အခန်း (၁၁၀)

110 01

အခန်း 110

မေဝမ့်ရှူးသည် ညနေစောင်းတွင် လော့ရှင်းယွမ်၏ ပွေ့ချီခြင်း ခံရပြီး တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ရသည်။

ဧကရာဇ် ရှေ့တော်တွင် မျက်နှာမပျက်လိုသဖြင့် တောင်အောက်သို့ တစ်ဝက် ခရီးအထိ အတင်းအဓမ္မ လျှောက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခြေထောက် မခိုင်မမာ ဖြစ်လာသည်။ လော့ရှင်းယွမ်က သူမကို ထူမတ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဝက်ပွေ့၊ တစ်ဝက်တွဲ၍ ပြန်လာခဲ့ရသည်။

စံအိမ်ကြီး တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ချန်ပေါ်က အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်၍ လူထမ်းစင်ကို ချက်ချင်း ခေါ်ကာ မက်မုံပန်းဥယျာဉ် တံခါးဝသို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ချန်ပေါ်က သူမ၏ မျက်နှာကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်သည်။ “သခင် ဒီနေ့ တောင်တက်ရတာ ပင်ပန်းသွားပြီ။ ကံကောင်းစွာနဲ့ မက်မုံပန်းဥယျာဉ်မှာ ရေပူစမ်းကန် ရှိတယ်။ သခင် ရေနွေးနဲ့ ရေချိုး၊ စောစော အနားယူပါ။ ဧည့်သည်တော်ဘက်က ရေပူစမ်းကန် ဖြစ်စေ၊ ရေနွေး သို့မဟုတ် ဝိုင်ဖြစ်စေ၊ ကျွန်တော် စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်”

မေဝမ့်ရှူး ခေါင်းညိတ်သည်။ စကားပြောဖို့ပင် အားမရှိတော့ပေ။ ရေပူစမ်းကန်ထဲတွင် စိမ်နေရင်း မှေးမှိန်နေသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လွန်းလို့ အဲဒီအတိုင်း အိပ်ပျော် သွားသည်။

ဝိုးတဝါးနှင့် ဒီအိပ်စက်မှုက ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ မသိ။ ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာသောအခါ ကောင်းကင်ယံတွင် ထိန်ထိန်သာနေရမည့် နေမင်းက ကြာမြင့်စွာကပင် ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထူထပ်သော မိုးသားများကြားမှ ကြယ်တာရာများပင် မှိန်ပျပျ ပေါ်ထွက်နေသည်။

သူမသည် အလျင်စလို ခေါက်လိုက်သော တံခါးသံ ကြောင့် နိုးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ပေါ်၏ အသံက စိုးရိမ်တကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ “သခင်၊ နိုးပါဦး သခင်၊ ကိစ္စပေါ်ပြီ”

မေဝမ့်ရှူး လန့်နိုး သွားသည်။ ရေပူစမ်းကန်ထဲမှ အလျင်အမြန် တက်လာသည်။ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်နက်ကို သုတ်၊ အဝတ်လဲပြီး တံခါးဖွင့်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ချန်ပေါ်က ချွေးများပင် စို့နေသည်။

“သခင်… ညီမလေးကို ခေါ်လာတုန်းက လေညင်းခံ၊ စကားပြော ရုံပဲ လိုက်ပါဖို့ သဘောတူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”

ချန်ပေါ်က မျက်နှာ နီရဲနေသည်။ “နေ့လယ်ခင်း ဧည့်သည်တော် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ရေပူစမ်းကန်ကို သုံးခဲ့တယ်။ အထဲမှာ ကြာကြာစိမ်ပြီး ဝိုင်လည်း မှာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ပင်မဆောင်အတွက် ရေချိုးရေနွေး စောင့်ကြည့်နေတုန်း အတူပါလာတဲ့ အစေခံတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး မနက်က ညီမလေး ဘယ်မှာလဲလို့ မေးတယ်။ ဧည့်သည်တော်က ညီမလေးကို အထဲဝင် အဖော်ပြုပေးဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် မျှော်လင့်မထားသော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ် သွားသည်။ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများ ပွင့်ကျယ်သွားသည်။

အချိန်အကြာကြီးမှ အသံပြန်ထွက်လာသည်။

“ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ။ ဒီ… ဒီ… ဒါက တကယ် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။ သူက အမျိုးသမီးတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး မဟုတ်ဘူးလား...”

ပါးစပ်မှ ပြောလိုက်သော စကားသည် ရုတ်တရက် မသင့်တော်ကြောင်း ခံစားရသဖြင့် နောက်ဆက်တွဲ စကားလုံးများကို အတင်းအဓမ္မ ဖြတ်တောက် လိုက်သည်။

110 02

“ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ သူနဲ့ ဧည့်သည်တော် ရှေ့မှာ အားယွင်က ခင်ပွန်းရှိဖူးတဲ့ အမျိုးသမီးလို့ ရှင်းရှင်း ပြောခဲ့ပြီးသား” မေဝမ့်ရှူးက ပြန်မေးသည်။ “ခင်ဗျား အဲဒီအစေခံကို သေသေချာချာ မပြောပြခဲ့ဘူးလား”

ချန်ပေါ်က ခြေဆောင့်သည်။ “ဒီလို ကိစ္စကြီးကို ဘယ်လို မပြောဘဲ နေမလဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အစေခံက ပြောတယ်...”

သူက ပြောဖို့ ခက်ခဲနေသည်။ “အဲဒီအစေခံက ပြောတယ်၊ ခင်ပွန်းရှိဖူးတဲ့ အမျိုးသမီးက ပိုကောင်းတယ်။ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်လို့ ဧည့်သည်တော်ကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ အဆင်ပြေတယ်တဲ့။ အဲဒီအစေခံက ကျွန်တော့်ဆီက နေရာကို မသိတော့ လျှို့ဝှက်စစ်သည်တွေကို သွားမေးပြီး ညီမလေးရဲ့ ခြံဝင်းကို ရှာဖွေဖို့ သွားကြတယ်။ ခေါ်ဖို့အတွက် အော်ဟစ်နေတယ်။ ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး သခင်ကို လာပြောတာ။ အခု ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် နေရာတွင် ခေတ္တမျှ ကြောင်အနေသည်။ နောက်သို့ လှည့်၍ မျက်နှာသုတ်ပဝါကြီး တစ်ထည် ယူကာ ဆံပင်ရှည်ကို သုတ်ပြီး ဆံပင်စည်း နှောင်ကာ ဝါးဆံညှပ် တစ်ခုဖြင့် သေချာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

အပေါ်ဝတ်ရုံ တစ်ထည်ကို ကောက်ယူ ဝတ်ဆင်ပြီး အလျင်အမြန် အပြင်သို့ ထွက်ခွာသည်။

“ဒီကိစ္စက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး သူက ရေပူစမ်းကန်ထဲမှာ ဝိုင်အများကြီး သောက်လို့ မူးနေတာလား။ ဒီလိုမျိုး အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အမိန့်ကို ဘယ်လို ထုတ်ပြန်ရဲတာလဲ။ အားယွင်က ကောင်းမွန်တဲ့ အမျိုးသမီးပါ။ သူ့ရဲ့ သန့်ရှင်းမှုကို ဘယ်လိုလုပ် ဖျက်ဆီးရမလဲ”

နက်မှောင်သော ညအောက်တွင် သူမသည် ဦးတည်ရာကို ခွဲခြားသိမြင်ပြီး ပင်မဆောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

ချန်ပေါ်က သူမကို ဆွဲထားသည်။

“သခင်... သခင်...” သူက လှည့်၍ ချောင်းဆိုး လိုက်သည်။ “ပိုးသားကြိုး... မစည်းရသေးဘူး”

မေဝမ့်ရှူးသည် လန့်သွားသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အဝတ်ကြိုး မစည်းရသေးသဖြင့် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသော ရင်သားကို မြင်ရသည်။

သို့သော် ရင်ဘတ်စည်းခြင်းက အလွန် ခက်ခဲသည်။ ယခု ယန်ရန်၏ အကူအညီ မပါဘဲ သူမကိုယ်တိုင် သေသေချာချာ စည်းရန် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အချိန်ယူရမည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ် ကြာရင်...

အားယွင်၏ ဖြူစင်မှုက ရှိသေးမလား မသိနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် လှည့်၍ ကုတင်ဘေးရှိ အပြာရောင် ဝတ်ရုံပွ တစ်ထည်ကို ပါးလွှာသော နွေဦးဝတ်စုံ ပေါ်တွင် ထပ်ဝတ်သည်။

ခေါင်းငုံ့၍ တင်းကြပ်စွာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ဝတ်ရုံပွဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ညက နက်ရှိုင်းနေသည်။ သေသေချာချာ မကြည့်လျှင် သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။

110 03

“ဒီလိုပဲ သွားမယ်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ ဖြူစင်မှုက အရေးကြီးတယ်”

သူမသည် အလျင်အမြန် ခြေလှမ်းအချို့ လှမ်းပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ ချန်ပေါ်ကို အမိန့်ပေးသည်။ “အမူးပြေဟင်းရည် သွားယူပြီး ပင်မဆောင်အပြင်မှာ စောင့်နေပါ။ ကျွန်တော်မျိုး ခေါ်ရင် အမူးပြေဟင်းရည်ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပါ”

“ဟုတ်ကဲ့” ချန်ပေါ်က မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။

ပင်မဆောင်သည် တိတ်ဆိတ် နေသည်။

ပင်မအိမ်၏ တံခါးသည်လည်း ပွင့်နေသည်။ အတွင်းမှ ရေသံကို ခပ်ဖွဖွ ကြားနေရသည်။

အိမ်ထဲတွင် ဖယောင်းတိုင် ထွန်းညှိထားခြင်း မရှိပေ။

ညက နက်မှောင်သည်။ ယနေ့ မိုးသားများ ထူထပ်ပြီး လမင်းမရှိ။ ကြယ်ရောင်မှသာ ပါးလွှာသော အလင်းရောင်ကို ထိုးဖောက်ပေးနေသည်။ ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်များနှင့် တံခါးများမှတစ်ဆင့် အိမ်ထဲသို့ အလင်းရောင် ဝင်ရောက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တံခါးဝတွင် ရပ်၍ ခဏမျှ နားထောင်သည်။

အတွင်းတွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဝါးပိုက်လုံးမှ စီးဆင်းလာသော ရေသံမှလွဲ၍ အသက်ရှူသံ ခပ်ဖွဖွကိုသာ ရောထွေး၍ ကြားနေရသည်။

ရေစီးသံ ရုတ်တရက် ကျယ်လာသည်။

ရေပူစမ်းကန်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် လှုပ်ရှားနေသဖြင့် ရေများ ပွက်လောရိုက် လာပုံရသည်။

မေဝမ့်ရှူး စိတ်ထဲတွင် တင်းကျပ် သွားပြီး အသံပြု၍ မေးသည်။ “အားယွင် အားယွင် ဒီမှာ ရှိလား”

မည်သူမျှ မဖြေကြားပေ။

မေဝမ့်ရှူးသည် မှောင်မိုက်ထဲတွင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဝင်ရောက်သည်။ ခြေထောက်အောက်ကို မမြင်နိုင်သဖြင့် ငွေဝိုင်ခွက် တစ်လုံးကို မတော်တဆ ကန်မိသည်။ ထိုခွက်က တလိမ့်လိမ့်နှင့် နံရံဘေးရှိ ထောင့်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။

ပြင်ပရှိ ရေပူစမ်းကန် သည် သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသည်။

ရေကန်ဘေးတွင် ပြင်ဆင်ထားသော မီးအိမ်များလည်း မထွန်းညှိထားပေ။

ပါးလွှာသော ကြယ်ရောင် အောက်တွင် ရေကန်ထဲ၌ မှောင်မဲပြီး အရပ်ရှည်သော လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အဝတ်အစားမရှိသော ယောက်ျား၏ နောက်ကျောသည် သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ သူမကို ကျောပေး၍ ဟန်ပိုင်ကျောက် ကန်ဘောင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် မှောက်လျက် ရှိနေသည်။

ငယ်ရွယ်ပြီး သန်မာသော နောက်ကျောအရေပြားတွင် ရေစက်များ စွဲကပ်နေသည်။ ပိုးသားကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ပခုံးသားများက ခပ်ပါးပါး ကြွတက်နေသည်။

110 04

မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်လုံးများ လှုပ်ရှား သွားပြီး ခြေလှမ်းကို ရပ်လိုက်ကာ ကန်ဘေးတွင် ရပ်ပြီး ခပ်တိုးတိုး အသံပြု၍ ခေါ်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး”

ရေကန်ထဲတွင် ဒုတိယလူရိပ် မရှိပေ။ အားယွင်သည် သိသိသာသာ ရောက်မလာသေးပေ။

သူမသည် စိတ်သက်သာရာ အနည်းငယ် ရသွားသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် စိတ်ခံစားချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ဒေါသ ထွက်လာသည်။ ထပ်မံ မေးသည်။ “အရှင်မင်းကြီးက ညီမဝမ်းကွဲအားယွင်ကို အထဲဝင် အဖော်ပြုဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့ပါသလား”

မည်သူမျှ မဖြေကြားပေ။

သူမကို ကျောပေးထားသော ထိုသူသည် တုံ့ပြန်မှုမရှိ။ မူးလဲနေသလား၊ သို့မဟုတ် အိပ်ပျော်နေသလား မသိရပေ။

ပြင်းထန်သော ဝိုင်နံ့သာ နှာခေါင်းဝသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

သူမသည် ပါးလွှာသော ကြယ်ရောင်အောက်တွင် ရေကန်ဘေး၌ ဝိုင်ခွက်များ တစ်တန်းကြီး ချထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခြေဖျားဖြင့် တစ်ခုကို စမ်းကြည့်ရာ ဗလာ ဖြစ်နေသည်။ နောက်တစ်ခုကို စမ်းရာ ဗလာ ဖြစ်နေပြန်သည်။

သူ ဒီနေ့ ဘယ်လောက်တောင် ဝိုင်တွေ သောက်ခဲ့လဲ။ ဝိုင်မူး၍ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အမိန့်တော်ကို ဘယ်လို ထုတ်ပြန်ရဲတာလဲ။

“အရှင်မင်းကြီး” မေဝမ့်ရှူးသည် ကန်ဘေးတွင် ရပ်၍ သက်ပြင်းချ လိုက်သည်။

“အားယွင် ဒီည လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီည အရှင်မင်းကြီး ဝိုင်မူးနေလို့ ကျွန်တော်မျိုး ဘာမှ အပြစ်မတင်ပါဘူး။ မနက်ဖြန် အရှင်မင်းကြီး အမူးပြေမှ ကျွန်တော်မျိုး သေသေချာချာ ပြောပြပါ့မယ်”

သူ ကြားနိုင်၊ မကြားနိုင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက် လိုက်သည်။

နှစ်လှမ်း လှမ်းပြီးသည်နှင့် နောက်မှ ဝိုးတဝါး နှင့် မရှင်းမလင်းသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါက ဝိုင်မူးနေသူ၏ ရေရွတ်သံမျိုး ဖြစ်သည်။ လှုပ်ခါနေသော ရေလှိုင်းသံနှင့် ရောထွေးနေသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ခြေလှမ်းကို ရပ်လိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ အာရုံစိုက် နားထောင်သော်လည်း ဘာတွေ ရေရွတ်နေ သည်ကို မရှင်းလင်းသေးမီ ပလွတ်ဟူသော ရေသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကြီးမားသော အရာဝတ္ထုတစ်ခု ရေထဲ ကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ မျက်လုံးများ ထပ်မံ လှုပ်ရှားသွားကာ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမကို ကျောပေး၍ တစ်ဖက်ကမ်းတွင် မှောက်နေသော လူရိပ်... တကယ်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

110 05

ဆယ်ပေပတ်လည်ရှိ ကျယ်ပြန့်သော ရေပူစမ်းကန် ကြီးတွင် ရေငွေ့များသာ လွှမ်းခြုံနေသည်။ ဝိုင်မူးနေသော ဧကရာဇ် ၏ အရိပ်ကို မတွေ့ရပေ။

သူမသည် အံ့အားသင့်စွာ ပတ်ပတ်လည် ကြည့်ရှုပြီး မှောင်မိုက်ထဲတွင် ဟန်ပိုင်ကျောက် ကန်ဘေးကို အစွမ်းကုန် ရှာဖွေနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ခါးနာနေသော ခြေလှမ်းများကို ဆွဲယူ၍ ရေကန်ပတ်လည် တစ်ပတ် ပတ်ကြည့်သည်။ လူသည် ကန်ဘောင်တွင် မှောက်၍ မနေ၊ ကန်ဘေးတွင် ရေထဲ ထိုင်နေခြင်းလည်း မဟုတ်သည်ကို သေချာ အောင် လုပ်သည်။

အထဲဝင်လာစဉ်က ရခဲ့သော ပြင်းထန်သော ဝိုင်နံ့ကို သတိရပြီး မေဝမ့်ရှူး၏ စိတ်ထဲတွင် မလုံခြုံသော အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသည်။

ရေပူစမ်းကန်က မနက်သော်လည် မူးယစ်ပြီး ခြေချော်၍ ရေထဲ လျှောကျသွားပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် မူးနေပါက ရေနစ် နိုင်သည်။

သူမ စိတ်ထဲတွင် လေးလံ သွားသည်။ ဟန်ပိုင်ကျောက် ခင်းထားသော ကန်ဘေးတွင် မှောက်ချလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ မှီ၍ လက်ကို ရေမျက်နှာပြင်သို့ ထိုးသွင်းကာ တစ်လက်မချင်းစီ သေချာ စမ်းသပ်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး”

အသံတွင် သိသိသာသာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပါလာသည်။

“ရှင်းယွမ်”

“ရှင်းယွမ်”

နားနားမှ ရေသံများ ကျယ်လာသည်။ အဖြူရောင် မြူခိုးများ ပိုမို ထူထပ်လာသည်။

မေဝမ့်ရှူး ကန်ဘေးတွင် မှောက်၍ စမ်းသပ်နေစဉ် အလွန်သေးငယ်သော ရေသံတစ်ခု ရေကန်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝါးပိုက်လုံးမှ စီးဆင်းလာသော ရေသံဖြင့် ရောထွေးနေသဖြင့် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသည်။

အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသော လူငယ် ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်နက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စုစည်းလိုက်သည်။ အားနည်းသော ကြယ်ရောင် အောက်တွင် သန့်ရှင်းပြောင်လက်သော နဖူးကို မြင်ရသည်။ ကန်ဘေးရှိ ရင်းနှီးသော သွယ်သွယ်လျလျ နောက်ကျောပေါ်သို့ အကြည့်စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

တောထဲတွင် ချောင်းမြောင်း၍ အမဲလိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော ကျားသစ်နက် တစ်ကောင်နှင့် တူသည်။ မျက်လုံးများက ပူပြင်း၊ တောက်ပ၊ နက်မှောင်နေပြီး တည်ငြိမ်ခြင်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းများ ရောယှက်နေသည်။

အဝတ်မဲ့ပြီး အားကောင်းသော လက်မောင်းသည် ရေပူကန်ရေကို ဖိတ်စင်စေသည်။ ကန်ဘောင်ပေါ်ရှိ လူကို ခါးမှ တိုက်ရိုက် ပွေ့ချီကာ ရေကန်ထဲသို့ လှဲချလိုက်သည်။

ရေများ လှိုင်းဂယက်ထကာ ဘောင်ဘင်ခတ်သွားသည်။

******