အခန်း ၉၀

90 01

အခန်း 90

သူမသည် သမိုင်းစာအုပ်များကို ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက မှတ်တမ်းများတွင် ဧကရာဇ်၏အချစ်တော် အမှုထမ်းများ အမြဲပါဝင်နေသည်။

အမျိုးသား ကိုယ်လုပ်တော်များ၊ အလှအပဖြင့် ဧကရာဇ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးသူများ။

ဧကရာဇ်သည် ယနေ့ထိ နန်းတွင်းသူများကို ခေါ်ယူခြင်း မပြုသေးသည်မှာ အမျိုးသမီးများကို စိတ်ထဲတွင် တွန်းကန်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပါက၊ အခြေအနေကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ရန် နည်းလမ်းများ ရှာဖွေနိုင်သေးသည်။

အကယ်၍ ဧကရာဇ်သည် အမျိုးသမီးများကို ကာကွယ်ရုံသာမကဘဲ လမ်းမှားသို့ ရောက်သွားကာ အမျိုးသမီးများကို စိတ်မဝင်စားတော့ပါက...

မနေ့က အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းသော အိပ်ဆောင်ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကမောက်ကမများကို သတိရလိုက်သောအခါ သူမ၏ စိတ်သည် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ဤအကြောင်းအရာကို ရှောင်ရှားကာ မူလအကြောင်းအရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ပြန်လာပြီဆိုတော့ မိဖုရားမြှောက်တဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်တော်မျိုး အမတ်မင်းယဲ့နဲ့ သွားပြောပါ့မယ်။ အခု အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရောဂါအခြေအနေက မတည်ငြိမ်သေးတဲ့အတွက် သူတို့ဘက်က လှုပ်ရှားမှုတွေကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဒါမှ အရှင်မင်းကြီးကို လှုံ့ဆော်တာ၊ ရောဂါပိုဆိုးတာတွေ မဖြစ်အောင် ရှောင်ရှားနိုင်မှာပါ”

“နောက်ဆုံး ကိစ္စကတော့ မနေ့က မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တုန်းက သမားတော်ရှင်...”

ဆူးဟွေးကျုံး၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး သွားသင့်ပါပြီ”

ထိုစကားလုံး အနည်းငယ်ကို အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်ပြီး နောက်ထပ်မေးခွန်းကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ပုံမှန် စကားပြောပုံစံ မဟုတ်ပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို အနည်းငယ် ခံစားမိပြီး ထပ်မံ မေးမြန်းချင်နေသည်။

သို့သော် ဆူးဟွေးကျုံးသည် ခေါင်းကို ပုခက်ကြိုးသဖွယ် ခါယမ်းကာ ထပ်မံ ပြောလိုခြင်းမရှိသည့် အမူအရာကို ပြသသည်။

“သမားတော်ရှင်က ရာထူးတံဆိပ်ကို တိုက်ရိုက် စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်သွားတာ၊ သူ နှစ်အနည်းငယ် လစာစုဆောင်းပြီးမှ ဝယ်ထားတဲ့ မြို့တော်က အိမ်ကိုတောင် မလိုချင်တော့ဘူး။ ပုံမှန်အားဖြင့် မေပညာရှိအမတ်နဲ့ အရင်းနှီးဆုံး ဖြစ်ပေမဲ့ ထွက်သွားတုန်းကလည်း မေပညာရှိအမတ်ကို နှုတ်မဆက်ခဲ့ဘူး။ သမားတော်ရှင် ဒီလို ထွက်သွားတဲ့ ပုံစံမျိုးဆိုတော့ ဘယ်ပြန်လာတော့မလဲ”

မေဝမ့်ရှူး စကားမဲ့သွားသည်။

90 02

“ပြောတာ မှန်ပါတယ်”

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လာသည်။ “ဒါပေမဲ့ အရင်က သမားတော်ရှင် ရှိတုန်းက ကုသမှု အရေးကြီးတဲ့ အချိန်တွေမှာ တိုင်ပင်စရာ လူတစ်ယောက်တော့ ရှိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက ဆေးပညာကို နားမလည်တော့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စိတ်ဝေဒနာကို ဘယ်လို ကုသရမလဲ”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ခြောက်သွေ့စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ “ဟို... အရင်ကလိုပဲ၊ များများ ပွေ့ဖက်ပေးပါ၊ များများ နှစ်သိမ့်ပေးပါ။ စကားကောင်းတွေ ပြောပြီး ချော့မော့ပါ၊ အရှင်မင်းကြီး ဘယ်သွားသွား၊ မေပညာရှိအမတ် လိုက်သွားပါ။ အချုပ်အားဖြင့်တော့ အချိန်တိုင်း ဘေးနားမှာ ရှိနေပေးပါ”

“ဒီလိုပဲ လုပ်ရတော့မယ်” မေဝမ့်ရှူး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘေးခန်းဆောင်ကို အနီးကပ် ဝတ်ပြုရန် အထူးခန့်ထားသော ရှောင်ကွေ့ယွမ်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ လက်ထဲတွင် ဗန်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လာပြီး ပူနွေးနေသော ဟင်းရည်ခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန်ကို တင်ထားသည်။

“အရှင်မင်းကြီး ဒီမနက် နိုးလာတော့ မနေ့ကထက် စိတ်ဓာတ် ပိုကောင်းနေတယ်” သူသည် ဝမ်းသာအားရ သတင်းကောင်း ပေးသည်။ “အထူးသဖြင့် မနက်စာကို သက်ရှည်ခေါက်ဆွဲ ယူလာဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တုတ်ရှည်ဖြင့် ခေါက်ဆွဲတစ်မျှင်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ “နန်းတော်ထဲက မယ်တော်ကြီး မွေးနေ့လဲ”

“မဟုတ်ပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီး ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်ပြီး တော်ဝင်မီးဖိုချောင်ကို ခေါက်ဆွဲ ပိဿာချိန် တစ်ရာလုံး ပြုတ်ခိုင်းတယ်။ ဒီနေ့ အတွင်းနန်းတော် တစ်ခုလုံး သက်ရှည်ခေါက်ဆွဲ စားရမှာပါ”

ခေါက်ဆွဲကို နွားအရိုးပြုတ်ရည်ဖြင့် ပြုတ်ထားသည်။ ခေါက်ဆွဲမျှင်များသည် သေးငယ်သော်လည်း ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။ နို့နှစ်ရောင် ဟင်းရည်အပေါ်တွင် နံနံပင်များ ပူပူနွေးနွေး ဖြူးထားသည်။ သောက်လိုက်လျှင် ခံတွင်းထဲ၌ ရနံ့များ ကျန်ရစ်သည်။

သူမ ခေါက်ဆွဲစားနေစဉ် ဘေးခန်းဆောင် အပြင်ဘက် ဥယျာဉ်ထဲသို့ နန်းတွင်းသူ ဆယ်ဦးခန့် ဝင်ရောက်လာပြီး ခဏအကြာတွင် အသစ်အဖူးပေါက်သော သစ်ကိုင်းများပေါ်၌ ပိုးထည်ပန်းများ၊ အနီရောင် ပိုးထည်များနှင့် နန်းတော်မီးပုံးများကို ချည်နှောင်ကာ နေရာတိုင်းတွင် ရွှင်လန်းတက်ကြွသော အသွင်အပြင်ကို ပြသနေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ဘာကောင်းတဲ့နေ့လဲ။ ပွဲတော်ကာလလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့”

ရှောင်ကွေ့ယွမ်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပြက္ခဒိန်ကို လှန်လှောကြည့်သည်။ “ပွဲတော်ကာလ မဟုတ်ပေမဲ့ ဒီမတ်လမှာ ကောင်းတဲ့နေ့တွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ကြားသိရတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက အထူးအမိန့်ပေးခဲ့တာ၊ ကောင်းတဲ့နေ့ဆိုရင် သက်ရှည်ခေါက်ဆွဲ စားပြီး ကံကောင်းခြင်းတွေကို ဆောင်ယူမယ်တဲ့”

သူသည် ပြက္ခဒိန်ပေါ်မှ မတ်လ (၁၀) ရက်ကို ညွှန်ပြပြီး ဖတ်သည်။

90 03

“လက်ထပ်ဖို့ သင့်တယ်၊ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ သင့်တယ်။ အတားအဆီး မရှိ၊ အရာရာ အောင်မြင် မင်္ဂလာရှိသောနေ့”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြက္ခဒိန်ကို ယူကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်ကွေ့ယွမ် ပြောသည့်အတိုင်းပင် ယနေ့သည် ရှားရှားပါးပါး အတားအဆီး မရှိ၊ အရာရာ အောင်မြင်မင်္ဂလာရှိသော နေ့ ဖြစ်နေသည်။ အရှေ့နှင့် အနောက်သို့ စိတ်လိုလက်ရ လှန်လှောကြည့်ရာ ဆက်တိုက် လေး၊ ငါးရက်လုံး ကောင်းသော မင်္ဂလာနေ့၊ အောင်မြင်သော မင်္ဂလာနေ့များ ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး စာမျက်နှာ အနည်းငယ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ မတ်လ (၁၅) ရက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် လင်ချွမ်တောင်ရှိ ဘေးမဲ့ကျောင်းတွင် ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် နာရေးကိစ္စအတွက် နေ့ရက်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့သည်လည်း 'အတားအဆီး မရှိ၊ အရာရာ အောင်မြင်မင်္ဂလာရှိသော နေ့' ဟု ထင်ရှားစွာ ရေးထားသည်။

“...”

မေဝမ့်ရှူးသည် အဆုံးသတ်ရှိ တံဆိပ်တုံးကို လှန်ကြည့်ရာ မြို့တော် ချင်ထျန်းကျင်း အရာရှိများက စုစည်းပြီး နန်းတော် နက္ခရေးရာဌာနက ရိုက်နှိပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တူညီသော နေ့ရက်အတွက် မတူညီသော ပြက္ခဒိန်များတွင် ကံကောင်းခြင်းနှင့် ကံဆိုးခြင်း ကွာခြားမှုမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကွာခြားရသနည်း။

သူမသည် အတွင်းထဲ၌ သံသယဝင်လာသည်။

နက္ခတ်ဗေဒင်နှင့် အတိတ်ဟောကိန်းများအတွက် ချင်ထျန်းကျင်းက ပိုမိုတိကျသည်မှာ သေချာသည်။ လင်ချွမ် နေရပ်မှ ပြက္ခဒိန်သည် မည်သည့် စာအုပ်တိုက်က မည်သူ့ကိုမှန်းမသိ ငှားရမ်းပြီး စုစည်းထားခြင်းများ ဖြစ်နေမည်လား။

ဤမျှ သေးငယ်သည့် ကိစ္စကတော့ ယနေ့ခရီးစဉ်ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်သင့်ပေ။

သူမသည် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြင်ပ နန်းတော်ဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဌာနဆိုင်ရာ အကြီးအကဲများ နန်းတော်သို့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ရောက်ရှိနေချိန်တွင် သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ အမတ်ကြီးယဲ့ကို သွားရောက် တွေ့ဆုံရန် ဖြစ်သည်။

***

“သမားတော်ရှင် အကြောင်း မေးမြန်းခဲ့ပါတယ်”

အမည်းရောင်နှင့် မှောင်မည်းသော ကျစ်ချန်နန်းဆောင်အတွင်း၌ ဆူးဟွေးကျုံးသည် မှောင်ထဲတွင် ခုတင်ခင်းများနှင့် အသုံးအဆောင်များကို လဲလှယ်နေစဉ် တစ်ချိန်လုံး တီးတိုး သတင်းပေးနေသည်။

90 04

“ကျွန်တော်မျိုး အများကြီး မပြောခဲ့ပါဘူး။ သမားတော်ရှင် ရုတ်တရက် ရာထူးစွန့်ပြီး မြို့တော်က ထွက်ခွာသွားတယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့ပါတယ်။ မေပညာရှိအမတ်က သက်ရှည်ခေါက်ဆွဲ စားပြီးတာနဲ့ နန်းတော်ပြင်ပမှာ အမတ်ကြီးယဲ့ကို သွားရှာပါတယ်။ ဒီအခြေအနေအရဆို သံသယ မဖြစ်လောက်ပါဘူး”

အနက်ရောင် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဧကရာဇ်မင်း၏ စားပွဲပေါ်တွင်လည်း ပူနွေးသော သက်ရှည်ခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန် ရှိနေသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေပြီး တုတ်များဖြင့် ခေါက်ဆွဲမျှင် ရှည်လျားများကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

“သူမ စိတ်ပူနေတာပေါ့” သူက ဖျော့တော့စွာ ပြောသည်။

“ခုနစ်နှစ်ကြာ ပူးပေါင်းကြံစည်သူ၊ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း။ ကျန်းနန်လမ်းကို ခရီးသွားတုန်းက ဘုရားကျောင်းဟောင်းကို အမှတ်မထင် ဝင်လည်ရင်း ရှင်ယီနင်အတွက် ဘေးကင်းရေး အဆောင်တစ်ခု ယူလာပေးဖို့တောင် မမေ့ခဲ့ဘူး။ ခံစားချက်တွေက တကယ်ကို နက်ရှိုင်းပါတယ်နော်” လော့ရှင်းယွမ်သည် မွှေးကြိုင်နေသော ခေါက်ဆွဲကို တစ်ကိုက် စားလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးစားသည်။

“သူမ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ နန်းတော်ထဲမှာ ဆယ်နှစ်ကြာ အတူရှိခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်ကို စိတ်ထဲမှာ ထားနေသေးတာပဲ။ ရှင်ယီနင်ကို သီးသန့် ဖမ်းဆီးထားတဲ့ ကိစ္စကို သူမကို သိစရာ မလိုဘူး”

“ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်တော်ကို လိုက်နာပါ့မယ်”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် အစားထိုးလဲလှယ်ရမည့် အိပ်ရာခင်းများနှင့် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် အပြင်ထွက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွားပြီး ဧကရာဇ်မင်းအား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“မေပညာရှိအမတ် ခုနက အမတ်ကြီးယဲ့ကို မိဖုရားမြှောက်တဲ့ ကိစ္စ သွားပြောမယ်လို့ ပြောပါတယ်...”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ကို မြှောက်ကာ သူ့စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။

“သူမက မင်းကို ယုံကြည်လို့ လုပ်ချင်တဲ့ ကိစ္စကို ကြိုပြောပြခဲ့တာဆိုတော့ မင်း နားထောင်ထားလိုက်။ ကျန်းကို တမင်တကာ ပြောပြစရာ မလိုဘူး၊ မင်းရဲ့ တာဝန်ကိုပဲ ကောင်းကောင်း ထမ်းဆောင်ပါ”

“ကျန်းဘက်က ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမယ်ဆိုတာ ကျန်း သိပါတယ်”

******