အခန်း ၈၅

85 01

အခန်း 85 စွဲမြဲနေခြင်း

အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ ချီကျန့်ဟန်သည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေဆဲဖြစ်သည်။

တံခါးစောင့် အစေခံ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်သည်လည်း အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချီကျန့်ဟန်က စိုးရိမ်သည်။ “ဒီမေအိမ်တော်က အပန်းဖြေအိမ်က အစေခံ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ကောင်လေးတွေက တာဝန် မသိတတ်လွန်းလိုက်တာ။ တစ်ယောက်ချင်းစီ ဝက်တွေလို အိပ်နေကြတာ၊ သူခိုး ဝင်လာရင်တောင် နိုးမှာ မဟုတ်ဘူး”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်နောက်ပစ်ကာ ခြံဝင်းအပြင်သို့ လျှောက်သွားရင်း ညည်းတွားသည်။ “အပန်းဖြေအိမ်က တိတ်ဆိတ်ပြီး လူနည်းတယ်။ တောနက်ထဲမှာ ရှိနေတော့ အတွင်းက လူတွေ စိတ်ဖြေလျော့နေတာ သဘာဝကျတယ်။ အပြင်က အစေခံ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်တင်မကဘူး၊ အခန်းထဲက အရှင်သခင်ပါ ဝက်ကလေးလို အိပ်ပျော်နေတာပဲ”

လူ တစ်ဆယ်ကျော်သည် ညအမှောင်ကို အခွင့်ယူ၍ အပန်းဖြေအိမ်မှ အလျင်အမြန် ထွက်လာသည်။ လော့ရှင်းယွမ် အမိန့်ပေးသည်။

“ခရီးစဉ် ပြောင်းမယ်။ ဒီည တစ်ည အနားယူပြီး မနက်ဖြန် မနက်စောစော မြို့တော်ကို ပြန်မယ်”

ချီကျန့်ဟန်က အာခနဲ အသံ ပြုသည်။ “သခင်၊ မိုင်တစ်ထောင်ခရီး လာခဲ့တာ။ မေပညာရှိအမတ်ကို ဒီမှာ ထပ်မကြည့်တော့ဘူးလား”

“မနေတော့ဘူး” လော့ရှင်းယွမ်က ပြုံးသည်။ “စောစော ပြန်ပြီး မေပညာရှိအမတ် မြို့တော်ကို ပြန်လာပြီး ရာထူး ပြန်ယူမဲ့ အစီအစဉ်ကို စတင် ပြင်ဆင်ကြ”

ချီကျန့်ဟန်သည် အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး အသံကျယ်စွာ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့၊ မေပညာရှိအမတ်က ဖျားနေတုန်းပဲ။ သူ မြို့တော်ကို ပြန်မလာနိုင်ရင်...”

လော့ရှင်းယွမ်က လှည့်ကြည့်သည်။

ချီကျန့်ဟန်၏တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမျှင်များသည် ထိတ်လန့်စွာ ထောင်ထသွားပြီး တုန်လှုပ်ကာ ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။

အရှင်မင်းကြီးသည် ဘာမှ မပြော။ မျက်နှာသည်လည်း ငြိမ်သက်သည်။

သို့သော် ထိုဗလာအကြည့်သည် အဆုံးမဲ့သော ဖိနှိပ်မှုနှင့် မကောင်းဆိုးဝါး အရိပ်အယောင်များကို သယ်ဆောင်လာသည်။

အုံ့မှိုင်းသော တိမ်တိုက်များ မြို့ကို ဖိထားပြီး ပြိုကျတော့မည်ကဲ့သို့ မိုးသက်မုန်တိုင်း ကျတော့မည့် ပုံစံမျိုး။

***

တောင်ပေါ်တွင် နေထိုင်သည့် ရက်များသည် မေဝမ့်ရှူး ထင်ထားသလောက် မငြိမ်သက်ခဲ့ပေ။

ယွီပဉ္စမသခင်လေးသည် ပြဿနာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

တောင်ပေါ်မှ အိမ်ပြန်သည့် လမ်းတွင် ကြမ်းတမ်းသော စစ်သားအုပ်စု တစ်စုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထိုစစ်သားများက တော်ဝင်အရှေ့နန်းဆောင် စစ်တပ်၏ ရွှေရောင် ကြေးခါးပတ်ပြားကို ထုတ်ပြပြီး အော်ဟစ် ပြောဆိုသည်။ “တော်ဝင်အရှေ့နန်းဆောင် စစ်တပ်၊ ကောင်းကင်စစ်သည်တော်များ၊ လျှို့ဝှက်စွာ မြို့တော်မှ ထွက်လာပြီး တာဝန် ထမ်းဆောင်နေတာ။ ယွီအရာရှိက အစိုးရ အရာရှိဘဝမှာ အမှား ကျူးလွန်ခဲ့လို့ ကိစ္စက ကြီးသွားပြီ။ ချက်ချင်း မြို့တော်ကို ဖမ်းဆီး ခေါ်ဆောင်ရမယ်”

ဝံပုလွေနှင့် ကျားကဲ့သို့ လူများကို ဖမ်းဆီး၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

ယွီမိသားစုသည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

မေသခင်၏ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အရှိန်အဝါကြောင့် ယွီမိသားစုသည် ရေပူစမ်း အပန်းဖြေအိမ်သို့ တိုက်ရိုက် မဝင်ရဲကြသော်လည်း မေသခင်ကို တွေ့ဆုံရန် အကြိမ်ကြိမ် လာရောက် တောင်းဆိုကြသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် နှစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံဖြေရှင်းခဲ့သည်။ ယွီပဉ္စမသခင်လေးသည် အဘယ်ပြစ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့သည်ကို သူမ မသိကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထိုနေ့ တွေ့ဆုံချိန်တွင် ယွီပဉ္စမသခင်လေးသည် အစိုးရ ကိစ္စများကို တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ကြောင်း၊ မေမိသားစုက သူ့ကို တောင်အောက်သို့ သေချာ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြောင်း၊ အိမ်စောင့်အချို့နှင့် ယွီမိသားစု၏ အစေခံ ကောင်လေးများ သက်သေခံနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင် သွားသူများက တော်ဝင်အရှေ့နန်းဆောင် စစ်တပ်၏ ကောင်းကင် စစ်သည်တော်များ ဖြစ်သည်ကို ကြားသောအခါ သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ကောင်းကင်စစ်သည်တော်များသည် ကျိုးရွှမ်ယွီ၏ လက်အောက်ခံများ ဖြစ်သင့်သည်။

သူမသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေသည်။ “ဒီကိစ္စက မြို့တော်က တိုက်ရိုက် ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်လိုက်တာ ဖြစ်မယ်။ ကျွန်တော်က ရာထူးက နုတ်ထွက်ပြီး အိမ်ပြန်လာတာ။ နန်းတော်နဲ့ အဝေးမှာ နေနေတယ်။ ဒီသတင်းလေးပဲ ခင်ဗျားတို့ကို ပြောပြနိုင်ပါတယ်”

သို့သော် ယွီမိသားစုသည် အရှုံးမပေးပေ။ နေ့တိုင်း လာရောက် တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုပြီး ချွေးမတော်စပ်သည့် ဆွေမျိုးသားချင်းများ အနေဖြင့် မေသခင်က သူတို့အတွက် ရှေ့ထွက်၍ ခရိုင်အဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက် မြင့်သော အစိုးရ ရုံးများကို ဆက်သွယ်ပြီး သတင်း စုံစမ်းပေးရန် မျှော်လင့်ကြောင်း ပြောကြသည်။

85 02

ဤသို့ အကြိမ်များစွာ ကြာလာသောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။ တံခါးကို ပိတ်ပြီး ဧည့်သည် မခံတော့ပေ။

ယွီမိသားစုမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ထပ်လာသောအခါ အော်ကြသည်။ “ကျွန်တော်တို့ အဖွားအိုက လွှတ်လိုက်တာ။ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း ဆွေမျိုးတော်စပ်တဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေပဲ။ မေသခင် ရှေ့ထွက်ပေးပါဦး”

ချန်ပေါ်သည် တံခါးပင် မဖွင့်ဘဲ တံခါးခြား၍ အော်ပြန်ပြောသည်။ “မနေ့က ခင်ဗျားတို့ သခင်က လွှတ်လိုက်တယ်။ မနေ့ကတော့ ခင်ဗျားတို့ သခင်မက လွှတ်လိုက်တယ်။ ဒီနေ့ကျတော့ အဖွားအိုက လွှတ်လိုက်တယ် ကျွန်တော်တို့ သခင်က ရာထူးက နုတ်ထွက်ပြီး ရောဂါ ကုသနေတယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ကို အစကတည်းက ပြောထားတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အခု လက်ရှိ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ယဲ့ချန်းကော် ပညာရှိအကြီးအကဲသာ လာရင် ကျွန်တော်တို့ မေမိသားစုက တားမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီကလွဲရင် ကျွန်တော်တို့သခင်က ရောဂါနဲ့အတူ ဧည့်သည်တွေကို နေ့တိုင်း တွေ့ဖို့ ဘယ်သူက တန်ဖိုးရှိလို့လဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သခင်၊ ဘယ်အဖွားအိုက လွှတ်လိုက်တယ်ဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။ ဟယ်တုန်းနယ် စီရင်စုဝန် ကိုယ်တိုင် လာရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ သခင်က တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး”

နှစ်ရက် မကြာမီပင် ဟယ်တုန်းနယ် စီရင်စုဝန်သည် တကယ် လာခဲ့သည်။

မြို့ထဲမှ မိုင်နှစ်ဆယ်ခန့် လှည်းစီးလာပြီး တောင်ပေါ်ရှိ မေမိသားစု၏ အပန်းဖြေအိမ်သို့ ကိုယ်တိုင် လာရောက်တွေ့ဆုံသည်။ သို့သော် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း တံခါးပိတ်ခံရသည်။

ပါးစပ်နဲ့ မောမောပန်းပန်း ပြောပြီး တစ်နာရီကျော်ကြာ တံခါးကို ခေါ်ခဲ့ရသည်။

“သခင်၊ ဧည့်သည် ရောက်ပါတယ်” ညနေခင်းတွင် ချန်ပေါ်သည် ရေပူစမ်း အပန်းဖြေအိမ် တံခါးဝတွင် ရပ်၍ အစီရင်ခံသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ညစာ စားနေဆဲ ဧည့်သည်ဟူသော စကားနှစ်လုံးကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်ပြီး တူကို ရပ်လိုက်သည်။

“ယွီမိသားစုက ထပ်လာတာလား။ အဲဒီနေ့ ညမှာ ယွီပဉ္စမသခင်လေးနဲ့ စကားပြောခဲ့တဲ့ စကား အားလုံးကို ငါ စာထဲမှာ ရေးထားပြီးသား။ အစိုးရ ကိစ္စတွေကို တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဘူး။ သူတို့ ထပ်မေးရင် အဲဒီစာကို တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်”

သူမသည် ဒီရက်ပိုင်း အိမ်မှာ စဉ်းစားနေသည်။ ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် အဖြစ်အပျက်များစွာသည် ရှေးဘဝနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသော လမ်းကြောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ။

ရှေးဘဝတွင် သူမ၏ဖခင်သည် ရာထူး အဆင်ပြေခဲ့သည်။ အသက် သုံးဆယ်ကျော်တွင် မြို့တော် အရာရှိအဖြစ် ရာထူးတိုးခဲ့ပြီး သူမလည်း ဖခင်နှင့်အတူ မြို့တော်သို့ စောစော ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ဇာတိ လင်ချွမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ယွီမိသားစုနှင့် မေမိသားစုတို့၏ အသွားအလာသည် သဘာဝအတိုင်း နည်းသွားခဲ့သည်။

ငယ်စဉ်က နှစ်မိသားစုသည် ကလေးချင်း လက်ထပ်ရန် စနောက် ပြောဆိုဖူးသော်လည်း နောက်ပိုင်း ယွီမိသားစုသည် ဇာတိတွင် ကောင်းသော အိမ်ထောင်ကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး မေမိသားစုသည်လည်း မြို့တော်တွင် စေ့စပ်ခဲ့သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးသည် ဤကိစ္စကို ထပ်မပြောတော့ပေ။

ဒီဘဝတွင် ဘယ်နေရာက မှားသွားသည် မသိ၊ ယွီချန်ရှီသည် ဇာတိတွင် အိမ်ထောင် မပြုဘဲ ယနေ့အထိ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဘဝနှစ်ခုကြား ပထမဆုံး ကွဲပြားမှုသည် ထိုနှစ်က ခြံစည်းရိုး ကျော်၍ ပြုတ်ကျသည့် အဖြစ်အပျက် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယ ကွဲပြားမှုမှာ ရှေးဘဝက မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော မေမိသားစုသည် ယွီမိသားစုနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သည့် အနေအထား မဟုတ်သော်လည်း၊ ဒီဘဝတွင် ရွာသို့ ပြန်လာသော မေမိသားစုသည် ယွီမိသားစု ဆက်သွယ်နိုင်သည့် အနေအထား ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ချန်ပေါ်သည် သူမ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို တွေ့သည်။ ညစာကို နှစ်လုပ်သာ စားပြီး ရပ်လိုက်သောကြောင့် အလျင်အမြန် အစီရင်ခံသည်။

“ဒီတစ်ခါက ဟယ်တုန်းနယ် စီရင်စုဝန်နဲ့ မြို့တော်ကနေ မိုင်တစ်ထောင်ခရီး လာခဲ့တဲ့ အရာရှိတစ်ဦး၊ နှစ်ယောက် အတူ လာရောက် တွေ့ဆုံတာပါ။ မြို့တော်ကနေ သတင်း အမြန် ရောက်လာတယ်။ တိုင်းပြည်ရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။ အလွန်အရေးကြီးလို့ သခင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆွေးနွေးရမယ်လို့ ပြောပါတယ်”

ချန်ပေါ်က ဆက်ပြောသည်။ “မြို့တော်က သံတမန် ဖြစ်ရင်တောင် ကျွန်တော်မျိုးက သခင်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးဖို့ စိတ်ကူး မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်က လာတဲ့သူက မျက်နှာ ပြလိုက်တော့ ကျွန်တော်မျိုး မှတ်မိတယ်။ မြို့တော်မှာတုန်းကလည်း အိမ်ကို လာရောက်ဖူးတယ်။ သခင်နဲ့ ဆရာတူအစ်ကို တော်စပ်တဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပြန်လာ အစီရင်ခံတာပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ချလိုက်ပြီး ယန်ရန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်သည်။

...

85 03

ယန်ရန်သည် အရောင်ဖျော့သော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်ခုံးကြားတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေသည်။ ဧည့်သည် နှစ်ဦးကို ပင်မခြံဝင်းသို့ ဦးဆောင် ခေါ်လာသည်။

“အရာရှိ နှစ်ဦး၊ ကျွန်မ ခင်ပွန်းက ရောဂါ ပြင်းထန်နေလို့ မထနိုင်ဘူး။ ဒီရက်ပိုင်း သွေးအန်တာလည်း အရမ်းဆိုးတယ်။... လည်ချောင်းကို ထိခိုက်သွားလို့ စကား မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ခင်ပွန်းက ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီနေ့ အရာရှိ နှစ်ဦးကို အတွင်းခန်းထဲ ဝင်ခွင့်ပြုမယ်။ မြို့တော်က အရေးကြီး ကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပါ။ ကျွန်မ ခင်ပွန်း မေးစရာ ရှိရင် စာရွက်ပေါ်မှာ ရေးပြီး ကျွန်မက တစ်ဆင့် ပြောပြပေးပါမယ်”

ဟယ်တုန်းနယ် စီရင်စုဝန်က ချီးကျူးသည်။ “သိပ်ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ”

သူသည် အတွင်းခန်း တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ အတွင်းသို့ မဝင်ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်မသက်မသာ ပြောသည်။ “သခင်က တောင်ပေါ်မှာ ရောဂါ ကုသနေတာ၊ အနှောင့်အယှက် မပေးသင့်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ကနေ မကြာသေးခင်က အလွန်အရေးကြီးတဲ့ သတင်းတစ်ခု ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နေ့ညမပြတ် စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် မြို့တော်ကနေ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်လာလို့... လာရောက် အနှောင့်အယှက် ပေးရတာပါ။ မတတ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး အတွင်းကို မဝင်တော့ဘူး” ပြောပြီးနောက် တစ်ဖက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး နောက်တွင် ရပ်နေသော မြို့တော်မှ သံတမန်ကို ရိုသေစွာ ဖိတ်ခေါ်သည်။

မြို့တော်မှ သံတမန်သည် အပေါ်ဝတ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်သည်။

သူသည် မြို့တော်မှ ဒုတိယအဆင့်အရာရှိ၊ မေဝမ့်ရှူး၏ ဆရာတူ အစ်ကို လင်စစ်ရှီ ဖြစ်နေသည်။

လင်စစ်ရှီသည် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ကြီးမားသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်သွားသည်။ ယန်ရန်၏ တားဆီးမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆေးနံ့ ခါးသက်သော အတွင်းခန်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားသည်။ ဇာလိုက်ကာ အလွှာများစွာကို ဖျတ်ခနဲ မဖွင့်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော မေဝမ့်ရှူးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်သည်။

အခန်းတွင်းရှိ မှိန်သော မီးရောင်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ မျက်နှာ အခြေအနေကို သေချာ စစ်ဆေးသည်။

စစ်ဆေးပြီးနောက် အေးစက်စွာ ဟွန့်ခနဲ အသံ ထွက်သည်။

“ဆရာက မင်းရဲ့ရောဂါကို စိုးရိမ်လို့ ငါ့ကို မြို့တော်ကနေ မထွက်ဖို့ အတင်း တားခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ငါ ပြောခဲ့တယ်။ မေညီလေးက ဉာဏ်ကြီးရှင် ဖြစ်တယ်။ စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ထားလို့ အမြဲတမ်း ရိုးသားတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ သူ ဒီတစ်ခါ ရောဂါ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အိမ်ပြန်လာပြီး ပြန်ရောက်တာနဲ့ ရုတ်တရက် ရောဂါ ပြင်းထန်လာတာက အတွင်းမှာ တစ်ခုခု ရှိနိုင်တယ်။ ဟွန့်၊ အခု မင်းရဲ့ အသားအရေ ပြန်ကောင်းလာတာကို ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ဘယ်နေရာက ရောဂါ ပြင်းထန်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးလဲ။ မင်းရဲ့ရောဂါက တကယ်ပဲ...”

မေဝမ့်ရှူးသည် သူ့ကို ငြိမ်သက်စွာ ပြန်ကြည့်သည်။ တည်ငြိမ်စွာ စာရွက်နှင့် စုတ်တံကို ယူ၍ ရေးလိုက်သည်။

“ရောဂါ ပြင်းထန်တယ်။ စကား မပြောနိုင်ဘူး။ မထနိုင်ဘူး။ အစ်ကိုကြီး ခွင့်လွှတ်ပါ”

လင်စစ်ရှီ “...”

သူသည် လက်ကို မြှောက်၍ နားထင်ကို ပွတ်သည်။ “ကောင်းလိုက်တဲ့ စကား မပြောနိုင်၊ မထနိုင်... ရတယ်။ မင်း စကား မပြောရင် ငါ ဒီမှာ ထိုင်ပြီး မင်းကို ပြောပြမယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် နောက်ထပ် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဆုတ်ယူ၍ ရေးလိုက်သည်။ “နားထောင်ဖို့ အသင့်ပါပဲ” ပြောပြီးနောက် လင်စစ်ရှီ လက်ထဲမှ ဇာလိုက်ကာကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး အလွှာလိုက် ချလိုက်ရာ ဝိုးတဝါး ပုံရိပ်ကိုသာ မြင်ရပြီး လှဲချလိုက်သည်။

လင်စစ်ရှီသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းသည်။

သူ ကိုယ်တိုင် ထိုင်ခုံတစ်ခု ယူလာပြီး ကုတင်ဘေးတွင် တည့်တည့် ထိုင်လိုက်သည်။ အလေးအနက် ပြောသည်။

“အရှင်မင်းကြီး အသက် နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ် ရှိပြီ။ ဧကရီကို လက်မထပ်ရသေးဘူး။ သားသမီးလည်း မရှိသေးဘူး။ ဆရာက အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက မလွှတ်တမ်း ငြင်းဆိုနေတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတော့ နန်းတွင်း တိုင်းပြည်ရေး အခြေအနေက ကြည်လင်တယ်။ ပြည်သူတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေး တိုးတက်လာတယ်။ သာယာဝပြောတဲ့ အခြေအနေလို ပုံပေါ်ပေမဲ့ အလွန် ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ် တစ်ခုကို မြှုပ်ထားခဲ့တယ်”

သူသည် သက်ပြင်းချသည်။ “အခုတော့ အဲဒီအန္တရာယ် ပေါ်လာပြီ”

လင်စစ်ရှီသည် မိုင်တစ်ထောင်ခရီးကို အပင်ပန်းခံ လာခဲ့ရသည်။ မြို့တော်၏ အခြေအနေကလည်း ဆိုးရွားသည်။ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ လိုက်ကာအတွင်းမှ ပုံရိပ်ကို ကိုယ်တိုင် ကြည့်၍ မေးရိုးကို တင်းနေအောင် အံကြိတ်ပြီး အော်ဟစ်သည်။

85 04

“အရှင်မင်းကြီး ရောဂါ ပြင်းထန်ပြီ”

“သားသမီး မရှိသေးဘူး”

“အိမ်ရှေ့စံနေရာက လွတ်နေတယ်”

“အခု နန်းတွင်းမှာ အကြီးအကဲ အရာရှိ အချို့ စုပေါင်းပြီး ကိစ္စ ဆောင်ရွက်နေကြတယ်။ တော်ဝင် မိသားစုဝင် အချို့က မယ်တော်ကြီးကို နန်းတော်ပြင်ပ နန်းဆောင်ကနေ မြို့တော်ကို ပြန်ခေါ်ပြီး အိမ်ရှေ့စံ ကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ အဆိုပြုနေကြတယ်”

“မယ်တော်ကြီးက စကားပါးလိုက်ပြီ။ နန်းတော်ပြင်ပ နန်းဆောင်မှာ ရှိနေတဲ့ ရာထူးဖြုတ်ခံရတဲ့ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ သားသမီးတွေထဲက တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ သားအဖြစ် မွေးစား၊ နောက်အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် တင်မြှောက်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်”

“...”

အောက်သို့ ကျနေသော လိုက်ကာကို အတွင်းမှ ဆွဲလှန်လိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ အမူအရာသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ ဆံပင်ရှည်ကို စည်းပြီး ဝတ်ရုံကို ဝတ်၍ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

မှင်များပေကျံနေပြီး ခုနက ရေးပြီးသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို လင်စစ်ရှီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ရောဂါ ပြင်းထန်ရတာလဲ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြော”

***

လင်စစ်ရှီသည် နန်းတွင်းမှ အရေးပါသော အရာရှိ ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် ရောဂါ ကုသနေသည်ဟု အကြောင်းပြ၍ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာခြင်းသည် ကဲ့ရဲ့ခံရနိုင်သည့် ပြစ်မှု ဖြစ်နေပြီ။

သူသည် စကားကို ခြုံငုံ၍ နာရီဝက်အတွင်း မြို့တော်တွင် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော အရေးကြီး ကိစ္စများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြသည်။ တစ်ညပင် မနေဘဲ မြင်းစီး၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အခန်းထဲတွင် အကြာကြီး ထိုင်နေသည်။ စကား တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ရင်ထဲတွင် ပင်လယ်လှိုင်းများ ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အရှင်မင်းကြီး၏ ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ထိတ်လန့် ရူးသွပ်ခြင်း ရောဂါသည် ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာသည်။

ကျစ်ချန်နန်းတော်ဆောင်သည် ပိတ်ထားသည်။

အရှင်မင်းကြီးသည် အိပ်ဆောင်ကို အနက်ရောင် အဝတ်များဖြင့် အလွှာလိုက် ပိတ်ဆို့ထားပြီး နန်းဆောင်အတွင်းတွင် ကွေးနေသည်။ မကြည့်၊ မကြားဖြင့် အပြင်က ကိစ္စများကို လျစ်လျူရှုထားသည်။

မှူးမတ်များသည် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ခေါင်းဆောင်မရှိ ဖြစ်နေသည်။

ယဲ့ပညာရှိအကြီးအကဲနှင့် ချန်လက်ယာအမတ်ချုပ် ဦးဆောင်သော မှူးမတ်များနှင့် တော်ဝင် မိသားစုဝင်များ၊ မယ်တော်ကြီးကို နန်းဆောင်မှ ပြန်ခေါ်ပြီး အိမ်ရှေ့စံ ရွေးချယ်ရေးကိစ္စကို ဆွေးနွေးသင့် မသင့်အတွက် နန်းတော်တွင် အကြိမ်များစွာ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။

မူလက ကြည်လင် တည်ငြိမ်သော တိုင်းပြည်ရေး အခြေအနေသည် လအတန်ငယ်အတွင်း ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးပြီး အန္တရာယ်များ လာသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပေါ်လာသော သာယာဝပြောသည့် အခြေအနေသည်... အလွန် အန္တရာယ်များနေသည်။

မေဝမ့်ရှူး၏အကြည့်သည် ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ လက်ထဲတွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည့် ပုံစံအတိုင်း အကြာကြီး စဉ်းစားနေသည်။

ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခုကို ကြားသောအခါ သူမ ကိုင်ထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် သေးငယ်စွာ တုန်ခါနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

“ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ” သူမသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ “ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ။ ရှေးဘဝတုန်းက မဟုတ်ခဲ့ဘူး...”

“ရှေးဘဝ…” ယန်ရန်သည် သူမ၏ လက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူလိုက်သည်။ စကား အပိုင်းအစများကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။ “သခင်က ဘယ်ကိစ္စကို ပြောတာလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။

“ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ သတင်းက အရမ်း ရုတ်တရက် ဖြစ်နေလို့ နည်းနည်း အံ့ဩသွားတာ”

85 05

သူမသည် ဖုံးကွယ်သည့်အနေဖြင့် ခွက်ကိုယူ၍ လက်ဖက်ရည် သောက်လိုက်သည်။ ခွက်ကို ချလိုက်သောအခါ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်သည် အတွင်း၌ သေးငယ်စွာ တုန်ယင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မီးဖိုဖြင့် အပူပေးထားသော အခန်းထဲတွင် သူမသည် ရင်ဘတ် အောင့်လာသည်ကို ခံစားရသည်။ ထရပ်၍ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ သွားသည်။ ပြတင်းပေါက် နှစ်ချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်နှာသို့ ရိုက်ခတ်လာသော အေးခဲသောလေကို ရှိုက်သွင်းလိုက်သည်။

“ယန်ရန်” သူမ စကားစပြောသည်။ “အခြေအနေ မကောင်းဘူးလို့ ငါ ခံစားရတယ်”

“ရာဇပလ္လင်ပေါ်က လူ ပြောင်းတော့မယ်။ မြို့တော်က အခြေအနေ မကောင်းတာ သေချာတာပေါ့” ယန်ရန်သည် သူမအနီးသို့ လျှောက်လာသည်။ ပြတင်းပေါက်ကို တစ်ဝက် ပိတ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။ “သခင် ခန္ဓာကိုယ်က အခုမှ နာလန်ထူစပဲ ရှိသေးတယ်။ ဆောင်းအကုန် နွေအကူး အအေးဒဏ်နဲ့ ထပ်ပြီး မဖျားဖို့ သတိထားပါ”

“မဟုတ်ဘူး။ မြို့တော်က အခြေအနေ မကောင်းတာတင် မဟုတ်ဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အရှင်မင်းကြီး ရောဂါ ပြင်းထန်တယ်။ မယ်တော်ကြီးက အိမ်ရှေ့စံကို ဆွေးနွေးတယ်။ တိုင်းပြည်ရေး အခြေအနေက မယ်တော်ကြီးရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားရင် သူ တိတ်ဆိတ်စွာ နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ထပ် အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ တစ်နေရာ ထိခိုက်ရင် တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်ရှားမယ်...”

“ယန်ရန်”

သူမသည် ရေရွတ်သည်။ “ငါ မြို့တော်ကို ပြန်သွားကြည့်သင့်သလားလို့ မင်း ထင်လား”

ယန်ရန် အံ့ဩသွားသည်။

“ကျွန်မတို့ ပြန်လာတာ ဘယ်လောက် ကြာသေးလို့လဲ။ အရှင်မင်းကြီး ရောဂါ ပြင်းထန်တဲ့ သတင်းရောက်လာတာ လေးငါးရက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ သွားရင် အနည်းဆုံး တစ်လခွဲ လောက် ကြာလိမ့်မယ်။ အသွားအပြန်ဆိုရင် တစ်လခွဲကျော် ကြာသွားပြီ။ ပြန်ရောက်ရင် အမျိုးသား ဈာပနနဲ့ တိုက်ဆိုင်နေနိုင်တယ်။ မှူးမတ်တွေက နေ့တိုင်း ငိုကြွေးကြလိမ့်မယ်။ သခင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လို ခံနိုင်ရည် ရှိမှာလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရုတ်တရက် ဆွံ့အသွားသည်။

လင်စစ်ရှီ ရုတ်တရက် လာရောက် တွေ့ဆုံခြင်းမှ စ၍ မြို့တော်၏ ဆိုးရွားသော သတင်းကို ကြားရသည်အထိ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ပြန်ခဲ့ရသည်။ အချိန်အတော်ကြာ ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယန်ရန်၏ အမျိုးသား ဈာပန၊ ငိုကြွေးခြင်း စကားများကို ကြားမှ သူမ နောက်မှ သတိဝင်လာသည်။

အရှင်မင်းကြီး ရောဂါ ပြင်းထန်ပြီ ဟူသော စကားလေးလုံး၏ ရက်စက်သော အဓိပ္ပာယ်ကို သတိပြုမိသည်။

ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ပြည်သူများသည် အမြဲတမ်း တော်ဝင် အာဏာကို ရိုသေ ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရိုသေ လေးစားသော ဘွဲ့အမျိုးမျိုးကို ပေးအပ်ရန် တွန့်ဆုတ်မနေပေ။

အရှင်မင်းကြီး ရောက်ရှိရာ အရပ်တိုင်းတွင် ဦးညွှတ် ကိုးကွယ်ကြသည်။

သို့သော် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ပြည်သူများသည်လည်း အလွန်အေးစက်၍ ရက်စက်ကြသည်။ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်သူ ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့် ရိုသေ လေးစားသော ဘွဲ့အမျိုးမျိုးကို အခြားသူ တစ်ဦးအား အနည်းငယ်မျှ မလျော့ဘဲ ပေးအပ်ကာ ဦးညွှတ် ကိုးကွယ်ကြမည်။

အရှင်မင်းကြီး၊ သခင် ဟူသော မြင့်မြတ်သော ဘွဲ့အောက်တွင် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သွေးသား ခန္ဓာကိုယ်သည် မည်သူ့ကို ခေါ်သည်၊ မည်သည့်အရာကို နှစ်သက်သည်၊ မည်သည့် ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းများ ရှိခဲ့သည်ကို လူ ဘယ်နှစ်ယောက်က ဂရုစိုက်ကြပါသလဲ။

သို့သော် ယခု ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသူသည် သူမနှင့် ဆယ်နှစ်တာ အဖော်ပြုခဲ့သူ၊ သူမ၏ ရင်ဘတ်အထိသာ အရပ်ရှည်သေးသော ကလေးလေးကို မြင်ခဲ့ရပြီး၊ ဓားသွားများနှင့် အရိပ်များကြားမှ ခက်ခက်ခဲခဲ လျှောက်လှမ်းပြီး ယနေ့လို အရွယ်ရောက်လာသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ဆယ်နှစ်။

ဆယ်နှစ်အရွယ်ကနေ အရွယ်ရောက်သည်အထိ။

သူမသည် စိတ်အား ထက်သန်စွာ၊ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ့ကို ချော့မော့၊ တိုက်တွန်း၊ ဦးဆောင်၊ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ သူ ထိတ်လန့်နေချိန်တွင် နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။ သူ ရူးသွပ်နေချိန်တွင် တားဆီးပေးခဲ့သည်။ သူ စိတ်မြန်နေချိန်တွင် ချိန်ဆပေးခဲ့သည်။ သူ စိတ်ဓာတ် ကျနေချိန်တွင် အားပေးခဲ့သည်။

85 06

ငယ်ရွယ်သော ဧကရာဇ် အရွယ်ရောက်လာသည့် ဆယ်နှစ်သည် သူမအတွက်လည်း စွဲမြဲနေသော ဆယ်နှစ် ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူမ၏ဧကရာဇ်ကို စိတ်အား ထက်သန်စွာဖြင့် ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သားရဲအမူအကျင့်ကို သိုဝှက် သိမ်းဆည်းစေသည်။ ၎င်း၏ လက်သည်းများကို သိမ်းဆည်းစေသည်။

၎င်း၏ကြမ်းတမ်းသော သဘောကို ဖုံးကွယ်စေပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြုမူစေသည်။

သူမ၏ဧကရာဇ်သည် အရွယ်ရောက်ပြီးနောက် မူလ စရိုက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူမကို ခြိမ်းခြောက်သည့် နည်းလမ်းများ အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း...

ရိုးသားစွာ ဆက်ဆံပြီး ကောင်းသော ဧကရာဇ်နှင့် မှူးမတ်အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သည့် အချိန်ကာလလည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။

နန်းတော် နက်နက်ထဲမှ အထီးကျန်ပြီး စကားနည်းသော ကလေးလေးကို သူမ စိတ်အား ထက်သန်စွာ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က သူမကို ကာကွယ်ရန် ပြေးလာပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ငိုကြွေးဖူးသည်။

ဆောင်းတွင်းတွင် သူမနှင့်အတူ တူညီသော အပန်းဖြေ ကုတင်ပေါ်တွင် ပူးကပ်၍ ခွေးကလေးလို ညည်းတွားပြီး ချွဲနွဲ့ဖူးသည်။ နို့သောက်အရွယ် ကျားပေါက်လေးသည် သူ၏ နူးညံ့သော ဝမ်းဗိုက်ကို ဖော်ပြသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

စာဖတ်ရတာ စိတ်ပါလာသောအခါ တစ်ညလုံး မီးထွန်း၍ သူမနှင့် ဆွေးနွေးဖူးသည်။

မှောင်မှောင်မည်းမည်းနှင့် စောစော ထပြီး ချီကျန့်ဟန် သူ့ကို သင်ပေးခဲ့သော လက်ဝှေ့ ပုံစံများကို တစ်ကွက်ချင်းစီ သူမကို ပြသဖူးသည်။

အာဏာရ လူကြီးမင်းများကို ဖြုတ်ချပြီး ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်သည့်နှစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ဧကရာဇ်သည် ရွှေနန်းတော်တွင် မှူးမတ်များ၏ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်း သက်တော်ရှည်ပါစေ ဟူသော ဆုတောင်းကို ခံယူသည်။ အမူအရာ တည်ငြိမ်ပြီး တောင်ကဲ့သို့ ခိုင်မာသည်။

သို့သော် နန်းတော်မှ ဆင်းပြီးနောက် အလျင်အမြန် သူမကို ဆွဲခေါ်၍ ကျစ်ချန် နန်းတော်ဆောင်၏ အမြင့်ဆုံး မျှော်စင်ပေါ်သို့ တက်စေသည်။ ရှေ့မှ ကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ရဲရင့်စွာ ပြောခဲ့သည်။

မင်းနဲ့ ငါ၊ ဧကရာဇ်နှင့် မှူးမတ်၊ လက်တွဲပြီး ကမ္ဘာကို အုပ်ချုပ်မယ်။ လူထုကို ကောင်းချီးပေးမဲ့ ကြည်လင် သာယာဝပြောတဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုကို ဖန်တီးကြမယ်။

စကားသံသည် နားထဲတွင် ရှိနေဆဲ...

သူမ စိတ်အား ထက်သန်စွာ ကာကွယ်ခဲ့သော ထို ကလေးငယ်၊ ယခု မြို့တော်တွင် ရှိနေသော အရှင်မင်းကြီးသည် ရောဂါ ပြင်းထန်နေပြီ။

“ရှင်းယွမ်” မေဝမ့်ရှူး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုသည် သူမ၏ ရင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ မတ်တပ် ရပ်မနေနိုင်တော့ဘဲ ပခုံးသည် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ကို ထောက်လိုက်သည်။

“အို”

ယန်ရန်သည် ပြတင်းပေါက်ကို အကုန် ပိတ်လိုက်ပြီး မကျေမနပ် ပြောသည်။ “တောင်ပေါ်မှာ လေက ပြင်းပြီး အေးတယ်။ ပြတင်းပေါက် မဖွင့်ရဘူးလို့ သခင်ကို ပြောခဲ့တာပဲ အအေးမိသွားပြီလား”

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မေဝမ့်ရှူး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရပြီး ရုတ်တရက် အံ့ဩသွားကာ ကျန်စကားများကို မြိုချလိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေသည်။ မျက်တောင်ထူများ ရွှဲနစ်နေသည်။ မျက်လုံးကို တစ်ချက် ပိတ်လိုက်သည်။

တောက်ပပြီး ပူနွေးသော မျက်ရည်တစ်စက်သည် သူမ၏လက်ဖမိုးပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။