အခန်း ၉၇

97 01

အခန်း 97 ချစ်စိတ်ဝင်ခြင်း

“အရင်က ရူးသွပ်သော ရောဂါဖြစ်စေ၊ ကြောက်လန့်ခြင်း ရောဂါဖြစ်စေ ဘယ်တုန်းကမှ မှတ်ဉာဏ်မပျက်ခဲ့ဘူး ဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုး စောစောကတည်းက တွေးမိခဲ့သင့်တာ!”

ဖယောင်းတိုင်မီး တစ်တိုင် ထွန်းထားသော မှောင်မိုက်သော နန်းဆောင်ထဲတွင် မေဝမ့်ရှူးသည် ခရမ်းစန္ဒကူးသစ်သား ပန်းနွယ်ဒီဇိုင်း ထိပ်ကော့ စားပွဲရှည် ဘေးတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဒူးထောက်ထိုင်လျက် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် စိတ်ဆိုးဒေါသ ထွက်နေသည်။

သူမသည် ခေါင်းလှည့်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ လူကို မကြည့်ဘဲ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော သစ်သားပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်၍ အသံအေးဖြင့်၊

“မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တဲ့နေ့မှာပဲ ကျွန်တော်မျိုးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်ခဲ့တယ်၊ အဲဒီတုန်းကတည်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီလို့ ခံစားမိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်မျိုး လာဘပွဲတော်မှာ နေရပ်ပြန်သွားတဲ့ ကိစ္စက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရောဂါကို လှုံ့ဆော်လိုက်ပုံရတယ်။ အရှင်မင်းကြီး စိတ်ထဲမှာ ဒေါသထွက်ပြီး ရောဂါ ဖောက်ပြန်တာကို အခွင့်ကောင်းယူ ပြီး ကျွန်တော်မျိုးကို ပျော်ပျော်ပါးပါး စနောက်နေတာ ဖြစ်မယ်!”

သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် နံရံဘေးတွင် အထူးတလည် အလျင်စလို လုပ်ထားသော လှပသော အနက်ရောင် ကျောက် စားပွဲငယ်ကို အသစ် ထည့်ထားသည်။

စားပွဲငယ်ပေါ်တွင် အပြာရောင် ပန်းဒီဇိုင်း ကြွေပန်းကန်တစ်လုံး တင်ထားသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် စားပွဲနောက်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်လျက် ခေါင်းငုံ့ကာ ခေါက်ဆွဲစားနေသည်။

မေဝမ့်ရှူးပြောပြီးနောက် ခေါင်းလှည့်ကာ စည်းမျဉ်းကို ကျော်လွန်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ဧကရာဇ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ပြန်လည် စူးစိုက်ကြည့်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဒီတစ်ခါ ရူးသွပ်ခြင်း ရောဂါနဲ့ ကြောက်လန့်ခြင်း ရောဂါ... ကောလာဟလထက် ပိုနေတယ်လို့ မယူဆသင့်ဘူးလား”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် အရှေ့ဘက် ပြတင်းပေါက်နားမှ နူးညံ့သော သလွန် ဘေးတွင် ကြောက်လန့်တကြား အိပ်ရာခင်းကို သိမ်းဆည်းနေသည်။ မနေနိုင်ဘဲ လက်ထဲမှ အလုပ်ကို ရပ်ကာ အသာအယာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ဆူးဟွေးကျုံး၏ လှုပ်ရှားမှုကို မျက်လုံးထောင့်ဖြင့် မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်ခုခုကို နားလည်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

“မနေ့ညက ဆူးကုန်းကုန်းက ကျွန်တော်မျိုးကို တွေ့တဲ့အခါ သတိပေးပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရောဂါအခြေအနေ တိုးတက်လာပြီ ဖြစ်လို့ အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘဲ ညဘက် စောစော ဘေးဆောင်ကို သွားနားဖို့ ပြောခဲ့တာ အံ့သြစရာ မရှိဘူး။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ရောဂါက ကောလာဟလလောက် မပြင်းထန်ဘူးဆိုတာ ဆူးကုန်းကုန်းက အစောကြီးကတည်းက သိနေတာ မဟုတ်လား”

ဆူးဟွေးကျုံးမှာ ခါးသီးစွာ ပြောစရာမရှိဘဲ တိုးတိုးလေး ညည်းညူသည်။ “ဟာ… ကျွန်တော်မျိုးက မေပညာရှိအမတ် ညဘက် ပင်ပန်းမှာ စိုးလို့ စိတ်ကောင်းနဲ့ စောစော ပြန်နားဖို့ သတိပေးတာကို မေပညာရှိအမတ်က ဘာလို့ ပြန်ပြီး အပြစ်တင်နေရတာလဲ”

စကားဆုံးသည်နှင့် နံရံထောင့်တွင် ထိုင်ကာ ခေါက်ဆွဲစားနေသော အရှင်မင်းကြီးသည် မျက်လုံးလှည့်ကာ သူ့အား မှောင်မိုက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

97 02

ဆူးဟွေးကျုံး အတွင်း၌ ပူဆွေးသွားပြီး မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆက်လက် သိမ်းဆည်းသည်။

မူလက ဒူးထောက်ထိုင်နေသော လော့ရှင်းယွမ်သည် စားလက်စ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပွေ့ဖက်ပြီး ထောင့်ထဲသို့ ကွေးညွှတ်သွားသည်။

ဆူးဟွေးကျုံး မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်သွားပြီး မစားရသေးသော ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ဆွဲယူကာ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ နောက်ထပ် နှစ်လုပ်လောက် ထပ်စားပါဦး၊ ဒီလောက် ကြီးတဲ့သူက နေ့တိုင်း ဒီလောက်ပဲ စားရင် ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်လို ခံနိုင်ရည် ရှိမှာလဲ!”

မေဝမ့်ရှူးအံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ စကားကြောင့် ဧကရာဇ်၏ ကြောက်လန့်ခြင်းရောဂါ ပြန်ဖောက်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ မျက်လုံးများကို ဆူးဟွေးကျုံး လက်ထဲမှ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် လုံးဝ ပြန်မစားတော့ပေ။

ဆူးကဲ့သို့သော ပုံစံဖြင့် ကာကွယ်သော အနေအထားကို ပြသပြီး ထောင့်တွင် ကွေးညွှတ်ကာ မလှုပ်မယှက် နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် မစားရသေးသော ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်သည်။

“နှစ်ဦးစလုံးက ဘယ်လောက်ကြာကြာ သိကျွမ်းခဲ့တာလဲ၊ ဘာလို့ ပြဿနာ ရှာနေကြတာလဲ။ မေပညာရှိအမတ် မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ပြီပဲ၊ အားလုံး အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြပါ၊ ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့တော့” ဆူးဟွေးကျုံး သက်ပြင်းချရင်း လဲထားသော အိပ်ရာခင်းများကို ပွေ့ဖက်ကာ ထွက်သွားသည်။

မေဝမ့်ရှူးထရပ်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီး လော့ရှင်းယွမ်၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။ စားပွဲငယ်ပေါ်တွင် တင်ထားသော ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ဆွဲယူ၍ ပေးလိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ယူကာ ဆက်လက် စားသောက်သည်။

မကြာမီ ပန်းကန်တစ်ခုလုံးကို ကုန်စင်အောင် စားသောက်လိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူး ကိုယ်တိုင်၏ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ထဲတွင်မူ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ကျန်နေသေးသည်။

“သက်ရှည်ခေါက်ဆွဲကို ကုန်အောင် စားရမယ်၊ တစ်ဝက်လောက် ချန်ထားရင် မကောင်းဘူး” လော့ရှင်းယွမ်က သူမကို အကုန်စားဖို့ အတင်း တိုက်တွန်းသည်။

စားပြီးနောက် မေဝမ့်ရှူးသည် သူ့ကို ထရပ်ခိုင်းပြီး ဖယောင်းတိုင်မီး ထွန်းထားသော နန်းဆောင်ထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ခိုင်းသည်။

ကျစ်ချန်နန်းဆောင်သည် အလွန်ကျယ်ဝန်းစွာ ဆောက်လုပ်ထားသော်လည်း တစ်ပတ် လျှောက်လျှင် ခြေလှမ်း တစ်ထောင် လောက်သာ ရှိပြီး ဆုံးခန်းတိုင်သွားသည်။

ရှောင်ကွေ့ယွမ် ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းနေစဉ် အချိန်အခါကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သူမသည် နန်းဆောင်အပြင်သို့ ထွက်ကာ ဆူးဟွေးကျုံးကို လိုက်ရှာပြီး အသေးစိတ် မေးမြန်းသည်။

97 03

“ဆူးကုန်းကုန်း၊ အမှန်အတိုင်း ပြောပါ၊ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဒီရောဂါက ဘယ်လောက်အထိ ပြန်ကောင်းလာပြီလဲ၊ နန်းတော်တက်ပြီး အစိုးရကိစ္စတွေ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ပြီလား”

ဆူးဟွေးကျုံးသည် လူနှစ်ယောက်ကြား ပိတ်မိနေပြီး ဘယ်မှ မဖြစ်၊ ညာလည်း မဖြစ်ဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် သက်ပြင်းချနေသည်။ အတင်းအကျပ် မေးမြန်းခံရသောအခါ အမှန်တရားကို ပြောပြသည်။

“အရှင်မင်းကြီးဟာ နှစ်လပိုင်းလယ်လောက်မှာ တကယ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖောက်ပြန်ခဲ့ပါတယ်။ အနားကပ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ နန်းတော်သားတွေနဲ့ တော်ဝင်သမားတော် အချို့ကို ရိုက်ခွဲခဲ့တယ်။ အဆိုးဆုံး အချိန်တုန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ လင်စစ်ရှီကိုတောင် ထိခိုက်လုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်”

“နှစ်လပိုင်း အကုန်မှာတော့... ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခဲ့တယ်။ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးပြီး ရောဂါ ထပ်ဖောက်ပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အရှင်မင်းကြီးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလင်းရောင်ကို မမြင်ချင်ဘူး၊ လူကို မမြင်ချင်ဘူး။ နေ့တိုင်း ဆေးစစ်ဖို့ လာတဲ့ တော်ဝင်သမားတော် အများအပြားကို မောင်းထုတ်ခဲ့ရတယ်”

“အခုတော့ ပြီးခဲ့တဲ့လက အခြေအနေထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီးကိုယ်တိုင်လည်း အများကြီး ပိုကောင်းလာပြီလို့ ခံစားရတယ်” ဆူးဟွေးကျုံးသည် ပတ်ပတ်လည်တွင် အနက်ရောင် အဝတ်များဖြင့် အလွှာလိုက် ဖုံးအုပ်ထားသော နန်းဆောင်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လာသည်။

“ဒါပေမဲ့ မေပညာရှိအမတ် ဒီကျစ်ချန်နန်းဆောင်ကို ကြည့်ပါဦး၊ အနက်ရောင် အဝတ်နဲ့ ရက်နှစ်ဆယ်ကျော် ပိတ်ထားတာ၊ အစားအသောက်၊ အနေအထိုင် အားလုံး အမှောင်ထဲမှာ၊ ဒါက ပုံမှန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝလား။ မေပညာရှိအမတ်၊ အရှင်မင်းကြီးကို ကျစ်ချန်နန်းဆောင်ကနေ ထွက်သွားဖို့ ဆွဲဆောင်နိုင်ရင်... စောစော ထွက်သွားဖို့ ဆွဲဆောင်ပါဦး”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်ဖြင့် မှိန်သော နန်းဆောင်ကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။

“ဆူးကုန်းကုန်း စိတ်မပူပါနဲ့။ နဂါးစစ်စစ်ကို ရေတိမ်မှာ ပိတ်လှောင်ထားလို့ မရပါဘူး”

ကျစ်ချန်နန်းဆောင်၏ တံခါးသည် ဖွင့်လိုက်၊ ပိတ်လိုက် ဖြစ်သွားသည်။

နန်းဆောင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ၏ လေသံသည် နူးညံ့စွာဖြင့် တိုက်တွန်းသည်။ “အခုဆို နွေဦးရာသီ ရောက်နေပြီ၊ နန်းဆောင်ထဲက ကျယ်ဝန်းပေမဲ့ လေဝင်လေထွက် မကောင်းဘူး။ အရှင်မင်းကြီး ဘာလို့ ပြတင်းပေါက် တစ်ချပ်ကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး အပြင်ဘက်က ရှုခင်းကို ကြည့်ရှုဖို့၊ နွေဦးလေညင်းကို ခံစားကြည့်ဖို့ မကြိုးစားတာလဲ”

“ခုနက ကျွန်တော်မျိုး ခြံဝင်းထဲက ဖြတ်လာတုန်းက မက်မုံပန်း၊ သစ်တော်ပန်း၊ မက်မွန်ပန်းတွေ အားလုံး ပွင့်နေပြီ”

လော့ရှင်းယွမ်၏ အမူအရာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

97 04

“မက်မွန်ပန်း” သူ တီးတိုးရေရွတ်သည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

မနေ့ညက ဧကရာဇ်မင်းသည် ယခင်ဘဝ အခြေအနေများကို ထပ်မံ အိပ်မက် မက်ခဲ့သည်။

သူမသည် ရှင်ယီနင်၏ စာထဲတွင် ဖော်ပြထားသော ဧကရာဇ်မင်းသည် နန်းတော်ပွဲတော်တွင် အရက်မူးနေစဉ် ထုတ်ဖော်ခဲ့သည့် နံ့သာရောင် အဝတ်အစား၊ ပုလဲ ဆံထိုး၊ စစ်တုရင်ခုံ၊ မက်မွန်ပန်းတို့နှင့် ပတ်သက်သော ယခင်ဘဝ အိပ်မက်ကို သတိရလိုက်သည်။

++++++