အခန်း (၁၃၃-၁၃၄)

အခန်း ၁၃၃ - မဂျုံ ကစားခြင်း

ဂိမ်းတစ်ခုဆော့ဖို့လား။

လုချန်ရှင်းမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသော်လည်း လီယွဲ့က မည်သည့်အခြေအနေမှ မထားဘဲ

ဖိတ်ခေါ်နေသဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် မဝံ့ရဲပေ။ စစ်မြေပြင်တွင်မူ ရာဇာသုပရမ်နှင့်

လုချန်ရှင်းတို့၏ စွမ်းအားနယ်ပယ်များ ပူးကပ်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ရာဇာ၏ “အသူရာငရဲ”

နယ်ပယ်အတွင်း၌ မာရှယ်မင်းဆက်မှ တန်ခိုးရှင်များမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့်

ပြည့်နှက်နေပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ကုန်ဆုံးနေကြ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီယွဲ့၏ အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒီလို ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်တဲ့ အရာကို ဘာလို့ ဖန်တီးနေရတာလဲ”

စကားသံဆုံးသည်နှင့် ရာဇာ၏ နယ်ပယ်မှာ ပျက်စီးသွားသည်။ ရာဇာသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး

အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွား၏။ လုချန်ရှင်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အံ့အားသင့်မှုများ

လှိုင်းထနေသည်။ “ဒါ... သူက သန့်စင်သော အဆင့်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပဲ” ဟုသာ

တွေးမိတော့သည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ အလှူမယ်တစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။ သူမမှာ

တီယန်ချောင်းဂိုဏ်းမှ မူဖန်ယင်ပင်

ဖြစ်သည်။ လီယွဲ့က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လှုပ်ရှားမှု

ရပ်တန့်သွားစေသည်။ ထို့နောက် လီယွဲ့က ၎င်းတို့သုံးဦးအား ခြံဝင်းအတွင်းသို့

ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မဂျုံအခန်းထဲသို့ ဝင်စေ၏။

“ဒီမှာ ထိုင်ကြ”

လီယွဲ့က မဂျုံကစားနည်းကို ရှင်းပြသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့မှာ သတိကြီးစွာ

ထားနေကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။

လေ့ကျင့်ခန်းအဖြစ် ကစားရာတွင် လီယွဲ့က တစ်ပွဲမှ မနိုင်ပေ။ သို့သော်

အမှန်တကယ် လောင်းကြေးထပ်သောအခါ လီယွဲ့က လုံးဝ လက်စွမ်းပြတော့သည်။

ရွှေဒင်္ဂါးပေါင်း သိန်းသန်းချီ၍ ရှုံးနိမ့်သွားသောအခါ ရာဇာနှင့် မူဖန်ယင်တို့မှာ

ချွေးပြန်လျက် ရှိနေကြသည်။ နောက်ဆုံး၌ ငွေကုန်သဖြင့် မိမိတို့၏ အဖိုးတန်

မှော်ပစ္စည်းများကိုပါ လီယွဲ့ထံ အပေါင်ထားကာ ဆက်လက်ကစားရသည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက်...

အခန်းတံခါး ပွင့်သွားသည်။ လီယွဲ့က ပြုံးရွှင်လျက် ထွက်လာသော်လည်း ရာဇာ၊

လုချန်ရှင်းနှင့် မူဖန်ယင်တို့မှာမူ အသက်ဓာတ်များ

ကုန်ခန်းသွားသည့် အလောင်းကောင်များနှယ် လှုပ်ရှားနေကြသည်။

“ကဲ... အခုပြန်လို့ရပြီ။ ဒါလေးတွေ ယူသွားကြ၊ နောက်တစ်ခါ အချိန်ရရင်

ထပ်လာကစားဦးနော်”

လီယွဲ့က ဖုန်းတစ်လုံးစီ ပေးလိုက်သည်။ လုချန်ရှင်းမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်

ခြေလှမ်းယိုင်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အပြေးအလွှား ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

“အခု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ နယ်စပ်တိုက်ပွဲကို...”

ရာဇာက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက သန့်စင်သော

အဆင့်ပုဂ္ဂိုလ်လေ။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို သတိပေးတာ။

သုံးနှစ်အတွင်း တိုက်ပွဲကို ရပ်ဆိုင်းထားမယ်။ ဝမ်ဂူစစ်မြေပြင်မှာ

အခွင့်အရေးရှာပြီး အဆင့်တက်မှပဲ ဒီအရှက်ကို ဆပ်နိုင်မှာ”

အခန်း ၁၃၄ - ဆရာကြီးချန်း ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း

ရာဇာမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေပြီး အဆုံးမဲ့ပင်လယ်ဒေသသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်သွားရန်သာ

စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ နယ်စပ်တိုက်ပွဲနှင့် ဖန်းမင်းဆက်အား ပေးထားသည့်

ကတိကဝတ်များကို သူဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

ကောင်းကင်ကြယ်တိုက်ကြီးပေါ်တွင် သန့်စင်သော

အဆင့်ရှိသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာ

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်း မကြားဖူးသော ဖြစ်ရပ်ဆန်းပင်

ဖြစ်သည်။

သူသည် လုချန်ရှင်းကိုသာ မျက်နှာဖုံးစွပ်အဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်မှလူဟု

ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်မှာ

အမှားကြီးမှားခဲ့ပြီဟု တွေးရင်း မကျေမနပ်

ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

လီယွဲ့မှာမူ ခြံဝင်းအတွင်း၌ အမြတ်ငွေပေါင်း သိန်းသန်းချီ၍ ရရှိလိုက်သဖြင့်

ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေ၏။ မဂျုံကစားခြင်းမှာ စစ်မြေပြင်တွင်

ကြော်ငြာနေခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုထိရောက်ကြောင်း

သူနားလည်လိုက်သည်။ သူ၏နယ်ပယ်အတွင်း၌ မည်သူမျှ သူ့ကို

မနိုင်နိုင်သည့်အတွက် ကစားပွဲတိုင်းမှာ

သူ၏လက်ထဲတွင်သာ ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ လိမ်ညာကစားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏အရင်ဘဝက

အရှုံးများအတွက် အကြီးအကျယ် ကျေနပ်နေမိတော့သည်။

နယ်စပ်တွင်မူ ဖန်းမင်းဆက်နှင့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်တို့၏ တပ်ဖွဲ့များမှာ ရုတ်တရက်

ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ မာရှယ်မင်းဆက်တို့ စစ်နိုင်သွားပြီးနောက်

ပစ္စည်းဖြန့်ချိရေးဌာန၏ လုပ်ငန်းများမှာလည်း တစ်ဖန်

ပြန်လည် စည်ကားလာသည်။

ဆိုင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ ချန်းကျိုးကို ဖောက်သည်အချို့က ဝိုင်းရံထားကြသည်။

ပြီးခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းအတွင်း ချန်းကျိုး၏ ကံစမ်းမဲနံပါတ်များမှာ

လူကြိုက်များလာခဲ့သည်။ သူ၏ နံပါတ်များကို ရွေးချယ်ကစားသူများ

အနိုင်ရရှိလာသောအခါ “ဆရာကြီးချန်း” ပြန်ရောက်လာပြီဟု သတ်မှတ်ကာ

ချီးမွမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်းကျိုးသည် စီးကရက်ကို ဖွာရှိုက်ရင်း အေးစက်စက် အမူအရာဖြင့် ထိုင်နေသည်။

“ဆရာကြီးချန်း... နောက်တစ်ပွဲအတွက် နံပါတ်လေး ပေးပါဦးဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း

နည်းနည်းလောက် ကူညီပေးပါ”

ချန်းကျိုးက တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး “ပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်

အနိုင်ရမယ်လို့တော့ အာမမခံဘူးနော်။ နံပါတ်ပဲ

ပေးမှာ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဖောက်သည်များမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။ သို့သော် ချန်းကျိုးက ရုတ်တရက်

လက်ဖြန့်လိုက်သည်။

“ဆရာကြီးချန်း... ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ”

“ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ဆီက နံပါတ်ယူမယ်ဆိုရင် ပိုက်ဆံပေးရမယ်။ တစ်ပွဲကို

ရွှေဒင်္ဂါး ၂၀”

“ဘာ... ဝဝတုတ်ချန်း၊ မင်း ရူးနေတာလား။ ပိုက်ဆံတောင်းရအောင်အထိ ဖြစ်နေပြီလား” ဟု

ဖောက်သည်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချန်းကျိုးကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ “ကျွန်တော် ပြောပြီးပြီ။ ဝယ်မယ်ဆို ဝယ်၊ မဝယ်ရင်

ထွက်သွားကြ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းအကျပ် မခိုင်းဘူး” ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ်

ပြောလိုက်သည်။

ဖောက်သည်အများစုမှာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့မှာ ချန်းကျိုးကို

အရင်ကဲ့သို့ ရိုးသားသူဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြရာမှ အခုလို အမြတ်ထုတ်သည်ကို

မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်

ဂျင်မန်ထန်ဆိုသူတစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ဂျင်မန်ထန်... မင်းကရော ဝယ်မှာလား”

ဂျင်မန်ထန်က ပြုံးလိုက်သည်။ “ရွှေ ၂၀ လောက်က လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ဖိုးပဲ ရှိတာပါ၊

ဝယ်မှာပေါ့”