အခန်း (၁၀၆)

106 01

အခန်း 106

ချန်ပေါ်ခြံဝင်းထဲ ဝင်သွားသည့်အခါ၊ သူ့သခင်က ဧည့်သည်တော်အတွက် ပြင်ဆင်ထားသော ပင်မအိမ်တွင် မူးယစ်လဲကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဧည့်သည်တော်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောသော်လည်း သူ့သခင်၏ ရာထူးနှင့် လိုက်ပါလာသော အစောင့်အရှောက်များ၊ အတွင်းဝန်ငယ်များ များပြား လှသောကြောင့် ဘယ်သူဖြစ်မည်ကို မမှန်းမိဘဲ နေပါ့မလား။

သူက မသင့်တော်ဟု ခံစားရသဖြင့် အလျင်အမြန် မေဝမ့်ရှူးကို ထူမတ်လိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူး၏ သတိစိတ်က ကြည်လင်နေသေးသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က စိတ်နှင့် လိုက်မမီနိုင်ဘဲ ခြေလှမ်းများ မခိုင်မမာဖြင့် အရှေ့ဘက်ဆောင်သို့ သွားရောက် အနားယူခဲ့သည်။

မှေးမှိန်ဝေဝါးသော အိပ်စက်မှုမှ နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင်မှ ဝိုင်မူးယစ်ခြင်းမှ လုံးဝ သက်သာလာသည်။

အရှေ့ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ကုတင်ပေါ် ထိုင်လျက် အနည်းငယ် ရောင်နေသော နှုတ်ခမ်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ညက ဝိုင်ကြောင့် လှုပ်ရှားမှုများကို ပြန်သတိရမိသည်။ မျက်နှာကို စောင်ထဲ မြှုပ်နှံကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အပြင်းအထန် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုသူက သူမကို ဘာကို ကြောက်တာလဲဟု မေးခဲ့သေးသည်။

သူမ ကြောက်သည်မှာ ဒီအရာပင် ဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ထားခြင်း၊ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ချိန် မရလိုက်ခြင်း။

မျက်နှာသုတ်ပဝါကို အလျင်အမြန် ယူ၍ မျက်နှာသုတ်၊ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် သူမ စတင် လုပ်ဆောင်သော ပထမဆုံးအရာမှာ မှန်ကို ကြည့်၍ နားရွက်ဖျားကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ညက နားရွက်ဖျားကို ခပ်ဖွဖွကိုက်ခံခဲ့ရသည်။ ညအမှောင်တွင် သိပ် မသိသာသော်လည်း နေရောင်ခြည်အောက်တွင် အနီရောင် အကွင်းတစ်ခုကို မှိန်ပျပျ မြင်နိုင်သည်။

စားပွဲပေါ်က ဖယောင်းတိုင်ကို မီးညှိ၊ ဖယောင်းစက်အသစ် အချို့ကို ယူ၍ နားရွက်ဖျား နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဂရုတစိုက် သုတ်လိမ်းသည်။ အဓိကအားဖြင့် ဇာတိတွင် အသစ် ဖောက်ထားသော နားဖောက်ရာကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

ချန်ပေါ်နှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ ချီကျန့်ဟန်သည် ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်၍ သွားတိုက်နေသည်။ သူမကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး မရိုးမသားသော မျက်နှာဖြင့် လာရောက် နှုတ်ဆက်သည်။

“မေပညာရှိအမတ် မနေ့က အများကြီး သောက်ခဲ့တာ။ ဘာလို့ ဒီလောက် စောစော ထတာလဲ သခင်လေးယွမ်က မထသေးဘူး။ ခဏ စောင့်ဦးမလား”

မေဝမ့်ရှူး လိုချင်တာက မထသေးဘူး ဆိုတဲ့ စကားလုံးပဲ ဖြစ်သည်။ သူမက နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော မျက်နှာဖြင့် သူ့ကို ပြောသည်။

106 02

“ခဏနေရင် သခင်လေးယွမ်ကို သွားပြောပေးပါဦး။ ဒီကို ရောဂါကုသဖို့ လာတာဆိုတော့ ဒီရက်ပိုင်း သေချာ နားယူပါ။ အားလပ်ချိန်မှာ လှည့်ပတ်သွားလာပြီး နွေဦးရှုခင်းကို ခံစားကြည့်ဖို့ မမေ့ပါနဲ့။ ကျွန်တော်မျိုးက ဒီရက်ပိုင်း မြို့တော်က ရုံးတော် အလုပ်တွေ ဆောင်ရွက်ဖို့ တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာ ရှာရမယ်။ ဘယ်နေရာမှာ နေမယ်ဆိုတာ မသေချာဘူး၊ လိုက်မရှာပါနဲ့တော့”

ပြောပြီးသည်နှင့် ခြေလှမ်းလှမ်း၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

ချီကျန့်ဟန်သည် စောစော ထခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ညလုံး အလုပ်လုပ်၍ မအိပ်ရသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ညက မေမိသားစု ညီမလေးကို ဝန်ခံချက် တောင်းခံခဲ့ရသည့် ကိစ္စက လေးလံစွာ ဖိစီးနေသည်။ သွားတိုက်တံကိုကိုင်လျက် သူမ ထွက်သွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး နောက်ကနေ လိုက်၍ သတိပေး ချင်သော်လည်း မရဲချေ။ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ထိုသို့ တုံ့ဆိုင်းနေရင်း သူ မေဝမ့်ရှူးကို ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်ခြံဝင်းမှာ ရုံးတော် အလုပ်တွေ ဆောင်ရွက်မယ်လို့ သွားမေးဖို့ သတိရသောအခါ လူက ပျောက်ကွယ်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

လော့ရှင်းယွမ် မနက်ခင်း နိုးလာပြီး ပြောလိုက်သော တင်ပြချက်ကို ကြားသောအခါ စကားလုံးများက ဟန်ဆောင်မှု ပါနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ညက လူကို တမင်တကာ ဝိုင်တိုက်၍ မူးယစ်စေခဲ့သဖြင့် သူမသည် သူ့ကို ရှောင်နေသည်ဟု သေချာပေါက် သိလိုက်သည်။

သူ သူမကို ရှောင်တာကို မကြောက်ပေ။

တောင်ကုန်းပေါ်က စံအိမ်ငယ်လေး တစ်ခု၊ နေရာ ဘယ်လောက်ပဲ ကျယ်ပြောပါစေ၊ နန်းတော်ထက် ကျယ်နိုင်ပါ့မလား။

လူက ဒီစံအိမ်ထဲမှာ ရှိနေသည်။ ဘယ်ခြံဝင်းမှာ နေနေ၊ သူ ရှာလို့ မတွေ့ဘဲ ရှိပါ့မလား။

နှစ်ရက်၊ သုံးရက် ကြာပြီးနောက် လော့ရှင်းယွမ် မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ရှိလိုက်သည်မှာ...

သူ... တကယ်ပဲ မရှာနိုင်ဘူး ဖြစ်နေသည်။

တောင်ပေါ်တွင် ဆောက်လုပ်ထားသော ဤစံအိမ်သည် ကြီးမားသော ဝင်္ကပါတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

နေရာ ကျယ်ပြောရုံသာမက မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က အပေါ်အောက် အတက်အဆင်း ရှိသည်။ ခြံဝင်းတစ်ခု၏ ခြံစည်းရိုး အပြင်ဘက်သည် အခြား ခြံဝင်းနှင့် ဆက်သွယ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တောင်ကမ်းပါးနှင့် ချိတ်ဆက်နေနိုင်သည်။

အခက်အခဲဖြင့် ရှာမတွေ့သော ခြံဝင်းက သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ တောင်စောင်းအောက်တွင် ရှိနေသည်။

ခြံဝင်းများကို သေချာ ဆက်သွယ်ထားသော ကွေ့ကောက်သည့် လမ်းလျှောက် စင်္ကြန်များအပြင် ကျောက်စရစ်ခဲများ ခင်းထားသော သစ်တောငယ် လမ်းငယ်များလည်း ရှိနေသည်။

စံအိမ်ရှိ အစေခံများက လမ်းလျှောက်စင်္ကြန်ကို လုံးဝ မသွားဘဲ ကျောက်စရစ်ခဲ လမ်းငယ်များမှ တိုက်ရိုက် သွားကြသည်။

106 03

လျှို့ဝှက်စစ်သည်များ လမ်းမေးသောအခါမှသာ ဒီလို အရူးမျိုးကို သနားလိုက်တာ ဆိုတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဘယ်တော့မှ မသွားသော၊ ပြင်ပ ဧည့်သည်များအတွက် သီးသန့် လမ်းလျှောက်စင်္ကြန် လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြတတ်ကြသည်။

သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖြတ်လမ်းမှ သွားလျှင် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်ယူရမည့် လမ်းကို လျှို့ဝှက်စစ်သည်များက တစ်နေ့တာ၏ တစ်ဝက်ခန့် အချိန်ယူ၍ လျှောက်နေရသည်။

ချီကျန့်ဟန် ရူးမတတ် ဖြစ်နေသည်။

ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးတဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်၊ နေရာကလည်း ကျယ်တယ်။ လမ်းမှာ လမ်းပျောက်သွားရင် ဧကရာဇ်ကို ဘယ်လို စောင့်ရှောက်နိုင်တော့မလဲ။

ထို့ကြောင့် စကားများစွာ ပြောဆို တောင်းပန်ပြီး လော့ရှင်းယွမ် ကိုယ်တိုင်မှ လူ လိုက်ရှာလိုခြင်းကို အသက်စွန့်၍ တားမြစ်ထားရသည်။

လျှို့ဝှက်စစ်သည်များကလည်း လူကို ရှာမတွေ့။

ဆက်တိုက် သုံးရက် ကြာသည်အထိ မေဝမ့်ရှူးသည် နေရာ သုံးနေရာ ပြောင်း၍ စံအိမ်ထဲက စာကြည့်ခန်း တစ်နေရာရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရုံးတော် အလုပ်များကို ဆောင်ရွက်နေသည်။

လော့ရှင်းယွမ်ဘက်ကတော့ မေမိသားစု ညီမလေးကို နေ့တိုင်း တွေ့နေရသည်။

စံအိမ်ပိုင်ရှင်၏ နှုတ်မိန့်ကို ခံယူ၍ ချန်ပေါ်၏ လိုက်ပါ ပို့ဆောင်မှုဖြင့် မေဝမ့်ရှူးထံမှ နှုတ်ဆက်စာ တစ်စောင်၊ တောင်ပေါ် မြေမျက်နှာသွင်ပြင် မြေပုံ တစ်ချပ်၊ သို့မဟုတ် တောင်ပေါ်က ရာသီပေါ် သစ်သီးခြင်း တစ်ခြင်း စသည်တို့ကို ပို့ဆောင်ပေးတတ်သည်။

ပို့ဆောင်သောအခါ တံခါးဝတွင် စကားတိုတို ပြော၊ အိမ်ထဲကို ခပ်ဖွဖွ ဦးညွှတ်ခစားပြီး နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမ၏ အမူအရာက ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ကိုက်ညီပြီး အပြောအဆိုသည်လည်း စည်းကမ်းချက်များကို လုံးဝ မကျော်လွန်ပေ။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ပင်မဆောင်တွင် သုံးရက်ကြာ ခြောက်သွေ့စွာ စောင့်ဆိုင်း နေခဲ့သဖြင့် မျက်နှာသည် တစ်ရက်ထက် တစ်ရက် ပို၍ မှိုင်းညို့လာသည်။

ဒီနေ့တွင် ခြံစည်းရိုးပေါ်မှ ကျဆင်းလာသော နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ချီကျန့်ဟန် အထဲကို ဝင်လာသည်။ သူကတော့ ဒီရက်ပိုင်း နတ်ဘုရားလို ပျော်ရွှင် နေခဲ့သည်။

ဒီက အိမ်ရှင်က မျက်နှာ သိပ်မပြပေမဲ့ ပစ္စည်းရိက္ခာများကိုတော့ မဖြတ်တောက်ခဲ့ပေ။ ချန်ပေါ်က ဒီက အိမ်တော်ထိန်းအချို့ကို ခေါ်ပြီး နေ့တိုင်း ပင်မဆောင်သို့ ငါးကြိမ် ခြောက်ကြိမ်ခန့် လာရောက်ပြီး အလွန် ဂရုစိုက်သည်။ ပြင်ဆင်ထားသော ရာသီပေါ် လတ်ဆတ်သော သစ်သီးများစွာသည် နန်းတော်တွင် ကြာကြာ နေခဲ့သော သူ့လို အသက်ကြီးသူပင် မမြင်ဖူး။

တောင်ပေါ်က ဝက်ဝံခြေထောက်၊ ဆတ်သား၊ ဒရယ်သား၊ ရေထဲက ပုစွန်ရှင်၊ ငါးရှင် စသည်ဖြင့် နန်းတော်တွင် ဧကရာဇ်နှင့် မိဖုရားများသာ သုံးစွဲခွင့်ရှိသော တောက ရှားပါး အစားအစာ ရှစ်မျိုးကို ဒီမှာတော့ အလကား ပေးသလို နေ့တိုင်း စားပွဲပေါ် တင်ပေးနေသည်။

106 04

ချီကျန့်ဟန် စားရတာ ပါးစပ်မှာ ဆီတွေ ပြောင်လက်နေတော့သည်။ ဗိုက်ကို ပုတ်၍ ညီလေးမေက အိမ်မှာ ပိုက်ဆံ ရှိရုံ သာမက သစ္စာရှိပြီး စိတ်ကောင်းလည်း ရှိတယ် ဟု ချီးမွမ်းသည်။ မေမိသားစု ညီမလေးကိစ္စသည်လည်း သခင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိသော စိတ် ဖြစ်သည်။ စကားပြောဖော်ရမဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို ရှာပေးရုံနဲ့ ဘာများ ဖြစ်သွားမှာလဲ။

ကင်းလှည့်ရာမှ အပြန်၊ ခြံဝင်းတံခါးကို ဝင်လိုက်သောအခါ ဧကရာဇ် တစ်ဦးတည်း ဂျင်ဂိုပင်ကြီး အောက်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်ရသည်။

နှစ်ပေါင်း ရာကျော် ရှိပြီဖြစ်သော ဂျင်ဂိုပင်ကြီး၏ ပင်စည်က လူနှစ်ယောက် သုံးယောက် ပေါင်း၍ ဖက်ရလောက်အောင် ထူသည်။

ထူထပ်သော အကိုင်းအခက်များသည် နေဝင်ချိန်တွင် ကြီးမားသော အရိပ်ကို ကျရောက်စေသည်။ သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေသော ယွမ်ဟော်ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာ တစ်ဝက်ကျော်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

အရိပ်အောက်က မျက်လုံးများက မှောင်မည်းပြီး တောက်ပနေသည်။

ညနေဆည်းဆာ အောက်တွင် ကြည့်လိုက်သောအခါ ရင်းနှီးထားသော ထိုပုံရိပ်သည် တောတွင်းမှ ဆီးနှင်း ဝံပုလွေ တစ်ကောင်၏ ထိန်းချုပ်ထားခြင်းနှင့် တူနေသည်။

ချီကျန့်ဟန် လန့်သွားပြီး စားထားသည့် ပြုံးရိပ်များ ကွယ်ပျောက်သွားသည်။

သူက ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် အလျင်အမြန် သွားပြီး ဂရုတစိုက် မေးသည်။ “သခင်၊ ဘာများ အဆင်မပြေတာ ရှိလို့လဲ”

“ဝအောင် စားပြီးပြီလား”

လော့ရှင်းယွမ် မှိုင်းညို့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “သူများရဲ့ ပါးစပ်ကို စားပြီးပြီဆိုရင် စကားပြောရ ခက်တယ်။ သူများဆီက ပစ္စည်း ယူထားရင် လက်ပျော့ရတယ်။ ဒါက လူ့သဘာဝပဲ။ အခု သူများရဲ့ အိမ်မှာ နေနေတော့ လူကို တက်တက်ကြွကြွနဲ့ လိုက်ရှာဖို့ မကောင်းဘူးပေါ့”

ချီကျန့်ဟန် နေရာတွင် ဦးညွှတ် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး တိုင်တန်းသည်။ “ညီအစ်ကိုတွေက အားမထုတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က အရမ်း ရှုပ်ထွေးတယ်။ မေပညာရှိအမတ်ကလည်း မြို့တော်က ရုံးတော် အလုပ်တွေက လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားမှာ စိုးလို့ နေ့တိုင်း နေရာ ပြောင်းပြီး အလုပ် လုပ်တယ်။ ဒီလို၊ ဒီလိုမျိုး ညီအစ်ကိုတွေလည်း တကယ်ကို ခက်ခဲပါတယ်...”

လော့ရှင်းယွမ်က သူ့ကို မှောင်မည်းစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘယ်သူက မင်းတို့ကို သူ့ကို လိုက်ရှာခိုင်းနေလို့လဲ”

“လမ်းမှာတွေ့တဲ့ အစေခံ တစ်ယောက်ကို ဖမ်းခေါ်ပြီး ဒီက အိမ်တော်ထိန်းချုပ်၊ ချန်ပေါ်လို့ ခေါ်တဲ့သူကို ခေါ်လာခိုင်း”

“ချန်ပေါ်ကို သူ့သခင်ဆီကိုယ်တိုင် သွားပြော ခိုင်းလိုက်။ ငါ ဒီမှာ နေရတာ စိတ်ရှုပ်ထွေး၊ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတယ်။ ရောဂါကို ကုသဖို့ မကောင်းဘူး။ တောင်ပေါ် လေညင်းခံ သွားဖို့ စိတ်ကူးရှိတယ်။ မနက်ဖြန် ငါနဲ့အတူ လိုက်ပါဖို့ သူ့ကို အမိန့်ပေးလိုက်”

*** ***