အခန်း (၁၂၉-၁၃၀)

အခန်း (၁၂၉) အပြာရောင်မီးလျှံ စက်သေနတ်ကြီး

သူဖုန်းမှာ ဝူမင်းဆက်မှ ရွှေဓားဂိုဏ်း၏ သာမန်တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခုနစ်ဆင့်မြောက်

အလယ်အဆင့်သာ ရှိသူဖြစ်သည်။ ယူရူလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ကံကောင်းထောက်မစွာ

ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် နယ်စပ်စစ်ပွဲအကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသည်။

သူသည် မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်ဖြင့် စစ်မြေပြင်သို့ ချက်ချင်း လာရောက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏

ဂိုဏ်းသားများမှာ တိုက်ပွဲကြောင့် အားကုန်ခမ်းကာ သေဆုံးကုန်ကြပြီဖြစ်သည်။

စစ်မြေပြင်မှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုအန္တရာယ်ကြီးမားသည်။ သားရဲများ၏

တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူဖုန်းမှာ လဲကျသွားပြီး

အသက်ထွက်ခါနီး ဖြစ်နေသည်။ သူသည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ကာ

“စစ်မြေပြင်မှာ သေရတာလည်း မဆိုးပါဘူး” ဟု တွေးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ့နားထဲသို့ လေပြင်းတိုက်ခတ်သံများနှင့်အတူ သားရဲများ၏ ငိုညည်းသံများကို

ကြားလိုက်ရသည်။ သူမျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ရှေ့တွင် လူအချို့ ရပ်နေသည်ကို

တွေ့လိုက်ရသည်။ အနီးရှိ သားရဲမှာမူ မြေပြင်ပေါ်၌ ငြိမ်သက်စွာ

လဲကျနေပြီဖြစ်သည်။

သူဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ် အဖွဲ့ဝင်များ

“ညီလေး၊ မင်း ပိုပြီး အစွမ်းထက်ချင်သလား။ ဒီရုပ်ဆိုးတဲ့ သားရဲတွေကို

နင်းခြေပစ်ချင်သလား။ စစ်မြေပြင်မှာ လူတိုင်းရဲ့

အားကျမှုကို ခံယူချင်သလား။ ငါတို့ကို ယုံကြည်လိုက်ပါ”

သူဖုန်းမှာ အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်အဖွဲ့သားများ၏ လှည့်စားခြင်းကို

ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် သူ သတိထားနေမိသည်။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။”

ချန်ကျင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ညီလေး၊ မင်းကို ကူညီမလို့ပါ။ ညီအစ်ကိုတို့၊ သူ့ကို

ခေါ်သွားကြ”

သူဖုန်းမှာ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး “ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းစက်ရုံ” ဟု

ရေးသားထားသော ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ချန်ကျင်က ကောင်တာပေါ်ရှိ

စက်သေနတ်ကြီးကို ယူလိုက်သည်။

“သေချာကြည့်ထား၊ ဒါက မင်း လိုအပ်တဲ့ အစွမ်းပဲ”

ချန်ကျင်က အဝေးရှိ သားရဲကို ချိန်ရွယ်ကာ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

“ဒက် ဒက် ဒက် ဒက်”

အပြာရောင်မီးတောက်များ ပန်းထွက်သွားပြီး သားရဲမှာ မည်သည့်နေရာမှ ပစ်ခတ်သည်ကိုပင်

မသိလိုက်ဘဲ လဲကျသွားသည်။ သူဖုန်းမှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားသည်။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လို မှော်လက်နက်မျိုးလဲ။ ဒီလောက်ထိ အစွမ်းထက်ပြီး အဝေးကြီးကို

ပစ်နိုင်တာလား”

ချန်ကျင်က ဟွာဇီဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ပါးစပ်တွင် ကိုက်ကာ ရှိုက်သွင်းလိုက်သည်။

“ငါပြောတယ်မဟုတ်လား၊ ဒါက မင်းလိုအပ်တဲ့ အစွမ်းပဲ။ ရွှေဒင်္ဂါး

တစ်ရာပဲ ပေးရမှာ။ ကံကောင်းရင် ဒါမျိုး ရနိုင်တယ်။ ဘယ်လိုလဲ၊

စမ်းကြည့်မလား။”

သူဖုန်းမှာ သွားရည်မြိုလိုက်သည်။ “သဘောကျတယ်”

သူသည် မိမိတွင်ရှိသမျှ ရွှေဒင်္ဂါးအနည်းငယ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ချန်ကျင်၏

လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း စက်၏ လက်ကိုင်တံကို ဆွဲလိုက်သောအခါ

စခရင်ပေါ်တွင် လက်နက်ပုံစံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“အို ဘုရားသခင်”

စခရင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်မှာ အတိုစား စက်သေနတ်တစ်လက် ဖြစ်သည်။ သူဖုန်းမှာ

ကံကောင်းလှသဖြင့် တစ်ခါတည်းနှင့်ပင် ထိုလက်နက်ကို

ရရှိသွားသည်။ ချန်ကျင်မှာ အံ့ဩသွားပြီး စက်မှာ

ပျက်နေသလားဟုပင် တွေးလိုက်မိသည်။ သူဖုန်းမှာ လက်နက်ကို

ကိုင်တွယ်ကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။

သူဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချန်ကျင်မှာလည်း စက်ကို စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရွှေဒင်္ဂါး သုံးထောင်ခန့် အကုန်အကျခံ၍ ကြိုးစားသော်လည်း ဘာတစ်ခုမျှ မရခဲ့ပေ။

ချန်ကျင်မှာ ဆေးလိပ်ကို ခါးသက်သက်ဖြင့် ရှိုက်သွင်းရင်း ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ကျကာ

လမ်းလျှောက်သွားရတော့သည်။

သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အလွန်ပင် အထီးကျန်ဆန်လှသည်။

အခန်း (၁၃၀) တံဆိပ်တော်

ဆိုင်ရှင်၏ စက်တွင် ပြဿနာမရှိပေ။ ဖြစ်ပျက်သမျှမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းသော ကံကြမ္မာသာ

ဖြစ်၏။ “ဒီကံကောင်းတဲ့ ကောင်တွေကိုတော့... တကယ်ပဲ” ချန်ဂျင်

သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ရွှေသုံးထောင်ဆိုသည်မှာ

စီးကရက်အထုပ်ပေါင်း သုံးရာနှင့်

အကောင်းစားစီးကရက်အထုပ်ပေါင်း

သုံးဆယ်နှင့် ညီမျှလေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ တူဖုန်းသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော စက်သေနတ်ကို ကြည့်ရင်း

ကျေနပ်နေ၏။ အရွယ်အစားမှာ သေးငယ်သော်လည်း အလေးချိန်မှာ

လုံလောက်စွာ ရှိသည်။ မကောင်းဆိုးဝါး တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်က

ဝူမင်းဆက် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ

တူဖုန်းသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ချန်ဂျင် သင်ပေးထားသည့်အတိုင်း ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သေနတ်ပြောင်းဝမှနေ၍ ပြာလဲ့လဲ့ အလင်းတန်းများ ပန်းထွက်လာ၏။ ပစ်ခတ်မှုမှာ

တိကျမှုအားနည်းသော်လည်း အလင်းတန်း၏ သိပ်သည်းဆကြောင့်

မကောင်းဆိုးဝါး တိရစ္ဆာန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားတော့သည်။

သို့သော် တူဖုန်း၏ ပစ်ခတ်မှု လွဲချော်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့၍ အနီးရှိ

ကျင့်ကြံသူမှာလည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ

ထွက်ပြေးရရှာသည်။ သူ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ချွေးအေးများဖြင့်

စိုရွှဲသွားတော့သည်။

“ဟာ... ညီအစ်ကိုရေ... မင်းကတော့...” တူဖုန်းက ခေါင်းကုတ်၍ ရယ်မောကာ “တောင်းပန်ပါတယ်

အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် မကျွမ်းကျင်သေးလို့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုကျင့်ကြံသူမှာလည်း အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသူဖြစ်၍ မည်သို့မျှ မပြောတော့ပေ။ သူသည်

တူဖုန်းကို ကြောင်ကြည့်ရင်း သူကိုင်ထားသော စက်သေနတ်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

“ညီအစ်ကို၊ ဒီရတနာက ဘာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ ရမလား။” “အော်... ဒါကို

စက်သေနတ်လို့ ခေါ်တယ်။” “စက်သေနတ်... ပုံစံက

ထူးဆန်းလိုက်တာ။ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။” “ဟိုဘက်မှာ

ရောင်းပေးနေတယ်။ တစ်ခုကို ရွှေတစ်ရာပဲ” ဟု တူဖုန်းက ထောက်ပံ့ရေးရုံဘက်သို့

လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

ထိုအခါ လူငယ်လေး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားတော့သည်။

တိုက်ပွဲအခြေအနေမှာ ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ လူအများသည် ထောက်ပံ့ရေးရုံအနီးတွင်

ပေါ်လာကြသည်။ အချို့မှာ အတင်းအကျပ် လာရောက်ကြသော်လည်း အချို့မှာမူ

‘မျက်နှာဖုံးစွပ်အဖွဲ့’ ရောင်းချသော ပစ္စည်းများ၏ အစွမ်းထက်မြက်မှုကို

သိရှိသဖြင့် ဆန္ဒအလျောက် လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါက ငါ့ကို စနေတာလား။ ရွှေငါးထောင် ဖျန်းထားတာတောင် ဘာမှ မရသေးဘူး။” စက်ရှေ့တွင်

ဝလူတစ်ယောက်က ကျိန်ဆဲနေသည်။ ဘေးမှ မျက်နှာဖုံးစွပ်သူကမူ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်

“စိတ်လျှော့ပါ အစ်ကိုကြီး၊ ကံဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ။ ခုနကမှ တစ်ယောက်က ရွှေတစ်ရာနဲ့

နတ်ဘုရားလက်နက် ရသွားတာ။ မရှုံးပေးနဲ့၊ နောက်တစ်ခါ လှုပ်ကြည့်လိုက်ရင်

ကံထူးသွားနိုင်တာပဲ” ဟု နှစ်သိမ့်ပြောဆိုသည်။

သူက စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဝလူသည် စီးကရက်ကို ပါးစပ်တွင် ငုံလိုက်ပြီး

မျက်နှာဖုံးစွပ်သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ထွက်လာသော မီးတောက်ဖြင့် မီးညှိလိုက်၏။

တစ်ရှိုက် ရှိုက်လိုက်သောအခါ စိတ်တိုဒေါသထွက်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင်

ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်လာသည်။

“ကောင်းလိုက်တဲ့ပစ္စည်း မင်းတို့အဖွဲ့က

တကယ်တော်တာပဲ။ ဒါလေးကရော ရောင်းပေးလား။” မျက်နှာဖုံးစွပ်သူက ပခုံးတွန့်ကာ

“ဆိုင်မှာ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆီမှာတော့ မရှိဘူး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ဝလူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဘယ်ဆိုင်လဲ။ ဒါက ဆိုင်မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မေးသည်။

“ချင်းယန်မြို့အပြင်ဘက် မိုင်သုံးဆယ်မှာ ရှိတဲ့ ခြံဝင်းလေးပါ”

ဝလူသည် စက်လက်ကိုင်ကို ဆွဲလှုပ်လိုက်ရာ မျက်နှာပြင်မှာ လှုပ်ခါသွားပြီးနောက်

ပစ္စည်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “တကယ်ထွက်လာတာပဲ” ဝလူမှာ ဝမ်းသာအားရ

ဖြစ်သွား၏။ ထိုအရာမှာ ‘နှစ်ပြောင်းချော့ဂန်း’ ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် စီးကရက်ကို

ပါးစပ်တွင် ကိုက်လျက်နှင့်ပင် တိုက်ပွဲမြေပြင်သို့ ပြေးသွားကာ မကောင်းဆိုးဝါး

တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

“ဘန်း... ဘန်း” အသံနှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများမှာ

မကောင်းဆိုးဝါး တိရစ္ဆာန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းကို ဖောက်ခွဲသွားတော့သည်။

“မိုက်လိုက်တာ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေးရဲ့ ဘုရင်ပဲ” ဟု ဝလူက ရယ်မောရင်း

ရှေ့ဆက်တိုးသွား၏။

“ဝုန်း” တစ်နေရာတွင် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတစ်ဦးက ထူးဆန်းသော

ဘောလုံးငယ်များကို ကိုင်ကာ ဖုန်းတပ်မတော်ထဲသို့ ပစ်လိုက်ခြင်း

ဖြစ်သည်။ “ဟားဟားဟား၊ လာခဲ့စမ်းပါ ဖုန်းမင်းဆက်ကောင်တွေ ဒီဘိုးအေရဲ့

လက်ပစ်ဗုံးတွေကို မြည်းစမ်းကြည့်ကြ”

တိုက်ပွဲမြေပြင်တွင် ထူးဆန်းသော အသံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မီးလျှံများ ပန်းထွက်နေသော ပြွန်တံများ၊ ပေါက်ကွဲတတ်သော

ဘောလုံးငယ်များ၊ ထို့အပြင် မြေပြင်တွင် စိုက်ထူထားသည့်

အမြောက်ကြီးများက မိုင်ဝေးရာထိ ပစ်ခတ်လိုက်ရာ ဖုန်းတပ်မတော်မှ

စစ်သည် တစ်ရာကျော်မှာ တစ်ချက်တည်းနှင့် ကျဆုံးသွားတော့သည်။

ဖုန်းတပ်မတော်သားများမှာ

မည်သို့ဖြစ်ပျက်မှန်းမသိဘဲ ကြောင်အသွားကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အမိုလိုအမည်ရှိ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်မှာ ဒေါသထွက်လျက်

မျက်နှာဖုံးစွပ်သူတစ်ဦးကို

အမှုန့်ချေလိုက်သည်။ “ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ပိုးကောင်တွေ...

သေချင်နေတာပဲ” သူက ဂိုရှန်အမည်ရှိ မျက်နှာဖုံးစွပ်သူကို မြင်သောအခါ

အမည်းရောင် တောင်ပံများဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။ “ဘန်း”

ဂိုရှန်မှာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီး သွေးအန်ကာ မေ့မြောသွားသည်။

သူဝတ်ဆင်ထားသည့် မြေကြီးအဆင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကြောင့်သာ အသက်ဘေးမှ

လွတ်မြောက်ခြင်းဖြစ်သည်။

အမိုလိုက ဂိုရှန်၏ အသက်ကို ရယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် “ရပ်လိုက်စမ်း”

သူ့ရှေ့တွင် လူတစ်ဦး ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ချူဟဲဖြစ်သည်။

“သေချင်တဲ့ကောင်၊ အဆင့် ၄ တန်ခိုးရှင်လေးက ငါ့ကို လာတားရဲတယ်ပေါ့” ဟု အမိုလိုက

လှောင်ပြုံး ရယ်မောသည်။

ချူဟဲမှာ ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသော်လည်း သူ၏လက်ထဲမှ တံဆိပ်တော်ကို

မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် တံဆိပ်တော်မှ

အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ပန်းထွက်လာကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို

တုန်ခါသွားစေသည့် ပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုပုံရိပ်ယောင်မှာ လူသားတစ်ဦး၏ ပုံစံဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သော

မျက်နှာပိုင်ရှင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ တည်ရှိမှုမှာ

နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသည့်အလား အဆုံးမဲ့ ဖိအားကို

သက်ရောက်စေသည်။ အမိုလိုသည် ထိုဖိအားကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက်

“ဒုန်း” မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။

တိုက်ပွဲမြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ လူတိုင်းက ကောင်းကင်မှ ပုံရိပ်ယောင်ကို

ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရမည်ဟု

လူတိုင်း ယုံကြည်သွားကြသည်။

ချူဟဲသည် သူ၏လက်ထဲမှ တံဆိပ်တော်ကို ကြည့်ရင်း ဆိုင်ရှင်၏ ကျေးဇူးကို နက်ရှိုင်းစွာ

ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆိုင်ရှင်သည် အမှန်တကယ်ပင် ကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်ပေသည်။ ဤတံဆိပ်တော်၏

အစွမ်းမှာ တိုက်ခိုက်မှု မဟုတ်သော်လည်း ရန်သူကို အကြောက်တရားဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ

အကာအကွယ် ပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။

ဆိုင်ရှင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာလည်း ဤသည်ပင် ဖြစ်၏။ မျက်နှာဖုံးစွပ်အဖွဲ့မှာ ကုန်ပစ္စည်း

ရောင်းချရန်နှင့် တာဝန်ကျေရန်သာ ဖြစ်သည်။ အလွန်အကျွံ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများ

ပေးလိုက်ပါက ချူဟဲတို့ကဲ့သို့ လူငယ်များမှာ အန္တရာယ်ကင်းမည် မဟုတ်ပေ။ ယခုမူ

မျက်နှာဖုံးစွပ်အဖွဲ့၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ တိုက်ပွဲမြေပြင်တွင် ပိုမိုမြင့်တက်သွားခဲ့ပြီ

ဖြစ်သည်။