အခန်း ၉၅

95 01

အခန်း 95

လက်မောင်းဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော မျက်နှာမှ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ရွှယ်ချင့်… မင်း ရောက်လာပြီ”

“အင်း၊ ငါ ရောက်လာပြီ” မေဝမ့်ရှူးက အတိုချုပ် ပြောသည်။ “မင်းကို အဖော်ပြုဖို့ ငါ လာခဲ့တယ်”

“ရွှယ်ချင့်၊ ခုနက ရေချိုးနေတုန်း ခဏလေး အိပ်ပျော်သွားတယ်။ အိပ်မက်ဆိုး မက်ခဲ့တယ်”

“ဘယ်လို အိပ်မက်ဆိုးလဲ”

“ငါတို့ ရန်ဖြစ်နေတယ်လို့ အိပ်မက် မက်တယ်။ အရမ်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရန်ဖြစ်ပြီး မင်း ငါ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ ငါ ချီကျန့်ဟန်ကို မင်းရဲ့အိမ်ကို ရှာဖွေဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး မင်း ငါ့ဆီ လာဖို့ ဖိအားပေးချင်ခဲ့တယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် သူ၏ ပခုံးကို ဖွဖွ ပုတ်နေသော လက် ရပ်တန့်သွားသည်။

တစ်ဖက်မှ အသံသည် နိမ့်ကျပြီး ခိုင်မာလျက် အိပ်မက်ဆိုးကို ဆက်လက် ပြောပြနေသည်။ “နောက်ပိုင်း မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို လာတွေ့တယ်။... မင်း ငါ့ကို ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်ဖို့ လာတွေ့တာ။ ခေါင်းမလှည့်ဘဲ မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားပြီး လမ်းမှာပဲ ရောဂါနဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ငါ ငိုပြီး မင်းကို လိုက်ရှာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ရှာတွေ့တဲ့အချိန်မှာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ”

မေဝမ့်ရှူး၏လက် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ၏ ပခုံးကို နှစ်သိမ့်စွာ ဖွဖွ ဆက်လက် ပုတ်ပေးသည်။

“ဘယ်လိုလုပ် အိပ်မက်ဆိုး ဖြစ်ရတာလဲ” သူမ တိုးတိုးလေး မေးသည်။ “ရှင်းယွမ် မနှစ်က ကိစ္စတွေကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား”

“မနှစ်က ဘာကိစ္စလဲ” လက်မောင်းအောက်တွင် မြှုပ်ထားသော မျက်နှာ မော့လာပြီး လော့ရှင်းယွမ်သည် စဉ်းစားခန်း ဝင်ကာ မေးခွန်းထုတ်သော အမူအရာ ပြသသည်။

“မင်း မနှစ်က အလုပ်ကိစ္စနဲ့ မြို့တော်ကို ပြန်လာတော့ ငါ အရမ်း ပျော်သွားပြီး ဆူးဟွေးကျုံးကို မြစ်ကမ်းနားမှာ မင်းကို သွားကြိုခိုင်းခဲ့တာ မှတ်မိတယ်။ နောက်တော့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... ဘာလို့ ငါ မမှတ်မိတော့တာလဲ...”

“နောက်ပိုင်း ကိစ္စတွေ အကုန်လုံး မမှတ်မိတော့ဘူးလား” မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လုံးအောက် စိုက်ကြည့်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ပခုံးကို ဆက်လက် ပုတ်ပေးသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ကျန်းရှင်းကျိုးက ဘဲဆယ်ကောင် ယူလာပေးခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီး ခဏလောက် ကြည့်ရှုဖို့ ပေးချင်ခဲ့တာ၊ အရှင်မင်းကြီးက အကုန်လုံးကို ဟင်းချို လုပ်ပြီး ကျွန်တော်မျိုးကို ကျွေးခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော်မျိုး နည်းနည်း ဖျားသွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆောင်းရာသီ လာဘ ပွဲတော်မှာတော့ ထုံးစံအတိုင်း ယာဂုချက်ပြီး နန်းတော်ကို ယူလာခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး၊ လင်စစ်ရှီ၊ ဆူးဟွေးကျုံး လေးယောက်သား စုပြီး လာဘယာဂုကို စားခဲ့ကြတယ်”

95 02

လော့ရှင်းယွမ် နားထောင်ရင်း ခေါင်းကို ဘေးသို့ လှည့်ကာ သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ မှောင်မည်းသော မျက်လုံးများဖြင့် မေးသည်။ “ငါတို့ ရန်မဖြစ်ဘူးလား။ ငါတို့ အဆင်ပြေနေတာလား”

မေဝမ့်ရှူးပြုံးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ငါတို့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ...ဒါက အိပ်မက်ဆိုး သက်သက်ပါ။ အချိန် နောက်ကျနေပြီ၊ အိပ်တော့ ရှင်းယွမ်”

သူမသည် ထရပ်ကာ စားပွဲဆီသို့ သွားပြီး ဖယောင်းတိုင်ကို မှုတ်ငြိမ်းလိုက်သည်။

အိပ်ဆောင်ထဲမှ မြေအောက် အပူပေးစနစ် သည် အလွန်ပူသောကြောင့် သူမသည် ပြတင်းပေါက်၏ တစ်ခြမ်းကို ဖွင့်ကာ မိုးရွာပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော လေအေးကို အတွင်းသို့ ဝင်စေသည်။

တိုးလျသော ကြယ်ရောင်ကို အသုံးပြု၍ နဂါးကုတင် ရှေ့သို့ ပြန်လျှောက်လာသည်။ ကန့်လန့်ကာကို လှန်ကာ ကြောက်လန့်ခြင်းရောဂါ ဖောက်ပြန်နေသော ဧကရာဇ်အတွက် စောင်ကို သေချာထုပ်ပေးပြီး အနားယူရန် ပြင်ဆင်သည်။

ဒီတစ်ခါ လော့ရှင်းယွမ်သည် သေသေသပ်သပ် လဲလျောင်းနေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်ဝက်သည် ကုတင်နံရံနှင့် ကပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး နဂါးကုတင်၏ ဧရိယာအများစုကို လွတ်နေစေသည်။

“အလယ်ကို နည်းနည်း ရွှေ့အိပ်ပါဦး ရှင်းယွမ်” မေဝမ့်ရှူးက တိုက်တွန်းသည်။ “အိပ်ဆောင်က အရမ်းလုံခြုံပါတယ်။ ငါ မင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ဒီမှာ ရှိတယ်”

သေသေသပ်သပ် လဲလျောင်းနေသော လော့ရှင်းယွမ်သည် စောင်ကို လှန်လိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့် ပြောသည်။ “ရွှယ်ချင့်၊ မင်း ဒီည ငါနဲ့ အတူ အိပ်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာ။ မင်း အဲဒီလောက် ဝေးဝေးမှာ အိပ်ရင် ဘယ်လိုလုပ် ငါ့ကို အဖော်ပြုပေးမှာလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် လှန်ထားသော စောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သည့် ဤနှစ်ရက်အတွင်း ရောဂါဖောက်ပြန်နေသော ဧကရာဇ်နှင့် အတူနေထိုင်ရသည်မှာ အဘယ်ကြောင့် မသိ၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုအချိန်က ဆယ်ကျော်သက် ကောင်လေးသည် အရွယ်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသော အလိုလိုသိသောစိတ်တစ်ခု အမြဲရှိနေသည်။

လော့ရှင်းယွမ် ဘယ်လို ပြောပြော သူမ ခေါင်းမညိတ်ခဲ့ပေ။

သူမသည် အရှေ့ဘက် ပြတင်းပေါက်ဘေးမှ နူးညံ့သော သလွန် ဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားပြီး ပြင်ဆင်ထားသော အိပ်ရာခင်းအသစ်ကို ဖွင့်ကာ လဲလျောင်းလိုက်သည်။

“ငါ နန်းဆောင်ထဲမှာ မင်းကို အဖော်ပြုပေးမယ်။ ငါတို့ကြား အကွာအဝေးက မီတာအနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။ မင်း စကားပြောရင် ငါ ကြားပါတယ်။ အိပ်ပါတော့ ရှင်းယွမ်”

95 03

သူမသည် ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပြင်ပမှ ဝင်လာသော တိုးလျသော ကြယ်ရောင်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။

မျက်စိရှေ့တွင် အမှောင်ကျသွားသည်။

နားထဲတွင် လေတိုက်ခတ်သံမှလွဲ၍ လူနှစ်ယောက်၏ သိမ်မွေ့သော အသက်ရှူသံများသာ ရှိသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဤရက်များအတွင်း ခရီးဝေးမှ မြို့တော်သို့ ပြေးလာရခြင်း၊ မောပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း၊ စိတ်ထဲတွင် အမြဲ တင်းမာနေခြင်းတို့ကြောင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေသည်။ လဲလျောင်းပြီး မကြာမီ သူမ၏ အသက်ရှူသံ တည်ငြိမ်လာပြီး အိပ်မောကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

နားထဲတွင် ဝိုးတဝါး စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ခုနက အိပ်မက်ဆိုး...”

လော့ရှင်းယွမ်သည် အမှောင်ထဲတွင် စကားစပြောသည်။ “အကယ်၍ တကယ်ဆိုရင် ရွှယ်ချင့် ရာထူးက နုတ်ထွက်ပြီး ထွက်သွားရင် နေရပ်မှာ ငါ့ကို စိတ်ဆိုးပြီး၊ မုန်းပြီး၊ ငါ့ကို လုံးဝ ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်မက်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် အဖြေသည်လည်း ပျင်းရိသော နှာခေါင်းသံ ပါလာသည်။ “ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ စိတ်ဆိုးတာ၊ မုန်းတာက ခဏလေးပါပဲ”

သူမသည် အမှောင်ထဲတွင် ဝိုးတဝါး ပြောသည်။ “အကြာကြီး မဟုတ်ပါဘူး”

“တကယ်လား” နဂါးကုတင်ပေါ်မှ လူက မယုံကြည်၊ “မင်း ငါ့ကို ထပ်ချော့ပြန်ပြီ”

မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လုံးများ မှိတ်ထားပြီး အိပ်ချင်မူးတူး အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “သေချာပေါက်ပေါ့။ ဒီလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာက ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့တဲ့ မေတ္တာက ရှိနေတာ...”

“ဒီလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာက မေတ္တာကို ဂရုစိုက်တယ်ဆိုရင်” တစ်ဖက်မှ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ရွှယ်ချင့် ဘာကြောင့် သေရတာလဲ”

“သေချာပေါက်...” သူမက မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကို သံသယ ရှိလာနိုင်သဖြင့် သေရမည်။

စကားလုံး သုံးလုံး ပြောပြီးနောက် မေဝမ့်ရှူးသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးလာပြီး ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ “ဒါက အိပ်မက်ဆိုး သက်သက်ပါ။ ဘာလို့ အလေးအနက် ထားရမှာလဲ”

နဂါးကုတင်ပေါ်မှ လူသည် အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် အမှောင်ထဲတွင် မျက်လုံးဖွင့်ထားပြီး ခုနက သူမ ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီးမှ ပြန်မြိုချလိုက်သော သေချာပေါက်... ဆိုသည့် စကားကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် ဝါးမျိုနေသည်။

သူမ မပြောဘဲ ချန်ထားခဲ့သော စကားသည် မိန်းကလေးတစ်ဦး အနေဖြင့် မြို့တော်သို့ အရာရှိအဖြစ် ဝင်ရောက်ပြီး၊ အောင်မြင်မှု ရပြီးနောက် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်၍ နေရပ်သို့ ပြန်ကာ အတုအယောင် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို ခေါင်းတလားထဲ ထည့်သွင်း မြှုပ်နှံခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု မှားယွင်းစွာ မသိမိခဲ့လျှင်…

95 04

အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထဲတွင် လော့ရှင်းယွမ်သည် ရူးသွပ်သကဲ့သို့ ထပ်ခါတလဲလဲ စဉ်းစားသည်။

မေရွှယ်ချင့် မြို့တော်သို့ ဆယ်နှစ်ကြာ ဝင်ရောက်လာခြင်းက တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ဖို့၊ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ကို ကူညီဖို့နဲ့ သူမရဲ့မေမျိုးနွယ် အတွက်လား၊ ဒါမှမဟုတ်... သူ့အတွက် လော့ရှင်းယွမ်အတွက်လား။

“ရွှယ်ချင့်” သူသည် အမှောင်ထဲတွင် အသံပြုသည်။ အသံတွင် သတိမထားမိဘဲ ဖိနှိပ်ထားသော လေသံ ပါလာသည်။

“မင်း အဲဒီနှစ်က မြို့တော်ကို ဝင်ရောက်လာတုန်းက...”

ပြတင်းပေါက်နားမှ နူးညံ့သော သလွန် ဘက်မှ တည်ငြိမ်သော အသက်ရှူသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

နှာသံသည် မှန်မှန်ရှည်လျားပြီး အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး မေးရန် ကျန်နေသေးသော စကား၏ နောက်တစ်ဝက်သည် လည်ချောင်းတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

++++++