အခန်း ၉၈

98 01

အခန်း 98

“မက်မွန်ပန်းက ဘာဖြစ်လဲ” သူမ ထပ်မံ မေးမြန်းသည်။

လော့ရှင်းယွမ် စဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါသည်။ “အပြင်ဘက်က မက်မွန်ပန်း ပုံစံကို သိပ်မမှတ်မိတော့ဘူး”

“ပြတင်းပေါက် ဖွင့်ပြီး တစ်ချက် ကြည့်ချင်လား” သူမက စိတ်ရှည်စွာ ချော့မော့သည်။ “ပြတင်းပေါက်နားမှာပဲ ရှိပါတယ်။ နည်းနည်းလေး ဖွင့်လိုက်ပါ။ နေရောင်ခြည် မဝင်လာဘဲ လေသာ ဝင်လာပါစေ၊ မက်မွန်ပန်းကို တစ်ချက် ကြည့်ရရင် ကောင်းမလား”

လော့ရှင်းယွမ် ခေါင်းညိတ်သည်။

အရှေ့ဘက် ပြတင်းပေါက်နားမှ နူးညံ့သော သလွန်ပေါ်တွင် မေဝမ့်ရှူးသည် သစ်သားပြတင်းပေါက် နှစ်ချပ်ကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနည်းငယ်သော အပေါက်ကို အသုံးပြု၍ အပြင်ဘက် ခြံဝင်းထဲတွင် လှပစွာ ပွင့်နေသော မက်မွန်ပန်း တစ်ခက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နေရောင်ခြည် မရှိသော်လည်း ခြံဝင်းထဲမှ အလင်းရောင်သည် အမှောင်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာ နေခဲ့သော ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများကို စူးရှစေသည်။

လော့ရှင်းယွမ် လက်မြှောက်၍ မျက်လုံးကို ကာလိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြတင်းပေါက်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်ပြီး ပါးလွှာသော အပေါက်တစ်ခုသာ ချန်ထားခဲ့ရာ နွေဦးလေညင်း၏ သေးငယ်သော အမျှင်များ ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုတိုးလျသော အလင်းရောင်ကို အသုံးပြု၍ လက်ထဲရှိ တင်ပြလွှာကို လှန်လိုက်သည်။

တော်ဝင်ရုံးတော်ဘက်တွင် လင်စစ်ရှီသည် စစ်ဘက် အတွင်းဝန် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အတွေ့အကြုံသည် လူအများ၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိရန် လုံလောက်ခြင်း မရှိသေးပေ။ အထူးသဖြင့် စာပေအရာရှိများဘက်တွင် ပို၍ ယုံကြည်မှုများခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဧကရာဇ်၏ အနီးကပ် အမှုထမ်းဖြစ်ခြင်း၊ ယဲ့ချန်းကော်၏ အကူအညီ ရရှိခြင်းတို့ကြောင့် ရုံးတော်တွင် နေ့စဉ် အလုပ်များကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် စာပေအရာရှိများကို ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဧကရာဇ် ဖျားနာနေသည့် ဤကာလအတွင်း နန်းတော်အမတ်များ သည် အုပ်စုများစွာ ကွဲသွားပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းခုံကြရာ ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲသော ရုံးတော်ကိစ္စများ အများအပြား စားပွဲပေါ်တွင် ပုံနေသည်။

ယခု မေဝမ့်ရှူး မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ လင်စစ်ရှီသည် ဖြေရှင်းရန် မဆုံးဖြတ်ရသေးသော တင်ပြလွှာ အများအပြားကို အားမနာဘဲ ပေးပို့ခဲ့သည်။

98 02

မေဝမ့်ရှူးသည် တင်ပြလွှာများကို အာရုံစိုက် ဖတ်ရှုနေစဉ် နံရံဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဧကရာဇ်သည် ထရပ်ကာ သူမ၏ ဘေးတွင် ခြေသံမကြားရအောင် လာထိုင်သည်ကို မျက်လုံးထောင့်မှ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမသည် လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် တင်ပြလွှာထဲမှ အဓိက စကားလုံးများကို ဖိထားပြီး စကားလုံးတိုင်းကို ဂရုတစိုက် စဉ်းစားသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် ဘေးတွင် ထိုင်လျက် အချိန်အတော်ကြာ မလှုပ်မယှက် နေသည်။

သူမသည် သူ နူးညံ့သော သလွန်ကို မှီပြီး အိပ်ပျော်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ စိတ်ထဲတွင် အဖြေရပြီး တင်ပြလွှာကို ပိတ်ကာ ဘေးရှိ ဧကရာဇ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုမှောင်မိုက် တောက်ပသော မျက်လုံးများသည် သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“...”

မေဝမ့်ရှူး၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး လက်ထဲမှ တင်ပြလွှာ တစ်စောင်ကို ယူကာ ပြောလိုက်သည်။ “မြောက်ပိုင်း ဝေ့ပြည်နယ်က မကြာမီ မြို့တော်ကို သံသမန်အဖြစ် ရောက်လာတော့မဲ့ ကိစ္စကို အရှင်မင်းကြီး မှတ်မိပါသလား”

မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ပြီးနောက် လော့ရှင်းယွမ်သည် မှတ်ဉာဏ် မပျက်တော့ဘဲ ပြတ်သားစွာ ပြောလာသည်။ “မှတ်မိတယ်”

“အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”

လော့ရှင်းယွမ် စကားမပြောဘဲ ထိုတင်ပြလွှာကို ယူကာ ဘေးတွင် ချထားသည်။ ပြတင်းပေါက်အပေါက်မှ ဝင်လာသော အလင်းရောင်အောက်တွင် မေဝမ့်ရှူး၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ ပတ္တမြားကွပ် ဖြူသွယ်သော လက်ချောင်းများသည် အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

“ရွှယ်ချင့်ရဲ့ လက်တွေက တကယ်ကို လှပပြီး သိမ်မွေ့တယ်။ ကျောက်စိမ်းနဲ့ ထုလုပ်ထား သကဲ့သို့ပဲ” သူ တီးတိုးရေရွတ်သည်။

မေဝမ့်ရှူးလက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး နားထင်ကို ပွတ်သပ်သည်။

ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ…

သူမသည် ပြဒါးရောင် စုတ်တံကို ယူကာ ရေးရင်းနှင့် ရေရွတ်သည်။ “မြောက်ပိုင်း ဝေ့ပြည်နယ်ရဲ့ဆယ်နှစ်ကြာ ဆက်သတဲ့ ဘဏ္ဍာတွေ အခု ဘယ်မှာလဲ။ ဧည့်ခံရေးဌာနက အရာရှိတွေက အတင်းအကြပ် တိုက်တွန်းထားတာ ရှိလား”

ဤနေရာသို့ ရေးနေစဉ် လော့ရှင်းယွမ်သည် ဘေးမှ ရုတ်တရက် ထပ်ထည့်သည်။

“နှစ်နိုင်ငံ နယ်နိမိတ်မှာရှိတဲ့ လက်ဖက်၊ သံ၊ ဆား အရောင်းအဝယ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စစ်ဆေးပါ။ ဘဏ္ဏာရေး ပစ္စည်းတွေ မြို့တော်ကို မရောက်မချင်း နယ်စပ် ကုန်သွယ်ရေးကိစ္စကို မဆွေးနွေးပါနဲ့…”

မေဝမ့်ရှူးခေါင်းညိတ်ပြီး ထိုဝါကျကို နောက်တွင် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် မေဝမ့်ရှူးသည် အနည်းငယ် အိပ်ချင်လာသည်။ သို့သော် လော့ရှင်းယွမ်မှာမူ စိတ်အားထက်သန်နေပြီး နန်းဆောင်ထဲတွင် အရက်ကို မှာယူသည်။

ဧကရာဇ်နှင့်အမတ် နှစ်ဦးသား အရက် နှစ်ခွက်စီ သောက်ကြသည်။

98 03

ဝိုင်အိုး တစ်လုံးသာ ရှိပြီး နန်းတော်တွင် ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော အရသာချိုမွှေးပြီး စေးပျစ်သောဝိုင် ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးလျှင် သုံးခွက် သို့မဟုတ် လေးခွက် သောက်ပြီးနောက် ဝိုင်အိုး၏အောက်ခြေကို မြင်ရသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် မူလကပင် ပင်ပန်းနေသည်။ အရက် နှစ်ခွက် သောက်လိုက်သောအခါ မူးဝေပြီး အိပ်ချင်လာသည်။ စားပွဲပေါ်မှ တင်ပြလွှာများကို ပစ်ချကာ နူးညံ့သော သလွန်ပေါ်တွင် မှောက်အိပ်လိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် စကားအနည်းငယ် ပြောကြသည်။

“ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က မက်မွန်ပန်းတွေ မိုးရေလို ကြွေကျနေတာ အရမ်း လှတယ်။ အရှင်မင်းကြီး ဒီမက်မွန်ပန်းရာသီကို လွဲချော်သွားရင်... အင်း၊ လာမဲ့ နွေဦးမှပဲ...”

မေဝမ့်ရှူး စကားဆုံးတော့ ကိုယ်တိုင်လည်း အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး နောက်ဆုံး စကားလုံးများမှာ ဝိုးတဝါး ဖြစ်နေသည်။

ဘေးနားရှိ နူးညံ့သော သလွန် တစ်ဖက်သည် နိမ့်ကျသွားပြီး နွေးထွေးသော လူသားခန္ဓာကိုယ်သည် အနီးသို့ ရောက်လာသည်။

“မက်မွန်ပန်းက ဘာကြည့်စရာ ရှိလို့လဲ” လော့ရှင်းယွမ်သည် အရက်အရှိန် အနည်းငယ်ဖြင့် ပြောသည်။ “မက်မွန်ပန်းက ရွှယ်ချင့်လောက် ဘယ်လှပါ့မလဲ”

ဘေးနားရှိ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံကို ခံစားမိသောအခါ မေဝမ့်ရှူးသည် လေးလံသော မျက်ခွံများကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်ကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် အရက်အရှိန် အနည်းငယ်ဖြင့် သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။

စကားမပြောသော်လည်း မျက်လုံးများတွင် ဝိုးတဝါး တောင့်တမှု တချို့ ပါရှိသည်။ သူမကို ကြည့်လိုက်၊ နူးညံ့သော သလွန်ကို ကြည့်လိုက် လုပ်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပြီးခဲ့သည့် လာဘပွဲတော်က နန်းတော်တွင် ညအိပ်စဉ်ကလည်း အလားတူ အခြေအနေမျိုး ရှိခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသော ဧကရာဇ်သည် သူမနှင့်အတူ ဧည့်ခန်းကုတင်ပေါ်တွင် အတူဝင်ရောက်၍ ငယ်စဉ်က ညဘက် စာဖတ်သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရချင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သူမသည် ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သူသည် အရေးကြီးသော အရာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသော ဧကရာဇ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ မည်သည့် ကိစ္စမဆို စည်းမျဉ်းကို ကျော်လွန်သော ကိစ္စဖြစ်ပါက သွယ်ဝိုက်သော အကြံပေးချက်ဖြင့် သူသည် ထိုစိတ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သားရဲရိုင်းသည် ငုတ်တုတ်ထိုင်နေပြီး ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများကို သိမ်းဆည်းထားသည်။

နန်းတော်ကိစ္စ၊ မိဖုရားကိစ္စ၊ သူမကဲ့သို့ အနီးကပ် အမှုထမ်းက ငြင်းပယ်ခဲ့ရင်တောင် သူသည် သည်းခံခဲ့သည်။ လိုက်လျောခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် စိတ်ရောဂါ ဖြစ်လာသည်အထိ ခက်ခက်ခဲခဲ သည်းခံခဲ့ရသည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ စိတ်ထဲတွင် အနူးညံ့ဆုံး နေရာကို ထိမိသွားသည်။

သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ နေရာရွှေ့ပေးပြီး နူးညံ့သော သလွန်၏ တစ်ဝက်ကို ဖယ်ပေးကာ လော့ရှင်းယွမ်ကို အိပ်ရန် အမူအရာ ပြသသည်။

98 04

ငယ်ရွယ်သော ဧကရာဇ်သည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးနက်များတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် သူမ စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ နူးညံ့သော သလွန်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း တက်လိုက်သည်။ စောင်ကို ဆွဲယူပြီး လက်မောင်းတစ်ဝက် အကွာအဝေးတွင် စည်းမျဉ်းအတိုင်း ဘေးတွင် လဲလျောင်းလိုက်သည်။

စောင်ကို ပခုံးအထိ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲယူထားပြီး မျက်နှာကို လှည့်ကြည့်သည်။ သေးသွယ်ပြီး ရှည်လျားသော မျက်လုံးလှလှများသည် တောက်ပနေပြီး မျက်လုံးထောင့်တွင် ရယ်မောခြင်းများ အပြည့်ပါရှိသည်။

မေဝမ့်ရှူးမနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။

“အိပ်တော့ ရှင်းယွမ်”

ဝိုင်အရှိန် အနည်းငယ်ဖြင့် နေ့လယ်ပိုင်း အိပ်စက်ခြင်းသည် အလွန် နက်နဲစွာအိပ်ပျော်သွားသည်။

သူမသည် ဝိုးတဝါးဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ထိတွေ့နေသည်ကို ခံစားမိသည်။

သို့သော် အိပ်ချင်စိတ်က အလွန်ပြင်းထန်နေသဖြင့် နိုးမလာနိုင်ပေ။ တစ်စုံတစ်ခုသည် လေကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို လှုပ်ရှားသွားသည်ကို ဝိုးတဝါး ခံစားမိသည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှုသည် အလွန် သိမ်မွေ့သည်။ သူမကို အနှောင့်အယှက်ပေးမည်ကို ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားစွာ တစ်စက်ချင်းစီ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ပွတ်သပ်သွားသည်။ သိမ်မွေ့စွာ ပွတ်တိုက်နေပြီး မည်သည့် ထောင့်ကိုမှ မချန်ဘဲ တဖြည်းဖြည်း အလယ်ရှိ ပြည့်ဝသော နှုတ်ခမ်းဖျား သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုနေရာကို အလွန်စိတ်ဝင်စားပုံရသည်။ နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသော ထိတွေ့မှုသည် နှုတ်ခမ်းဖျားပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေပြီး ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက်နေသည်။

ရင်းနှီးမှု မရှိသော၊ အသိအာရုံတစ်ခုသည် အိပ်ပျော်ခြင်း၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ သူမသည် နိုးတစ်ဝက် အိပ်မက်ထဲတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ညင်သာစွာ အင်း… ဟု အသံပြုလိုက်သည်။

တစ်ဖက်မှ လူသည် လျင်မြန်စွာ အသိဝင်သွားသည်။

လှုပ်ရှားမှု ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

လူသားခန္ဓာကိုယ်၏ အပူချိန်သည် ဘေးမှ ဝေးကွာသွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို မလှမ်းမကမ်းမှ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သို့သော် ဝိုင်အရှိန်ကြောင့် နေ့လယ်ပိုင်း အိပ်စက်ခြင်းသည် အလွန်နက်နဲစွာ အိပ်ပျော်ရန် လွယ်ကူသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ၏ အသက်ရှူသံ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာပြီး ထပ်မံ အိပ်မောကျတော့မည့် အလား ဖြစ်နေသည်။

မလှမ်းမကမ်းမှ စူးစိုက်ကြည့်နေသော ထိုလူသည် စိတ်ချသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို လိပ်ပြာပျံသန်းသကဲ့သို့ ဖျတ်ခနဲ တစ်ချက် ထပ်မံနမ်းလိုက်သည်။

98 05

နွေးထွေးသော လူသားခန္ဓာကိုယ်သည် ပြန်လည် အနီးကပ်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ ရဲရင့်လာပြီး လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ထိုစိုစွတ် ဖောင်းအိပြီး အနည်းငယ် ကော့နေသော နှုတ်ခမ်းဖျားကို ပွတ်သပ်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

နီရဲသော နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာက အနည်းငယ် ဟသွားသည်အထိ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ရယ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ပူပြင်းသော ခန္ဓာကိုယ်သည် အနီးကပ်လာပြီး အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် အလွန် တန်ဖိုးထားစွာ နမ်းလိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် နိုးတစ်ဝက် အိပ်မက်ထဲတွင် ရှိနေစဉ် စိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အသက်ရှူသံသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။

လူသားခန္ဓာကိုယ်၏ အပူချိန်သည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။

မှောင်မိုက်သော နန်းဆောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ကြာမြင့်စွာမှ မေဝမ့်ရှူးသည် မူးမေ့နေသော အိပ်မက်ထဲမှ ရုန်းကန်နိုးထလာပြီး ခြောက်သွေ့သော မျက်ခွံများကို ပွတ်သပ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုသည်။

အခန်းထဲတွင် ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်သာ ထွန်းညှိထားဆဲ ဖြစ်ပြီး မီးရောင်သည် လေပြေထဲတွင် ယိမ်းထိုးနေသည်။

သူမ၏ဘေးတွင် ငယ်ရွယ်သော ဧကရာဇ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး နေ့လယ်ပိုင်း စက်ရာခေါ်နေသည်။

အိပ်နေသောပုံစံသည် စည်းမျဉ်းအတိုင်း ရှိသည်။ လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များသည် စောင်အောက်တွင် သေသေသပ်သပ် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ စောင်ထောင့်ကို ပခုံးအထိ ဆွဲတင်ထားပြီး မည်သည့်နေရာမှ မပြန့်ကျဲပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ ထထိုင်လိုက်သည်။

မျက်နှာကို စောင်ထဲ မြှုပ်ထားပြီး အလွန်နက်နဲစွာ ဖိနှိပ်ထားသော အသက်ကို ရှူထုတ်လိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်၊ မင်း တော်တော် ကောင်းတာပဲ…

အရင်က မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးခြင်းက ဟန်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြောက်လန့်ခြင်း ရူးသွပ်သော ရောဂါကိစ္စ၊ ပြီးခဲ့သည့်လက တကယ်ပဲ ပြင်းထန်စွာ ပြန်ဖောက်ခဲ့သော်လည်း ယခု သူ့ကို ချစ်စိတ်ဝင်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ... များစွာ ပြန်ကောင်းလာပြီ ဖြစ်သင့်သည်။

ပြန်ကောင်းလာတာ ကောင်းပါတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီမံခန့်ခွဲလို့ ရပြီ။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချက်ချင်း ချလိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် စောင်ကို ချလိုက်ပြီး ဘာမှ မသိဟန်ဖြင့် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် လော့ရှင်းယွမ်ကို ပြောသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး အိပ်ပျော်တာ တကယ် ကောင်းမွန်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး ဂရုစိုက်တဲ့အတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

******