အခန်း (၁၃၁-၁၃၂)

အခန်း ၁၃၁ - အမွေအနှစ်

ကွီဟဲသည် ဂေါ့ရှန်းကို လက်နက်တိုက်ဆီ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဟောက်ယဲ့နတ်ဆုတောင်ဂိုဏ်း၏

ဆေးလုံးများဖြင့် ကုသပေးလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှေ့တွင်မူ ဖောက်သည်များ

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာကြသည်။ ဆိုင်၏

ကြော်ငြာလက်မှတ်များ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့၏ ဩဇာမှာလည်း

အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

“အမိုလို... အရှေ့ဘက်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ”

နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်မှ အလှူမယ်တစ်ဦးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမသည်

မာရှယ်မင်းဆက်မှ တန်ခိုးရှင်တစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ် အရှေ့ဘက်မှ ပြင်းထန်သော

စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်

ထိုစွမ်းအားမှာလည်း လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ အမိုလို၏ မျက်နှာမှာမူ

သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖျော့တော့နေဆဲပင်။

“ဒါ... မျက်နှာဖုံးစွပ်အဖွဲ့ရဲ့ လက်ချက်ပဲ”

“အဲဒီအဖွဲ့က အသေးအဖွဲလောက်ပဲ မဟုတ်လား။ သူတို့မှာ အဲဒီလောက် အစွမ်းရှိလို့လား”

အမိုလိုသည် တုန်ရီစွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ “သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ကိုယ်တိုင်

မလာပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုတည်းကတင် ရာဇာသုပရမ်ထက်တောင် ပိုပြီး

ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်”

အလှူမယ်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး “ဒါဆို... အဲဒီအဖွဲ့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဒုတိယအဆင့်

တန်ခိုးရှင်တစ်ယောက် ရှိနေတာပေါ့။ ကောင်းကင်ကြယ်တိုက်ကြီးမှာ ဘယ်တုန်းက

ဒီလိုလူမျိုး ပေါ်ပေါက်လာတာလဲ”

အမိုလိုက “သူတို့ရဲ့ ရပ်တည်ချက်က မရှင်းလင်းဘူး။ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ပဲ

စိတ်ဝင်စားပုံရတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော့်ကို

သတိပေးရုံလောက်ပဲ လုပ်တာနေမှာ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ညဉ့်နက်သောအခါ လူမှုကွန်ရက် စာမျက်နှာပေါ်တွင် ပွဲစည်ကားနေ၏။

ပစ္စည်းဖြန့်ချိရေးဌာန၏

လက်နက်သစ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးမှုများမှာ

ရေပန်းစားနေသည်။ လီယွဲ့သည်လည်း ပြာလဲ့လဲ့ မီးတောက်များ

ထွက်ပေါ်နေသည့် လက်နက်ပုံကို တင်လိုက်ရာ တစ်မြို့လုံး

တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ ယူရှောင်ရှန်းသည် ဖန်းနယ်မြေမှနေ၍ ထိုမြင်ကွင်းကို

ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

“ဒီလက်နက်တွေအားလုံးက အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဆီကပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူက မာရှယ်မင်းဆက်ဘက်မှာ

ရပ်တည်နေတာပဲ”

ဘိုယန်မြို့ပေါ်တွင်မူ တိုက်ပွဲမှာ အရှိန်ပြင်းထန်နေသည်။ သွေးစွမ်းအင်များဖြင့်

ဖုံးလွှမ်းသွားသော ကောင်းကင်ယံအောက်တွင် ရွှမ်ရဲသည် ရက်စက်စွာ

ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဟဲဟဲ... မီယန်မြို့မှာ ငါခံခဲ့ရတဲ့ အရှက်တကွဲ ဖြစ်မှုတွေကို မေ့သွားကြပြီလား”

ရွှမ်ရဲသည် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာပြီး ဖန်းထျန်ချန်း၏

ယင်ယန်ကျောက်ပြားကို တစ်ချက်တည်းနှင့်

ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။ လျန်ယွမ်မှာလည်း

တံတိုင်းကို ရိုက်ခတ်မိကာ သတိလစ်သွား၏။ ရှောင်ဂျွယ်မှာလည်း သူ၏

သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို အကုန်ထုတ်၍ ခုခံသော်လည်း မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ

သွေးအန်လျက် လွင့်စင်သွားရသည်။

တိုက်ပွဲမှာ မာရှယ်မင်းဆက်အတွက် အသက်ရှူရ ကြပ်နေချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ ရုတ်တရက်

အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာသည်။ ဖြူစင်သော ဆံပင်နှင့် ဖြူစင်သော ဝတ်ရုံကို

ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်ကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးမှာ နတ်ဒေဝါအလား ပေါ်ပေါက်လာ၏။

ရှောင်ဂျွယ်က သွေးသံရဲရဲဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား အခုမှပဲ

ပေါ်လာတော့တာလား”

အခန်း ၁၃၂ - အသေကြောက်သော လုချန်ရှင်း

လုချန်ရှင်းသည် မာန်ပါပါနှင့် ပေါ်ထွက်လာပြီးမှ ရှောင်ဂျွယ်၏ နောက်ပြောင်သံကြောင့်

ယိုင်လဲသွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

“စကားမများနဲ့၊ တပည့်မိုက်”

ရှောင်ဂျွယ်က သွေးအန်လျက် ရွဲ့ပြောလိုက်သည်။ “အိုမင်းမစွမ်းနဲ့တောင် ဒီလောက်

ဟန်လုပ်ချင်နေတာလား၊ အဘိုးကြီးရယ်”

လုချန်ရှင်းသည် ထိုစကားကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ကာ

အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “ရာဇာ... ရောက်နေပြီဆိုမှတော့

ပေါ်လာခဲ့ပါတော့လား”

လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ပုံရိပ်တစ်ခု လေထဲမှ

ပေါ်ထွက်လာ၏။

“လုချန်ရှင်း... မင်း သေမသွားသေးဘူးပေါ့”

“ဟမ့်... မင်းသေသွားရင်တောင် ငါကတော့ အကောင်းပကတိ ရှိနေမှာပါ”

ရာဇာသုပရမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “မင်းက တရားအားထုတ်ရာကနေ ထွက်လာတာ ကြာပြီပဲ။

ဘာလို့များ မတွေ့ကြတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီမျက်နှာဖုံးစွပ်အဖွဲ့ကို

ဖန်တီးပြီး လျှို့ဝှက်ချက်တွေ လုပ်နေတာလဲ”

လုချန်ရှင်းမှာ စကားမပြန်။ သူသည် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသားအကြောင်း သိသည်။ ထိုလူမှာ

လုဖူနန်းတော်၏ တန်ခိုးရှင်များကိုပင် အနိုင်ကျင့်ဝံ့သည့် ရက်စက်သူတစ်ဦး

ဖြစ်သည်။

“မျက်နှာဖုံးစွပ်အဖွဲ့က ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး”

ရာဇာက မယုံကြည်စွာ ရယ်မောသည်။ “မင်းမို့လို့ ဝန်မခံတာ။ ဒီတိုက်ကြီးမှာ ဒုတိယအဆင့်

တန်ခိုးရှင်အဖြစ် ကျန်နေတာ မင်းပဲ ရှိတာကို။ ဒီကိစ္စသာ အထက်ဘုံထိ ရောက်သွားရင်

မင်း ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိတယ်မဟုတ်လား”

လုချန်ရှင်း သက်ပြင်းချမိသည်။ တကယ်ကိုပဲ သူ့အပြစ် မဟုတ်ပါဘဲနှင့်။

ထိုစဉ် လီယွဲ့၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ လုချန်ရှင်း၏ ကိုယ်ပွားရောက်ရှိလာသည်။

“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

လုချန်ရှင်းက ရိုသေစွာ လက်အုပ်ချီသည်။ “ကျွန်တော်က လုချန်ရှင်းပါ။ အဲဒီနေ့က

အလျင်စလို ခွဲခွာခဲ့ရလို့ အခုနာမည်ကို မေးမြန်းချင်ပါတယ်”

“ငါ့ကို ‘သူဌေး’ လို့ပဲ ခေါ်”

လုချန်ရှင်းသည် လီယွဲ့ပြသနေသည့် ရုပ်သံမြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်မိရာ

ကြက်သီးထသွားသည်။ ဤသည်မှာ မည်သည့်အစွမ်းမျိုးလဲ။

အဝေးတစ်နေရာမှ အဖြစ်အပျက်ကို ဒီလောက်ထိ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်စွမ်းရှိသည်မှာ

အံ့ဩစရာပင်။

“ဒီတိုက်ပွဲက မာရှယ်မင်းဆက်ရဲ့ အသက်အိုးအိမ်အတွက် အရေးကြီးပါတယ်။ ဘိုယန်မြို့

ကျသွားရင် ချင်းယန်မြို့ပါ ထပ်ကျသွားလိမ့်မယ်”

လီယွဲ့က ခေါင်းသာ ငြိမ့်ပြသည်။

“သူဌေး... မစိုးရိမ်ဘူးလား”

“ဘာကို စိုးရိမ်ရမှာလဲ။ ဘိုယန်မြို့ကျရင် ငါ့ဆိုင်က ပိုတောင် စည်ကားလာဦးမှာလေ။ ငါက

စီးပွားရေးသမားပဲ၊ ဒီထက်ပိုပြီး ဘာကို လိုချင်ရမှာလဲ”

လုချန်ရှင်းမှာ စကားထွက်မရ ဖြစ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက စီးပွားရေးအရ

အပေးအယူလုပ်ရန် ကြိုးစားသည်။

“ကောင်းပြီလေ... တကယ်လို့ သူဌေးက ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ‘ကောင်းကင်အဆင့်’

မှော်ပစ္စည်းကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးပါ့မယ်”

လီယွဲ့က အထင်သေးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကောင်းကင်အဆင့် ဟုတ်လား။ အဲဒီအမှိုက်တွေကို

ခွေးတောင် မလှည့်ကြည့်ဘူး”

လုချန်ရှင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ “ဒါဆိုလည်း သူဌေး ကြိုက်တဲ့ဈေးကို ပြောပါ”

“ဈေးမလိုဘူး”

လုချန်ရှင်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်လာသည်။ “ဒါဖြင့်ရင်... တိုက်ပွဲကို ဒီနေ့အတွက်

ရပ်တန့်ပေးရုံပဲ ကူညီပေးပါ”

လီယွဲ့က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “အနှစ်ချုပ်ပြောရရင် မင်းက

သေမှာကြောက်နေတာပဲ။ မင်းပြောတဲ့

မာရှယ်မင်းဆက်ရဲ့ အသက်အိုးအိမ်တွေက အပိုစကားတွေပါ”

လုချန်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ရဲတွတ်သွားသည်။ သို့သော် လီယွဲ့က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ငါ သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းတွေ မလိုချင်ဘူး။ ဂိမ်းတစ်ခုလောက်

ဆော့ကြရအောင်”