အခန်း (၁၃၇-၁၃၈)

အခန်း ၁၃၇ဘ- မာရှယ်ဧကရာဇ် ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

မာရှယ်ဧကရာဇ်သည် စီးကရက်ကို အသာအယာ ဖွာရှိုက်လိုက်သည်။ “အရသာ သိပ်မရှိပါလား” ဟု

တွေးကာ ဘေးမှ ဖောက်သည်တစ်ဦးနည်းတူ အားပါးတရ ရှိုက်သွင်းလိုက်ရာ

ဆေးလိပ်ငွေ့တို့မှာ ဦးနှောက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်

ရောက်သွားတော့သည်။

“ချောင်းဆိုးလိုက်တာ...”

သူ့လည်ချောင်းအတွင်း ပူစပ်ပူစပ် ဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းမူးဝေသွားသည်။ သို့သော်

ခဏအကြာတွင် သူ၏ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ လွင့်စင်သွားသကဲ့သို့

ခံစားလိုက်ရသည်။ “ကောင်းလိုက်တဲ့ အရာပါလား” ဟု သူ ကျေနပ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အလုပ်များသည့်ကြားမှ ဤအရာသည် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အဖော်

ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

“ဒီအရာက ဘယ်လောက်လဲ”

“အစ်ကိုကြီး... အဆင့်အမြင့်ဆုံးက တစ်သေတ္တာကို ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀၀ ပါ”

“ရွှေ ၁၀၀ လား... ငါ့ဂုဏ်နဲ့တော့ လိုက်လျောညီထွေရှိသားပဲ။ ကွာပန်ပန်... အဲဒါကို

အခုချက်ချင်း အခု ၁,၀၀၀ ဝယ်ထားလိုက်”

ဧကရာဇ်သည် ဆိုင်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းတိုင်းကို စိတ်ဝင်တစား လေ့လာနေသည်။ သူသည်

ဂိမ်းစက် ကို တွေ့သောအခါ အားရပါးရ

ဆွဲကြည့်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဘာမှ ပေါက်မလာပေ။

သူသည် နောက်ဆုံး၌ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေသူများကို ကြည့်ကာ မိမိကိုယ်တိုင်

တန်းစီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဧကရာဇ်ဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်စည်းကမ်းကို

လေးစားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် မဂျုံအခန်းထဲမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ကွီဟဲနှင့် ဒေါသထွက်နေသည့်

ရှောင်ဂျွယ်တို့ ထွက်လာကြသည်။

“မင်းက ကတ်ကို လိမ်ကစားတာပဲ။ ဆယ်သုံးပွဲဆက်တိုက် ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ရရတာလဲ”

“ကျွန်တော် မလိမ်ပါဘူးဗျာ။ အဲဒါ အစ်ကိုကြီးရဲ့ လက်စွမ်းမရှိတာကို။ နောက်တစ်ပွဲ

ထပ်ကစားမလား”

ရှောင်ဂျွယ်မှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း မာရှယ်ဧကရာဇ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ

အမြီးကုပ်သွားသည်။ သူသည် ဧကရာဇ်ကို မြင်သည်နှင့်

စိတ်ကူးပေါက်သွားကာ “အရှင်မင်းကြီး... မဂျုံဆိုတာ

အလွန်ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။ လာပါဦး၊

တစ်ယောက် လိုနေတာ၊ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ကစားချင်လိုက်တာ” ဟု

အငြိုးတကြီးဖြင့် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်သည် ရှောင်ဂျွယ်၏ လိမ်ညာတတ်သည့် အကျင့်ကို သိသော်လည်း စိန်ခေါ်မှုကို

လက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် ပိုက်ဆံချမ်းသာသည့်အပြင် ယခုမှ စတင်ကစားမည့်

အတွေ့အကြုံမရှိသူ ဖြစ်ရာ ရှောင်ဂျွယ်အတွက်တော့ အကွက်ဝင်မည့် သားကောင်

ဖြစ်လာပေတော့မည်။

ဧကရာဇ်နှင့် ချီမင်းသားတို့ အခန်းထဲဝင်သွားချိန်တွင် ကွာပန်ပန်မှာ

ကုန်စုံဆိုင်ဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။ သူသည်

ကုန်ပစ္စည်းများ၏ ထူးခြားလှပသည့် ပုံစံများကို ကြည့်ကာ အံ့ဩနေမိသည်။

ယွဲ့ရုယီသည် အနားသို့ လာရောက်ကာ စီးကရက်တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ပထမဆုံးအကြိမ်မို့လို့... စမ်းကြည့်လေ”

ကွာပန်ပန်သည် မီးညှိလိုက်ပြီး စီးကရက်၏ အရသာကို စတင် ခံစားလိုက်တော့သည်။

အခန်း ၁၃၈ - လီယွင်ထျန်

“သုံးယောက်မြောက်မယ်... တစ်ယောက်လောက် လာခဲ့ပါဦး” “အလောင်းအစားက ဘယ်လောက်လဲ”

“အခြေခံ ရွှေဒင်္ဂါး ၅၀”

လီယွဲ့၏ ဆိုင်အတွင်းတွင် မဂျုံသံများ ဆူညံနေသည်။ ဆိုင်၏ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ

မဂျုံကစားသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရွှေဒင်္ဂါးအနည်းအများအလိုက်

ကစားပွဲများ ခွဲခြားထားသည်။ ဖန်းထျန်ချန်းသည် မဂျုံအခန်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ

အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေမိသည်။

“ဒီလောက်များပြားတဲ့ အာကာသအစီအရင်တွေကို သူ ဘယ်လိုလုပ်ထားတာလဲ။ ရွှေဥမဥခင်ကထက်တောင်

ပိုများနေပါလား”

တန်ခိုးရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည့် သူပင်လျှင် လီယွဲ့၏ လက်ချက်ကို မမှန်းဆနိုင်ပေ။

သူနှင့်အတူ လျန်ယွမ်၊ မာကွစ်ဒင်ယွမ်တို့မှာလည်း စီးကရက်များကို

ကိုင်ကာ မဂျုံကစားရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြသည်။ မာကွစ်ဒင်ယွမ်မှာ သူ၏သား ယူရှုပေါင်ကို

နားရွက်ဆွဲကာ ဆူပူနေသည်။

“မင်းကနေ့တိုင်း ကံစမ်းနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ဘာမှ မရတာလဲ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်မပေါက်ရင်

မင်းရဲ့ ဖင်ကို အသေထိုးမယ်”

ယူရှုပေါင်မှာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ မဂျုံအခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန်

ဝင်သွားတော့သည်။

ယွဲ့စီရင်စု၊ ဒီယွဲ့ဂိုဏ်း။

ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ စွမ်းအားလှိုင်းများဖြင့် တုန်ခါနေပြီး တပည့်များမှာ

ကြောက်လန့်တကြား ဒူးထောက်နေကြသည်။ ဂိုဏ်းရှေ့တွင် လူတစ်ယောက်

လေထဲတွင် ဝပ်တွားရပ်နေပြီး ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်နေ၏။ သူမှာ

လင်လန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် လီယွင်ထျန် ဖြစ်သည်။

ဒီယွဲ့ဂိုဏ်းချုပ်မှာ အိုမင်းနေပြီဖြစ်ကာ စတုတ္ထအဆင့် တန်ခိုးရှင်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည်

တုန်ရီစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဂိုဏ်းချုပ်လီ... ကျွန်တော်တို့ ဒီယွဲ့ဂိုဏ်းက

ဘာများ အမှားလုပ်မိလို့လဲဗျာ”

လီယွင်ထျန်က အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လျန်ဝေဆိုတဲ့ကောင် ဘယ်မှာလဲ။ အခုချက်ချင်း

ထွက်ခဲ့စမ်း”

လျန်ဝေဟူသော နာမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

တပည့်များအားလုံးမှာ လျန်ဝေကိုသာ ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ လျန်ဝေမှာ

ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး လီယွင်ထျန်ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ

လျှောက်သွားသည်။

“မင်းက လျန်ဝေလား”

“ဟုတ်ပါတယ်”

“မင်းရဲ့ အပြစ်ကို မင်း သိလား”

လျန်ဝေက သက်ပြင်းချကာ “မသိပါဘူး” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

“သေနာ... မင်း သေချင်နေတာပဲ”

လီယွင်ထျန်က လက်ဝါးရိုက်ချလိုက်ရာ လျန်ဝေမှာ သွေးအန်လျက် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။

“ငါ့သမီး လီရွှမ်အာကို မင်းသတ်လိုက်တာ ဟုတ်လား”

ထိုစကားကြောင့် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ ပွက်လောရိုက်သွားသည်။ လီယွင်ထျန်သည်

ယုရှူးလျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ပြန်လာပြီးနောက် သမီးဖြစ်သူ

သေဆုံးကြောင်း သိရသဖြင့် အမျက်ဒေါသ ထွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည်

သမီးဖြစ်သူ၏ သေဆုံးမှုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်သူအားလုံးကို

အသေသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ လျန်ဝေသည်လည်း ဤအရေး၌ ပတ်သက်နေသည်ဟု

သူ ယုံကြည်နေသည်။

လျန်ဝေက ငြိမ်သက်စွာဖြင့် “ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရင်ကော ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး

ယုံမှာလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။ လီယွင်ထျန်၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ

ပိုမိုပြင်းထန်သွားလေတော့သည်။