အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)
Vol. 13 Ch. 125-126
အခန်း (၁၂၅) လူငယ်တစ်ယောက်ကို ဆင်းရဲတယ်ဆိုပြီး မခနဲ့ပါလေနှင့်
“ကံစမ်းမဲရလဒ်တွေ ထွက်ပြီ”
ထောင့်တစ်နေရာ၌ ချန်ကျိုကျိုးမှာ တုန်ရီနေသော မျက်နှာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏
ဆံပင်များမှာ ရှုပ်ပွနေပြီး အသက်မဲ့နေသော လူသေကောင်တစ်မျှ ဖြစ်နေသည်။ သူသည်
လော့ထာရီဆိုင်ဘက်သို့ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် တရွတ်တိုက်
လျှောက်သွား၏။
“ဟေ့ ဝဝကောင်ချန်၊ မင်း မပေါက်တာကြာပြီ။ လက်မလျှော့သေးဘူးလား။”
“ဟားဟားဟား၊ နေ့တိုင်း စာရွက်တွေပေါ်မှာ အကွက်တွေချပြီး တွက်ချက်နေတာ၊ အရူးထနေပြီ
ထင်တယ်”
ပတ်ဝန်းကျင်မှ လှောင်ပြောင်သံများကို ကြားရသောအခါ ချန်ကျိုကျိုး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်
နာကျင်မှုနှင့် ရုန်းကန်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် နေ့စဉ်
အချိန်ပေး၍ သုတေသနပြုသော်လည်း ကံကြမ္မာက သူ့ကို ကစားနေသကဲ့သို့ပင်။
ကြီးမားသော ဆုကြီးနှင့် တစ်မိုင်မျှ လွဲချော်နေတတ်သည်။
သူ့ကို ဘယ်သူမှ ယုံကြည်မှုမရှိတော့။ ကျင်းမန်ထန်ပင်လျှင် သူနှင့်အတူ
ကံစမ်းမဲမဝယ်တော့ပေ။ လူအများ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို
ကြားရစဉ် သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ထွက်ပြီ၊ ထွက်ပြီ”
“ရှစ်၊ သုံး၊ သုံး။”
ကံထူးရှင် ဂဏန်းများမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ကျိုကျိုးမှာ သူ၏ ကံစမ်းမဲလက်မှတ်ကို
ကြည့်လိုက်ရာ နှလုံးသားမှာ တုန်ခါသွား၏။ သူသည် လက်မှတ်ကို
အမြန်ဖတ်ရှုလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်တွင်
စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာသည်။
“ငါ... ငါပေါက်ပြီ... ငါပေါက်ပြီ”
“ရှစ်သုံးသုံး၊ ငါပေါက်သွားပြီ”
ဘေးနားမှ လူများမှာ စုရုံးလာကြသည်။ လက်မှတ်ပေါ်ရှိ ဂဏန်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင်
ရှစ်သုံးသုံး ဖြစ်နေသည်။
“တကယ်ပေါက်တာပဲ။ ဝဝကောင်ချန် နောက်ဆုံးတော့ ကံစမ်းလိုက်ပြီပဲ။”
ထိုစဉ်မှာပင် ကံစမ်းမဲအစီအစဉ်သစ်မှ ဂဏန်းများမှာလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ရှစ်သုံးသုံးသုညငါး။”
ချန်ကျိုကျိုး၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တုန်ယင်သွားပြီး ဒုတိယမြောက် လက်မှတ်ကို
ထုတ်ပြလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ခုလည်း ပေါက်ပြန်ပြီ”
လူတိုင်းမှာ အံ့ဩသွားကြသည်။ “တကယ်လား၊ ကြည့်ပါရစေဦး။”
“သောက်ကျိုးနည်း၊ တကယ်ပဲ ရွှေဒင်္ဂါး ငါးသိန်းတောင် ရတော့မှာ”
ချက်ချင်းပင် ချန်ကျိုကျိုးမှာ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
လူအချို့မှာ သူ့ကို ဆရာကြီးဟု ခေါ်ဝေါ်ကြပြီး အကြံဉာဏ်များ
တောင်းခံကြသည်။ ချန်ကျိုကျိုးမှာ အရင်ကဲ့သို့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမျိုး
မရှိတော့ဘဲ ယုံကြည်ချက်များ ပြန်လည်ဝင်လာသည်။ သူသည် လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ
ဆုပ်လိုက်သည်။
သူပြောခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်းပင် “မြစ်အရှေ့ဘက်မှာ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်၊ မြစ်အနောက်ဘက်မှာ
နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်၊ လူငယ်တစ်ယောက်ကို ဆင်းရဲတယ်ဆိုပြီး မခနဲ့ပါလေနှင့်”။
ဆုံးရှုံးသွားသော ဂုဏ်သရေကို သူ ပြန်လည်ယူဆောင်မည်ဟု
ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် လူအုပ်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ထောင့်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လူအချို့က နောက်မှ
လိုက်လာကြရာ သူက “ငါ့ကို မလိုက်ခဲ့ကြပါနဲ့၊ ဒီတစ်ခါတော့ ကံကောင်းသွားတာပါ၊
မင်းတို့ကို ငါ အလွဲလမ်း မရောက်စေချင်ဘူး” ဟု အေးစက်စက်
ပြောလိုက်သည်။ လူအများမှာ အံ့ဩသွားပြီးနောက်
တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ကျင်းမန်ထန်မှာမူ ယုန်ဖြူလေးကို ပိုက်လျက် ရောက်လာသည်။ သူသည် စိတ်ပညာနှင့်
နည်းပညာဆိုင်ရာ ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန် မကြာခဏ လာလေ့ရှိသည်။
ထိုစဉ်တွင် အနီးမှ မီးခိုးငွေ့တစ်ချို့ လွင့်ပျံ့လာသည်။
“ဟီးဟီး၊ ဝဝကောင်က ကံကောင်းပြီး ဆုကြီးပေါက်သွားတာလေ။”
ကျင်းမန်ထန်က ဘေးသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ဆေးလိပ်ကို ခံတွင်းတွေ့နေသည့် လူငယ်တစ်ယောက်ကို
တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ဟောက်ယွဲ့ဂိုဏ်းမှ သူတော်စင် ဖြစ်သည်။
“လိုချင်လား။” ကူးဟဲက မေးလိုက်သည်။
ကျင်းမန်ထန်က စမ်းသပ်သောက်သုံးကြည့်လိုက်ရာ စွမ်းအင်များ တိုးပွားလာသည်ကို
ခံစားမိပြီး အလွန်ပင် နှစ်သက်သွားသည်။
“မန်နေဂျာကူး...”
ကူးဟဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ငါသိပါတယ်၊ မင်းဘာသိချင်လဲဆိုတာ။ အဲဒီပစ္စည်းကို
ဟိုဘက်ဆိုင်အသစ်မှာ ဝယ်လို့ရတယ်။”
ထိုစဉ် “ကောင်လေး...” ဟု အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
“မန်နေဂျာကူးလို့ ခေါ်” ကူးဟဲက အလိုအလျောက် အော်လိုက်မိသည်။
ချက်ချင်းပင် အရိပ်မည်းတစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ ခေါင်းကို အပြင်းအထန်
ရိုက်လိုက်သည်။
“ကူးနီမာ”
“အား အဖိုးကြီး၊ မင်းနဲ့ ငါ တိုက်ပွဲဝင်တော့မယ်”
အခန်း (၁၂၆) အကြီးအကဲ ငယ်နုသူ
“မင်း တကယ်ပဲ မောက်မာလာပြီပေါ့လေ။”
ရှောင်ကျွဲမှာ ဒေါသထွက်ကာ ကူးဟဲ၏ လည်ပင်းကို ဆွဲယူပြီး ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့
အတင်းဆွဲခေါ်ထုတ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ထိုးကြိတ်သံများ၊
အော်ဟစ်သံများမှာ ခြံဝင်းအတွင်း ပျံ့လွင့်လာသည်။
“အား အား”
“အဘိုးကြီး၊ မင်း လွန်လွန်းနေပြီနော်...”
“သောက်ကျိုးနည်း၊ မရိုက်နဲ့တော့ နာတယ်ဟေ့”
ကူးဟဲ၏ ငိုညည်းသံမှာ ကြားရသူတိုင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရလောက်အောင်ပင်။ အပြင်ဘက်တွင်
ရောက်နေသော ယွန်းယီနှင့် မူရုံပိုင်ချွမ်းတို့မှာ ဤမြင်ကွင်းကို
ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်ရာ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်း၍ ဆိုင်ထဲသို့
ဝင်သွားကြသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှောင်ကျွဲမှာ ရိုက်နှက်ရကျိုးနပ်ပြီဟု ယူဆကာ
ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ကူးဟဲမှာမူ အရိုက်ခံထားရသဖြင့်
တစ်ကိုယ်လုံး ဖူးယောင်နေပြီး မြေပြင်ပေါ် လှဲလျက်သား ဖြစ်နေသည်။
သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဟွာဇီဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ကာ မီးညှိ၍ အားပါးတရ
ရှိုက်သွင်းလိုက်သည်။ နာကျင်မှုများ လျော့ကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အဘိုးကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို ဂုဏ်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော်က အခု ဆိုင်ရှင်ရဲ့ လူဖြစ်နေပြီ”
ရှောင်ကျွဲက မျက်လုံးကို မှေးစင်းလိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို ဆိုင်ထဲမှာ မရိုက်ဘူး၊ အဲဒါ ဂုဏ်ပေးတာ မဟုတ်လား။”
“ဟွန်း၊ ဆိုင်ရှင်က မင်းကို အသေသတ်လိုက်မှာ ကြောက်လို့နေမှာပေါ့။”
အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ကျွဲမှာ ဒေါသမထွက်ပေ။ သူက
မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “မင်း ဆိုင်ရှင်ရဲ့လူဆိုတာ
ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းပါးစပ်ထဲမှာ ဘာကိုက်ထားတာလဲ” ဟု
မေးလိုက်သည်။
“ဟွာဇီလေ။”
ခဏအကြာတွင် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်နှင့် လူငယ်တစ်ယောက်မှာ ခြံဝင်းအပေါက်ဝတွင် ထိုင်လျက်
ဆေးလိပ်ဖွာနေကြသည်။ ရှောင်ကျွဲက မျက်လုံးကိုမှေးစင်းကာ ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးနေသည်။
“ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ကောင်းတယ်။”
ကူးဟဲက ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်တာပေါ့၊ ဆိုင်ရှင်ရဲ့ပစ္စည်းဆိုတာ မကောင်းဘဲ
နေပါ့မလား။”
ရှောင်ကျွဲက “မင်းက အဲဒီ မျက်နှာဖုံးစွပ်ဂိုဏ်းရဲ့... ဘာဆိုလား... နည်းစနစ်မှူးလား”
ဟု မေးလိုက်သည်။
ကူးဟဲက မျက်နှာပျက်သွားသည်။ “ရောင်းအားမြှင့်တင်ရေး ဒါရိုက်တာပါဗျာ၊
ဆိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် ခန့်ထားတာ။”
“အေးပါ၊ အကြီးအကဲငယ်လေးရာ။”
“…”
ကူးဟဲမှာ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ထိုအဘိုးကြီးမှာ သူ့ကို တမင်သက်သက် စနေခြင်း
ဖြစ်သည်။
“ငါ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့သလိုပဲ။
မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်လည်း ပါတယ်၊ သူတို့ကို
ငါရင်းနှီးသလို ခံစားရပေမဲ့ ဘယ်သူမှန်း မမှတ်မိဘူး။”
ရှောင်ကျွဲက အံ့ဩသွားသည်။ “အသေးစိတ် ပြောစမ်း။ ဘယ်လိုပုံစံလဲ။”
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မမှတ်မိဘူး။”
“သောက်ကျိုးနည်း၊ ငါ့ကို ကစားနေတာလား။”
ကူးဟဲက ငိုချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။ “တကယ် မမှတ်မိတာပါ။
တစ်စုံတစ်ယောက်ဆိုတာလောက်ပဲ
အမှတ်ရနေတာ...”
“ဟေ့၊ ဟေ့၊ ဟေ့... လက်မပါနဲ့လေ ရပြီ အဘိုးကြီး... အား...”
ထိုစဉ် ရှောင်ကျွဲက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး မြောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအားတွေပါလား နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်နဲ့ ဖန်မင်းဆက်က
ဒီလောက်တောင် အင်အားကြီးမားတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေကို စုစည်းလိုက်တာလား”
သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် မူရုံပိုင်ချွမ်းနှင့် ယွန်းယီတို့မှာ ဖုန်းတစ်လုံးနှင့်
ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ကိုင်လျက် အမြန်ထွက်လာကြသည်။
“စစ်ဘုရင်က နယ်စပ်တိုက်ပွဲ အစီရင်ခံစာ တင်ထားပြီ။ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တွေ နယ်စပ်ကို
ချဉ်းကပ်နေပြီ”
“ငါတို့ ဝူမင်းဆက်ကို အနိုင်ကျင့်လို့ ရမယ်များ ထင်နေကြတာလား။”
“မြန်မြန်... ဂိုဏ်းအားလုံးက တပည့်တွေကို စုစည်းပြီး နယ်စပ်ကို ချီတက်ကြမယ်”
သတင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုမှာ မကြာမီ
ဖြစ်ပေါ်တော့မည်။
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဆိုင်မှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လီယွဲ့မှာ အောက်ထပ်သို့
ဆင်းလာစဉ် စတိုးဆိုင်ထဲမှ မီးခိုးငွေ့တစ်ချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို
မြင်လိုက်ရသည်။
သူက ဘေးသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ယွဲ့ရုယီမှာ ကောင်တာရှေ့တွင် ထိုင်လျက် ဖုန်းကို တစ်ဖက်၊
ဟွာဇီဆေးလိပ်ကို တစ်ဖက်ကိုင်ကာ အေးဆေးစွာ ဖွာရှိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမမှာ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်ဖြင့် ပြာများကို ခါချနေသေး၏