အခန်း ၉၁

91 01

အခန်း 91 အလင်းဆီသို့

ယခုရက်ပိုင်းတွင် ဧကရာဇ်မင်းသည် ဆက်တိုက် ဖျားနာနေကြောင်း ကြေညာထားရာ နန်းတော်တက်ချိန် ရောက်သည်နှင့် အရာရှိများသည် ပြင်ပနန်းတော်ရှိ ဌာနကြီးခြောက်ခု ရုံးတော်များ၌ ကိုယ့်တာဝန်များကို သွားရောက် ထမ်းဆောင်နေကြသည်။

ဓလေ့ထုံးတမ်း ဖြစ်သော ယဲ့ချန်းကော်သည် ယခုအခါ ဌာနကြီးခြောက်ခု၏ ရုံးခန်းတွင် ရှိနေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ရင်းနှီးသော ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ထမ်းများနှင့် နှုတ်ဆက်စကားပြောပြီးနောက် အားလုံးသည် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ကွဲကွာသွားကြရာ အခန်းထဲတွင် ယဲ့ချန်းကော်နှင့် တပည့်ဖြစ်သူ နှစ်ဦးသာ စကားပြောရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နှစ်ဦးသား ထိုင်ချပြီးနောက် မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ဖက်ရည်ပူကို ကိုင်ကာ နီးစပ်သည့်ကာလအတွင်း မိဖုရားရွေးချယ်ရေး ကိစ္စကို ထပ်မံလျှောက်ထားခြင်း မပြုရန် တိုက်တွန်းသည်။

ယဲ့ချန်းကော်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ပြီးနောက် အသံမာဖြင့် ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကပဲ ချန်အမတ်မင်း တစ်ယောက်တည်း အိမ်ကို လျှို့ဝှက်လာရောက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်းသိလား”

“ရွှယ်ချင့်၊ ငါနဲ့ချန်ကျင်းယိက နှစ်ပေါင်းများစွာ သူငယ်ချင်းတွေဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်”

ယဲ့ချန်းကော် ခါးသီးစွာ ရယ်မောပြီး ခေါင်းခါသည်။ “အဲဒီညက သူ လျှို့ဝှက်လာရောက်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့တယ်။ ဆရာက သဘောမတူဘဲ ညသန်းခေါင်အထိ ငြင်းခုံခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတော့... သူငယ်ချင်းအဖြစ် ကွဲပြားခဲ့ကြရတယ်”

မေဝမ့်ရှူးအံ့အားသင့်သွားပြီး “ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ!”

“ချန်အမတ်က အဲဒီညက လာပြောတာက အရှင်မင်းကြီးမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရူးသွပ်သော ရောဂါဟောင်း ရှိခဲ့ဖူးပြီး၊ ငယ်စဉ်က ထိုက်ဟို့(မယ်တော်ကြီး)ကိုတောင် ကိုက်ခဲ့ဖူးတယ်တဲ့။ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီလို့ ထင်ထားတာ၊ မမျှော်လင့်ဘဲ အခု လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ပြန်ဖောက်လာတယ်”

“သူပြောတာက ဧကရာဇ်မင်းဟာ ကြင်နာတတ်တယ်၊ ရက်စက်တတ်တယ်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့တတ်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အနည်းငယ် ကြောက်တတ်တာမျိုး ဖြစ်ရင်တောင် ပြဿနာမရှိဘူးတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ရူးသွပ်ခြင်း၊ အရူးအမူး ဖောက်ပြန်ခြင်းတော့ လုံးဝ မဖြစ်ရဘူးတဲ့”

91 02

“ဒါကြောင့် သူ လာရောက်ဆွေးနွေးပြီး နန်းတော်အပြင်ဘက်က တော်ဝင် မြေးတော်လေးကို မြို့တော်ကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ဆရာကောင်းသမားကောင်းတွေနဲ့ သေချာသင်ကြားပေးဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီး တကယ်ပဲ အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရပြီဆိုရင် အိမ်ရှေ့စံရာထူးကို ဆက်ခံမဲ့သူ ရှိနေစေဖို့ပါ”

“ရွှယ်ချင့်၊ ဆရာက မင်းအရင်က ပြောဖူးတဲ့ ထိုက်ဟို့မယ်တော်ကြီးက ဧကရာဇ်မင်းကို ဖယ်ရှားဖို့ ကြံစည်နေတဲ့ ကိစ္စကို စိတ်ထဲမှာ ထားတယ်။ နန်းတော်အပြင်ဘက်က ဖယ်ရှားခံရတဲ့ အိမ်ရှေ့စံနဲ့ ပတ်သက်နေမှာ စိုးရိမ်တာကြောင့် ဆန့်ကျင်ခဲ့တယ်”

“ချန်အမတ်က ဒီကိစ္စဟာ ကောလာဟလသက်သက်ပဲ၊ သက်သေအထောက်အထား မရှိသေးဘူး၊ အတည်ပြုနိုင်ခြင်း မရှိသေးဘူး၊ တကယ် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာက မင်းရေးခဲ့တဲ့စာထဲမှာ ဟယ်ကော်ကျိုးတောင် ပါဝင်နေတာကို သတိရတယ်။ ထိုက်ဟို့ မယ်တော်ကြီးက ဧကရာဇ်မင်းကို ဖယ်ရှားဖို့ ကြံစည်တဲ့ ကိစ္စဟာ သေချာပေါက် အမှန်ဖြစ်ပြီး လိမ်ညာမှု မဖြစ်နိုင်ဘူး”

“ဒါကြောင့် တော်ဝင်မြေးတော်လေးကို မြို့တော်ကို ခေါ်ယူပြီး သင်ကြားပေးတဲ့ ကိစ္စကို ဆရာက လုံးဝ သဘောမတူနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီညမှာပဲ... ချန်အမတ်နဲ့ ဆရာက သူငယ်ချင်းအဖြစ် ကွဲပြားခဲ့ကြရတယ်”

မေဝမ့်ရှူးနားထောင်ရင်း အသက်ရှူသံများ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်လာသလို ခံစားရပြီး စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။

ယခင်ဘဝက ရှုပ်ထွေးပွေလီမှုများ၊ အမတ်နှစ်ဖက် ကွဲပြီး အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ အိမ်ရှေ့စံနေရာအတွက် အပြီးသတ် မဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်း၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော ကြီးမားသော ဓလေ့ထုံးတမ်း ဆွေးနွေးပွဲ၊ နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးကို လွှမ်းခြုံခဲ့သော ပြည်တွင်းပဋိပက္ခများ၊ ချင်းဖျင် ပေါက်ဖွားရာ လေပြင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများ... ဤဘဝတွင် ထပ်မံ မဖြစ်နိုင်တော့ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အစပျိုးလာပြန်ပြီ။

မေဝမ့်ရှူး၏မျက်လုံးများ စိုစွတ်လာပြီး လေးနက်စွာ ထရပ်ကာ ဦးညွှတ်အရိုအသေ ပေးသည်။ “တိုင်းပြည်မှာ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ပေါ်လာပေမဲ့ ဆရာက အင်အားကြီးမားစွာ တားဆီးပေးခဲ့လို့ ကံကောင်းပါတယ်”

ယဲ့ချန်းကော်သည် လက်များ ယမ်းပြသည်။ “မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလိုအထိတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး” သူ သက်ပြင်းချသည်။ “နန်းတော်မှာ ရှုပ်ထွေးနေတုန်းပါပဲ၊ မင်း ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတာ အချိန်ကိုက်ပါပဲ”

သူသည် နေရောင်ခြည်ကို အသုံးပြု၍ မေဝမ့်ရှူး၏ အသားအရောင်ကို သေချာ ကြည့်ရှုပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ “မင်း အသားအရောင် ကောင်းနေတာကို ကြည့်ရတာ၊ နေရပ်က တကယ်ပဲ လူကို အားဖြည့်ပေးတာပဲ။ ရောဂါက လုံးဝ သက်သာသွားပြီလား။ ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတော့ အကြာကြီး နေနိုင်ပြီလား”

မေဝမ့်ရှူး ဆိုသည်။ “ဒီကိစ္စကတော့၊ ဆေးနဲ့ ယာယီ ဖိထားရသေးတာ... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရောဂါအခြေအနေ ကောင်းမွန်လာရင် နေရပ်ပြန်ပြီး ကျန်းမာရေး ဆက်လက် စောင့်ရှောက်ရဦးမှာပါ”

ယဲ့ချန်းကော် သည် သူမကို အပေါ်အောက် အသေးစိတ် ကြည့်ရှုရင်း အနည်းငယ် မေးခွန်းထုတ်ချင်သော အမူအရာ ပြသသော်လည်း ထပ်မံ မမေးတော့ဘဲ စကားပြောင်းမေးသည်။ “အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရောဂါအခြေအနေ ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်လိုလဲ”

91 03

“ကိုယ်ခန္ဓာ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ရူးသွပ်သော လက္ခဏာတွေ ရှိနေသေးတယ်။ ဖောက်ပြန်ချိန်မှာ ကြိုတင်ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး၊ အနားယူဖို့ လိုအပ်ပြီး အနီးကပ် အဖော်ပြုဖို့လည်း လိုပါတယ်”

ယဲ့ချန်းကော်သည် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်သည်။

ပြောဖို့ ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ခု ရှိသော်လည်း လက်ရှိ အခြေအနေက အရေးပေါ်နေသောကြောင့် ဧကရာဇ်၏ အနီးကပ် အမှုထမ်းဖြစ်သော မေဝမ့်ရှူးအား တိုက်ရိုက်ပြောခဲ့သည်။

“အရှင်မင်းကြီးက အခု အရွယ်ရောက်ပြီ၊ သွေးသားက ထကြွနေတယ်။ ကိုယ်ခန္ဓာ ကျန်းမာရေး ကောင်းနေပြီဆိုတော့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး အနားမှာ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်”

မေဝမ့်ရှူးအနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “အခု နန်းတော်မှာ ရှုပ်ထွေးနေတုန်းပဲ၊ မိဖုရားကိစ္စကို နောက်မှ ခဏ ဆိုင်းငံ့ထားလို့ ရပါတယ်”

“မဖြစ်ဘူး၊ ဒီကိစ္စကို ဆိုင်းငံ့ထားလို့ မရဘူး!” ယဲ့ချန်းကော် က အလေးအနက် ပြောသည်။ “နောက်နန်းတော်ကိစ္စဟာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး၊ နန်းတော်နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။ မိဖုရား ရွေးချယ်ရေးကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ရင်တောင် အမှုထမ်းမဲ့ မိဖုရားအချို့ကို အရင်ရွေးချယ်ထားလို့ ရပါတယ်”

သူသည် သူ၏ စဉ်းစားချက်များကို ပြောပြသည်။ “တော်ဝင်မျိုးနွယ်က ပထမဆုံး မွေးတဲ့ အငယ်အနှောင်းသားကို ရှောင်ရှားပေမဲ့ ပုံမှန်အားဖြင့် မိဖုရားက မွေးဖွားမဲ့ တရားဝင် သားတော်ကို စောင့်သင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေက မတူဘူး။ နန်းတော်မှာ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အရှင်မင်းကြီး ဖျားနာပြီး အမွေဆက်ခံသူ မရှိလို့ပဲ။ အရှင်မင်းကြီးက သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက် မွေးဖွားနိုင်ရင်၊ မဟုတ်ဘူး၊ မိဖုရားအချို့ကို ခေါ်ယူပြီး ကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့ သတင်းကောင်းကိုတောင် ထုတ်ပြန်နိုင်ရင်တောင် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ရဲ့တရားဝင် မျိုးဆက် ဖြစ်တဲ့အတွက် နန်းတော်အပြင်ဘက်က စောင့်ကြည့်နေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တားဆီးဖို့ လုံလောက်တယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပြောရမယ်ဆိုရင် ယဲ့ချန်းကော်က အနာဂတ်ကို အလွန်အမင်း ကြိုတွေးပြီး တော်ဝင်မျိုးနွယ်အတွက် အရာရာကို စဉ်းစားပေးနေသည်။

တစ်ခုတည်းသော မစဉ်းစားခဲ့သည်မှာ ယွမ်ဟယ်ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင်၏ ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။

“အချိန်တိုအတွင်းမှာတော့ စိတ်ဝေဒနာကို လှုံ့ဆော်မှာ စိုးလို့ လျှောက်ထားလို့ မဖြစ်သေးပါဘူး” သူမက အခိုင်အမာ ပြောသည်။

ယဲ့ချန်းကော်သည် သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ပြီး လေးလံစွာ သက်ပြင်းချသည်။ “ဆရာလည်း အဲဒီလျှောက်ထားစာက အရှင်မင်းကြီးကို ဒီလောက် လှုံ့ဆော်မယ်လို့ မသိခဲ့ဘူး... အင်း၊ နောင်တရလို့ မဆုံးတော့ဘူး။ ဒါဆို အရင်တော့ မလျှောက်ထားဘဲ ရွေးချယ်မဲ့သူတွေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားမယ်”

မေဝမ့်ရှူးက မသင့်တော်သေးဘူးဟု ထင်သည်။ “အရင်ဆုံး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရူးသွပ်တဲ့ လက္ခဏာတွေ ငြိမ်သက်သွားအောင် စောင့်ပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆန္ဒကို မေးမြန်းကြည့်ဦးမှ ဖြစ်မယ်။ ရုတ်တရက် လူကို အနီးကပ် ပို့လိုက်ရင် အသက်အန္တရာယ် ဖြစ်နိုင်တယ်”

91 04

ယဲ့ချန်းကော်ကတော့ အားလုံးကို ကြိုတင် စဉ်းစားထားပြီး ဖြစ်ပုံရကာ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး အနီးအနားမှာ အယုံကြည်ဆုံးက မင်းပဲ၊ မင်းကို အနားမှာ ခစားဖို့ ခန့်အပ်တာက တခြား အမှုထမ်းတွေအားလုံး စုပေါင်းတာထက်တောင် ကြာသေးတယ်။ ဒါဟာ မင်းရဲ့အေးဆေးပြီး နူးညံ့တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို သဘောကျလို့ ဖြစ်တာ သိသာပါတယ်။ ဆရာက မင်းရဲ့စိတ်နေစိတ်ထားအတိုင်း အရာရှိသမီးတွေကို ရွေးချယ်မယ်ဆိုရင် လုံးဝ မှားမှာ မဟုတ်ဘူး”

မေဝမ့်ရှူး “...” စကားလုံးမရှိတော့ဘဲ လက်ဖက်ရည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ သောက်လိုက်သည်။

ယဲ့ချန်းကော်က သူမကို တောင်းဆိုသည်။ “ခဏလေးနေဦး၊ ရုံးဆင်းရင် ဆရာ့အိမ်မှာ ညစာ လာစားပါ။ မင်းရဲ့ဆရာကတော်က မင်းကို သတိရနေတယ်” မေဝမ့်ရှူးသည် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်သည်။ “မဖြစ်ပါဘူး၊ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရောဂါက ပြန်ဖောက်လာနိုင်တယ်၊ အချိန်တိုင်း လူလိုအပ်ပါတယ်”

သူမသည် ယနေ့တွင် လည်ပင်းကော်လံ မြင့်မားသော အဝတ်အစားကို အထူးဝတ်ဆင်ခဲ့ပြီး အပြင်မထွက်မီ မှန်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်ခဲ့သည်။ အခြားသူများ သတိမထားမိလျှင် လည်ပင်းပေါ်မှ ကိုက်ရာများကို လုံးဝ မြင်ရမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသော်လည်း အလိုလိုနေရင်း လည်ပင်းကော်လံကို အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ကာ မေးစေ့အောက်ထိ လုံးဝ ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။

အချိန်နောက်ကျနေပြီဖြစ်၍ ဆရာနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအား နှုတ်ဆက်ကာ ကျစ်ချန်နန်းဆောင်ဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

++++++