အခန်း (၁၂၃-၁၂၄)

အခန်း (၁၂၃) အံ့ဩဖွယ်ရာ

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်။

ကြောင်ဖြူလေးမှာ စောင်ထဲ၌ ပျင်းရိစွာ ခွေလျောင်းနေသည်။ ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို

ဆန့်ထုတ်လိုက်စဉ် အေးစက်စက် ချောမွေ့သောအရာတစ်ခုကို ထိမိသွားသဖြင့်

ချက်ချင်းပင် ရုတ်သိမ်းလိုက်၏။ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မြွေပြာငယ်တစ်ကောင်က

သူ့အား ခြိမ်းခြောက်သည့် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကြောင်ဖြူလေးက လူသားတို့ကဲ့သို့ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ငါ့ကို ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေပြန်ပြီပေါ့လေ။ ငါက မင်းထက် နောက်ကျမှ ရောက်ပေမဲ့

ပိုချစ်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။ အေးစက်စက် မြွေပွေးတစ်ကောင်နဲ့

အရောင်ဆိုးထားတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်ကို ငါနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်

ယှဉ်နိုင်မှာလဲ”

ကြောင်ဖြူလေး၏ အထင်အမြင်သေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည့် မြွေပြာငယ်မှာ ၎င်း၏ ခြေထောက်ကို

ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်လိုက်သည်။

“မြောင်...”

အသံကြားသဖြင့် ရေချိုးခန်းမှ ထွက်လာသော လီယွဲ့က “ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ကြောင်ဖြူလေးမှာ လီယွဲ့၏ လက်မောင်းထဲသို့ ခုန်ဝင်လာပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော

မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ လီယွဲ့မှာ အံ့ဩသွား၏။

ဤသတ္တဝါလေးမှာ အလွန်ပင် လိမ္မာပါးနပ်လွန်းသည်။ ထို့အပြင်

ကျားတစ်ကောင်ဖြစ်လျက်နှင့် “မြောင်” ဟု

အသံပြုနေသည်မှာလည်း ထူးဆန်းလှသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်။

ဆိုင်တံခါးကို လီယွဲ့ စောစီးစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် စက်ကစားနည်းများကို

အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်သည်။ စက်သစ်များမှာ ယခင်ကထက်

ပိုမိုကြီးမားလာသဖြင့် နေရာချထားရန်အတွက်

ခြံဝင်းနံရံကို နှစ်မီတာခန့် တိုးချဲ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ဆိုင်၏ အဝင်ဝတွင် စတိုးဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင်ကို

ပိုင်းခြားသတ်မှတ်လိုက်သည်။

“စနစ်၊ စတိုးဆိုင်ကို စတင်အသုံးပြုတော့။”

အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားပြီးနောက် အမည်မသိ စတိုးဆိုင်ငယ်လေး ပေါ်လာသည်။ ဆိုင်၏

အရောင်းကောင်တာမှာ ကံစမ်းမဲဆိုင်နှင့် ဆက်သွယ်ထားသဖြင့် ယွဲ့ရုယီမှာ

အလွယ်တကူ သွားလာနိုင်သည်။ အရာအားလုံးမှာ ကိုယ်တိုင်ဝန်ဆောင်မှု ဖြစ်သဖြင့်

စာရင်းအင်းအတွက် ပူပန်စရာ မလိုတော့ပေ။

စတိုးဆိုင်၏ စင်များပေါ်တွင် ကုန်ပစ္စည်းများ စနစ်တကျ ရှိနေသည်။ ပထမတန်းတွင်

ရေသန့်၊ အချိုရည်များ၊ ဒုတိယတန်းတွင် မုန့်အမျိုးမျိုးတို့ ရှိကြသည်။

ကောင်တာအောက်ရှိ မှန်ဗီရိုထဲတွင်မူ ဆေးလိပ်အမျိုးအစားများ ရှိနေသည်။ ဤအရာများသည်

ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အကျိုးမပြုသော်လည်း စွဲလမ်းစေတတ်သည့် အရာများ ဖြစ်သည်။

ယွဲ့ရုယီ ရောက်လာသောအခါ လီယွဲ့က သူမကို ဆိုင်အသစ်အကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူမမှာ

အလုပ်ပိုလာမည်ကို စိတ်ညစ်သွားသော်လည်း ကိုယ်တိုင်ဝန်ဆောင်မှု ဖြစ်သည့်အပြင်

ဆိုင်ထဲရှိ မုန့်များကို အခမဲ့ စားသောက်ခွင့် ရှိသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့်

စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

လီယွဲ့မှာ စက်ကစားနည်းအသစ်ကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယွဲ့ရုယီမှာမူ

မှန်ဗီရိုထဲရှိ ဆေးလိပ်ဘူးလေးများကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။

သူမသည် ဘူးတစ်ဘူးကို ယူကာ အထဲမှ ဆေးလိပ်ကို ကိုက်ကြည့်လိုက်ရာ

ခါးသက်သက်အရသာကြောင့် ချက်ချင်းပင်

ထွေးထုတ်လိုက်ရသည်။

“ဘာတွေလဲ၊ အရသာမရှိလိုက်တာ” သူမက ဆေးလိပ်ဘူးကို အံဆွဲထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖောက်သည်များ ရောက်လာကြသည်။ ရှီမိသားစုနှင့် လျိုမိသားစုမှ

တန်ခိုးရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့မှာ စက်ကစားနည်းအသစ်ကို

မြင်သည်နှင့် စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်သွားကြသည်။ လီယွဲ့က စက်ကို ကစားပြလိုက်ရာ

အမှတ်များမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာသည်။ ခဏအတွင်း၌ပင် အမှတ်ပေါင်း

သန်းနှင့်ချီ ရရှိသွားသည်။ သူတို့မှာ လီယွဲ့၏ ကံကို ကြည့်ကာ

အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရောက်လာသည့် ကူးဟဲမှာမူ မိမိကိုယ်ကို “မန်နေဂျာကူး” ဟု

အမည်ပေးထားသည်။ သူသည် စတိုးဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ကာ

ဆေးလိပ်ဘူးတစ်ဘူးကို ဝယ်လိုက်သည်။ ဆေးလိပ်ကို စားစရာဟု

ထင်မှတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ အတင်းထည့်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် လီယွဲ့က

ဝင်တားလိုက်ရသည်။

လီယွဲ့က ဆေးလိပ်သောက်နည်းကို သင်ပြပေးလိုက်သည်။ ကူးဟဲက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မီးညှိပြီး

ရှိုက်လိုက်ရာ ဦးနှောက်ထဲသို့ ပေါ့ပါးသော ခံစားချက်တစ်ခု ပြန့်နှံ့သွားသည်။

“အံ့ဩဖွယ်ရာ”

သူ့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာပြီး နှစ်သက်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အနီးတွင်

ရှိနေသော ယွဲ့ရုယီမှာလည်း ထိုအရာကို ကြည့်ကာ အံ့ဩနေမိသည်။ သူမသည်လည်း

အံဆွဲထဲမှ ဆေးလိပ်ကို နောက်မှ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၁၂၄) ဟွာဇီဆေးလိပ်

မူရုံရီနှင့် မိုကျန့်ရွှဲ့တို့ ဆိုင်ထဲသို့ လက်ချင်းတွဲကာ ဝင်လာကြသည်။

သူတို့မြင်လိုက်ရသည်မှာ ပါးစပ်တွင် ထူးဆန်းသော

တုတ်ချောင်းငယ်တစ်ခုကို ကိုက်ထားပြီး မီးခိုးငွေ့များ

မှုတ်ထုတ်နေသည့် ကူးဟဲပင်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးစင်းလျက် အလွန်ပင်

နှစ်သက်သဘောကျနေဟန် ရှိသည်။

“အစ်ကိုကူး”

“မန်နေဂျာကူးလို့ ခေါ်ပါ။”

ကူးဟဲက မျက်လုံးပင် မဖွင့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ မူရုံရီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင်

မည်းမှောင်သွားသည်။ ဤလူမှာ တကယ့်ကို ရူးသွပ်နေပြီဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။ သူက

ကူးဟဲ၏ ပါးစပ်မှ တုတ်ချောင်းငယ်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

“ဘာလုပ်တာလဲ၊ ငါ့ပစ္စည်းကို လုယူရအောင်”

“ဒါက ဘာပစ္စည်းလဲ။”

ကူးဟဲက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် “ဟွာဇီ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက

ဆေးလိပ်ဘူးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ တစ်လိပ်ကို မီးညှိ၍

ပါးစပ်တွင် ပြန်ကိုက်လိုက်သည်။ မူရုံရီ၏ စူးစမ်းလိုသော မျက်နှာကို

မြင်သဖြင့် သူက ဆေးလိပ်ဘူးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“သောက်မလား။”

မူရုံရီက တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း တစ်ဝက်ထွက်နေသော ဆေးလိပ်ကို ယူလိုက်သည်။ သူသည်

ကူးဟဲနည်းတူ ပါးစပ်တွင် ကိုက်ကာ စွမ်းအင်ဖြင့် မီးညှိလိုက်သည်။

“ဘာအရသာမှ မရှိပါလား။”

ကူးဟဲက မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ “ဘာမှ မသိဘဲနဲ့။ ဒီလိုရှိုက်ရတာ... ရှူး...”

ကူးဟဲ၏ စံပြသမှုမှာ ပြီးပြည့်စုံလှသည်။ သူက ခေါင်းကို မော့ကာ အားပါးတရ

ရှိုက်သွင်းလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး

ဝိညာဉ်များ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မူရုံရီက

အတုယူကာ ရှိုက်သွင်းလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းမူးဝေသွားသည်။

“ချောင်းဆိုးလိုက်တာ”

“ဟားဟားဟား၊ အစပြုသူပဲ ရှိပါသေးတယ်။”

ကူးဟဲ၏ လှောင်ပြောင်သံကို ကြားရသဖြင့် မူရုံရီမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး

ဆေးလိပ်တစ်လိပ်လုံးကို တရစပ်

ရှိုက်သွင်းလိုက်တော့သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း၊ အစ်ကိုမူရုံ... အတော်တော် ကျွမ်းကျင်တာပဲ”

အနီးတွင်ရှိနေသည့် မိုကျန့်ရွှဲ့မှာ ထိုစကားကို ကြားပြီး မျက်နှာများ ရဲတက်ကာ

မျက်နှာလွှဲလိုက်ရသည်။

“ဘယ်လို ခံစားရလဲ။”

“နည်းနည်းတော့ ခေါင်းမူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်စိမ့်စိမ့် ခံစားကြည့်ရင်တော့ တကယ်ကို

စွဲလမ်းဖို့ ကောင်းတယ်၊ အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ”

မူရုံရီ၏ နှာခေါင်းမှ မီးခိုးများ တရိပ်ရိပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်နှာတွင် သာယာသော

အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ အဝေးမှ ကြည့်နေသော လီယွဲ့မှာ တအံ့တဩ ဖြစ်ရသည်။

တခြားလောကမှ တန်ခိုးရှင်များသည် ဤမျှမြန်မြန်ပင် သင်ယူနိုင်ကြသလော။

လီယွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် ယွဲ့ရုယီမှာ တိတ်တဆိတ် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူမမှာ မီးခြစ်မရှိသဖြင့် ကူးဟဲဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

“မန်နေဂျာကူး၊ မီးလေးပေးပါဦး”

ကူးဟဲမှာ အံ့ဩသွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “မမရုယီ၊ ဝါသနာတူခြင်းပဲ”

ယွဲ့ရုယီက ဆေးလိပ်ကို ပါးစပ်တွင် ကိုက်ကာ မီးညှိလိုက်သည်။ သူမ အားပါးတရ

ရှိုက်သွင်းလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မူးဝေသွားပြီး

လဲကျတော့မလို ဖြစ်သွားသဖြင့် မိုကျန့်ရွှဲ့က အမြန်

ထိန်းလိုက်ရသည်။

“တောက်တောက်... နောက်ထပ် အစပြုသူတစ်ယောက်ပါလား။”

ခဏအကြာတွင် ယွဲ့ရုယီမှာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမမှာ အရှုံးမပေးချင်တော့ဘဲ နောက်တစ်လိပ်

ထပ်ရှိုက်လိုက်ပြန်သည်။

တစ်ဖက်ရှိ စက်ကစားနည်းနေရာတွင် ရှီလုံယန်မှာ စခရင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

“ပေါက်ပါစေ၊ ပေါက်ပါစေ”

သူ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်နေသော်လည်း အမှတ်များမှာ သုညသာ ဖြစ်နေသည်။ သူသည်

စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဆိုင်ရှင်ကျတော့ အမြဲပေါက်နေတာပဲ။ ငါက သူလောက် မတော်ရင်တောင် အခုလို

တရစပ် ရှုံးနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး”

သူ၏ အနီးတွင်ရှိသော ရှီဖိန်ဖုန်းက နွားနို့ဘူးကို သောက်ရင်း “အဖိုးကြီး၊

ဆိုင်ရှင်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲဗျာ” ဟု

ပြောလိုက်သည်။

ရှီလုံယန်က ဒေါသတကြီး လှည့်ကြည့်သည်။ “မင်း... ပြောတာလည်း ဟုတ်သားပဲ။”

သူ ဒေါသထွက်ချင်သော်လည်း ဒေါသထွက်မရဖြစ်သွားသည်။

“မင်းသောက်နေတာ ဘာလဲ။”

“စတိုးဆိုင်ထဲက ဝယ်လာတာလေ။ ချိုပြီး လန်းဆန်းတာပဲ။”

“တကယ်လား၊ တစ်ချက်လောက် တိုက်ပါဦး။”

“အဖေရယ်၊ ရှက်တတ်ပါဦးဗျာ...”