အခန်း (၁၃၅-၁၃၆)

အခန်း ၁၃၅ - မဂျုံအခန်း တရားဝင် ဖွင့်လှစ်ခြင်း

နယ်စပ်တိုက်ပွဲမှာ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားသည်။ တန်ခိုးရှင်ကြီးများမှာလည်း

တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ထပ်မံတိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည့်

ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကြောင့် ရှန်ဂျင်းမြို့တော်ရှိ

မာရှယ်ဧကရာဇ်မှာ အခြေအနေကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် လီယွဲ့နှင့်အတူ

ရာဇာသုပရမ်၊ လုချန်ရှင်းနှင့် မူဖန်ယင်တို့မှာ အသက်ဓာတ်များ

ကုန်ခန်းနေသည့်ပုံစံဖြင့် ရှိနေကြသည်။

“သူဌေးဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်တာပဲ။ တိုက်ပွဲက ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြီးသွားလဲဆိုတာ

အခုတော့ နားလည်ပြီ”

မာရှယ်ဧကရာဇ်မှာ သက်ပြင်းချကာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အရာသစ်တစ်ခုကို

လှမ်းမျှော်ကြည့်နေသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် လီယွဲ့သည်

“မဂျုံ” ဟုခေါ်သော ဂိမ်းအသစ်ကို စတင်မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဆိုင်ဘေးတွင်

စည်းမျဉ်းများကို ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီး

တပ်ဆင်လိုက်သည်နှင့် ဖောက်သည်များ စိတ်ဝင်တစား

ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

လီယွဲ့သည် အခန်းထဲတွင် နေရာချွေတာရန်အတွက် အာကာသအစီအရင်ကို အသုံးပြု၍

ပုဂ္ဂလိကခန်းများ ဖန်တီးပေးထားသည်။ တစ်နာရီလျှင်

ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀၀ နှုန်းဖြင့် ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

“သူဌေး ရောက်လာပြီ”

လီယွဲ့ကို မြင်သည်နှင့် ဖောက်သည်များအားလုံး ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

မဂျုံကစားနည်းမှာ သာမန်ကတ်ဂိမ်းများထက်

ပိုမိုရှုပ်ထွေးသောကြောင့် လီယွဲ့က ကိုယ်တိုင်

ဦးစီး၍ သရုပ်ပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကွီဟဲ၊ ရှောင်ဂျွယ်နှင့်

မူရုံပိုင်ချွမ်းတို့ကို ခေါ်ယူကာ စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်စေသည်။

ရှောင်ဂျွယ်မှာ ကတ်များ စကိုင်သည်နှင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ “ဟားဟား...

ဒီလက်ကတော့ အနိုင်ပဲ။ ကတ်နှစ်ကတ်ပဲ လိုတော့တယ်”

သူ၏ ကြွားလုံးထုတ်မှုကြောင့် အခြားသူများမှာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြုံးမိကြသည်။

လီယွဲ့က အေးဆေးစွာပင် ကတ်များကို ပစ်ချသည်။ အနည်းငယ်

ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ကွီဟဲက ကတ်ကို

ပစ်ချလိုက်ပြီး...

“ဟူ… ရှောင်ဂျွယ်၊ ကျေးဇူးပဲဗျာ။ အဲဒီကတ်လေးက ကျွန်တော့်အတွက် အသက်ပဲ”

ရှောင်ဂျွယ်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်နှာမှာ ရဲတွတ်နေသည်။ သူ၏အနိုင်ရမည့် အစီအစဉ်ကို

ကွီဟဲက အချိန်ကိုက် ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းပင်။

“ကဲ... ဒါက မဂျုံရဲ့ အခြေခံပဲ။ ကံတရားအပြင် နည်းဗျူဟာလည်း လိုအပ်တယ်။

ပိုပြီးတော့လည်း စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်”

လီယွဲ့က သရုပ်ပြပြီးနောက် မဂျုံအခန်းကို တရားဝင် ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ ရှောင်ဂျွယ်က

မကျေမနပ်ဖြင့် ကွီဟဲကို လှမ်းကြည့်ကာ “ဒီကောင်လေး၊ မင်း မထွက်သွားနဲ့ဦး။

နောက်တစ်ပွဲ ထပ်ကစားမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကွီဟဲက အထင်သေးစွာ ကြည့်ကာ “ဒီမှာ ပိုက်ဆံအရှုံးခံဖို့ အသင့်ပြင်ထားနော်” ဟု

ပြန်ပြောသည်။

ရှောင်ဂျွယ် ဒေါသထွက်ပြီး ကွီဟဲ၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ အခန်းထဲသို့ အတင်းအကျပ်

ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။ ဖောက်သည်များမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း

အံ့အားသင့်ကာ ထိတ်လန့်နေကြသည်။ မဂျုံကစားနည်း၏ အရသာမှာ အမှန်တကယ်ပင်

ဆွဲဆောင်မှု ပြင်းထန်နေကြောင်း သူတို့အားလုံး နားလည်သွားကြလေသည်။

အခန်း ၁၃၆ - အလှပန်းနှင့် အလှမယ်

“ရုယီ... မြို့ထဲသွားရင် ငါ့အတွက် ကုန်ပစ္စည်းလေးတွေ ဝယ်ခဲ့ပေးပါဦး”

ယွဲ့ရုယီသည် စီးကရက်ပြာကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး “စိတ်ချပါ သူဌေး” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လီယွဲ့က သူမကို ဆေးလိပ်ဖြတ်ဖို့ တိုက်တွန်းချင်စိတ် ပေါက်သော်လည်း

နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ကူးပြောင်းလိုက်သည်။ သူမ၏

လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်

ဆေးလိပ်စွဲနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း

သိသာလှသည်။

ထိုစဉ်မှာပင်...

“အစ်မရုယီ... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်”

ယွဲ့ရုယီမှာ လန့်သွားသဖြင့် လက်ထဲမှ ဆေးလိပ်ပင် ပြုတ်ကျသွားသည်။

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ပန်းစည်းတစ်ခု၏

နောက်ကွယ်မှ ရုပ်ဆိုးလွန်းသော မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ယူရှုပေါင်ပင် ဖြစ်သည်။

“အစ်မအတွက် ပန်းလေးတွေ ဆွတ်လာခဲ့တာပါ။ အလှမယ်အတွက် အလှပန်းပေါ့”

ယူရှုပေါင်၏ အကြည့်စူးစူးကြောင့် ယွဲ့ရုယီမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲတွတ်သွားသည်။

သူမမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍သာ ဖြစ်သော်လည်း ယူရှုပေါင်ကမူ သူမရှက်နေသည်ဟု

ထင်မှတ်ကာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေသည်။

“အစ်မရုယီ... မျက်နှာလေး ရဲနေပါလား။ ကျွန်တော့်ကို သဘောကျနေတာလား” ဟု တွေးရင်း သူ၏

ဆံပင်ကို ပုံသွင်းလိုက်သည်။

ထိုစဉ် “မင်းလို လူယုတ်မာက ငါ့အစ်မကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးနေပြန်ပြီပေါ့။

မင်းကို အသေထိုးလိုက်ရမလား” ဟု အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှာချင်း

ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမကို မြင်လျှင် ယူရှုပေါင်မှာ

ကြောက်လန့်တကြား ပုန်းကွယ်သွားသည်။

ရှာချင်းက “ဒီနေ့ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည် လာမှာမို့လို့ မင်းကို အချိန်ပေးမနေတော့ဘူး”

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် လူတစ်စု ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ရှေ့ဆုံးတွင် ဝတ်ရုံပိုးသားနှင့်

လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦး၊ ဘေးတွင် ချီမင်းသားနှင့် နောက်တွင် အစောင့်အဖြစ်

ဟန်ဆောင်ထားသော လူမည်းတစ်ဦး၊ နောက်ဆုံးတွင် မျက်နှာကို

အမှုန့်များ လိမ်းခြယ်ထားသော ဝဝတုတ်တုတ် လူတစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး...”

ရှေ့ဆုံးမှ လူလတ်ပိုင်းမှာ မာရှယ်ဧကရာဇ်ပင် ဖြစ်သည်။ “ဒီနေရာမှာ ဘွဲ့နာမတွေ

မလိုဘူး၊ ညီအစ်ကိုလိုပဲ ဆက်ဆံကြ”

“ဟုတ်ကဲ့... အစ်ကိုကြီး”

ဧကရာဇ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ “သူဌေးကို ဘာလို့ မတွေ့တာလဲ” ဟု မေးမြန်းသည်။ ဘေးမှ

လူဝဝ (ကွာပန်ပန်) က “ဒီကျွန်တော်မျိုး သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်။ အရှင်မင်းကြီး

ကြွလာတာတောင် မလာရဲတာ ဘယ်လောက်တောင် မရိုမသေ ဖြစ်လိုက်သလဲ” ဟု

ကြွားဝါလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာ အေးစက်သွားပြီး “ကွာပန်ပန်... မင်း အသက်ဘယ်နှစ်ချောင်း ရှိလို့လဲ”

ဟု ဆိုလိုက်ရာ ထိုသူမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဒူးထောက်လိုက်ရသည်။

“ဒီနေရာမှာ အဲဒီသူဌေးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးမိရင် ငါတောင် ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

မင်းမိသားစုပါ အကုန်ရှင်းပစ်ရလိမ့်မယ်၊ နားလည်လား”

ကွာပန်ပန်မှာ ချွေးပြန်လျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဧကရာဇ်သည် ဆိုင်ထဲတွင်

လှည့်လည်ကြည့်ရှုရင်း အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။ သူသည်

ဂိမ်းစက် ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ စမ်းသပ်ကြည့်ရာ တစ်ခါတည်းနှင့်

အနိုင်ရသွားသည်။

“ဟားဟား... ငါနိုင်ပြီ၊ ဒုတိယညီတော်”

“ဂုဏ်ယူပါတယ် အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကံက အမြဲတမ်း ကောင်းတာပဲ”

“ဒုတိယညီတော်... သူတို့ ပါးစပ်မှာ ငုံထားတာက ဘာလဲ”

“အဲဒါကို စီးကရက်လို့ ခေါ်တယ်။ စိတ်ဖိစီးမှုတွေကို ပြေပျောက်စေတယ်”

ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ ချီမင်းသားက ချက်ချင်းပင် စီးကရက်တစ်လိပ်

ထုတ်ပေးကာ မီးညှိပေးလိုက်လေတော့သည်။