အခန်း (၁၀၄)

104 01

အခန်း 104

ပင်မဆောင်၏ ခြံဝင်းထဲတွင် မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေသည်။

ဒီညရဲ့ လေညင်းခံ ညစာစားပွဲကို ကျယ်ဝန်းတဲ့ ခြံဝင်းထဲက နှစ်တစ်ရာ ရှိပြီဖြစ်တဲ့ ဂျင်ဂိုပင်ကြီး အောက်မှာ စီစဉ်ထားသည်။

ဧည့်သည်နဲ့ အိမ်ရှင် နေရာယူကြသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အားယွင်ကို လှမ်းခေါ်ကာ နူးညံ့စွာ မိတ်ဆက်ပေးသည်။ “ဒီသခင်လေးယွမ် က ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မြို့တော်က သူငယ်ချင်းပါ။ ဒီတစ်ခေါက် စံအိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ် လာရောက် နားနေတာပါ။ ညီမလေးရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို အနှောင့်အယှက် မပေးချင်ပေမဲ့ လမ်းမှာ မတော်တဆ တွေ့ဆုံပြီး မသိကျိုးနွံပြုမိရင် မကောင်းဘူး။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်မျိုးကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး ညီမလေးကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာ။ မျက်နှာချင်းဆိုင် သိကျွမ်းသွားအောင်ပေါ့”

အားယွင်က နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ လက်ခံလိုက်သည်။

သူမက စကားမများဘဲ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ အမျိုးသမီးများ၏ ဦးညွှတ်ခစားခြင်း အပြည့်အစုံကို လေးလေးနက်နက် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံခြင်း ပြီးဆုံးသဖြင့် နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် အားယွင် ပေါ်လာချိန်မှစ၍ သူ့မျက်နှာသည် နွေရာသီ မိုးသက်မုန်တိုင်း မကျရောက်မီကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဧည့်သည်နေရာတွင် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထိုင်နေပြီး ခါးတွင် ဆွဲထားသော ဖျော့နေပြီ ဖြစ်သည့် ခရမ်းရောင် ဘေးကင်းအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို လက်ချောင်းများဖြင့် လှည့်ပတ်ဆော့ကစားနေသည်။ အားယွင် အရိုအသေပေးဖို့ လာသည့်အခါ လျစ်လျူရှုပြီး မျက်လုံးပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

အားယွင် ထိုင်မနေဘဲ အရိုအသေပေးပြီး ထွက်ခွာသွားသည်အထိ သူ၏ မှိုင်းညို့နေသော အမူအရာက တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာသည်။

“ဒီလို လုပ်စရာ ဘာလို့ လိုတာလဲ” သူက အားယွင်၏ ထွက်ခွာသွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်၍ ပြောသည်။ “ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါတော့၊ ဒီလို ဆွေမျိုးတော်စပ်တဲ့ ညီမလေးလို့ ခေါ်တဲ့သူက မြို့တော်က ဘယ်သူ့ရဲ့ သမီးပျိုလဲ”

“တကယ်ကို ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မိခင်ဘက်က ဆွေမျိုးပါ။ အသက် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ် ရှိပြီ။ အိမ်ထောင်ရှိပြီးသား။ အရှင်မင်းကြီး ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး”

မေဝမ့်ရှူးက တည်ငြိမ်စွာ နေရာတွင် ပြန်ထိုင်၊ ဝါးတူကို ယူကာ အေးဆေးစွာ ဖြည့်စွက် ပြောသည်။ “အရှင်မင်းကြီး ခုနက သေချာ ကြည့်လိုက်ရင် အားယွင်ရဲ့ခေါင်းမှာ အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးရဲ့ ဆံထုံး ထုံးထားတာကို တွေ့ပါလိမ့်မယ်”

“အိမ်ထောင်ရှိပြီးသား...” လော့ရှင်းယွမ် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ “ခုနက လျစ်လျူရှု မိသွားတာပဲ”

ဒီကိစ္စကို ထားခဲ့ပြီး ထပ်မပြောတော့ပေ။

အရက် သုံးခွက်မြောက် ရောက်သောအခါ မေဝမ့်ရှူးသည် ဒီရက်ပိုင်း စံအိမ်တွင် နေထိုင်မည့် အစီအစဉ်ကို စတင် ပြောသည်။

သူမသည် တူအသစ်တစ်စုံကို ယူ၍ အရက်ထဲ တို့ကာ စားပွဲပေါ်တွင် စံအိမ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများ၏ ပုံကြမ်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲပြသည်။

104 02

“မေမိသားစု စံအိမ်က တောင်ကုန်းရဲ့ တစ်ဝက်မှာပါ။ အရှေ့တောင်မှာ ရေတံခွန် သုံးဆင့် ရှိတယ်။ ရှုခင်းက အင်မတန် လှပတယ်။ အနောက်တောင်မှာ ရှားပါး သတ္တဝါတွေ ရှိတယ်။ ရတနာတောင်ကို ရောက်ပြီး လက်ဗလာနဲ့ ပြန်လာစရာ မရှိဘူး”

သူမက တူကို ချ၍ ဝိုင်တစ်ငုံ ခပ်ဖွဖွ သောက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး ကြိုက်နှစ်သက်တာကို ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်လို့ ရပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လိုင်းအနည်းငယ် ဆွဲရုံဖြင့် အရှေ့တောင်တွင် အနုပညာမြောက်သော ရေတံခွန်အချို့ကို ဆွဲပြပြီး အနောက်တောင်တွင် မျောက်အချို့ကို ဆွဲပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အရှေ့တောင်က ရှုခင်းကို ပိုမို နှစ်သက်သည်ကို သိလိုက်သည်။ သူ့မျက်ခုံးကြားက မှိုင်းညို့မှု အနည်းငယ် လွင့်ပျယ်သွားပြီး လေသံ အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“မင်း စီစဉ်သလို လုပ်ပါ။ မင်း ကျန်းကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားသွား၊ ကျန်း အဲဒီကို လိုက်မယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ရှီတာကီမှို တစ်ဖတ်ကို ညှပ်ယူ၍ ပါးစပ်ထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးစားသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်မှ မသွားပါဘူး။ ဒီစံအိမ်မှာပဲ နေပါ့မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်၏ အံ့အားသင့်သော အကြည့်အောက်တွင် သူမသည် ဝိုင်ကို ထပ်မံ သောက်၍ တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

“လင်စစ်ရှီက ကျွန်တော်မျိုးကို လွှတ်မပေးဘူး။ မြို့တော်က ထွက်လာကတည်းက ပြောထားပြီးသား။ နေ့တိုင်း အရေးကြီးတဲ့ အစည်းအဝေး မှတ်တမ်းကို မြင်းနဲ့ အမြန် ပို့ပေးရမယ်။ နေ့လယ်မရောက်ခင် ပို့ပေးရမယ်၊ ညနေ မရောက်ခင် ပြန်ယူသွားရမယ်။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့အတူ စံအိမ်ကို လိုက်လာပေမဲ့ တကယ်တမ်း အပန်းဖြေဖို့ အချိန် မရဘူး။ တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးအတွက်ကိုယ်ကို အသုံးပြုရမှာ ဖြစ်လို့ တကယ်ကို မတတ်သာလို့ပါ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရှီတာကီမှို တစ်ဖတ်ကို ညှပ်ယူ၍ ဒေါသတကြီးဖြင့် တစ်လုတ်ချင်း မျိုချလိုက်သည်။

အရသာရှိတဲ့ တောင်ပေါ် ထွက်ကုန်က ပါးစပ်ထဲမှာ အရသာ ပျက်နေသည်။

သူက စကားစသည်။ “ရွှယ်ချင့် က တိုင်းပြည်အတွက် စိတ်စေတနာ ထားပြီး 'တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးအတွက်ကိုယ်ကို အသုံးပြုရမည်' ဆိုရင်ကျန်း တောင်တက်ပြီး ရှုခင်း ကြည့်တဲ့အခါ မင်း လိုက်ပါနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်”

“မဟုတ်ပါဘူး” မေဝမ့်ရှူးက ပြင်ပေးသည်။ “အရှင်မင်းကြီး တောင်တက်ဖို့ စိတ်ပါရင် ကျွန်တော်မျိုးက အလုပ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီး လိုက်ပါ စောင့်ရှောက်ရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့...”

သူမက နောက်ထပ် အရသာရှိတဲ့ တောင်ပေါ်မှို တစ်ဖတ်ကို ညှပ်ယူပြီး သေချာ ဝါးစားသည်။

104 03

“ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို အလုပ်နှစ်ခုအတွက် အသုံးမပြုနိုင်ပါဘူး။ တောင်တက်တဲ့နေ့မှပဲ လိုက်ပါနိုင်မှာပါ။ ကျန်တဲ့ရက်တွေမှာတော့ စံအိမ်ရဲ့ နေရာအနှံ့ ရှုခင်းတွေက အလွန် ကောင်းမွန်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး လှည့်လည်ပြီး စိတ်ပြေလက်ပျောက် လုပ်ပါ၊ ကျွန်တော်မျိုးကတော့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ခြံဝင်းတစ်ခု ရှာပြီး ရုံးတော် အလုပ်တွေကို ဆောင်ရွက်ရပါမယ်”

“ဒီရက်ပိုင်းအတွက် ဒီလို စီစဉ်ထားတာကို အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လို သဘောရလဲ”

လော့ရှင်းယွမ် ချက်ချင်း အသံမထွက်ပေ။ လက်ညှိုးဖြင့် ဝိုင်ခွက်ကိုကိုင်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ပတ်ပတ်လည် လှည့်နေသည်။

“ရွှယ်ချင့်က တိုင်းပြည်အတွက် သူ့ကိုယ်သူ အသုံးပြုဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။ ပင်ပန်းရကျိုးနပ်ပေမဲ့ အလုပ်ရှုပ်တာတွေ ဖယ်ရှားပြီး ကျန်းနဲ့အတူ တောင်တက်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။ ဒီလို ထက်မြက်တဲ့ အမတ်ကို ကျန်းက ရူးနေတာမှ မဟုတ်ရင် ဘယ်လို ငြင်းဆန်နိုင်မှာလဲ”

သူ ရယ်လိုက်သည်။ “ခွင့်ပြုတယ်”

မေဝမ့်ရှူးက သူ သဘောတူမယ်လို့ ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ စားပွဲပေါ်က ဝိုင်ရေစက်နဲ့ ဆွဲထားတဲ့ တောင်ရေရှုခင်း ပုံကြမ်းကို လက်ဖြင့် သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီး ထရပ်၍ ဝိုင်ခွက် မြှောက်ကာ အရိုအသေပေးသည်။

“မေမိသားစု စံအိမ်ကို ဧကရာဇ် ကြွရောက်လာခြင်းကို ကြိုဆိုပြီး လေညင်းခံ ညစာ ဆက်သပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ် ကိုယ်ဟန် မပြောင်းလဲဘဲ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်၍ တစ်ငုံ သောက်၊ ခွက်ကို ပြန်ချသည်။ “ဘယ်က ဧကရာဇ်လဲ။ ငါက လာရောက် လည်ပတ်တဲ့ ဧည့်သည်၊ မေမိသားစုရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေ”

မေဝမ့်ရှူးက ချက်ချင်း စကားပြင်သည်။ “သခင်လေးယွမ်”

ဒီညရဲ့ လေညင်းခံ ညစာစားပွဲအတွက် မေမိသားစု စံအိမ်ကကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော သစ်သီးဝိုင်ကို သုံးသည်။ တောင်ပေါ် ရေကြည်နှင့် သစ်သီးကို ပေါင်းခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အရသာက ချိုမြိန်ပြီး မွှေးရနံ့ သင်းသည်။ အရက် ပါဝင်မှု အလွန်နည်းသဖြင့် ကလေးများပင် ပွဲတော်ရက်တွင် နှစ်ခွက် သောက်နိုင်လောက်သည်။

ဝိုင် သုံးခွက်မြောက် ရောက်သောအခါ ဧည့်သည်နှင့် အိမ်ရှင် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ မေဝမ့်ရှူးက ခေါင်းမော့၍ ကောင်းကင်ပေါ်က လမင်းကို ကြည့်ပြီး အချိန်တန်ပြီဟု ခန့်မှန်း၍ ထရပ်ကာ နှုတ်ဆက်သည်။

“အချိန် နောက်ကျနေပြီ။ ဝိုင်လည်း သောက်လို့ ကောင်းခဲ့ပြီ။ ဒီညတော့ သခင်လေးယွမ် အနားယူတာကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး။ ခြံဝင်းထဲက ရေပူစမ်းက နှစ်ဆယ့်လေးနာရီ လုံးလုံး ရေနွေးနွေး ဖြစ်နေပါတယ်”

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ လော့ရှင်းယွမ်က မျက်နှာထား မပြောင်းလဲဘဲ ငွေခွက်ဖြင့် စားပွဲကို ခေါက်လိုက်သည်။

104 04

“ဘယ်သူက ဝိုင်သောက်လို့ ကောင်းခဲ့ပြီ ပြောတာလဲ။ ပွဲလယ်မှာ ဝိုင်သောက်ချင်စိတ် စလာရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ အိမ်ရှင်က ဘာလို့ အရင် ထွက်သွားချင်ရတာလဲ ပြန်ထိုင်ပြီး ထပ်သောက်”

မေဝမ့်ရှူး ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြန်ထိုင်၊ စားပွဲပေါ်က လည်ပင်းသေးသော ဝိုင်ခွက် အလွတ်ကို ယူ၍ မျက်နှာချင်းဆိုင်သူကို လှုပ်ယမ်းပြသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီညအတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဝိုင်က ကုန်သွားပြီ”

လော့ရှင်းယွမ်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလျက် လက်ရိပ်ပြ၍ ဝိုင်ယူခိုင်းသည်။ “မေမိသားစုရဲ့ ဝိုင် ကုန်ရင် နန်းတော်က ဝိုင်တွေက အများကြီး ရှိသေးတယ်”

နောက်က လိုက်ပါလာသော ကုန်းကုန်းငယ်လေး ကွေ့ယွမ် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် အခြား အစေခံငယ် တစ်ယောက်နှင့်အတူ နှစ်ဦးပေါင်း၍ ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို မလာသည်။ အလေးချိန် လေးငါးပေါင်ခန့် ရှိသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် လေးလံစွာ တင်လိုက်ပြီးနောက် ရွှံ့စေး ပိတ်ဆို့ထားခြင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်သော ဝိုင်ရနံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် မူလနေရာတွင် ထိုင်နေလျက် ထိုနန်းတော် လျှို့ဝှက်ဝိုင်အိုးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ လက်ချောင်းထိပ်များက အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်နေသည်။

ဒီဝိုင်ရဲ့ အရသာကို သူမ မှတ်မိနေသည်။

ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ့်နှစ်လပိုင်းက ရာထူးမှ နုတ်ထွက်တဲ့ ဧည့်ခံပွဲမှာ သူမ သောက်ခဲ့တာ ဒီဝိုင်မျိုး ဖြစ်သည်။ ရနံ့က နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ခံစားရသော မူးဝေမှုက အလွန် ပြင်းထန်သည်။ သူမ ထိုတစ်ကြိမ် သောက်ပြီး တစ်ညလုံး မူးမေ့လဲကျခဲ့ရသည်။ ညဘက် လူလာရောက်ပြီး ဆေးကုသပေးသွားတာကိုပင် မသိခဲ့ပေ။

လော့ရှင်းယွမ်သည် အင်္ကျီလက်ထဲမှ အလွန် လှပသော စာချွန်လွှာ တစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ သူမကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ပေးလိုက်သည်။ “ဖွင့်ပြီး ဖတ်ကြည့်”

မေဝမ့်ရှူး တိတ်ဆိတ်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အထဲမှာ ရေးထားတဲ့ အကြောင်းအရာကို အမြန် ဖတ်လိုက်သည်။

စာလုံးတွေက ကခုန်နေသော နဂါးလိုမျိုး အားပါလှပသည်။ သူမ နှစ်ပေါင်းများစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ဧကရာဇ်၏ကိုယ်ရေး လက်ရေး ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ ကြိုတင် ရေးသားထားပြီးသား ညစာစားပွဲ ဖိတ်ကြားလွှာ ဖြစ်နေသည်။

စကားလုံးများက ရိုးရှင်း၊ သိမ်မွေ့ပြီး လရောင်အောက်တွင် ညစာစားပွဲသို့ သူမကို နာမည်တပ် ဖိတ်ကြားထားသည်။ လက်မှတ်ထိုးရာတွင် ဧကရာဇ်၏ သီးသန့်တံဆိပ်တုံးကို သုံးထားသည်။

ဖိတ်ကြားတဲ့ အချိန်နဲ့ နေရာသာ လုံးဝ လစ်ဟာနေသည်။

“မူလက ကောင်းတဲ့ ရက်ကို သေချာ ရွေးပြီး သာယာတဲ့ နေရာကို ရွေးချင်ခဲ့တာ။ အခု ဝိုင်သောက်ချင်စိတ် ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ ဒီညမှာပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်”

လော့ရှင်းယွမ်က ခေါင်းမော့၍ အပေါ်က နှစ်တစ်ရာ ရှိပြီဖြစ်တဲ့ ဂျင်ဂိုပင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

လေသံ အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ “နွေဦးမှာ ဂျင်ဂိုကို မခံစားရပေမဲ့ မင်းနဲ့ ငါလိုမျိုး ကြယ်တွေအောက်မှာ သက်တမ်း ရာကျော် သစ်ပင်ကြီးအောက် ညဘက်ဝိုင် သောက်ရတာလည်း ယဉ်ကျေးပြီး သဘာဝဆန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှု တစ်မျိုးပါပဲ။ ဒီနေရာမှာ ဝိုင် ရှိသင့်တယ်”

*** ***