဖို့ လိုအပ်ခဲ့တာများလား...”

လိုက်ကာ အတွင်းမှ မေဝမ့်ရှူးသည် ပထမတွင် ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေသည်။ ပို၍ နားထောင်လေ၊ ပို၍ အံ့ဩလေ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လက်ကို မြှောက်ကာ နဖူးကို ဖိပွတ်လိုက်သည်။

သူမ ပြန်လည် မွေးဖွားစက အသက်ငယ်သေးသည်။ မူလက သောကကင်းသော အရာရှိ၏ သမီးလေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

84 04

ဒီဘဝနှင့် ရှေးဘဝ၏ အမှတ်ရစရာများ ထပ်နေသည်။ ငြိမ်သက်သော ဘဝကို အိပ်မက်ဆိုးကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ မည်သူ့ကိုမျှ ဖွင့်ပြောစရာ မရှိဘဲ ရင်ထဲတွင် မြိုသိပ်ထားရသည်။ ထိုအချိန်က ငယ်ရွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် မခံနိုင်တော့ဘဲ ဖခင်ကို ရာထူးမှ နုတ်ထွက်၍ အိမ်ပြန်ရန် တိုက်တွန်းသည့် လမ်းတွင် ရောဂါ စတင် ခံစားရသည့် လက္ခဏာများ ပေါ်လာသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အဖျားကြီးသော ရောဂါ၏အစ သည် ဆောင်းဦးရာသီ တစ်ခုတွင် သူမကို သစ်ရွက်များ ကောက်ဖို့ အပြင်ထွက်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်က လှည့်ဖြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားပြီ။ ထိုအချိန်က သူမကို ခြံစည်းရိုးကျော်၍ အပြင်ထွက်ဖို့ လှည့်ဖြားခဲ့သူသည် ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူမ မမှတ်မိတော့ပေ။

သူမ မှတ်မိသည်မှာ ပြန်လည် မွေးဖွားပြီးနောက် ရှေးဘဝကဲ့သို့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများအတိုင်း တစ်သက်တာ နေထိုင်ခြင်း၊ အတွင်းဆောင်မှ မိန်းမတစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာကို လိုက်လျှောက်ခြင်းတို့ကို ရုတ်တရက် မလိုချင်တော့ခြင်းပင်။

ထိုသို့ ပြုမူခြင်းသည် သူမ ဘဝနှစ်ခုတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မိန်းကလေး၏ ဂုဏ်နှင့် မကိုက်ညီသော အရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် အနီးကပ် အစေခံ မိန်းကလေး အချို့ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်စွာ လှေကားကို ရှာဖွေကာ ခြံစည်းရိုးကို ကျော်လိုက်သည်။

သို့သော် လှေကားသည် ဘယ်လို ဖြစ်သွားသည် မသိ၊ အောက်ခြေတွင် ခိုင်မြဲစွာ မထောက်ထားနိုင်ဟန် ရှိသည်။ သူမ အမြင့်သို့ တက်သွားသောအခါ ရုတ်တရက် နောက်သို့ လှန်ကျသွားသည်။

သူမသည် ရှစ်ပေမြင့်သော ခြံစည်းရိုးမှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျ လဲကျသည်။

နောက်စေ့နှင့် မြေပြင်ထိသွားပြီး အတော်ကြာ မူးဝေနေမှ ပြန်နိုးလာသည်။

ရောက်လာသော အမေနှင့် အစေခံများ၏ ငိုသံများကြားတွင် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်ပွေ့ခေါ်ခြင်း ခံရသည်။

သူမ ရင်ထဲတွင် စုဆောင်းထားသော စိတ်ခံစားမှုများလည်း ပေါက်ကွဲလာသည်။ အဖျားကြီးသော ရောဂါခံစားရပြီး အဖျားမကျဘဲ တစ်ဝက်လောက် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ရသည်။

ပြန်နိုးလာသောအခါ လှေကားယူ၍ ခြံစည်းရိုး ကျော်ထွက်သွားသည်ကို မှတ်မိသေးသည်။ သို့သော် အမေက အကြိမ်ကြိမ် ဖိအားပေး မေးမြန်းသော်လည်း ဘယ်သူက သူမကို လှည့်ဖြားခဲ့လဲ၊ ဘယ်သူက လှေကားကို ထောက်ပေးခဲ့လဲ ဆိုတာကို ဝိုးတဝါးသာ မှတ်မိတော့သည်။

ဤရောဂါကြီးသည် ကြောက်စရာ ကောင်းသော်လည်း ရင်ထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသော မှောင်မိုက်သော စိတ်ခံစားမှုများ အားလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားခြင်းသည် ထိုအချိန်က ငယ်ရွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ကောင်းကျိုး ရှိခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်း အရွယ်ရောက်သည်အထိ အိမ်တွင် နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ရောဂါ ထပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။

အကျိုးဆက် တစ်ခုသာ ကျန်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် အမြင့်ကို ကြောက် သွားသည်။ နှစ်တိုင်း မိသားစုနှင့်အတူ နဝမလ နဝမနေ့ ပွဲတော် တွင် တောင်တက်သောအခါ သူမ တစ်ဦးတည်းသာ တောင်တစ်ဝက်သို့ ရောက်ပြီး ရှုခင်း ကြည့်ပြီးနောက် တောင်အောက်သို့ လှည့်ပြန် ဆင်းလာသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် မြို့တော်တွင် ဧကရာဇ်အနီး ဆယ်နှစ်ကြာ အဖော်ပြုခဲ့သော အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များ အားလုံးသည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

ယွီချန်ရှီ၏ စကားသုံးခွန်းကြောင့် အတိတ်က အမှတ်ရစရာများကို ပြန်လည် နှိုးဆွပေးလိုက်သည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး ဟွန်းခနဲ အသံ ထွက်လိုက်သည်။

စုတ်တံကို ကိုင်၍ စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးလိုက်သည်။ မင်းပါလား…

စိတ်ထွက်ပေါက် ရပြီးနောက် စာရွက်ကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ကာ စာရွက်လွတ် အသစ်ဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ ရေးလိုက်သည်။

[ငယ်ငယ်က ကစားခဲ့တဲ့ ကိစ္စလေးကို ဘာလို့ အခုထိ စိတ်ပူနေရတာလဲ]

စာကို ပေးလိုက်သောအခါ ယွီချန်ရှီက အလျင်အမြန် ပြောသည်။ “ညီမလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေတာ။ ဘယ်လိုလုပ် ကိစ္စသေးသေးလေး ဖြစ်မှာလဲ ညီမလေးရဲ့ရောဂါက တကယ်ပဲ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က လုပ်ခဲ့တဲ့ မိုက်မဲတဲ့ ကိစ္စကြောင့် စဖြစ်ခဲ့တာဆိုရင်၊ ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို စွန့်ပစ်နိုင်မှာလဲ”

သူသည် အလေးအနက် ပြောသည်။ “ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနဲ့ သခင် ရှေ့မှာ၊ ကျွန်တော် ယွီချန်ရှီ၊ ဒီဘဝမှာ ညီမလေးနဲ့ လက်တွဲပြီး နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ အတူနေနိုင်ရင်၊ သူ့အပေါ်ကို သေချာပေါက်…”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဆက်လက် နားထောင်မနေတော့ဘဲ စာရေး၍ လိုက်ကာအပြင်သို့ ပစ်ချလိုက်ကာ ယွီချန်ရှီ၏ သစ္စာဆိုခြင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

“ညီမလေးရဲ့ ရောဂါက အအေးမိတဲ့ ရောဂါပါ။ မင်းနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလွန်အကျွံ အပြစ်မတင်ပါနဲ့”

ယန်ရန်သည် ထိုသူကို ခြံဝင်းအပြင်သို့ လိုက်ပို့သည်။ ချန်ပေါ် ဦးဆောင်၍ အိမ်ရှေ့တံခါးသို့ သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ပြန်လှည့်လာကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဝါးမင်းတုံးကို သေချာ ခတ်လိုက်သည်။

84 05

“ယွီပဉ္စမသခင်လေးက တော်တော် ကောင်းတာပဲ” သူမသည် ပြုံးရယ်စွာဖြင့် ပိုးသားဇာလိုက်ကာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ “နှစ်ပေါင်းများစွာက အဖြစ်အပျက်ဟောင်းကို သူ ကိုယ်တိုင် မပြောရင် ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ။ သူက ရိုးသားလွန်းလို့ ဖုံးကွယ်ထားရင် နောက်ပိုင်း လင်မယားကြား စိတ်ဝမ်းကွဲမှာ စိုးလို့ မေသခင် ရှေ့မှာ အကုန် ဖွင့်ချ ပြောပြသွားတာ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ထထိုင်သည်။ လက်ကို မြှောက်၍ ခေါင်းပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းဖြူ ဆံထိုးကို ဖြုတ်လိုက်ရာ ဆံပင်ထုံးသည် ပြေကျသွားပြီး နက်မှောင်သော ဆံပင်ရှည်သည် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ကျလာသည်။

“ဒီလူဆိုးကတော့…” သူမသည် တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုလိုက်သည်။ ပိုးဖဲကြိုး တစ်ခုကို ယူ၍ ဆံပင်နက်ကို နောက်ကျောတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စည်းလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

ယန်ရန်၏မျက်လုံးထောင့်နှင့် မျက်ခုံးများတွင် ရယ်မောလိုရိပ်များ ပြည့်နေသည်။ “အရင်က သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မေးမြန်းပြီး စိတ်နေစိတ်ထားကို စစ်ဆေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ အခု စစ်ဆေးပြီးပြီလား။ မေသခင်မလေးက ယွီမိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူပြီလား”

“ဆက်ကြည့်ရဦးမယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ သွားသည်။ ကောင်းမွန်စွာ ထုလုပ်ထားသော ဝါးပြတင်းပေါက် နှစ်ချပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ လေသည် အတွင်းသို့ တိုက်ခတ်လာပြီး အခန်းထဲရှိ ပြင်းထန်သော ဆေးနံ့ကို လွင့်စေသည်။

“မိန်းကလေး တစ်ယောက် လက်ထပ်တယ်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်တာ မဟုတ်ဘဲ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို လက်ထပ်တာ”

သူမသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် မှီ၍ ခြံဝင်းအတွင်းမှ အစိမ်းရောင် အဖူးအပွင့်များကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားကာ ပြောသည်။ “သူ့အမေကို မတွေ့ရသေးဘူး”

“ရှင်းမားမားက အစ်မက ကျွန်မကို တစ်နှစ်အတွင်း ကလေး ရ၊ သုံးနှစ်အတွင်း ကလေး နှစ်ယောက် ရ လို့ ပြောတာကို လူကြီးတွေရဲ့ နောက်ပြောင် စကားလို့ မှတ်ယူလို့ ရတယ်။ သူ့အမေကလည်း ဒီလို စကားမျိုး တစ်ခွန်း ပြောလာခဲ့ရင်... ဒီစေ့စပ်မှုကို ဖျက်ပစ်ရလိမ့်မယ်”

ယန်ရန် အံ့ဩသွားသည်။ “ယွီပဉ္စမသခင်လေးက သခင်အတွက် ဆယ်နှစ်ကြာ စောင့်ခဲ့တာ။ သူ အသက် နှစ်ဆယ်ရှစ်နှစ်တောင် ရှိပြီ။ ဒီစိတ်ထားက တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိတယ်။ သခင်က မြို့တော်မှာ အဲဒီနှစ်တွေက ဆေးတွေ ပြင်းလွန်းလို့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိခိုက်သွားတာကို စိတ်ပူနေတာလား”

သူမက နှစ်သိမ့်သည်။ “သခင် အလွန်အကျွံ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒီဆေးပြင်းတွေ သောက်တာ ရပ်ထားတာ လပေါင်းများစွာ ရှိပြီ။ ပြီးခဲ့တဲ့လကလည်း ရာသီသွေး ပုံမှန် လာခဲ့တယ်။ ကလေးပေးသော နတ်ဘုရားမက ကြင်နာသနားပြီး သခင်လို ကောင်းတဲ့လူကို လျစ်လျူရှုမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“ကိုယ်ဝန် ရနိုင် မရနိုင် ကိစ္စကို စိုးရိမ်တာ မဟုတ်ပါဘူး” မေဝမ့်ရှူးက ခေါင်းယမ်းသည်။

ဘာကို စဉ်းစားမိသည် မသိ၊ သူမ၏ အမူအရာတွင် အေးစက်မှု တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“သားသမီး ရနိုင်ရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ မရနိုင်ရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ ကျွန်မ ပိုစိတ်ပူတာက ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ခွင့် ရှိ မရှိ ပဲ”

သူမသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ယွီပဉ္စမသခင်လေးက စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အထက်တန်းစား မိသားစုရဲ့ သားဖြစ်တယ်။ သူ့မိသားစုက မျိုးဆက်ပွားများဖို့ အတင်း တိုက်တွန်းမှာ သေချာတယ်။ သူက သင့်တော်တဲ့သူ မဟုတ်နိုင်ဘူး”

“သူ့မိသားစုကို ဆက်ကြည့်ရဦးမယ်။ သားသမီး ကိစ္စကို ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ခွင့် မရှိရင်... ဒီ စေ့စပ်မှုကို ဖျက်ပစ်ရလိမ့်မယ်”

ယန်ရန်က ခေါင်းညိတ်သည်။ “သခင် ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့၊ ယွီပဉ္စမသခင်လေးရဲ့ မိသားစုက ကျွန်မတို့ မေမိသားစုက မိဘတွေလိုမျိုး သားသမီးတွေ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ခွင့် ပေးခဲ့ရင်ရော...” သူမ မျက်တောင် ခတ်လိုက်သည်။ “ယွီပဉ္စမသခင်လေးက အခွင့်အရေး ရှိသေးလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး လေသံ အေးဆေးဖြင့် “အင်း” ဟု ပြောလိုက်သည်။ “သူက ကောင်းတဲ့လူသာ ဖြစ်ရင် ဘာလို့ လက်မထပ်ရမှာလဲ”

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ကလစ်ခနဲ တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။

ထိုအသံသည် လေတိုက်၍ ထွက်လာသည့် အသံနှင့် မတူဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က သစ်ကိုင်းကို ချိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်၍ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ဘာမှမရှိဘဲ လွတ်နေသည်။ အခုမှ အဖူးအပွင့် သစ်ကိုင်းနုလေးများ လေထဲတွင် လှုပ်ယမ်းနေသည်။ ကျားသစ်ရောင် ကြောင်တစ်ကောင်သာ နံရံထောင့်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြေးသွားသည်။ “အပြင်မှာ တောင်ပေါ်က တောကြောင်ပဲ။ အစာရှာဖို့ ဝင်လာတာ” ယန်ရန်သည် ပွင့်နေသော ဝါးပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ “လေ အရမ်းတိုက်တယ်။ သခင် ကျန်းမာရေး ကောင်းလာကာစပဲ ရှိသေးတယ်။ အဝတ် ပိုဝတ်ပါ။ နွေဦးနှောင်းပိုင်း အအေးဒဏ် ကို သတိထားပါ”

*** ***

84 06

ည နက်ပြီ။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပိုးသား ဇာလိုက်ကာကို ချလိုက်သည်။ ယန်ရန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ပုံမှန် သုံးနေကျ အိပ်ပျော်စေသော အမွှေးတိုင် ကို ထွန်းညှိပေးသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် အချို့သော စကားများ ပြောပြီးနောက် ယန်ရန်၏ အသံတွင် တဖြည်းဖြည်း အိပ်ချင်စိတ်များ ပါလာသည်။ သူမကို အပြင်ထွက်၍ အနားယူရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် စာအုပ် အချို့ စာမျက်နှာများကို ဖတ်ပြီး အိပ်ချင်လာသည်။ စောင်ကို ဆွဲယူ၍ လှဲချလိုက်သည်။

နူးညံ့၍ သာယာသော အမွှေးတိုင်နံ့ကြားတွင် အခန်းအတွင်းမှ အသက်ရှူသံသည် တဖြည်းဖြည်း ညီညာ ရှည်လျားလာသည်။

ည နက်ပြီ။ အပြင်တွင် စောင့်နေသော အစေခံ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်လုံး အိပ်ပျော်နေပြီ။

ခြံဝင်းထဲမှ သေးငယ်သော စကားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် အိမ်ခေါင်မိုး အောက်တွင် ရပ်နေသည်။ လရောင်အောက်တွင် အိမ်ခေါင်မိုးမှ အရိပ်သည် သူ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားရာ သူ၏ အမူအရာတွင် မကောင်းဆိုးဝါး ပုံစံများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“အခုချက်ချင်း လူ အနည်းငယ်ကို ရွေးချယ်” သူသည် အေးစက်သော လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးသည်။ “အိမ်ပြန်မဲ့ တောင်လမ်းမှာ စောင့်နေပြီး အဲဒီယွီပဉ္စမသခင်လေးကို ဖမ်း၊ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာ ရှာပြီး လျှို့ဝှက် ထိန်းသိမ်းထား။ တစ်လ မပြည့်ခင် ပြန်မလွှတ်နဲ့”

“ဟုတ်ကဲ့” ချီကျန့်ဟန်သည် ချက်ချင်း အစောင့် ရှစ်ဦးကို ရွေးချယ်၍ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တိုးညှင်းသောအသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝါးမင်းတုံးကို အပြင်မှ ဖွင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဝါးတံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ အတွင်းခန်းသို့ ဝင်လာသည်။

လေးလံသော ကုတင်ဘောင်သည် အောက်သို့ အနည်းငယ် နစ်ဝင်သွားသည်။

ဖိတ်ခေါ်ခြင်း မရှိဘဲ ဝင်လာသူသည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်၍ ဇာလိုက်ကာကို ဖြတ်၍ အိပ်ပျော်နေသော ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်သည်။

မိုင်ပေါင်းများစွာ ခရီးသွား၍၊ ဝမ်းနည်း ပူဆွေးနေသော အချိန်တွင်၊ လင်ချွမ်၌ ဤမျှ ကောင်းသော ပြဇာတ်ကို သူ တွေ့မြင်ရမည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

မြို့တော်တွင် ခန့်ညားသော ပုံစံ၊ သစ္စာရှိသော မှူးမတ်၏ ဂုဏ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ၊ ဧကရာဇ်ဖြစ်သော သူ့ကိုပင် အဝေးမှသာ ကြည့်ဝံ့စေပြီး မချဉ်းကပ်ရဲစေသော မေပညာရှိအမတ်...

သူနှင့်အတူ ဆယ်နှစ်ကြာ ဧကရာဇ်နှင့် မှူးမတ်အဖြစ် လက်တွဲခဲ့ပြီး ကြည်လင်သော အခြေအနေကို ဖန်တီးခဲ့ပြီးနောက် အောင်မြင်စွာ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ကာ ရောဂါကုသရန် အိမ်ပြန်သည်။ ဧကရာဇ်ဖြစ်သော သူ့ကို မြို့တော်တွင် ရက်ရက်စက်စက် ချန်ထားခဲ့သည်။

မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပုံစံပြောင်းသွားပြီး လင်ချွမ်ခရိုင်မှ ဉာဏ်ပညာနှင့် အလှပဂေး မေသခင်မလေး ဖြစ်လာရုံသာမက...

အိမ်တွင် ဆယ်နှစ်ကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော စေ့စပ်ထားသူ တစ်ဦးပါ ရှိနေသေးသည်။

အတွင်းခန်းသည် မီးပိတ်ထား၍ မှောင်မိုက်နေသည်။ တစ်ဝက်ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ဖျော့တော့သော လရောင်သာ ဝင်လာသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် လိုက်ကာကို ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်ပျော်နေသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဖျော့တော့သော လရောင်အောက်တွင် အသားအရေသည် ကြွေရုပ်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေး တောက်ပနေပြီး နှုတ်ခမ်းအရောင်သည် စိုစွတ်ပြီး နီရဲနေသည်။

တောင်ပေါ် ရေပူစမ်းသည် လူကို တကယ်ပဲ အားကောင်းစေသည်။ မြို့တော်တုန်းကထက် အသားအရေ ပိုကောင်းနေပုံ ရသည်။

အိပ်ပျော်ပုံသည်လည်း အရင်ကထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းသည်။

လော့ရှင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားသည်။ လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် အပြင်သို့ အလွန် ညင်သာစွာ ဆန့်တန်းကာ လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို သေချာ ပုံဖော်လိုက်သည်။ မျက်ခုံးထိပ်၊ မျက်လုံးထောင့်များအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့ ဆင်းသွားသည်။

84 07

လက်မ၏အသားသည် စိုစွတ်၍ အနည်းငယ် ကော့နေသော နှုတ်ခမ်းဖောင်းဖောင်းလေးကို ဖိလိုက်သည်။

မပြင်းလွန်း၊ မလျော့လွန်းဘဲ ဖိထားလိုက်သည်။

ဖိအားပေးမှုကြောင့် နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်ပျော်နေသော ထိုနှုတ်ခမ်းစိုစိုများသည် မသိစိတ်ဖြင့် အနည်းငယ် ပွင့်သွားပြီး ပန်းရောင် လျှာဖျားလေး တစ်စွန်းတစ်စ ပေါ်လာသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် စွဲလမ်းသွားသည့်အလား ထိုပန်းရောင် အစွန်းအစလေးကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။... လည်ချောင်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် အနည်းငယ် လှုပ်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရုတ်တရက် လန့်နိုးသွားသည့်အလား လက်ချောင်းထိပ်သည် ဆက်လက် အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီး နှင်းကဲ့သို့ ဖြူသော အတွင်းခံ၏ လည်ပင်းကို ဖယ်လိုက်သည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်၏လည်စေ့ ရှိသင့်သည့် လည်ချောင်းနေရာကို လေတိုက်သကဲ့သို့ အလွန် ညင်သာသော အမူအရာဖြင့် ပွတ်သပ်သွားသည်။

တကယ်ပင် လည်စေ့ မရှိပေ။

ညနေ ရေပူစမ်းထဲတွင် တစ်ချက် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်း၊ ဆင်ခြင်တုံတရားက သူ မှားယွင်းစွာ မမြင်၊ မကြားခဲ့ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြသည်။

သို့သော် ညလုံးပေါက် သူ ပြန်စဉ်းစားလေလေ၊ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် အသံတစ်ခု ပို၍ ကျယ်လာလေ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ဆက်တိုက် ပြောနေသည်။

အကုန်လုံး လိမ်လည်မှု၊ မင်းရဲ့ အိပ်မက်တွေပဲ။

လော့ရှင်းယွမ်၊ မင်းလိုချင်တာကို ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ။

သူ ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့လာသည်။ အိပ်မက် မက်နေခြင်း ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သည်။

လင်ချွမ် အပန်းဖြေအိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာအားလုံးသည် သူ့ကို ထိတ်လန့်စေ၊ ရွှင်လန်းစေ၊ ဒေါသထွက်စေသော စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်စရာ လူနှင့် အဖြစ်အပျက်များ၊ ရေပူစမ်းထဲက အလှပဂေး၊ သူ့ကို ဆဲဆိုခဲ့သော ရွှယ်ချင့်၊ မေသခင်မလေး၊ စေ့စပ်ထားသူ... အားလုံးသည် သူ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲမှ ကောင်းသော နွေရာသီအိပ်မက် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဖျော့တော့သော လရောင်အောက်တွင် သူသည် ရှေ့မှ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ လက်ချောင်းသည် ပြေပြစ်သော လည်ချောင်းကို ပွတ်သပ်နေသည်။ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းဖောင်းဖောင်းလေး၏ နွေးထွေးမှုသည် လက်ချောင်းထိပ်တွင် ရှိနေဆဲ။

သူသည် ရုတ်တရက် တစ်ကိုယ်လုံး ပြေလျော့သွားသည့်အလား လက်ကို မြှောက်ကာ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ အသံမထွက်ဘဲ တိုးတိုးလေး ရယ်သည်။ ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“မေရွှယ်ချင့်”

မှောင်မိုက်သော အတွင်းခန်းထဲတွင် လော့ရှင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

“တစ်လ အချိန်ပေးမယ်။ မင်းအတွက် လမ်းနှစ်သွယ် ရှိတယ်။ မင်း ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်”

“မင်း ရင်ထဲမှာ ငါတို့ မြို့တော်မှာ ဆယ်နှစ်ကြာခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်ကို နည်းနည်းလေး ဖြစ်ဖြစ် မှတ်မိနေသေးရင်... တစ်လအတွင်း မေပညာရှိအမတ်ကို ဂုဏ်ယူစွာ မြို့တော်ကို ပြန်ခေါ်မယ်”

“မင်း တကယ်ပဲ သံမဏိ နှလုံးသား ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်ဆိုရင်... ဟွန့်၊ တစ်လအကြာမှာ ကျန်းရဲ့နည်းလမ်းတွေကို မင်း အပြစ် မတင်ပါနဲ့”

******