အခန်း ၉၃

93 01

အခန်း 93

သွယ်လျသော လက်ကောက်ဝတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်သည် လူငယ်တစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူရှိန်ဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်းကာ သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

“မင်း မရှိတဲ့ နှစ်လအတွင်းမှာ ကျန်း မြို့တော်မှာ မတည်မငြိမ် နေခဲ့ရတယ်”

သူမ၏ နားနားတွင် အသက်ရှူသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “နန်းတော်မှာ မင်းရဲ့အကာအကွယ် မရှိတော့၊ မျက်နှာပြောင်တိုက်တဲ့ အမတ်အစုတ်ပလုတ် အဘိုးကြီးတွေက တစ်ဆင့်ချင်းစီ ကျန်းကို နံရံထောင့်ဆီ တွန်းပို့ခဲ့ကြတယ်”

သူ၏အသက်ရှူသံသည် ပူပြင်းလာပြီး သတိမထားမိဘဲ ပွေ့ဖက်မှု တင်းကျပ်လာသည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲသို့ မျက်နှာ မြှုပ်ထားရလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ရုန်းကန်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် လူကို မလွှတ်ဘဲ မေးစေ့ဖြင့် သူမ၏ နက်မှောင်သော ဆံပင်များကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်ပြီး အသံသည် အလွန်ရင်းနှီးစွာ ပြောသည်။ “တစ်ခါတလေ သူတို့ကို ဝူမန်တံခါးအောက်ဆီ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တုတ်နဲ့ ရိုက်သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်တယ်။ နန်းတော်မှာ ဘယ်သူကများ အသက်ကြီးတာကို အကြောင်းပြပြီး စကားများ၊ ပြဿနာရှာရဲဦးမလဲလို့ ကြည့်ချင်တယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပခုံးတုန်သွားပြီး အလိုအလျောက် တားမြစ်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ မလုပ်ပါနဲ့”

လော့ရှင်းယွမ်သည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်း ဒီလိုပြောမယ်ဆိုတာ ကျန်း သိပြီးသား” သူ၏ ပူနွေးသော အသက်ရှူသံသည် နားရွက်ဘေးတွင် စိုစွတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြွေဖြူရောင် နားရွက်ဖျားကို ပန်းရောင် ဖျော့ဖျော့ သမ်းစေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့ကို ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး၊ လက်တစ်ချောင်းတောင် မထိခဲ့ဘူး။ ဒီမှာလေ၊ ရွှယ်ချင့် ပြန်လာပြီး ကျန်းအတွက် ဆက်ပြီး ကာကွယ်ပေးမဲ့အထိ စောင့်နေတာ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ကျယ်ပြန့်သော ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ နေပြီး ခဏတာ စဉ်းစားသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး မြို့တော်မှာ ရှိနေစဉ် အရှင်မင်းကြီးအတွက် သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ပြောပြပေးပါ၊ သူတို့ ဖိအားပေးနေတဲ့ ကိစ္စက ဘာလဲ”

“ကျေးလက်က ဝက်တွေ ကြီးလာရင် ဝက်ခြံထဲ ခေါ်ပြီး သားဖောက်ပေးရသလိုပဲ။ ငါ အရွယ်ရောက်လာပြီဆိုတော့ မိဖုရား လက်ထပ်ပြီး သားသမီး မွေးရမယ်တဲ့”

ချွန်ထက်သော အစွယ်သည် ရုတ်တရက် အောက်သို့ ရောက်လာပြီး နူးညံ့သော နားရွက်ဖျားကို ပါးစပ်ဖြင့် ငုံထားကာ ဆိုးယုတ်စွာ သွားကြားတွင် ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက်သည်။ “ကျန်းကတော့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချင်ဘူး”

“အား...” မေဝမ့်ရှူးသည် ရုတ်တရက် နားရွက်ကို အကိုက်ခံရ၍ တုန်လှုပ်သွားပြီး အနည်းငယ် ရုန်းကန်လိုက်သည်။

သို့သော် ကိုက်ဆွဲနေသော သွားစွယ်သည် သူမ စိတ်မဆိုးမီ အချိန်မီ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

93 02

လုံးဝ အရွယ်ရောက်ပြီးသော ဧကရာဇ်မင်းသည် ဆယ်ကျော်သက် ကောင်လေးတစ်ဦး၏ ပုံစံအတိုင်း ကိုယ်ခန္ဓာကို ကွေးညွှတ်ကာ မေဝမ့်ရှူး၏ ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းကို မှီထားပြီး လက်များကို သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ တင်ကာ အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသား၏ကိုယ်ခန္ဓာကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“ရွှယ်ချင့်၊ သူတို့ အကုန်လုံး ကျန်းကို နှောင့်ယှက်နေတယ်”

“သူတို့ကို သတ်ပစ်ချင်လိုက်တာ”

“ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို သတ်လိုက်ရင် ရွှယ်ချင့် စိတ်ဆိုးလိမ့်မယ်”

“ကျန်း ဘာလုပ်ရမလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် စကားလုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း မမှန်မကန် ဖြစ်လာသည်ကို တွေ့မြင်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အရှင်မင်းကြီး”

ရင်ခွင်ထဲမှ ဧကရာဇ်သည် သူမကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ တီးတိုးရေရွတ်နေသည်။ အစပိုင်းတွင် အတော်လေး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားရသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်သော စကားအချို့ စတင်ပြောဆိုလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် ပို၍ပို၍ ကျုံ့လာကာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဆံပင်ပုံစံအတိုင်း ကျုံ့သွားသည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ နှလုံးသားသည် တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားသည်။

အစပိုင်းတွင် ထင်ရှားသော ရန်လိုသည့် ရူးသွပ်သော ရောဂါဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဆံပင်လုံးပုံစံကဲ့သို့ ကျုံ့သွားသော ပုံစံသည် ငယ်စဉ်က ကြောက်လန့်ခြင်း ရောဂါ ဖောက်ပြန်ခြင်းနှင့် ပိုတူသည်။

သူမသည် တင်းမာနေသော ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောသည်။

“ရှင်းယွမ်၊ ရှင်းယွမ်၊ မကြောက်ပါနဲ့”

“အင်း” ရင်ခွင်ထဲမှ ဧကရာဇ်သည် မျက်နှာကို လက်မောင်းများထဲ မြှုပ်ထားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ငါ မကြောက်ပါဘူး။ သူတို့ ငါ့ကို မထိခိုက်နိုင်ပါဘူး”

သူ ဤသို့ ပြောလေလေ၊ မေဝမ့်ရှူး၏ နှလုံးသားသည် ပို၍ တင်းကျပ်လာလေ ဖြစ်သည်။ မှိန်ဖျော့သော ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် သူမ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကာ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများကို ပြန်လည် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

“ရှင်းယွမ်၊ ဒီနေရာက အရမ်း လုံခြုံတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက အတွင်းဆောင်မှာ အရှင်မင်းကြီးနဲ့အတူ ရှိနေတယ်၊ ဆူးကုန်းကုန်းက နန်းဆောင်အပြင်မှာ အရှင်မင်းကြီးနဲ့အတူ ရှိနေတယ်။ လင်စစ်ရှီက ရုံးခန်းမှာ တိုင်းပြည်ရေးကိစ္စတွေ လုပ်ပေးနေတယ်၊ နောက်ပြီး ချီကျန့်ဟန်လည်း သစ္စာရှိတဲ့ အစောင့်အများကြီးနဲ့ ဓားကိုင်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ပေးနေတယ်”

93 03

အတော်ကြာအောင် ချော့မော့ပြီးနောက် ရင်ခွင်ထဲမှ စကားတစ်ခွန်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ကျန်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတယ်။ ပူနေတဲ့ ကိတ်မုန့်လေးတွေ စားချင်တယ်”

မေဝမ့်ရှူးသက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ချော့သည်။ “လက်ကို ခဏ လွှတ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး အပြင်ထွက်ပြီး အစားအစာ သွားမှာလိုက်မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်က လွှတ်မပေးပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် မတတ်သာတော့ဘဲ ကြီးမားသော ခွေးကြီးတစ်ကောင်ကို ဆွဲခေါ်သကဲ့သို့ လုံးဝ မလွှတ်တမ်း ဖက်တွယ်ထားသော ဧကရာဇ်မင်းကို နန်းဆောင်တံခါးအထိ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲခေါ်လာသည်။ တံခါးကို အနည်းငယ် ဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော ဆူးဟွေးကျုံးကို ကိတ်မုန့်များ မှာယူလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အရသာအမျိုးမျိုးရှိသော သေးငယ်သည့် ကိတ်မုန့်ဆယ့်ခြောက်မျိုးသည် ပူနွေးနေလျက် ရတနာရှစ်ပါးတိုက်ပုံး နှစ်ထပ်ထဲတွင် ထည့်၍ ဆူးဟွေးကျုံး ကိုယ်တိုင် သယ်လာပြီး စားပွဲပေါ်သို့ တစ်မျိုးချင်းစီ ချထားသည်။

ထို့နောက် စားပွဲရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဧကရာဇ်မင်းအတွက် ဟင်းခွက်ပြင်ဆင်ပေးရန် ပြင်ဆင်သည်။

သို့သော် လော့ရှင်းယွမ်က မစားဘဲ မေဝမ့်ရှူးကိုသာ တွယ်ကပ်နေပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ပြည့်နေသော ကိတ်မုန့်ပူပူလေးများကို လုံးဝ မျက်စိဖြင့်ပင် မကြည့်ပေ။

ခဏတာ ဆိုင်းငံ့နေပြီးနောက် ဆူးဟွေးကျုံး သက်ပြင်းချကာ တူများကို ချလိုက်သည်။

“မေပညာရှိအမတ်ပဲ ဆက်ပြီး လုပ်ဆောင်ပေးရဦးမယ်” ဆူးဟွေးကျုံးက အရိုအသေပေးကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

မေဝမ့်ရှူးလည်း ခေါင်းကိုက်နေသဖြင့် တူကို ကိုင်ကာ ချော့သည်။ “ရှင်းယွမ် ဘာစားချင်လဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ ကြည့်လိုက်ဦး၊ ကျွန်တော်မျိုး ခပ်ပေးပါ့မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် စားပွဲပေါ်သို့ ကြည့်ပြီး ပြောလာသည်။ “ရွှေစံပယ် ဇီးသီးအစာသွပ် ကိတ်မုန့်”

နန်းတော်မှ ရွှေစံပယ် ဇီးသီးအစာသွပ် ကိတ်မုန့်သည် ချိုမြိန်ပြီး နူးညံ့ကာ သူငယ်စဉ်ကတည်းက ကြိုက်နှစ်သက်သော အစားအစာ ဖြစ်သည်။

93 04

မေဝမ့်ရှူး၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး တူဖြင့် လေးထောင့်ပုံသဏ္ဌာန် ဇီးသီးအစာသွပ် ကိတ်မုန့်တစ်တုံးကို ညှပ်ကာ လော့ရှင်းယွမ် ရှေ့မှ ကြွေပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူမအား မှီကပ်နေသော ဧကရာဇ်မင်းသည် ဆူးဟွေးကျုံးရှေ့တွင် ကောင်းကောင်း ထိုင်နေခဲ့ရာမှ မထင်မှတ်ဘဲ ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ကုန်းလာပြီး တူဖျားမှ ကိတ်မုန့်ကို တိုက်ရိုက် စားလိုက်သည်။

ကိတ်မုန့်ကို ကိုက်ဝါးရင်း ပါးစပ်ထဲတွင် ချိုမြိန်သော အရသာ အပြည့်ဖြင့် ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ရွှယ်ချင့်” လော့ရှင်းယွမ်သည် ကိတ်မုန့်ချိုချိုကို ဝါးရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ညကျရင် မပြန်ပါနဲ့ဦး၊ ငါနဲ့ စကားပြောရင်း အဖော်ပြုပေးပါ”

******