အခန်း (၁၀၈)

108 01

အခန်း 108

မေဝမ့်ရှူးက ဒီရက်ပိုင်း အားယွင်နှင့် အခန်းထဲက လူ၏ အဆက်အသွယ်က ချန်ပေါ်ပြောသလို ကြောက်လန့် နေလား၊ မနှစ်မြို့စရာ ဖြစ်နေလား ဆိုတာကို သိချင်သည်။

တကယ်လို့ အဆင်မပြေဘူး ဆိုရင် နောက်ရက်တွေမှာ ထပ်ပေါ်လာဖို့ မလိုတော့ပေ။

“ခင်ဗျား ဝင်သွားပြီး မေးကြည့်လိုက်” သူမက ချီကျန့်ဟန်ကို ပြောသည်။

ချီကျန့်ဟန် တစ်ခေါက် ဝင်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ထွက်လာသည်။

“သခင်လေးယွမ် သဘောတူလိုက်ပြီ”

ကျွီ…

ခြံဝင်းတံခါး ဖွင့်လာသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် လျှို့ဝှက်စစ်သည် တစ်ဒါဇင်ကျော် ခြံရံမှုဖြင့် ထွက်လာသည်။

သူ ဒီနေ့ တောင်တက်ရန်အတွက် သပ်ရပ်သော ဝတ်စုံ ပြောင်းလဲထားသည်။ အနက်ရောင် ကွပ်ထားသော အပြာနက်ရောင် လက်ကျဉ်း ဝတ်ရုံ၊ မိုးပြာရောင် ပိုးပိတ်ပါး အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဆံပင်ကို သရဖူငယ်တစ်ခုဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ စည်းနှောင်ထားသည်။ ခြေထောက်တွင် သမင်သားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အနက်ရောင် ဘွတ်ဖိနပ်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖိနပ်အိမ်တွင် ဓားမြှောင် တစ်ချောင်းကို ချိတ်ထားသည်။

သူက မူလကတည်းက အရပ်ရှည်ပြီး ရုပ်ရည် ချောမောသည်။ နေ့စဉ် ဝတ်နေကျ နဂါးဝတ်ရုံနှင့် သရဖူက သူ့ကို အလွန် အာဏာရှိသော အရှိန်အဝါ ပေးနေသဖြင့် သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်ဖို့ပင် မရဲကြပေ။ ယခုလို တောက်ပြောင်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်လိုက်သောအခါ ဖိအားပေးမှု လျော့ကျသွားပြီး အထက်တန်းလွှာ သခင်လေးတစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အသွင်အပြင်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်က မေဝမ့်ရှူးကို မြင်သောအခါ အံ့အားမသင့်ဘဲ ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်သည်။ “ရွှယ်ချင့် စောစော လာတာပဲ”

မေဝမ့်ရှူးသည် မြို့တော်တွင် သူ့ကို ဒီလို သပ်ရပ်သော ဝတ်စုံမျိုးဖြင့် မြင်ခဲ့ရခဲသည်။ ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ လူက နွေဦးအလင်းရောင် အကြားတွင် ရပ်နေသည်။ ပခုံးကျယ်၊ ခါးကျဉ်းကျဉ်းဖြင့် သန်မာပြီး စိတ်ကို နှစ်သက်စေသော ပုံစံ ဖြစ်သည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို စေ့၍ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ ရှားရှားပါးပါး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“သခင်လေးယွမ်က တောင်တက် လေညင်းခံတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမဲလိုက် ထွက်တာလား။ ကျွန်တော်မျိုး ဒီမှာ လေးမြားတွေ မြင်းတွေ ပြင်ဆင်မထားဘူးနော်”

လော့ရှင်းယွမ် ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်ပြီး သူမ ဝတ်ထားတာကို ကြည့်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းကို ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။

“ငါက တောင်တက် လေညင်းခံတာပါ။ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာ။ မင်းရဲ့ အိမ်တွင်းဝတ်စုံနဲ့ဆို တောင်ပေါ် တက်ပြီးရင် ပြန်ဆင်းနိုင်မှာ မဟုတ်မှာကို မကြောက်ဘူးလား”

108 02

မေဝမ့်ရှူးသည်ကိုယ်ပေါ်က လမင်းဖြူရောင် ဝတ်ရုံရှည်နဲ့ ခြေထောက်က ဖိနပ်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန် ပြောသည်။

“စာပေသမားတွေက တောင်တက်ရင် ဒီလို ဝတ်စုံမျိုးပဲ ဝတ်ကြတာ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ သွားမဲ့ ရှေ့တောင်ရေတံခွန် က ဒီကနေ သိပ်မဝေးပါဘူး”

နှစ်ဦးသား ခဏတာ စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးက ညက ဧည့်သည်တော်က အိမ်ရှင်ကို ဝိုင်တိုက်၍ မူးယစ်စေခြင်း ကိစ္စကိုရော၊ အိမ်ရှင်က ဒီနှစ်ရက် ဧည့်သည်တော်ကို တမင် ရှောင်ရှားခြင်း ကိစ္စကိုပါ လုံးဝ မပြောခဲ့ကြပေ။

ဘေးချင်းယှဉ်၍ တောင်ပေါ် လမ်းကြောင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကျောက်ပြားခင်းထားသော တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း တောင်တက်ခြင်း စတင်ကြသည်။

လော့ရှင်းယွမ်၏ သားရေဘွတ်ဖိနပ်က လျင်မြန်သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် ရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ပြန်လာကာ မေဝမ့်ရှူးနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်၍ ထင်းရှူးပင်များ ဝန်းရံထားသော တောင်ပေါ်လမ်းတွင် တည်ငြိမ်စွာ စကားစသည်။

“ဒီတစ်ခါ ဟဲတုန်းနယ်က အရေးပေါ် သတင်းစကား ရောက်လာတယ်။ စာထဲမှာ မင်း အိမ်မှာ ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်လို့ ဝိုးတဝါး ဖော်ပြထားတယ်။ မြို့တော်မှာ ရောဂါ ကုသနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် အတူတူ ဇာတိကို ပြန်လာလား ဘာလို့ အရင်က မကြားဖူးတာလဲ”

မေဝမ့်ရှူး၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ် သွားသည်။ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

“ညီမအရင်း တစ်ယောက် တကယ် ရှိပါတယ်။ ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က မြို့တော်မှာ ရှိတုန်းက ဒီစံအိမ်မှာပဲ ရောဂါ ကုသနေတာပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ် ဇာတိကို ပြန်တုန်းက ကျွန်တော်မျိုးနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့တယ်။ အခုတော့ အိမ်မှာ လက်ထပ်ဖို့ စောင့်နေပါတယ်။ ဒါတွေက အိမ်တွင်းရေး ကိစ္စတွေပါ။ ဧကရာဇ် ရှေ့တော်မှာ တင်ပြဖို့ မလိုအပ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်”

“ဒီလိုလား” လော့ရှင်းယွမ်က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ ဒီအကြောင်းအရာကို ကျော်သွားသည်။

ဧကရာဇ်နှင့် အမတ် နှစ်ဦးသား ဘေးချင်းယှဉ်၍ တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက် တက်သည်။

ခြေလှမ်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်ပြီးနောက် လော့ရှင်းယွမ်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရဟန်ဖြင့် မေဝမ့်ရှူး၏ မိဘများ အကြောင်းကို သေသေချာချာ မေးမြန်းသည်။

“မေမိသားစုက သက်ကြီးရွယ်အိုတွေက မင်းလိုမျိုး အရည်အချင်းရှိသူကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့တာ။ ဒီနှစ်ပိုင်းအတွင်း ဆုမချမိတာက ကျန်းရဲ့ ပေါ့ဆမှုပဲ”

သူ ခဏမျှ စဉ်းစားသည်။ “မင်းရဲ့ ဖခင်ကို တတိယတန်း မြို့စားဘွဲ့၊ မင်းရဲ့ မိခင်ကို ပထမတန်း အမျိုးသမီးဘွဲ့ ဆုချီးမြှင့်ရင် ဘယ်လိုလဲ”

လော့ရှင်းယွမ် ရုတ်တရက် အိမ်က ညီမငယ်အကြောင်း ထုတ်ပြောချိန်မှစ၍ မေဝမ့်ရှူး၏ ရင်ထဲတွင် မောပန်းနေသည်။

108 03

နောက်ပိုင်း မိဘများကို ဆုချီးမြှင့်မည်ဟု ကြားရသောအခါ သစ္စာရှိ အမတ်ကို ဆုချီးမြှင့်ခြင်း၏ ပုံမှန် နည်းလမ်းဖြစ်သဖြင့် တင်းကျပ်နေသော စိတ်နှလုံး လျော့သွားပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

“ဧကရာဇ်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို အထူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး ဝမ်းသာမဆုံး ဖြစ်ရပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်သည် သူမ၏ အမူအရာကို သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးရိပ် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “မင်းရဲ့ မိဘတွေကို ဆုချီးမြှင့်တော့ စိတ်ကျေနပ်ပြီလား”

လက်နောက်ပစ်၍ တောင်ပေါ်က ကျောက်ပြားခင်းသော လမ်း အတိုင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တက်သည်။ “ရွှယ်ချင့်က တခြားအရာတွေ အားလုံး ကောင်းတယ်။ စိတ်ကူးတွေပဲ အရမ်းများနေတာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ထဲမှာ မထားဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ”

မေဝမ့်ရှူး စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ စကားတိုတိုဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “မှန်ပါ့”

လော့ရှင်းယွမ် လှည့်၍ သူမ၏ အမူအရာကို ထပ်မံ သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး ဟမ့် ဟု အသံပြုလိုက်သည်။ “ငါ့ကို ဟန်ဆောင် နေတာပဲ”

******