အခန်း ၉၆

96 01

အခန်း 96

သူသည် အမှောင်ထဲတွင် ထရပ်ကာ စားပွဲပေါ်မှ ငြိမ်းသွားသော ဖယောင်းတိုင်ကျန်ကို ထွန်းညှိပြီး တိုးလျသော ဖယောင်းတိုင်မီးကို အသုံးပြု၍ နူးညံ့သော သလွန် အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

နူးညံ့သောသလွန်ပေါ်မှ လူသည် ဘေးတိုက်လဲလျောင်းနေပြီး တကယ်ပဲ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်။

ထူထဲပြီး ရှည်လျားသော မျက်တောင်များသည် ငြိမ်သက်စွာ မှိတ်ထားပြီး ချောမောသော နှာတံသည် ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် အရိပ်တစ်ခုကို ဆွဲချကာ ပတ္တမြားဖြူသဖွယ် မျက်နှာ၏ တစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

မကြာသေးမီက အလွန် ပင်ပန်းခဲ့ပုံရပြီး မျက်လုံးအောက်တွင် မထင်ရှားသော အညိုရောင်စင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ဖယောင်းတိုင်ကျန်ကို ကိုင်ထားရင်း ရှေ့မှ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာကို ငေးမောကြည့်နေသည်။

ပူပြင်းသော ဖယောင်းစက် တစ်စက် သူ့လက်ပေါ်သို့ ကျသည်အထိ သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

သူသည် ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ နီရဲပြီး အနည်းငယ် ကော့နေသော နှုတ်ခမ်းဖျားပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။

မပြင်းမထန် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ဖယောင်းတိုင်၏ တုန်ခါနေသော အလင်းသည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီး ငြိမ်းသွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ဖယောင်းတိုင်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ချထားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ အမှောင်ထဲတွင် နူးညံ့သော သလွန် ဘေး၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိသော်လည်း အသက်ရှူသံသည် လေးလံလာပြီး ရင်ဘတ်သည် ဖောင်းကြွလာကာ အဆုံးမရှိသော ရုန်းကန်မှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကြာမြင့်စွာမှ သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ငုံ့လိုက်ပြီး ထိုနူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းဖျားကို အလွန်ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

ရင်းနှီးချစ်ခင်မှုနှင့် တွယ်တာမှုတို့ ပါဝင်လျက်၊ သိမ်မွေ့စွာ လှည့်ပတ်ပြီး ထိတွေ့ပြီးနောက် ချက်ချင်း ခွဲခွာသည်။

မင်း အဲဒီနှစ်က ဘာအကြောင်းကြောင့် မြို့တော်ကို ဝင်ရောက်လာခဲ့သည် ဖြစ်စေ...

သူ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားသည်။ မင်းကို နေရပ်ကို တစ်ကြိမ် ပြန်ခွင့်ပေးခဲ့ပြီးပြီ။

ဒီတစ်ကြိမ် မင်း ပြန်လာဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီဆိုရင်...

...ငါ ထပ်လက်မလွှတ်တော့ဘူး ဆိုတာကို မင်း မစွပ်စွဲပါနဲ့။

လော့ရှင်းယွမ် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လဲချပြီး နားထဲတွင် ရှည်လျား၍ တည်ငြိမ်သော အသက်ရှူသံကို ကြားနေရသည်။ နှုတ်ခမ်းတွင် သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားသည်။

96 02

သူသည် နက်နဲသော အိပ်မက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ထိုအိပ်မက်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ပင် မမြင်နိုင်သော အိပ်ဆောင်ထက်ပင် ပို၍ မှောင်မိုက်ပြီး ပို၍ လေးလံသော အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် မေဝမ့်ရှူးသည် အိပ်ပျော်နေစဉ် ထူးဆန်းသောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

မှောင်မိုက်သော အိပ်ဆောင်အတွင်းမှ ဝိုးတဝါး ရှိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အခြားတစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံသည် တင်းမာပြီး လေးလံနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ တိုတောင်းစွာ ရှိုက်ငိုသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အိပ်ပျော်နေပုံ မရဘဲ သန်းခေါင်ယံတွင် ရောဂါ ဖောက်ပြန်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးကာ ရုတ်တရက် ထထိုင်သည်။ “ရှင်းယွမ်”

သူမသည် အမှောင်ထဲတွင် လက်ဖြင့် စမ်းကာ နဂါးကုတင် ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး ပါးပြင်ကို စမ်းသည်။ လက်ဖမိုးဖြင့် နဖူးကို စမ်းသည်။ ထို့နောက် အသက်ရှူသံကို စမ်းကြည့်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် အိပ်မက်ထဲတွင် ငိုနေသည်။

ဘာကို အိပ်မက်မက်နေသည် မသိ၊ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများ တင်းမာနေပြီး နဖူးတွင် ချွေးအေးများ စိမ့်ထွက်နေသည်။ မျက်ရည်တစ်စက်သည် မျက်လုံးထောင့်မှ စိမ့်ထွက်လာပြီး ထွက်လာသော အသံသည် လူငိုသံ မဟုတ်ဘဲ သားရဲကြီး၏ လည်ချောင်းမှ ညှစ်ထုတ်လိုက်သော ရှိုက်သံနှင့် ပိုတူသည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ စိတ်ထဲတွင် လေးနက်သွားပြီး လက်မောင်းအရွယ် ထူသော ဖယောင်းတိုင်ကို အလျင်အမြန် ထွန်းညှိကာ သူ့ကို တွန်း၍ နှိုးလိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ် နိုးလာသောအခါ သူ့မျက်လုံးများ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေလျက် အရေးကြီးသော အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ ရင်ဘတ်သည် လျင်မြန်စွာ ဖောင်းကြွနေသည်။ မျက်လုံးများတွင် စွန့်လွှတ်ခြင်း၊ နာကျင်မှုနှင့် ရူးသွပ်ခြင်းတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

တောက်ပသော ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် ဘေးနားရှိ လူကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် အိပ်မက်ဆိုးနှင့် လက်တွေ့ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားပုံရပြီး မျက်လုံးထဲမှ စွန့်လွှတ်ခြင်းနှင့် နာကျင်မှုသည် တစ်စက်ချင်းစီ လျော့ပါးသွားသည်။

“ရှင်းယွမ်၊ သတိရနေသေးလား” မေဝမ့်ရှူးသည် ရေစိုဝတ်ကို ယူကာ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးသည်။ အသံတွင် ဂရုစိုက်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အပြည့်ဖြင့်

“ရောဂါ ပြန်ဖောက်တာလား။ ပူတဲ့ အစားအစာတွေ မှာပေးရမလား”

လော့ရှင်းယွမ် နောက်ဆုံးတွင် သတိရလာပြီး သူကိုယ်တိုင် ရေစိုဝတ်ကို ယူကာ သုတ်သည်။ ပြန်ဖြေသော အသံသည် ရှင်းလင်းနေသော်လည်း အဆုံးသတ်တွင် အနည်းငယ် သဲသဲကွဲကွဲနှင့် တုန်ယင်မှု ရှိနေသေးသည်။

“ရွှယ်ချင့်၊ ငါ အိပ်မက်ဆိုး မက်ခဲ့တယ်”

“တောင်ပေါ်က နေရာတိုင်းမှာ ရာသီအလိုက် ပန်းပင်များတွေ ရှိပြီး နေရာတိုင်းမှာ ပိုးဖြူစများတွေပဲ။ သစ်ပင်တိုင်းမှာ လူသေအလောင်းတွေ ချိတ်ဆွဲထားတယ်”

96 03

“ငါ... ဒဏ်ရာရထားပုံရတယ်။ မိုးကြီးနေတဲ့ ညအမှောင်ထဲမှာ တစ်ပင်ပြီး တစ်ပင် မင်းကို လိုက်ရှာဖို့ ပြေးလွှားနေခဲ့တယ်။ သစ်ပင်တိုင်းမှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ အလောင်းတွေကို လှန်ကြည့်ပေမဲ့ မင်း မဟုတ်ဘူး”

“နောက်ပိုင်း တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ပြောတယ်၊ မင်းရဲ့ အလောင်းကို သိမ်းဆည်းပြီးပြီ၊ အနောက်ဘက် နန်းတော် နံရံနားက တောင်စောင်းပေါ်မှာ မြှုပ်ထားတယ်တဲ့”

“ငါ သန်းခေါင်ယံမှာ သင်္ချိုင်းကို ဖောက်ပြီး ခေါင်းတလားကို လှန်လိုက်တယ်... အလောင်းမရှိဘူး၊ ရှိတာက... အရိုးပြာအိုး တစ်လုံး၊ ပုလဲ ဆံထိုးတစ်ချောင်း၊ ပုလဲ နားကပ်တစ်စုံပဲ”

“ငါ... ငါ...”

လော့ရှင်းယွမ် ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ မေဝမ့်ရှူး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမကို ဆွဲယူပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

အမှောင်တောထဲတွင် ဒဏ်ရာရသော သားရဲရိုင်းသည် အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အချစ်ရဆုံးသူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဦးခေါင်းကို မှီထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ အင်္ကျီပေါ်သို့ ပူပြင်းသော မျက်ရည်တစ်စက် ကျလာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးထောင့်တွင် ပါးလွှာသော အလင်းရောင် တစ်ထပ် သမ်းလာသည်။

“ဒါဟာ အိပ်မက်အမှားတစ်ခု သက်သက်ပါ။ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ ရှင်းယွမ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားသည်။ အစပိုင်းတွင် အလွန် မှီခိုအားထားသော ပုံစံဖြင့် ခဏတာ မှီခိုနေပြီးနောက် သူမထံမှ ခွန်အား ရရှိသွားသကဲ့သို့ ပုံစံပြောင်းကာ သူမကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပြန်လည် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ပွေ့ဖက်သည့်အားသည် ယခုနှစ်ရက်အတွင်း စနောက်သကဲ့သို့ ပွေ့ဖက်သည့်အားနှင့် မတူတော့ပေ။ စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် ပြန်လည် ရရှိသည့် ဝမ်းမြောက်မှု ပါဝင်သည်။ အသက်ရှူသံ မြန်လာပြီး ပို၍ ပို၍ တင်းကျပ်လာကာ သူမကို အရိုးနှင့် သွေးထဲသို့ နယ်ချေ ထည့်သွင်းချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ရွှယ်ချင့်” နိမ့်ကျသော အသံတွင် အဆုံးမရှိသော တွယ်တာမှု ပါဝင်သည်။ “မင်း ငါ့ကို လာရှာဖို့ မြို့တော်ကို အထူး ပြန်လာတာဆိုတော့ မင်း နောက်တစ်ခါ သေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် ကျယ်ပြန့်သော ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖိထားခံရပြီး လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရပေ။ ဧကရာဇ်သည် အိပ်မက်ဆိုးကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ ရုန်းကန်ခြင်း မပြုဘဲ ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့...”

အသံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ သတိထားမိကာ ပြန်မေးသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး ရာထူးက နုတ်ထွက်ပြီး နေရပ်ပြန်သွားတဲ့ ကိစ္စကို အကုန်လုံး မှတ်မိတယ်လား”

“ငါ...” လော့ရှင်းယွမ် တစ်ချက် တန့်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

တောက်ပသော ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်မှ လူနှစ်ယောက်သည် ပွေ့ဖက်၍ နှစ်သိမ့်နေသော ပုံစံဖြင့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

******