အခန်း ၈၉

89 01

အခန်း 89

ထိုညတွင် ရေချိုးပြီးနောက် ဘေးခန်းဆောင်ရှိ တာဝန်ကျ နန်းတွင်းသူလေးက အိပ်ရာကို ပြင်ဆင်ပြီး ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားသည်။ သူမသည် ဘေးခန်းဆောင်၌ ပြင်ဆင်ထားသည့် ဇီတျန့်ခုတင်၌ အိပ်စက်ခဲ့သည်။

နန်းတော် ပုံစံထုတ်လုပ်ထားသော ခုတင်သည် ဧကရာဇ်၏ အိပ်ဆောင်ရှိ ခုတင်နှင့် ပုံသဏ္ဌာန်အားဖြင့် အတူတူနီးပါး ဖြစ်သော်လည်း အရွယ်အစား အနည်းငယ် ပိုသေးသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်ကို ထွန်းထားဆဲဖြစ်ရာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေသော ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် သူမသည် အပေါ်စီးရှိ ပါးလွှာသော ပိုးထည်လိုက်ကာကို မျက်လုံးဖွင့်၍ ကြည့်နေမိသည်။

ယနေ့ ကျစ်ချန်နန်းဆောင်ထဲတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထင်ရှားစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ခွေးကြီးတစ်ကောင်... ကိုယ်ပေါ်သို့ ပွတ်သပ်၊ လိမ်ယှက်နေသကဲ့သို့။

ယခင်က ဧကရာဇ်မင်း ဆယ့်သုံး၊ ဆယ့်လေးနှစ်သား အရွယ်တွင် ရူးသွပ်သော ရောဂါ အကြိမ်အများဆုံး ဖောက်ပြန်စဉ်ကပင် ဤမျှ ပြင်းထန်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ရှင်ယီနင် မရှိတော့သည့်အတွက် သူမကိုယ်တိုင်သာ ကုသရန် နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေရတော့မည်။

စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေသောကြောင့် နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော၊ ကောင်းကင် အလင်းရောင် အနည်းငယ် စတင်ပေါ်ပေါက်ချိန်တွင် သူမသည် အစောကြီး ထကာ ဆူးဟွေးကျုံးကို ခေါ်၍ စကားပြောဆိုခဲ့သည်။

“ဒီတစ်ခါ မြို့တော်ကို အလျင်အမြန် ဝင်လာတာက နေရပ်မှာ မကောင်းတဲ့ ကောလာဟလအချို့ ကြားသိရလို့ပါ”

သူမသည် လင်စစ်ရှီ တစ်ကိုယ်တည်း မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားသည့် ကိစ္စကို ထုတ်ဖော်မပြောလို၍ စကားကို ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီတုန်းက ကြားရတဲ့ သတင်းက အရှင်မင်းကြီး အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရလောက်အောင် ဖျားနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ မနေ့က သွားရောက် ဖူးမြော်ကြည့်တော့ အရှင်မင်းကြီးက ရူးသွပ်သောရောဂါ ဖောက်ပြန်နေပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကျန်းမာနေပြီး အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတဲ့ လက္ခဏာမျိုး မတွေ့ရပါဘူး။ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတယ်ဆိုတဲ့ စကားက တမင်တကာ ထုတ်လွှင့်လိုက်တဲ့ ကောလာဟလလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရေကို မွှေနှောက်နေတာလား”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာဖြင့် အစအဆုံး ပြန်လည် ပြောပြခဲ့သည်။

89 02

“အရှင်မင်းကြီးက စိတ်ဝေဒနာ ခံစားနေရတာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်လောက်က အဆိုးဆုံး ဖြစ်ခဲ့တုန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျစ်ချန်နန်းဆောင်ထဲမှာ သော့ခတ်ထားပြီး သုံး၊ လေးရက် ဆက်တိုက် မစားမသောက်ခဲ့ပါဘူး။ တကယ့်ကို ရေတောင် မသောက်ဘဲ နေခဲ့တာမို့ သံမဏိကိုယ်ခန္ဓာမျိုးတောင် မခံနိုင်ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်က တကယ်ကို အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရတဲ့အထိ ဖြစ်ခဲ့လို့ နန်းတွင်းရော ပြည်သူတွေကြားမှာပါ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုတွေ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်”

“တော်ဝင်သမားတော်တွေ ကုသနည်းမျိုးစုံ သုံးပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက အမြဲတမ်း ငြင်းဆန်နေလို့ အခြေအနေက မကောင်းမဆိုး ဆက်ရှိနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ မေပညာရှိအမတ် မြို့တော်ကို လာနေပြီဆိုတဲ့ သတင်းကြားတော့ အရှင်မင်းကြီးက သတိလစ်နေရင်းကနေ ရုတ်တရက် ရုန်းကန်ပြီး နိုးထလာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ပုံမှန် အစာစားပြန်တယ်။ ဒီရက်တွေမှာတော့ ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာခဲ့ပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် အသက်ရှူသွင်းလိုက်မိပြီး လွန်ခဲ့သည့် လဝက်ခန့်က နန်းတော်အတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အခြေအနေများကို ပြန်ပြောင်းတွေးကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ဘေးမှနေ၍ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ထပ်ပေါင်းပြောသည်။ “အရှင်မင်းကြီး ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာပေမဲ့ စိတ်ဝေဒနာက ကုသရခက်ပါတယ်။ တစ်နေကုန် ကျစ်ချန်နန်းဆောင်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိတ်လှောင်ထားပြီး နန်းတော်ကိုလည်း မတက်၊ တိုင်းပြည်ရေးကိုလည်း မကိုင်တွယ်တော့ အစိုးရအဖွဲ့တစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးနေပါပြီ။ မေပညာရှိအမတ် ပြန်ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပါပဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခဏတာ ခေါင်းငုံ့စဉ်းစားပြီးနောက် ရောဂါအကြောင်းကို မေးမြန်းသည်။

“ဆူးကုန်းကုန်းက အနီးကပ် အမှုထမ်းသူဆိုတော့ ဒီတစ်ကြိမ် ရူးသွပ်တဲ့ရောဂါ ဖြစ်ပွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိပါသလား”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် သက်ပြင်းချကာ တစ်ခုချင်းစီ ရေတွက်ပြောပြသည်။

“ပထမဆုံးအချက်ကတော့ မေပညာရှိအမတ် နာမကျန်းလို့ မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာသွားတာပေါ့”

“အဲဒီတုန်းက နှစ်သစ်ကူးမတိုင်ခင် အချိန်မို့ နေရာတိုင်းမှာ ပျော်ရွှင်စရာ အပြင်အဆင်တွေ လုပ်ထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက သုံး၊ လေးရက်လုံး စကားမပြောခဲ့ပါဘူး။ စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး တစ်နေကုန် တိုင်းပြည်ရေးကိစ္စတွေ ပြီးတာနဲ့ အရှေ့ဘက် နွေးထွေးတဲ့ အဆောင်ဆောင်ရှိ ဥယျာဉ်ထဲမှာ ငူငူငိုင်ငိုင် ထိုင်နေတတ်တယ်”

ဆူးဟွေးကျုံး ပြောရင်း ဝမ်းနည်းလာသည်။

“ဥယျာဉ်ထဲမှာ အချိန်ကိုက် ရေစီးတဲ့ ဝါးပိုက်လုံးတစ်ခု ရှိတယ်။ နာရီဝက်ခြားတိုင်း 'တပ်' ဆိုပြီး တစ်ချက် ခုန်တယ်။ အဲဒီရက်တွေမှာ ဥယျာဉ်ထဲက 'တပ်၊ တပ်၊ တပ်' ဆိုတဲ့ အသံကိုပဲ ကြားရတယ်။ ဘေးက အရှင်မင်းကြီးကတော့ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေတာ။ မျက်တောင် တစ်ခါတလေ မှိတ်တာကလွဲရင် ရွှံ့ရုပ်တုနဲ့ တူနေတာပဲ။ အဲဒီမြင်ကွင်းက အခု ပြန်တွေးရင်တောင် ကြက်သီးထစရာပါ”

“မေပညာရှိအမတ်၊ အခုတော့ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ဓာတ်က သိပ်မကောင်းသေးပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ ပထမလကလောက် မဆိုးတော့ပါဘူး။ နေရပ်ပြန်ပြီး အနားယူတာ ရောဂါသက်သာ သွားလို့လား”

သူ သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ “ရောဂါ သက်သာလာတာဆိုရင် ဘာလို့ စောစော မပြန်လာဘဲ ရာထူးကို ပြန်မထမ်းတာလဲ!”

89 03

မေဝမ့်ရှူးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်လိုက်သည်။

အိမ်မှာတော့ ခေါင်းတောင် ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ...

ဒီလိုကိစ္စမျိုးကိုတော့ မြို့တော်မှာ မပြောတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။

“ပထမအကြောင်းရင်း ရှိရင် ဒုတိယအကြောင်းရင်း ရှိရမယ်။ အရှင်မင်းကြီး ရောဂါဖောက်ပြန်ရတဲ့ ဒုတိယအကြောင်းရင်းက ဘာလဲ” သူမက တိုက်တွန်းသည်။

“ဒုတိယအချက်ကတော့ ယဲ့ချန်းကော် အမတ်ကြီးနဲ့ ပတ်သက်ပါတယ်”

“အမတ်ကြီးယဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ” မေဝမ့်ရှူးအံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမသည် ယဲ့ချန်းကော် အဘိုးကြီး မမေ့နိုင်သောအရာကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး မရှိတဲ့အခါ၊ အမတ်ကြီးယဲ့... မိဖုရားမြှောက်ဖို့ ထပ်ပြီး လျှောက်ထားခဲ့ပြန်ပြီလား”

“ဟုတ်တယ်လေ” ဆူးဟွေးကျုံး သက်ပြင်းချသည်။ “ယွမ်ကျယ်ပွဲတော် ပြီးသွားတာနဲ့ ရုံးတော်တွေ ပြန်ဖွင့်တာနဲ့ အမတ်ကြီးယဲ့က စာတင်လိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခါ ပူးတွဲလျှောက်ထားတဲ့ စာပါ၊ အမတ်ပေါင်း တစ်ရာကျော် လက်မှတ် ရေးထိုးထားတာ၊ နာမည်တွေ အများကြီးပဲ။ အရှင်မင်းကြီးက အဲဒီနေ့မှာ စာကို ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘူး၊ အမူအရာက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ညသန်းခေါင် ရောက်တော့ ရုတ်တရက် ထလာပြီး အရက်တောင်းတယ်”

သူသည် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “ဟိုမှာ၊ အဲဒီနေရာမှာပဲ။ အေးခဲနေတဲ့ ညမှာ အရှင်မင်းကြီးက တစ်ယောက်တည်း ဥယျာဉ်ထဲမှာ ထိုင်ပြီး ကောင်းကင်ပေါ်က အေးစက်နေတဲ့ လကို ကြည့်ရင်း တစ်ညလုံး အရက်သောက်ခဲ့တယ်။ နောက်နေ့ မနက်မှာပဲ ကျန်းမာရေး မကောင်းတော့ဘူး၊ ဆယ်ရက်လောက် ချောင်းဆိုးခဲ့တယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပြန်လည်ပြောပြသည့် စကားလုံးတိုများမှပင် လူငယ်ဧကရာဇ်သည် အမတ်များ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံရပြီး စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ မလိုလားသော်လည်း ဖွင့်ဟပြောဆိုစရာ နေရာမရှိသည့် အတွင်းစိတ်၏ အထီးကျန်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံစားမိနိုင်သည်။

“မိဖုရားမြှောက်တဲ့ ကိစ္စကို သူ တကယ် မကြိုက်ဘူး။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ဆွဲဆန့်ခဲ့တာပဲ”

သူမသည် တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး နားလည်နိုင်ပါတယ်။ မယ်တော်ကြီးက သူ့ရဲ့မိခင် ဖြစ်နေပေမဲ့ ဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်နေတယ်။ သူက အမျိုးသမီးတွေကို စိတ်ထဲမှာ တွန်းကန်ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမတ်တွေက သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ဖိအားပေးတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး သူ့နေရာမှာ ဆိုရင်လည်း မလွယ်ဘူး”

ဆူးဟွေးကျုံး၏ ပါးစပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာသည်။

“အရှင်မင်းကြီးက ဘာကြောင့် အမျိုးသမီးတွေကို တွန်းကန်ရတာလဲ။ မေပညာရှိအမတ်က အရှင်မင်းကြီးက အမျိုးသမီးတွေကို တွန်းကန်ထားတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ”

89 04

မေဝမ့်ရှူးသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဒီလောက် ထင်ရှားတဲ့ ကိစ္စကို ဆူးကုန်းကုန်း မမြင်မိဘူးလား။ နေ့စဉ် မှတ်တမ်းများမှာ ဗလာကျင်းနေတာကို ဆူးကုန်းကုန်း သတိထားမိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်ခဲ့တာ” ဆူးဟွေးကျုံးသည် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ယွ၍ တစ်ခုခု ပြောချင်ဟန် ရှိသော်လည်း မပြောဖြစ်ခဲ့။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိစွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “နေ့စဉ် မှတ်တမ်းများက ဗလာကျင်းနေတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းရင်းက... ကျွန်တော်မျိုး ထင်တာတော့ မေပညာရှိအမတ် မှားယွင်းစွာ တွေးနေပါတယ်”

“...” မေဝမ့်ရှူးခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဆူးဟွေးကျုံး စကားထဲတွင် ဝှက်ထားသော အဓိပ္ပာယ် ရှိနေသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူမသည် ယခင်ကတည်းက စိုးရိမ်ပူပန်မှု အချို့ ရှိခဲ့သည်။

အခြား ဧကရာဇ်များနှင့် ၎င်းတို့၏ နီးစပ်သော အမှုထမ်းများ မည်သို့ ဆက်ဆံကြသည်ကို သူမ မသိချေ။ သို့သော် ဧကရာဇ်နှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးသည် အလွန်ရင်းနှီးလွန်းနေသည်ဟု သူမ အနည်းငယ် ခံစားမိသည်။

ဧကရာဇ်နှင့် အမှုထမ်းကြားတွင် သခင်နှင့် လက်အောက်ခံ ဆက်ဆံရေး ရှိသင့်သည်။ ဧကရာဇ်သည် ဖခင်၊ အမတ်သည် သား ဟူသော စကားပုံကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နတ်သား၏ အသက်သည် သူမထက် ငယ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမ၏ ဘေးနားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သောကြောင့် သူမအပေါ် အလွန်မှီခိုတွယ်တာနေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမကို သခင်က အမှုထမ်းကို ဆက်ဆံသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ဆရာတစ်ဝက်၊ သူငယ်ချင်းတစ်ဝက်သဖွယ် ဆက်ဆံသည်။

မဖြစ်နိုင်ပါ၊ သူမအပေါ် ခင်မင်ရင်းနှီးမှုမှာ ဆရာတစ်ဝက်၊ သူငယ်ချင်းတစ်ဝက်၏ အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်နေသည်။

အချစ်တော် အမှုထမ်းနှင့် ပိုတူသည်။

++++++