အခန်း (၁၀၃)

103 01

အခန်း 103

ထိုညနေခင်းတွင် လေညင်းခံ ညစာစားပွဲ ကျင်းပရန် သဘောတူပြီးနောက် မေဝမ့်ရှူးက ဧကရာဇ်ကို ကောင်းစွာ အနားယူရန် မှာကြား၍ ပင်မဆောင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ထွက်လာသောအခါ ချီကျန့်ဟန်သည် ပင်မဆောင် အနီးရှိ လျှို့ဝှက် ကင်းစခန်းများကို စစ်ဆေးနေသည်။ မေဝမ့်ရှူးသည် ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်သည်။

ချီကျန့်ဟန်သည် လက်ထဲက အလုပ်ကို ချ၍ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် လျှောက်လာသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ မေပညာရှိအမတ် ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ”

“ခင်ဗျားကို အရင် သတင်းပေးချင်တယ်။ မေမိသားစု စံအိမ်ထဲမှာ လူတစ်ယောက် နေနေတယ်” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ချီကျန့်ဟန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဘယ်သူလဲ၊ ဘာနောက်ခံလဲ”

“ဆွေမျိုးတော်စပ်တဲ့ ဇာတိက ဆွေမျိုးပါ။ အမျိုးတော်စပ်သူ သွေးဝေးတဲ့ ဝမ်းကွဲညီမလေးလို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်။ ခင်ပွန်း သေဆုံးပြီး သားသမီး မရှိလို့ အားကိုးရာမဲ့တဲ့အခါ မေမိသားစုကို ခိုလှုံဖို့ ရောက်လာပြီး ခဏတာ နေထိုင်တာပါ”

ချီကျန့်ဟန် အသက်ရှူမှားသွားပြီး သူ့မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“မေပညာရှိအမတ်၊ ဒီလို၊ ဒီလိုမျိုး အပြင်လူ တစ်ယောက် စံအိမ်ထဲမှာ ရှိနေတာကို ခင်ဗျား အစောကြီးကတည်းက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြရမှာပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က စစ်ဆေးတုန်းက ဘယ်လိုများ လွတ်သွားရတာလဲ”

သူက စိတ်ပူပန်စွာ ဆွဲခေါ်ရန် ပြင်သည်။ “မြန်မြန်၊ အဲဒီအမျိုးသမီးငယ်ရဲ့ ခြံဝင်းကို ကျွန်တော့်ကို လိုက်ပို့ပေးပါ”

စံအိမ်သည် အလွန်ကြီးမားပြီး တောင်စောင်းပေါ်တွင် ဆောက်လုပ်ထားသဖြင့် မြေမျက်နှာပြင် မညီညာပေ။ ခြံဝင်းများကြားမှ လမ်းများကလည်း ကွေ့ကောက်နေသည်။ ချီကျန့်ဟန်သည် မေဝမ့်ရှူး၏ နောက်ကလိုက်ပြီး ဖြတ်လမ်းမှ သွားရာ လမ်းပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“အာ… မေပညာရှိအမတ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်တွေက ပင်မဆောင်ကနေ အဓိက တံခါးအထိ လမ်းက ပြေပြစ်ပြီး လျှောက်ရတာ ကောင်းသေးတယ်။ ဘေးက တခြား ခြံဝင်းတွေက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ စံအိမ်က ဘာလို့ ဒီလို ဆန်းဆန်းပြားပြား ဆောက်ထားတာလဲ။ ဒီလမ်းငယ်တွေ အများကြီးပဲ၊ ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ပြီးတော့ အစောင့်အရှောက်ကို အသစ် ပြန်ချရတော့မယ်” ချီကျန့်ဟန် အခက်တွေ့စွာ ပြောသည်။

မေဝမ့်ရှူးကတော့ တည်ငြိမ်စွာပင် သူ့ကို နှစ်သိမ့်သည်။

“တောင်စောင်းရဲ့ မြေမျက်နှာပြင် မညီညာလို့ ခြံဝင်းတွေက အမြင့်အနိမ့် ဖြစ်နေတာပါ။ ဖြတ်လမ်းကနေ သွားရင် ပိုနီးပေမဲ့ မကျွမ်းကျင်တဲ့သူက လမ်းပျောက်ဖို့ လွယ်တယ်။ အခုမှ ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တွေကတော့ လက်ရန်းပါ လမ်းလျှောက်စင်္ကြန်ကို လိုက်လျှောက်ရင် ပတ်ရပေမဲ့ လုံးဝ လမ်းမပျောက်နိုင်ဘူး။ ရောက်ပါပြီ”

သူမ ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့က တိတ်ဆိတ်တဲ့ ခြံဝင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြသည်။

ထိုခြံဝင်းသည် တောင်စောင်းပေါ်တွင် ဆောက်ထားပြီး တခြားနေရာများထက် မြင့်နေသဖြင့် မြေပြင်မှ ဆွဲတင်ထားသော ရဲတိုက် တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

103 02

ခြံဝင်းတံခါးက တစ်ဝက်ပွင့်နေပြီး အဆောင်ရဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေလည်း ဖွင့်ထားသည်။ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ခေါင်းငုံ့၍ ပန်းထိုးနေသော အမျိုးသမီးငယ်ရဲ့ သွယ်လျတဲ့ အရိပ်ကို မှိန်ပျပျ မြင်နေရသည်။

“ခဏတာ လာရောက်နေထိုင်တဲ့ ဝမ်းကွဲညီမလေးက ဒီနေရာမှာပါ။ အတူတူ နေတာက အနီးကပ် အစေခံမလေး နှစ်ယောက်နဲ့ အသုံးတော်ခံမလေး နှစ်ယောက်ပါ”

မေဝမ့်ရှူးက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။ “အစ်ကိုချီ၊ မျက်နှာချင်းဆိုင် စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ လိုလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်ကလာတာလဲ ဆိုတာကို စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ လိုလား”

ချီကျန့်ဟန်က လက်ကာပြသည်။ “လူကို မြင်ရုံနဲ့ ကျွန်တော့် တာဝန် ပြီးပြီပဲ။ ညီလေးမေရဲ့ အိမ်ကို ခိုလှုံနေတဲ့ ဆွေမျိုးဆိုရင် မနှောင့်ယှက်သင့်ပါဘူး။ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါကိုတော့ ဆွေမျိုးကို သွားပြောပေးပါ။ ဧကရာဇ် ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ခွင့်မတောင်းဘဲ ခြံဝင်းထဲကနေ မထွက်ပါနဲ့”

“အဲဒီအစေခံတွေကတော့ ကိစ္စမရှိရင် ခြံဝင်းထဲကနေ မထွက်ပါဘူး” မေဝမ့်ရှူးက ပြန်ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ ညီမလေးကိုပါ တားမြစ်ထားတာတော့ မကောင်းဘူး။ ညီမလေးက အိမ်မှာ အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်။ ခင်ပွန်းက ရုတ်တရက် ဆုံးပါးသွားတယ်။ တောင်ပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ပြီး စိတ်ပြေလက်ပျောက် လုပ်ဖို့ ကျွန်တော် တိုက်တွန်းလို့ ဒီရက်ပိုင်းမှ စိတ်ဓာတ် နည်းနည်း ပြန်ကောင်းလာတာ။ အပြင်ထွက်တာကို လျှော့ဖို့ ပြောနိုင်ပေမဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာပဲ နေဖို့ အမိန့်ပေးရင် သူ စိတ်ဆိုးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

ချီကျန့်ဟန်က ဒီအန္တရာယ်ကို မယူရဲသဖြင့် ချက်ချင်း ပြောသည်။ “မေမိသားစုရဲ့ ဆွေမျိုး ဖြစ်နေတဲ့အပြင် မေမိသားစု စံအိမ်မှာ ရှိနေပြီဆိုတော့ သခင်ဖြစ်တဲ့ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ညီမလေးကို ဟိုဒီ လျှောက်မသွားဖို့ သတိပေးလိုက်ပါ”

မေဝမ့်ရှူးက ဒီစကားကို လိုချင်တာ ဖြစ်သည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ လက်ရန်းပါ လမ်းလျှောက်စင်္ကြန် ဘက်သို့ ညွှန်ပြပြီး ချီကျန့်ဟန်ကို ပင်မဆောင်သို့ အမြန်ပြန်ရန် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို လှည့်၍ သူ့ရှေ့မှ တိတ်ဆိတ်သော ခြံဝင်းထဲက ထွန်းညှိထားသော မီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်စစ်ရှီဘက်က ရွေးချယ်ပေးလိုက်တဲ့ အမျိုးသမီးဟာ ဧကရာဇ် ရောက်မလာခင် တစ်ရက်တည်း အလိုလောက်မှ စံအိမ်ကို ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ပေါ်သည် စံအိမ်ရှိ လူမှုကိစ္စများကို အားလုံး စီစဉ်ပေးပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အနောက်ဘက် တောင်ကပ်လျက် မေပယ်ဥယျာဉ် ခြံဝင်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်နေတဲ့သူက သူမ (မေဝမ့်ရှူး) လိုချင်တဲ့ ပိုင်ရှင်ကို စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မေဝမ့်ရှူးက တစ်ကြိမ် သွားတွေ့ခဲ့သည်။

လင်စစ်ရှီ ဘယ်လို တွေးလိုက်လဲ မသိ။ သူ ရွေးချယ်ပေးလိုက်တဲ့ အမျိုးသမီးဟာ မျက်ခုံး၊ မျက်လုံး၊ မျက်နှာသွင်ပြင်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ အသွင်အပြင်အားလုံးမှာ သူမနဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ဆင်တူနေသည်။

103 03

“အဲဒီအမျိုးသမီးနာမည်က အားယွင်လို့ ခေါ်တယ်”

မြို့တော်မှ မထွက်ခွာမီ လင်စစ်ရှီက သူမနှင့် ကြိုတင် တိုင်ပင်ခဲ့သည်။

“စာပေသမိုင်း နောက်ခံရှိတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာတာ။ ဒီနှစ် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ် ရှိပြီ။ ခင်ပွန်းက မတော်တဆ ဆုံးသွားပြီး ကလေးတစ်ယောက်မှ မချန်ခဲ့ဘူး။ ဘဝက အားကိုးရာမဲ့နေတယ်။ သူ တောင်းဆိုတာက မြို့တော်က အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးနဲ့ ငွေသား ရှစ်ရာပဲ။ မေမိသားစုက တူမအဖြစ် ဧည့်သည်တော်နဲ့ တွေ့ဆုံရမယ်။ စကားပြောတဲ့အခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတွေ ရှိနေရမယ်။ လေညင်းခံ အပန်းဖြေဖို့ သွားရင် အရက် မသောက်ရဘူး၊ ပျော်ရွှင်စွာ မဆော့ရဘူး။ နေ့လယ်ကျော်ရင် တောင်ပေါ်က ဆင်းလာရမယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် အသံကို နှိမ့်၍ အားယွင်ကို ယနေ့ခရီးစဉ်အကြောင်း နူးညံ့စွာ ရှင်းပြသည်။

“ဣန္ဒြေရရနဲ့ သပ်ရပ်တဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုပဲ လိုပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး မေမိသားစု စံအိမ်မှာ ယာယီနေထိုင်တဲ့ တူမလေးပါ”

“စံအိမ်ထဲက ဧည့်သည်တော်က လေညင်းခံပြီး နွေဦးအလှ ကြည့်ဖို့ ထွက်လာရင် ကျွန်တော်မျိုးက အဓိက လိုက်ပို့ရမယ်။ မင်းက ကျွန်တော်မျိုးနောက်က လိုက်ရုံပဲ။ အဲဒီ ဧည့်သည်တော်က နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ စိတ်သဘောထားကို ကြိုက်တယ်။ မင်းရဲ့ ပုံစံက အတော်လေး ကောင်းပါတယ်”

“တမင်တကာ ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဘေးနားကနေ လိုက်နေရုံပဲ”

“ဧည့်သည်တော်က သတိထားမိပြီး စကားစမြည် ပြောလာရင် ကဗျာတွေ၊ စကားတွေ နည်းနည်းပါးပါး ပြောလို့ ရတယ်။ ဧည့်သည်တော်က စကားလုံးနဲ့ ရန်စလာရင် အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။ မဖြေရှင်းနိုင်ရင် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ရမယ်။ လုံးဝ ပြန်မပြောရဘူး၊ လုံးဝ ထွက်မသွားရဘူး။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ လောကမှာ မင်းလိုမျိုး နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာကို ဧည့်သည်တော် သိသွားစေဖို့ပဲ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် စံအိမ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ပြီး နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုလုံးကို သုံး၍ အလွန် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော စာချွန်လွှာ တစ်စောင်ကို ရေးသားခဲ့သည်။

ဧည့်သည်တော်က အိမ်ရှင်ကို ဖိတ်ကြားခြင်း အနေဖြင့် ပန်းများအောက်တွင်၊ လရောင်အောက်တွင် ညစာစားပွဲသို့ ဖိတ်ကြားခြင်း ဖြစ်သည်။

အရက်ကတော့ အဆင်သင့်ရှိသည်။ ဒီတစ်ခါ နန်းတော်ကကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်သော ဝိုင်ကောင်း လေးအိုး သယ်လာခဲ့သည်။

သူ့လက်ထဲတွင် နန်းတော်မှ ယူလာသော ပြက္ခဒိန်ကို လှန်လှောရင်း ဘယ်နေ့ကောင်းရက်သာတွင် ညစာစားပွဲ ကျင်းပလျှင် အကောင်းဆုံးလဲ၊ ဘယ်နေရာကို ရွေးချယ်လျှင် အကောင်းဆုံးလဲ စသည်တို့ကို အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုလုံး စဉ်းစားနေရင်း နေက တဖြည်းဖြည်း အနောက်သို့ ရောက်လာပြီး ညနေဆည်းဆာ စတင်လာသည်။

သူသည် စာချွန်လွှာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်နေလျက် လေညင်းခံ ညစာစားပွဲ အတွက် လူလာရောက်ခြင်းကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

မီးထွန်းချိန်တွင် စံအိမ်ပိုင်ရှင်သည် အချိန်မှန် ရောက်လာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် မြို့တော်တွင် အမြဲဝတ်ဆင်နေကျ ခရမ်းရောင် ရာထူးဝတ်စုံကို ချွတ်ပြီး အိမ်တွင် ဝတ်ဆင်သော ဆီးနှင်းပြာရောင် နွေဦးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ပေါ့ပါးသော အဖြူရောင်လက်ထဲတွင် ပတ္တမြားနီရောင် နန်းတော်မီးအိမ် တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် မည်းမှောင်သော တောင်ရိပ်နှင့် ရေပြင် အကြားမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားသူများစွာ ရှိနေသော်လည်း လော့ရှင်းယွမ်၏ မျက်စိထဲတွင်မူ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် သူမ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်တော့သလို ဖြစ်နေသည်။

ထိုသူသည်လည်း သူ့ကို မြင်လိုက်ပုံရပြီး ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်ကာ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများ လှည့်၍ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်၏ အသက်ရှူသံ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေသော ရင်ခုန်သံ ကြားမှ ထရပ်လိုက်သည်။

သူမကို တွေ့ဆုံပြီး စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင်...

မေဝမ့်ရှူးသည် ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ရပ်၍ နောက်က လူကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်မှ သူမသည် တစ်ယောက်တည်း လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ နောက်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦး ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လော့ရှင်းယွမ်: “...”

သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

******