အခန်း (၁၀၇)

107 01

အခန်း 107

မေဝမ့်ရှူးသည် ဒီနေ့ အရှေ့တောင်ဘက်ရှိ ကြာကန်ခြံဝင်းတွင် မြို့တော်မှ မြင်းနှင့် အလျင်အမြန် ပို့လာသော အရေးပေါ် အစီရင်ခံစာကို ပြန်စာများ ရေးသားခဲ့သည်။

မြို့တော်တွင် လင်စစ်ရှီ ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် အလုပ် သိပ်မများပေ။ သူမ နေ့လယ်ဘက် အိပ်စက် အနားယူနိုင်ခဲ့သည်။ နိုးလာသောအခါ ရေကန်ထဲတွင် ပွင့်နေသော ကြာပန်းသစ်များကို ကြည့်ရင်း ချန်ပေါ်က ဒီနေ့ ပင်မဆောင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြနေသည်။

“ညစာကို ညီမလေးနဲ့ အတူ ပို့ပေးခဲ့တာ”

“ဧည့်သည်တော်က စိတ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေပုံရတယ်။ စကား သိပ်မပြောဘူး”

“ညီမလေး ကတော့ တံခါးနားမှာ ရပ်ပြီး စကား နည်းနည်း ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဘိုးကြီး သူ့ကို ကြည့်ရတာ... အင်း၊ ဘယ်လို ပြောရမှန်း မသိဘူး။ တံခါးမှာ စောင့်နေတဲ့ စစ်သည်တော်တွေကို တွေ့တော့ ကြောက်လန့်ပြီး ရှုံ့မဲ့နေတယ်။ စကားပြောရင် မျက်နှာတောင် မမော့ရဲဘူး၊ မျက်လုံးက မြေပြင်ကိုပဲ ကြည့်နေတယ်...”

ချန်ပေါ်က ပြောရင်း ခေါင်းခါသည်။ “ကြည့်မြင်ရတာ မနှစ်သက်စရာ ကောင်းတယ်။ ဧည့်သည်တော်က စကားတောင် မပြောဘူး၊ လက်ပြပြီး ပြန်ခိုင်းလိုက်တာ။ သူက လှည့်ထွက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားပုံက နောက်က ကျားလိုက်နေသလိုပဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော် သူ့ကို တွေ့တုန်းက ပြောဆိုဆက်ဆံမှုက အဆင်ပြေပါတယ်။ ဘာလို့ ချန်ပေါ် ပြောပြပုံက လူစားထိုးထားသလို ဖြစ်နေတာလဲ”

ချန်ပေါ်လည်း အကြောင်းရင်းကို မပြောတတ်ပေ။

မေဝမ့်ရှူး တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးသည်။ လင်စစ်ရှီနဲ့ သူမ လူမှား ရွေး လိုက်တာလား...

သူမ ခေါင်းကိုက်သွားသည်။

နေဝင်ချိန် မရောက်သေးသဖြင့် ပင်မဆောင် ဧည့်သည်တော် ညစာ စားပြီး အနားယူနေပြီဟု ကြားရသည်။ သူမလည်း ဆက်ရှောင်စရာ မလိုတော့ပေ။ ကိုယ်တိုင် မီးအိမ်ကိုင်ကာ ရှန်ယီချန်၏အကာအကွယ်ဖြင့် ဖြတ်လမ်းမှ မက်မုံပန်းဥယျာဉ်သို့ ပြန်လာသည်။

ဒီတစ်ခါ မြို့တော်ကို အလျင်အမြန် ပြန်လာရခြင်းက အခြေအနေကလည်း ဆိုးရွားနေသဖြင့် မြို့တော်မှာ အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ယန်ရန်ကို ဇာတိတွင် ထားခဲ့သည်။ ချန်ပေါ်တစ်ယောက်သာ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ယီချန်ကတော့ သူမနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ ပြန်လာရန် အပြင်းအထန် တောင်းဆိုသည်။

“ခြောက်လ စာချုပ်သက်တမ်း မကုန်သေးဘူး။ သခင် ဘယ်သွားသွား၊ ကျွန်တော် လိုက်သွားမယ်။ ဒီခြောက်လအတွင်း သခင်ကို အကာအကွယ်ပေးပြီး ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူး”

107 02

ဒီတစ်ခါ တောင်ပေါ် စံအိမ်ကို လာသည့်အခါ ရှန်ယီချန်လည်း လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် သူမ၏ ခြံဝင်းတံခါးရှေ့တွင် ရပ်၍ အလွန် အရေးကြီးသော ကိစ္စနှစ်ခုကို ရှန်ယီချန်ကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

“ဒီရက်ပိုင်း မြို့တော်ကို ခရီးသွားပြီး ကျွန်တော့်အတွက် ဆေးဝါး အချို့ ဝယ်ပေးပါ”

သူမက အင်္ကျီလက်ထဲမှ ဆေးစာ တစ်ရွက်ကို ထုတ်၍ လျှို့ဝှက်စွာ မှာကြားသည်။ “ရှင်သမားတော်ဆီမှာ တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော်မျိုးကို စုံစမ်းပေးပါ။ အလွန် လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ပါ။ ဘယ်သူမှ မင်းရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို သတိမထားမိပါစေနဲ့”

“မခက်ပါဘူး။ သခင် စောင့်နေပါ” ရှန်ယီချန်က ဆေးစာကို ရင်ခွင်ထဲထည့် ညအမှောင်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားသည်။

မေဝမ့်ရှူး သူ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ ကြည့်နေသည်။

ဒီတစ်ခါ အလျင်အမြန် ပြန်လာရသဖြင့် ရှင်ယီနင် သူမကို လစဉ် ပေးလေ့ရှိသော ဆေးအချို့ကို ယူလာသော်လည်း အရေအတွက် မများပေ။

မြို့တော်သို့ ရောက်လျှင် သူ့ထံမှ ဆက်လက် ဆေးယူနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်သွားသည်။

ရှင်ယီနင်၏ရာထူးမှ နုတ်ထွက်မှုက ထူးဆန်းသည်။ ညတွင်းချင်း ထွက်ပြေးသွားသဖြင့် မြို့တော်တွင် အသစ်ဝယ်ထားသော အိမ်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ သေချာပေါက် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ကိစ္စ နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ ဒီတစ်ခါ မြို့တော်သို့ ပြန်လာပြီး နန်းတော်တွင် နေခဲ့သဖြင့် အချိန်မရခဲ့ပေ။ မေမိသားစု စံအိမ်သို့ ရောက်မှ အားလပ်ချိန် ရခဲ့သဖြင့် ရှန်ယီချန်ကို လျှို့ဝှက်စွာ စုံစမ်းရန် မှာကြားလိုက်သည်။

ထိုညတွင် မက်မုံပန်းဥယျာဉ်ရှိ သစ်သားဖြင့် ထွင်းထုထားသော ကုတင် ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း တစ်ဖက်လှည့်၊ တစ်ဖက်လှည့်နှင့် အန္တရာယ်အရိပ် တစ်ခုက ချဉ်းကပ်လာနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ဝိုးတဝါး အိပ်မောကျနေစဉ် ဆီးနှင်းတောက ဝံပုလွေကြီး တစ်ကောင် သူမ အပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ဖိထားသည် ဟု အိပ်မက်မက်သည်။

ဝံပုလွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လေးလံလွန်းသဖြင့် သူမ လှုပ်မရ၊ အမွေးပွ နွေးထွေးမှု နှင့်အတူ လူ့အသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အလွန် ရင်းနှီးသော အသံဖြင့် ဟင်းဟင်း ဟု ရေရွတ်သည်။ “ရွှယ်ချင့်ကို အနိုင်ကျင့်ချင်တယ်...”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပူလောင်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် နိုးလာသည်။

မှောင်မိုက်ထဲတွင် ထထိုင် ၍ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများ ထွက်နေသည်။

အစေခံများကို ခေါ်၍ စစ်ဆေးကြည့်မှ အခန်းထဲတွင် မီးသွေးခဲများ အလွန်များနေပြီး ခင်းထားသော စောင်များကလည်း ထူလွန်း နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဒီတစ်နှစ်အတွင်း ယန်ရန် ဘေးနားတွင် အသေးအဖွဲ ကိစ္စအားလုံးကို ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်ပေးနေသဖြင့် ဒီလို အဆင်မပြေမှု မျိုး ကြာမြင့်စွာ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

107 03

သူမ ထရပ်၍ မီးညှိ၊ ကိုယ်တိုင် မီးသွေးညှပ်ကို ရှာဖွေပြီး မီးသွေးခဲများ၏ တစ်ဝက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ပြန်အိပ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ချန်ပေါ်၏ အသံက ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်လာသည်။

“ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သခင်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ဧည့်သည်တော်က လူလွှတ်ပြီး စကားပါးလိုက်တယ်။ သူ နေစရာ မရှိလို့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေတယ်။ မနက်ဖြန် တောင်ပေါ် လေညင်းခံ သွားဖို့ စိတ်ကူးရှိတယ်”

“သခင် မနက်ဖြန် အချိန် ချန်ထားပါ။ မနက်စောစော ထပြီး တောင်ပေါ်ကို လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးပါ”

*** *** ***

မေဝမ့်ရှူးသည် စတုတ္ထမြောက်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ဧကရာဇ်ရှိရာ ပင်မအဆောင်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

တံခါးဖွင့်ပြီးသည်နှင့် ချီကျန့်ဟန်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်ရသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ လူကို တွေ့ရတော့တယ်။ မေပညာရှိအမတ် တကယ်ကို ကောင်းကောင်း ရှောင်နေတတ်တာပဲ” ချီကျန့်ဟန်က သူမကို တွေ့သည်နှင့် ညည်းညူလိုက်သည်။ “သခင်လေးယွမ် ထပြီ။ မနက်စာ စားနေတယ်။ ဒီနေ့ တောင်တက်ဖို့ အစီအစဉ်က ဘယ်လိုလဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ဂျင်ဂိုခက် တစ်ခုကို ချိုး၍ မြေကြီးပေါ်တွင် စံအိမ်၏ မြေပုံကို ပုံကြမ်း ဆွဲပြသည်။

“အရှေ့တောင်မှာ ရေတံခွန်၊ ရေကန် ဝိုင်းတွေ ရှိတယ်။ ရေတံခွန်က သုံးဆင့် ကျဆင်းလာပြီး ရေစက်တွေက ပုလဲလို ကြွေကျနေတယ်။ မိုးရွာပြီးရင် သက်တန့် မကြာခဏ ပေါ်တယ်။ ရေတံခွန်နဲ့ နီးတဲ့ ရှေ့တောင် အလယ်မှာ နားနေဆောင် တစ်ခု ဆောက်ထားတယ်။ ဒီနေ့ ဧကရာဇ် အဲဒီနားနေဆောင်မှာ နေ့လယ်စာ သုံးဆောင်၊ ရှုခင်း ကြည့်ပြီး စိတ်အပန်းဖြေနိုင်ပါတယ်”

ချီကျန့်ဟန် နားထောင်ရင်း မျက်နှာတွင် ပြုံးရိပ် ပေါ်လာသည်။ “ကောင်းပြီ၊ မေပညာရှိအမတ် ခဏနေရင် သခင်လေးယွမ်နဲ့အတူ သွား၊ လမ်းမှာ စကားကောင်းကောင်း ပြောပြီး ချော့မော့ပေးပါ”

သူက လူတွေကို နှုတ်ဆက်ပြီး သွားရန် ပြင်ဆင်စဉ် ရုတ်တရက် ချန်ပေါ်နှင့်အတူ သွယ်လျသော အရိပ် တစ်ခု ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

107 04

“အစ်ကိုကြီး” အားယွင်သည် ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ရပ်လျက် နှစ်ယောက်သားကို ဦးညွှတ်ခစားသည်။

ချီကျန့်ဟန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဒါက၊ ခင်ဗျားတို့ အိမ်က ညီမလေးပါ ဒီနေ့ လိုက်မှာလား”

မေဝမ့်ရှူး ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်မြှောက်၍ အားယွင်ကို လှမ်းခေါ်သည်။ “ဒီနေ့ ရာသီဥတု သာယာတယ်။ မင်း လှုပ်ရှားတာ မကြာသေးဘူး။ အတူတူ လည်ပတ် အပန်းဖြေဖို့ ဘယ်လိုလဲ”

အားယွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောသည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်မ ဒီရက်ပိုင်းကိုယ်ခန္ဓာ မကျန်းမာသေးဘူး။ တောင်ပေါ် လေညင်းခံတာက တကယ်ပဲ နည်းနည်း...”

မေဝမ့်ရှူး လှည့်၍ သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

အားယွင်၏ ပခုံးများ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး သူမ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်ကာ စကားပြင်သည်။ “ခွန်အား မရှိဘူး။ နေ့လယ်ကျော်ရင် ပျော်ပွဲပါးပွဲ ပြီးရင် တောင်ပေါ်က ဆင်းလာနိုင်ပါတယ်”

ဒါက အစကတည်းက သဘောတူထားသော စည်းကမ်းချက်များတွင် ပါဝင်သည်။ မေဝမ့်ရှူး ချက်ချင်း သဘောတူပြီး ချီကျန့်ဟန်ကို ပြောသည်။

“ညီမလေးက တစ်ချိန်လုံး စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့လို့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိခိုက်ခဲ့တယ်။ တောင်ပေါ်မှာ အနားယူတာ အနည်းငယ် သက်သာပေမဲ့ သမားတော်က အမြဲတိတ်ဆိတ်နေတာ မကောင်းဘူး၊ တစ်ခါတလေ လှုပ်ရှားပေးရမယ် လို့ ပြောတယ်။ ဒီနေ့ တောင်တက်တဲ့အခါ ညီမလေးကို ခေါ်သွားဖို့ စိတ်ကူးရှိတယ်။ အစ်ကိုချီ ဘယ်လို သဘောရလဲ”

ချီကျန့်ဟန် ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ခဏမျှ ကြောင်နေသည်။ “ဒါက သခင်လေးယွမ်ကို အသိပေးရမယ်။ သခင်လေးယွမ် ခေါင်းညိတ်မှ ရမယ်”

++++++