အခန်း ၉၄

94 01

အခန်း 94 စစ်မှန်သော စိတ်ရင်း

ထိုညနေခင်းတွင် လော့ရှင်းယွမ် ရေချိုးနေစဉ် အခိုက်အတန့်တွင် မေဝမ့်ရှူးခဏတာ ထွက်ခွာပြီး အိပ်ဆောင်အပြင်ဘက်၌ တာဝန်ကျနေသော တော်ဝင်သမားတော်ကို သွားရောက် တွေ့ဆုံသည်။

ယနေ့ည တာဝန်ကျသော တော်ဝင်သမားတော်မှာ ဝမ်အမည်ရှိပြီး နန်းတော်တွင် လေးနှစ်ကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်မှာ အချိန်သိပ်မတိုလှပေ။

မကြာသေးမီက ဧကရာဇ်၏ ရောဂါအခြေအနေကို မေးမြန်းသောအခါ သူသည် တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် မေးခွန်းတစ်ခုစီကို သုံးခုလုံး မသိဟန်ဖြင့် ဖြေဆိုသည်။

ပြင်းပြင်းထန်ထန် မေးမြန်းခံရသောအခါ တော်ဝင်သမားတော်ဝမ်သည် မျက်နှာပေါ်ရှိ ရှည်လျားပြီး သေးသွယ်သော အမာရွတ်အသစ်ကို ထိုးပြပြီး မျက်ရည်ဝဲလျက် ရှိုက်ကြီးတငင် ပြောသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး ပေါ့ဆနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရူးသွပ်သော ရောဂါ ဖောက်ပြန်တဲ့အခါ ပြင်ပလူကို အနားမကပ်ခိုင်းပါဘူး! ကျွန်တော်မျိုးကို ကြည့်ပါဦး၊ ဒီလိုမျိုး ရိုက်ခံလိုက်ရပြီ။ ကျွန်တော်မျိုးက မေပညာရှိလို နှစ်ပေါင်းများစွာ အနီးကပ် ခစားခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ အရှင်မင်းကြီးက ရောဂါဖြစ်နေတုန်းမှာတောင် လက်မလွှတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်မျိုး အသက်ကို ရင်းပြီး လုပ်နေရတာပါ!”

မေဝမ့်ရှူးသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး စိတ်ထဲမှ ဒေါသကို ဖိနှိပ်ကာ သူ့အား တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“အရှင်မင်းကြီးမှာ စိတ်ရောဂါ ရှိပေမဲ့ တစ်ခါတစ်ရံ သတိလစ်သွားပေမဲ့ လူသားဆန်မှုက မပျောက်သေးပါဘူး။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခစားခဲ့တဲ့သူမှ လက်မလွှတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သမားတော်ဝမ် အနေနဲ့ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဖလှယ်မယ်ဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးက ရောဂါဖြစ်နေတုန်းမှာတောင် ကွဲပြားမှုကို သိနိုင်ပါတယ်”

သူမသည် တော်ဝင်သမားတော်ဝမ်အား သမားတော်ခန်းမသို့ ပြန်သွားပြီး သူမ အားလပ်ချိန်တွင် ကြည့်ရှုနိုင်ရန် ဟောင်းနွမ်းသော မှတ်တမ်းအချို့ကို ယူလာပေးရန် အမိန့်ပေးသည်။

တော်ဝင်သမားတော်ဝမ် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဘေးနားရှိ ဆူးဟွေးကျုံး အား တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒီလူကို မထားသင့်တော့ဘူး။ ဆူးကုန်းကုန်း ခင်ဗျား သတိထားပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် နန်းတော်ထဲမှာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုရှာပြီး ရာထူးကို ရုပ်သိမ်းလို့ နန်းတော်ကနေ ထွက်ခိုင်းလိုက်ပါ၊ အပြီးအပိုင် အလုပ်ခန့်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

94 02

ဆူးဟွေးကျုံးက သဘောတူသော်လည်း ခေါင်းခါသည်။ “နန်းတော်ထဲမှာ တော်ဝင်သမားတော်တွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ အသုံးဝင်တဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး။ အများစုကတော့ တော်ဝင်သမားတော်ဝမ် လိုပဲ၊ အလုပ်လုပ်ရာမှာ ရှေ့နောက် မကြည့်တတ်ဘူး၊ အောင်မြင်မှုကို မရှာဘူး၊ အမှား မလုပ်ဖို့သာ ရှာတယ်။ ဒီတစ်ယောက် ထွက်သွားရင်လည်း ကျန်တဲ့သူတွေက အတူတူပဲ”

မေဝမ့်ရှူးခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး “ချီမျိုးနွယ် သစ္စာဖောက်တွေကို ဖြိုဖျက်တဲ့နှစ်မှာ နန်းတော်ထဲက လူအုပ်စုတစ်ခုကို ရှင်းလင်းခဲ့တယ်။ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ တော်ဝင်သမားတော်တွေက တကယ်ပဲ သတိကြီးပြီး သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား ရှိကြတယ်။ နောက်မှ လူသစ်တွေ ထပ်မဖြည့်သွင်းခဲ့ဘူး။ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်မျိုး ပေါ့ဆခဲ့တာပါ”

နှစ်ယောက်သား နန်းဆောင်အပြင်ဘက်တွင် တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြစဉ် တံခါးတစ်ဖက်မှ အတွင်းဆောင်ထဲမှ ရေချိုးသံ တဖြည်းဖြည်း ရပ်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အရှင်မင်းကြီး ရေချိုးပြီးပါပြီ” ဆူးဟွေးကျုံးသည် အလျင်အမြန် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အနီးကပ် ခစားသည်။

မေဝမ့်ရှူး နန်းဆောင် အပြင်ဘက်တွင် ခဏတာ စောင့်ပြီး ဆူးဟွေးကျုံးသည် အဝတ်လဲပြီး ထွက်လာသည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်ကာ သူမအား မေးသည်။ “အရှင်မင်းကြီး ပြောတာကြားတော့ ဒီည မေပညာရှိအမတ် ကျစ်ချန်နန်းဆောင်မှာ အိပ်မယ်တဲ့လား”

မေဝမ့်ရှူး ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒီနေ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရတာ ရူးသွပ်သော ရောဂါနဲ့ ကြောက်လန့်ခြင်း ရောဂါတို့ တစ်လှည့်စီ ဖောက်ပြန်နေပုံရတယ်။ သူ့အနားကနေ ခွာလို့ မရဘူး၊ ကျွန်တော်မျိုး ဒီည ကျစ်ချန်နန်းဆောင်မှာ အရှင်မင်းကြီးကို အဖော်ပြုပေးပါ့မယ်။ ဆူးကုန်းကုန်း အတွင်းဆောင်ရဲ့ အရှေ့ဘက်၊ ပြတင်းပေါက်နားက နူးညံ့တဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ အိပ်ရာခင်းတစ်ခု ထပ်ထည့်ပေးပါ၊ ပြီးတော့ ညစာလည်း ပိုပြီး ပြင်ဆင်ထားပေးပါ”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ရပ်ကာ ပြန်လှည့်လာပြီး သူမကို သတိပေးသည်။

“မေပညာရှိအမတ် မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ကတည်းက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရောဂါအခြေအနေ တိုးတက်လာတာ မြင်ရပါတယ်။ မေပညာရှိအမတ် အလွန်အကျွံ အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့၊ ညဘက် ပင်ပန်းလာရင် စောစောပြန်ပြီး အဆောင်ကို သွားနားလို့ ရပါတယ်”

မေဝမ့်ရှူးကျေးဇူးတင်စကား ပြောသည်။ “ဆူးကုန်းကုန်းရဲ့ စေတနာကို နားလည်ပါတယ်။ ခုနက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရှေ့တော်မှာ ဒီည အနီးကပ် ခစားပါ့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပြီးပါပြီ။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဆိုရင် နောင်ဆို ပိုပြီး စိတ်အေးရမှာပါ”

ဆူးဟွေးကျုံး ထပ်မံ သတိပေးသလို ပြောကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။ “ညစာကို ကျွန်တော်မျိုးတို့ဘက်က ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်၊ မေပညာရှိအမတ် စောစော ပြန်နားလို့ ရပါတယ်”

မီးထွန်းချိန် ကျော်လွန်သွားပြီး ညနေခင်းသည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာသည်။

94 03

မေဝမ့်ရှူးသည် မီးထွန်းအသစ်သော ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ကိုင်ကာ ပိုးသားဖြူခြေအိတ်ဖြင့် ဖျင်ကြမ်း ပေါ်တွင် ခြေသံဖွဖွ နင်း၍ နန်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

မှောင်မိုက်၍ ကျယ်ဝန်းသော အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ စားပွဲပေါ်မှ ကျန်ရစ်သော ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်သာ အမှောင်ထဲတွင် တိုးလျသောအလင်းရောင်ကို တစ်ကိုယ်တည်း ထုတ်လွှင့်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ လက်ထဲမှ ဖယောင်းတိုင်ကို အထူး ရှာဖွေယူဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်မောင်းအရွယ် အထူရှိပြီး ထွန်းညှိလိုက်သောအခါ အလွန်တောက်ပ၍ တစ်ညလုံး မီးမငြိမ်းနိုင်ပေ။

သူမသည် အဝတ်စဖြင့် ဖယောင်းတိုင်အလင်းကို သတိထား၍ အုပ်ထားပြီး အလွန်အမင်း တောက်ပမှုက ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများကို မလှုံ့ဆော်စေရန် ကာကွယ်သည်။ မကြာမီ ငြိမ်းတော့မည့် ကျန်ရစ်သော ဖယောင်းတိုင်ဘေးတွင် ဖယောင်းတိုင်အသစ်ကို ချထားသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး ရောက်ပါပြီ”

သူမသည် လှည့်ကြည့်ပြီး မှောင်မိုက်သော အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ ဧကရာဇ်၏ အရိပ်ကို ရှာဖွေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး”

ချထားသော ပိုးပုဝါများနှင့် ကန့်လန့်ကာများ အတွင်းမှ တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဒီမှာပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ထိုအသံ၏ လေသံက နူးညံ့ပြီး စကားပြောဆိုမှုတွင် အသိတရား ပါဝင်သည်ကို ကြားရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ဤညအတွက် စီစဉ်ထားသည်များကို ပြောပြသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်ကို အစားထိုးဖို့ ယူလာပါတယ်။ ဒီည အရှင်မင်းကြီး စာဖတ်ဖို့၊ စစ်တုရင် ကစားဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် စကားစမြည် ပြောဖို့ စိတ်ဝင်စားပါသလား”

ထိုအသံက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “အိပ်မပျော်ဘူး၊ ရွှယ်ချင့်နဲ့ စကားစမြည် ပြောချင်တယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီး ကန့်လန့်ကာကို လှန်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး ဘာတွေ ပြောဆိုချင်လဲ မသိဘူး...”

ကန့်လန့်ကာအတွင်းမှ အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အသံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ် သည် ပွပွယောင်းယောင်း အတွင်းဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရေချိုးထားသော ဆံပင်များကို ဦးခေါင်းနောက်ဘက်သို့ ပစ်ချထားသည်။ ဘောလုံးကဲ့သို့သော ပုံစံဖြင့် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပွေ့ဖက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို နဂါးကုတင်၏ ထောင့်တွင် ကွေးညွှတ်ထိုင်နေပြီး ကုတင်တစ်လုံးလုံးကို လွတ်နေစေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်မြှောက်၍ နားထင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပွတ်သပ်သည်။

ခေါင်းကိုက်သည်။

“ရှင်းယွမ်” သူမ ချော့မော့သည်။ “ဒီလိုမျိုး မကွေးထားပါနဲ့၊ ထွက်လာပြီး အိပ်ပါ”

94 04

စကားကောင်းဖြင့် အတော်ကြာ ချော့မော့ပြီးနောက် ကုတင်ထောင့်တွင် ကျုံ့နေသော ဘောလုံးကဲ့သို့သော ပုံစံသည် ပိုပိုကျုံ့လာသည်။ ရှည်လျားသော လက်များနှင့် ခြေထောက်များသည် သေးငယ်သော အစုအဝေးအဖြစ် ကျုံ့သွားပြီး လက်မောင်းများထဲတွင် ခေါင်းကို မြှုပ်ထားသည်။ စိုစွတ်သော ဆံပင်နက်များသည် မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်ထားရာ မေဝမ့်ရှူးမြင်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ချဉ်ပြုံးသော ခံစားချက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် ချော့မော့ခြင်းကို ရပ်တန့်ပြီး ခရမ်းစန္ဒကူးသစ်သား ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ယခင်က မကြာခဏ လုပ်ခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်း လော့ရှင်းယွမ်၏ ပုံစံကို တုပကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို ကွေးညွှတ်ပြီး ဒူးကို ပွေ့ဖက်ကာ ကုတင်နံရံကို ကပ်၍ သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်သည်။

ထို့နောက် လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းပြီး သူ၏ ပခုံးကို နှစ်သိမ့်စွာ တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ဖွဖွ ပုတ်ပေးသည်။

++++++