အခန်း ၉၉

99 01

အခန်း 99

မေဝမ့်ရှူး အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် ဆူးဟွေးကျုံးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးလေသည်။

“ဒီနေ့ကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက် စောစောပြန်တာလဲ” ဆူးဟွေးကျုံးက အံ့ဩစွာ မေးသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးက မေပညာရှိအမတ် ညစာစားပြီးမှ ပြန်မယ်ထင်လို့ ခုနကပဲ မီးဖိုဆောင်မှာ ဟင်းချက်စရာတွေ စာရင်းသွားစစ်ခဲ့သေးတယ်”

မေဝမ့်ရှူးက လွယ်လွယ် ဖြေလိုက်သည်။ “အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတချို့ရှိလို့ တော်ဝင်ရုံးတော်အဖွဲ့ဆီ သွားပြီး လူတွေ ချက်ချင်းစုဝေး တိုင်ပင်ရမယ်”

ဆူးဟွေးကျုံးကို ရှင်းပြလွှတ်ပြီးနောက် သူမသည် တော်ဝင်ရုံးတော်အဖွဲ့ဆီ မသွားဘဲ ခြေလှမ်းလှည့်ကာ ဘေးဘက်ဆောင်တော်သို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။

စောင်ကို ဆွဲယူကာ ခေါင်းမြီးခြုံပြီး စောင်ပူထဲတွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ စိုရွှဲလာသည်အထိ နေပြီးမှ ရုတ်တရက် စောင်ကို လှန်ချ၍ ထထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖိနပ်ကလပ်ကို ဆွဲ၍ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

ပန်းရောင် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နဂါးခေါင်းပုံ ထွင်းထုထားသည့် စားပွဲရှည်နောက်တွင် ထိုင်နေရင်း လက်ချောင်းများဖြင့် မျက်ခုံးအလယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိနှိပ်ပွတ်သပ်ကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ ခဏမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်ဆီ ထသွား၍ သစ်သားပြတင်းနှစ်ချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

“ကွေ့ယွမ်ကုန်းကုန်း စေလွှတ်ခိုင်းချင်တာ ရှိလို့ပါ” သူမက အသံပြု၍ ခေါ်လိုက်သည်။ “မင်းတစ်ခေါက် ထပ်သွားပြီး နန်းတော်ရှေ့တပ်မှ ချီတပ်မှူးကြီး တာဝန်ကျနေသေးလား ကြည့်ပေးပါဦး။ သူ့ကို တိုင်ပင်စရာ ရှိလို့ပါ”

ချီကျန့်ဟန်သည် ယနေ့ တာဝန်ကျနေသူ ဖြစ်သည်။

ခရမ်းရောင် နန်းတော်၏ဘေးဘက်ဆောင်တော်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာသောအခါ အခြားဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်နှင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဧကရာဇ် နန်းတော်က ထွက်တော်မူတာလို ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်လို့ ဖြစ်မလား”

စစ်ဘက်ရေးရာအမတ် လင်စစ်ရှီသည် အလင်းရောင်ရှိသော ခန်းမ၏ ဧည့်သည်နေရာတွင် ထိုင်နေပြီး မျက်နှာထားမှာ လုံးဝ မကောင်းချေ။ “ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို တိုင်ပင်ဖို့ ခေါ်လိုက်တာပဲ၊ ဘာလို့ အကြီးအကဲယဲ့ကို တစ်ခါတည်း မခေါ်လိုက်တာလဲ”

“ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်း ခေါ်တာက ဒီကိစ္စကို ဆရာ့ကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ လိုလို့ပေါ့”

မေဝမ့်ရှူးက အသံကို နှိမ့်၍ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။ “ဆရာ့ စိတ်ဓာတ်က မြင့်မားတယ်။ ဒီလို အစီအစဉ်မျိုးကို လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကြိုပြောလိုက်ရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်မှာ သေချာတယ်”

ချီကျန့်ဟန်သည် အပြင်မှနေ၍ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “မေပညာရှိအမတ်က ကျွန်တော့်ကို ရှာတာလား။ ကျွန်တော်မျိုး ခဏနေမှ ပြန်လာရမလား”

99 02

“ဪ၊ ချီတပ်မှူးကြီး ရောက်လာပြီပဲ။ အချိန်ကိုက်ပါပဲ” မေဝမ့်ရှူးက လက်ကာပြ၍ ဝင်ခိုင်းသည်။ “တစ်ခုရှိတယ်။ ချီတပ်မှူးကြီးနဲ့လည်း တိုင်ပင်ချင်တယ်”

သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပြက္ခဒိန်ကို ယူ၍ နောက်ဘက်သို့ ဖျတ်ခနဲ လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ကိစ္စအားလုံး အောင်မြင်သည့် နေ့ကောင်းရက်သာဟု ရေးထားသော စာမျက်နှာ အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဧကရာဇ် နန်းတော်မှာ နာမကျန်းဖြစ်ပြီး ကုသမှုခံယူနေတာ ရက်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ။ စိတ်ဓာတ်လည်း မလန်းဆန်းဘဲ ပိန်နေပြီ။ သုံးလပိုင်းမှာ နေ့ကောင်းရက်သာတွေ ပေါတယ်။ ရာသီဥတုလည်း နွေဦးပေါက်လို့ နွေးလာပြီ။ ဧကရာဇ်ရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေလည်း တိုးတက်လာပြီဆိုတော့ နေ့ကောင်းရက်သာ တစ်ခုကို ရွေးပြီး မြို့ပြင်ထွက်ပြီး ပန်းပင်စိမ်းလန်းတာတွေကို ကြည့်ရှုအပန်းဖြေစေချင်တယ်”

ချီကျန့်ဟန် အနည်းငယ် နားလည်သွားပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းလိုက်တာ မေပညာရှိအမတ် စေတနာထားတာပဲ။ ဧကရာဇ် အပြင်ထွက် နန်းတော် လှည့်လည်တာနဲ့ ပတ်သက်လို့ စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်တွေက ဓလေ့ထုံးတမ်းဌာနမှာ အရင်ကတည်းက ရှိပြီးသားပါ။ ကျွန်တော်မျိုးက အစစအရာရာ ပြင်ဆင်ထားမှာမို့ ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိစေရဘူး”

“ဓလေ့ထုံးတမ်းဌာနရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ နံနက်စောစော နန်းတော်က ထွက်မယ်၊ မြို့ပြင်ကို တစ်ပတ်လှည့်မယ်၊ လယ်သမားတွေ နွေဦးထယ်ထိုးတာ ကြည့်မယ်၊ ညနေစောင်းမှ ပြန်မယ်၊ မင်းပရိသတ်အဖွဲ့နဲ့ ခရီးသွားယာဉ်တန်းတွေက မြို့တော်လမ်းမကြီးကနေ သွားလာမယ်၊ လမ်းဘေးက ပြည်သူတွေက အသက်ရှည်ပါစေလို့ အော်ဟစ်ကြမယ်”

မေဝမ့်ရှူးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားကို တိုင်ပင်ဖို့ ခေါ်ရတာက ဓလေ့ထုံးတမ်းဌာန စည်းကမ်းနဲ့ မကိုက်ညီတဲ့ အရာတချို့ကို လုပ်ဖို့ ကျွန်တော် စီစဉ်နေလို့ပဲ”

ချီကျန့်ဟန်၏ မျက်လုံးများ မယုံသင်္ကာဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်၍ သူမက အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ “ဧကရာဇ် လျှို့ဝှက်ထွက်တော်မူမယ်၊ မြို့ပြင်မှာ မြင်ကွင်း အင်မတန်လှတဲ့ အပန်းဖြေစံအိမ် တစ်ခုကို ရှာမယ်၊ သုံးလေးငါးရက်လောက် နားနေပြီး အရာအားလုံးကို ခဏမေ့ထားမယ်၊ စိတ်အေးချမ်းစွာ အနားယူပြီးမှ လျှို့ဝှက် ပြန်လာမယ်”

“ဟင့်အင်း...” ချီကျန့်ဟန် အသက်ရှူမှားသွားပြီး ခဏကြာသည်အထိ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေသည်။

“လုပ်နိုင်မလား” မေဝမ့်ရှူးက ထပ်မေးသည်။

ချီကျန့်ဟန် စိတ်ထဲတွင် တီးတိုးရေရွတ်သည်။ လုပ်နိုင်တာပေါ့၊ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်တာပေါ့။ ဒီ့ထက် ပိုဆိုးတဲ့ ကိစ္စတွေကိုတောင်၊ မိုင်ထောင်ချီ ခရီးတွေတောင် ဧကရာဇ်က လျှို့ဝှက် အသွားအပြန် လုပ်ဖူးတာပဲ

သို့သော်လည်း ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးတာနဲ့ ထိပ်တန်း အရာရှိတွေ လျှို့ဝှက် စီစဉ်တာက လုံးဝ မတူညီတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်သည်။

နန်းတော်အစောင့်တပ် ခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် သူက အလွန် သတိထားပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။ “လုပ်လို့တော့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပထမ၊ ဒီလို လုပ်ဖို့ လိုအပ်လို့လား ဒုတိယ၊ အပန်းဖြေစံအိမ်က ဘယ်ကလာတာလဲ တာဝန်အရဆိုတော့ မေပညာရှိအမတ် နည်းနည်း ပိုပြောပြသင့်တယ်”

99 03

“ပထမအချက်က၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ရောဂါက စိတ်ရောဂါ ဖြစ်တယ်။ စိတ်ရောဂါကို စိတ်ကုထုံးနဲ့ပဲ ကုသလို့ရမှာ။ တစ်နေကုန် နန်းတော်ထဲမှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေတာက ရောဂါပျောက်ဖို့အတွက် မကောင်းဘူး။ မြို့ပြင်ထွက်ပြီး စိတ်ပြေလက်ပျောက် လေရှူဖို့က မဖြစ်မနေ လိုအပ်တယ်။ ဒုတိယအချက်ကတော့” မေဝမ့်ရှူး ခဏ စဉ်းစားပြီး ဆက်ပြောသည်။

“အပန်းဖြေစံအိမ်ရဲ့ နောက်ခံကို စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ မေမိသားစုမှာ မြို့တော်ပြင်ပ ဆင်ခြေဖုံးမှာ စံအိမ်တစ်ခု ရှိတယ်။ တောင်ပေါ်မှာ ဆောက်ထားပြီး ရေပန်းတွေ စီးဝင်နေတယ်။ မြင်ကွင်းက အလွန် သာယာလှပတယ်။ အရင်နှစ်တွေက ကျွန်တော် ကိုယ်လက်မအီမသာ ဖြစ်တဲ့အခါ အဲဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် တစ်ခါတလေ နေတတ်တယ်။ စိတ်မပူရင် အစောင့်တပ်ကို ကြိုတင် တပ်စွဲထားခိုင်းလို့ ရတယ်”

မေမိသားစုမှာ မြို့တော်ပြင်ပ ဆင်ခြေဖုံးမှာ စံအိမ်တစ်ခု ရှိတာကို ချီကျန့်ဟန် သိပါသည်။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ အာမခံသည်။ “ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ဧကရာဇ်နောက်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ခဲ့ကြတဲ့ လူကြီးတွေပဲ။ စိတ်ပူစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ အကြီးအကဲနှစ်ယောက်လုံးက ခေါင်းညိတ်သရွေ့ ကျွန်တော်မျိုး တားဆီးစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး”

ချီကျန့်ဟန် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး လင်စစ်ရှီ၏ အကြည့်က နက်ရှိုင်းသွားသည်။ “ပြောစမ်းပါဦး၊ ညီလေးမေ… မင်းက ဧကရာဇ်ကို မင်းရဲ့ မြို့ပြင်စံအိမ်ကို ခေါ်သွားပြီး တကယ်တော့ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ ချီကျန့်ဟန်ကို ရှင်းပြသလိုမျိုး လွယ်လွယ်နဲ့တော့ ငါ့ကို လာမပတ်နဲ့။ ငါ မယုံဘူး”

မေဝမ့်ရှူးက ထရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်၊ ပြန်လာထိုင်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ် လိုက်သည်။ “အပြင်မှာ ငါတို့ရဲ့ ဆရာတပည့် ဆက်ဆံရေးကို အလွယ်တကူ မပြောဖို့ မင်းကို ပြောထားတယ်လေ”

လင်စစ်ရှီက အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “ဒီအချိန်ကျမှ ဘာကို ကြောက်နေရတာလဲ။ ငါတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို ဧကရာဇ်က အရင်ကတည်းက သိနေလောက်ပြီ”

မေဝမ့်ရှူးက အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဘယ်လို ပြောလိုက်တာလဲ”

“ဒုတိယလလယ်မှာ (ဖေဖော်ဝါရီ) လင်ချွမ်ကနေ ညီလေးမေ ရောဂါ အခြေအနေ စိုးရိမ်ရတဲ့ သတင်း အလျင်အမြန် ရောက်လာတော့ ဧကရာဇ်က စိတ်အခြေအနေ မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားတယ်။ ငါ နန်းဆောင်ထဲ ဝင်ကြည့်တဲ့အခါ ဧကရာဇ်က အဲဒီနေ့က ငါ့ကို ဒေါသတကြီး အော်လိုက်တယ်။ မင်းနဲ့ ရွှယ်ချင့် ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိလို့ ကျန်း မင်းကို မသတ်တာပဲတဲ့”

လင်စစ်ရှီက အေးစက်စွာ ပြုံးသည်။ “အဲဒီတုန်းကတည်းက ငါ တစ်ခုခု မှားနေပြီလို့ ခံစားမိတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ကျိုးရွှမ်းယွီကို ရှာပြီး ကွယ်ဝှက် မေးမြန်းလိုက်တော့ အဖြေ ထွက်လာတယ်။ မင်း ရာထူးက နုတ်ထွက်ခြင်း မပြုခင် ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ့်နှစ်လပိုင်း (ဒီဇင်ဘာ) တုန်းက ငါ မင်းတို့ မေအိမ်ကို လျှို့ဝှက် သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီတစ်ခါက ကျိုးအရာရှိရဲ့တပ်သားတွေ မြင်သွားခဲ့တာတဲ့”

99 04

မေဝမ့်ရှူးက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုကိုင်ပြီး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကာ ပြောသည်။ “ဧကရာဇ်က မျက်နှာချင်းဆိုင် မဖော်ထုတ်သရွေ့ ငါတို့လည်း ဘာမှ မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေဖို့ပဲ လုပ်ရတော့မှာပေါ့”

လင်စစ်ရှီက ခေါင်းညိတ်ပြီး အစောပိုင်း အကြောင်းအရာကို ဆက်မေးသည်။

“မင်းက ဧကရာဇ်ကို လျှို့ဝှက် ထွက်ပြီး အနားယူစေချင်ရုံ သက်သက်ဆိုရင် ချီကျန့်ဟန် တစ်ယောက်တည်းဆို လုံလောက်ပြီ။ ခု ငါ့ကို ခေါ်လာတာ၊ ဘာကိစ္စ ခက်ခဲတာတွေ ထပ်လုပ်စရာ ရှိသေးလို့လဲ”

မေဝမ့်ရှူးက လက်ထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ပေးလိုက်သည်။

“ငါ့ကို စိတ်ချရတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှာပေးဖို့ မင်းကို အကူအညီလိုတယ်”

++++++