အခန်း (၁၂၁-၁၂၂)

အခန်း (၁၂၁) ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သော အဖြစ်ဆိုး

လီယွဲ့သည် မသေမျိုးဂူအတွင်း တစ်ပတ်လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ကြေးမုံပြင်၌

ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်းပင် တန်ဖိုးရှိသော ရတနာဟူ၍ တစ်စုံတစ်ရာ

မတွေ့ရတော့ပေ။ အချိန်ကုန်ရကျိုးမနပ်ဟု သဘောပေါက်ကာ ကျိန်ဆဲရင်း

လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

ဤသည်ကား ယူရူလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပိတ်သိမ်းမည့် နောက်ဆုံးနေ့ပင်။

အရောင်အသွေး တလက်လက် တောက်ပနေသော မသေမျိုးဂူဝ၌ အမျိုးမျိုးသော လူမျိုးစုတို့မှ

တန်ခိုးရှင်များ ထွက်ပေါ်လာကြ၏။ အားလုံးမှာမူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်

အသက်မဲ့နေသော မျက်နှာပေးများသာ ရှိကြသည်။

“သောက်ကျိုးနည်း၊ ဒီနေရာက ဘာမှမရှိတဲ့ လူလိမ်တွင်းပဲ။ ငါ့အသက်တောင်

ဆုံးရှုံးလုနီးပါးပဲ”

“မျက်နှာဖုံးစွပ်တွေ ရှိလို့သာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က တကယ်ပဲ ရက်စက်လွန်းတယ်။

နှစ်ရက်၊ နှစ်ညလုံး အိုးတွေခွဲပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုယ့်အိတ်ထဲမှာ

ပြောင်စင်သွားပြီ”

“အဲဒီ မျက်နှာဖုံးစွပ်ဂိုဏ်းဆိုတာ ဘယ်သူတွေလဲ။ ဒီလောက်ထိ စည်းစိမ်မက်တာ ဘယ်သူမှ

မကြားဖူးဘူး”

“ဒုက္ခက လွတ်ဖို့ အခွန်ဆောင်ရတာပေါ့လေ။ သူတို့က ငွေမက်ပေမဲ့

သူတို့ပေးတဲ့ပစ္စည်းတွေက

တချို့တလေတော့လည်း အသုံးဝင်သားပဲ...”

တခြားသောသူများမှာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုနေကြသည်။

“နောက်ကွယ်ကနေပြီး လူကို အပြစ်တင်တာ မကောင်းဘူးနော်”

ရုတ်တရက် ဂူထဲမှ မျက်နှာဖုံးစွပ် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဝင့်ကြွားစွာ ထွက်လာ၏။ လူအများမှာ

အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ် အဖွဲ့သားများသည် လှည့်လည်ကြည့်ရှုခြင်း မပြုဘဲ သူတို့၏

သားရဲများကို စီးနင်းကာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့

ပြန့်ထွက်သွားကြသည်။

ဖန်မင်းဆက်မှ တန်ခိုးရှင်များမှာ နောက်ဆုံးမှ ထွက်လာကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး

ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသည်။ အခြားသော တန်ခိုးရှင်တို့မှာ မျက်ဝန်းများ

အုံ့မှိုင်းသွားကြ၏။ ဖန်မင်းဆက်မှ တန်ခိုးရှင်တို့ ရွေးချယ်ခဲ့သည့်

လမ်းကြောင်းသည်သာ မှန်ကန်ပြီး ရတနာအားလုံးကို

သိမ်းပိုက်သွားသည်ဟု သူတို့ တွေးထင်မိကြသည်။

“ဘာလုပ်မလို့လဲ”

ရုတ်တရက် ဝန်းရံလာသော တန်ခိုးရှင်များကို မြင်သော် ဖန်မင်းဆက်မှလူများက

မှော်လက်နက်များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ လေထုမှာ

တင်းမာသွားလေ၏။

“ပြောစမ်း... မင်းတို့ မသေမျိုးဂူထဲက အခွင့်အရေးတစ်ခုခု ရခဲ့တာလား”

“ရရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ လမ်းကြောင်းကို မင်းတို့ဘာသာ ရွေးခဲ့တာလေ၊ ကံမကောင်းရင်

ကိုယ့်အပြစ်ပဲပေါ့”

ကူမျိုးနွယ်မှ လင်ချူးက ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “အတူတူဝင်လာပြီး ဖန်မင်းဆက်ကပဲ

ရတနာတွေ သိမ်းသွားတာတော့ မတရားဘူး မဟုတ်လား။ ‘တွေ့တဲ့သူ ဝေစား’ ဆိုတဲ့ စကား

မကြားဖူးဘူးလား”

ဖန်မင်းဆက်မှ ဂိုဏ်းသားတစ်ဦးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ “မင်းတို့က ငါတို့ကို

လုယက်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား”

ထိုစကားနှင့်အတူ ဘက်ပေါင်းစုံမှ အန္တရာယ်ရှိသော အကြည့်များ စိုက်ရောက်လာသည်။

“မသေမျိုးပေးတဲ့ လက်နက်တွေ ငါတို့မှာ ရှိတယ်။ မင်းတို့ကို ကြောက်ရမလား”

တိုက်ပွဲမှာ ချက်ချင်းပင် စတင်ဖြစ်ပွားတော့သည်။ မှော်အတတ်များနှင့် လက်နက်များ၏

ရောင်စဉ်များမှာ ကောင်းကင်ယံကို အရောင်ဆိုးသွားကြ၏။ ရှုပ်ထွေးလှသော

တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားနေစဉ် ဝူမင်းဆက်မှ တန်ခိုးရှင်တစ်ဦးမှာ

သူတို့ပစ်ပေးလိုက်သော ဝေလောင် ငရုတ်သီးခြောက်ထုပ်ကို ဖမ်းမိလိုက်ပြီး

ကြက်သေသေသွားသည်။

“ဒါ... ဒါက မျက်နှာဖုံးစွပ်အဖွဲ့ရဲ့ အိုးတွေထဲက ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်လား”

သူတို့အားလုံးမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြ၏။ ဖန်မင်းဆက်မှလူများသည်

မျက်နှာဖုံးစွပ်ဂိုဏ်း၏

လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ကို သူတို့

ရိပ်မိသွားကြသည်။ အမှန်တကယ်တော့ မသေမျိုးဟူ၍ မရှိပေ။

ဤသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ဒေါသနှင့် ရယ်စရာကောင်းမှုတို့ ရောထွေးသွားတော့သည်။

“ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရတနာလို့ ခေါ်နေတာလား”

ကောင်းကင်၌ အာကာသအက်ကွဲကြောင်း ပွင့်လာသည်။

“တိုက်တာ ရပ်ကြစမ်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ထွက်ရတော့မယ်”

လေးမျိုးနွယ်စုလုံး ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ဖန်မင်းဆက်မှလူများမှာမူ မသိမသာဖြင့် ဝင့်ကြွားနေဆဲပင်။ “ကြောက်သွားပြီလား။

မသေမျိုးပေးတဲ့ ရတနာတွေနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ အနိုင်ပဲ”

သူတို့၏ အပြောအဆိုကို မြင်ရသော အခြားမျိုးနွယ်စုများ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်

သနားစရာကောင်းသော အကြည့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“အဲဒီ အကြည့်က ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” ဖန်မင်းဆက်သားများမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

ထိုစဉ် လော့ဖျိန်ဆိုသူက သွားကိုကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ “လူကြီးမင်းတို့... အဲဒီ

မသေမျိုးပေးတယ်ဆိုတဲ့ လက်နက်တွေက... မျက်နှာဖုံးစွပ်အဖွဲ့ဆီက ဝယ်ထားတဲ့

အိုးတွေထဲကပါ...”

“ဘာ... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

လော့ဖျိန်က သူရထားသည့် ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့

အိုးတစ်လုံးကို ရွှေဒင်္ဂါးငါးဆယ်နဲ့ ခွဲရတာပါ...”

စကားဆုံးသည်နှင့် ဖန်မင်းဆက်မှ တန်ခိုးရှင်များမှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ထိုင်လျက်သား

ဖြစ်သွားကြသည်။ တစ်ခဏအကြာတွင်မူ ဒေါသသံများဖြင့် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... ငါတို့ကို လှည့်စားသွားတာပဲ”

“ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ငါတို့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အကုန်ပျက်ပြီ”

လော့ဖျိန်မှာမူ အထိုးခံရတော့မည်ကို သိသဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွား၏။ အမှန်တရားကို

အချိန်မီ မပြောပြမိသော သူ၏ အပြစ်ကြောင့် အိုးခွဲရသော အဖြစ်ဆိုးနှင့်အတူ

ဂုဏ်သိက္ခာများပါ ပျောက်ဆုံးသွားရလေတော့သည်။

အခန်း (၁၂၂) တာဝန်ပြီးမြောက်ခြင်းနှင့် ဆုလာဘ်များ ခွဲဝေခြင်း

နှစ်နှစ်ဆယ်တစ်ကြိမ်သာ ပွင့်လေ့ရှိသည့် ယူရူလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ

လူငယ်တန်ခိုးရှင်များအတွက်

မျှော်လင့်ချက်များစွာ ထားရှိရာ

နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်၌မူ

ရှုပ်ထွေးပွေလီစွာဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့လေပြီ။ မျိုးနွယ်စုအသီးသီးမှ

တန်ခိုးရှင်များစွာမှာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရပြီး ရလဒ်များမှာလည်း မရေရာလှပေ။

ထိုအချိန်မှစ၍ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော မျက်နှာဖုံးစွပ်ဂိုဏ်းမှာ

ကောင်းကင်ကြယ်တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။

သို့သော် မျက်နှာဖုံးစွပ်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာမူ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ

ကုလားထိုင်တွင် အေးဆေးစွာ အိပ်ပျော်နေ၏။ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်၌မူ

ကြောင်ဖြူလေးတစ်ကောင်မှာ အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နေသည်။ မက်မွန်ပင်ပေါ်ရှိ

ငှက်နီလေးမှာမူ မနာလိုသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။ လူသားအနေဖြင့် ဤကြောင်လေးအား

အလွန်အမင်း အလိုလိုက်လွန်းသည်ဟု သူက ခံစားနေရသည်။ ကြောင်ဖြူလေးကမူ ငှက်လေး၏

အကြည့်ကို သိရှိပုံရကာ တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသည့်

မျက်နှာပေးမျိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

လီယွဲ့၏ လက်က ကြောင်လေး၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။ ကြောင်လေးမှာလည်း

နှစ်သက်စွာဖြင့် ညည်းတွားရင်း မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်သည်။

“မြောင်...”

“စနစ်၊ တာဝန်ပြီးဆုံးပြီ။ ဆုလာဘ်တွေကို တွက်ချက်ပေးတော့”

“ပထမတာဝန်၊ ဝင်ငွေပန်းတိုင် (အဆင့်လေး) ပြည့်မီခြင်း။ ဆုလာဘ်များ

အရောင်နှစ်မျိုးပါ ကံစမ်းမဲ၊ စက်ကစားနည်း

(ဗားရှင်း ၂.၀)၊ မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း၊

အုပ်ကြွပ်ကစားနည်း၊ အိုးခွဲခြင်းများ။”

“ဒုတိယတာဝန်၊ အရောင်းအဝယ်စွမ်းအား တိုးတက်မှု (၅၀/၅၀) ပြီးမြောက်ခြင်း။ ဆုလာဘ် ‘ကံစမ်းမဲဆိုင်နှင့် တွဲလျက်' စတိုးဆိုင်ငယ်။”

ဆုလာဘ်များမှာ များပြားလှသဖြင့် လီယွဲ့မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားသည်။

အုပ်ကြွပ်ကစားနည်းကိုပါ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်မှာ

ဆိုင်ကို နေရာစုံ ဘက်စုံဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ခိုင်းနေခြင်းလော။ နောက်ကျလျှင်

လောင်းကစားဝိုင်းများပါ ပေါ်လာတော့မည်လား။ ကမ္ဘာတစ်ခု၏ လောင်းကစားမြို့

ဖြစ်လာတော့မည်လော။

အရောင်နှစ်မျိုးပါ ကံစမ်းမဲမှာမူ ဂဏန်းဖြင့် ကံစမ်းရသည့် အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး

ပထမဆုမှာ ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ဆယ်သန်းဖြစ်သည်။ ဆုကြေးမှာ အခွန်မဲ့ဖြစ်ပြီး

အလွန်များပြားလှသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ဆုကြေးများလျှင် ကံထူးနိုင်ခြေမှာ

အလွန်နည်းပါးမည်ကို လီယွဲ့ သိရှိထားသည်။ ဒုတိယဆုမှာ

ရွှေဒင်္ဂါး ငါးသိန်း၊ တတိယဆုမှာ ရွှေဒင်္ဂါး

ငါးသောင်းဖြစ်သည်။

စက်ကစားနည်း ဗားရှင်း ၂.၀ မှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခင်ကထက် အရွယ်အစား

ပိုမိုကြီးမားလာပြီး ကစားနည်းမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကစားသမားများမှာ အမှတ်များ လောင်းကြေးထပ်ကာ ခလုတ်နှိပ်ရမည်။ အမှတ်များ

တူညီပါက အဆပေါင်းများစွာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ အမှတ်များကို မှော်ပစ္စည်းများဖြင့်

လဲလှယ်နိုင်သလို ရွှေဒင်္ဂါးများဖြင့် တိုက်ရိုက်လဲလှယ်နိုင်သည့် စနစ်သစ်ကိုလည်း

ထည့်သွင်းပေးထားသည်။

အုပ်ကြွပ်ကစားနည်းနှင့် ပတ်သက်၍ လီယွဲ့မှာ ဝါသနာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ရှေးခေတ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသူများမှာ

စားပွဲဝိုင်းတွင် အုပ်ကြွပ်ကစားနည်း ဝိုင်းဖွဲ့နေကြမည့်

မြင်ကွင်းမှာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်လောက်အောင်ပင်။

ဒုတိယတာဝန်၏ ဆုလာဘ်ဖြစ်သည့် စတိုးဆိုင်ငယ်မှာမူ ရေသန့်၊ အချိုရည်နှင့် မုန့်များကို

ရောင်းချပေးမည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကံစမ်းမဲဆိုင်ကို လာရောက်သူများအတွက်

အပိုဆုအနေဖြင့် ဖြည့်စွက်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယွဲ့မှာ မိမိ၏ အစီအစဉ်များကို စနစ်တကျ ပြန်လည်စီစဉ်လိုက်သည်။ ဖောက်သည်များအတွက်

အချိန်ပေးကာ လေ့ကျင့်ပေးရန် လိုအပ်သေးသည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် စက်ကစားနည်းသစ်ကို

စတင်ဖွင့်လှစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ဆိုင်ရှင်၊ ကျွန်မ သွားတော့မယ်နော်”

ယွဲ့ရုယီက လီယွဲ့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။

ယူရူလျှို့ဝှက်နယ်မြေအရေးနှင့်

နယ်စပ်တိုက်ပွဲများကြောင့် ပြီးခဲ့သည့် တစ်လအတွင်း အရောင်းအဝယ်မှာ ပုံမှန်သာ

ရှိနေခဲ့ရာ ယွဲ့ရုယီအတွက်မူ အနားရသည့် အချိန်အခါတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လေသည်။