အခန်း (၁၁၁)

111 01

အခန်း 111

ယခုညသည် တိမ်များ ထူထပ်ပြီး လမရှိ၊ ကြယ်ရောင်များကလည်း မှိန်နေသည်။

ရေလှိုင်းများ ရိုက်ခတ်နေပြီး မှိန်သော ကြယ်ရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

ဖျော့တော့သော ရေစီးသံသည် ရေပူစမ်းကန်ဘေး စကျင်ကျောက်အား ရိုက်ခတ်နေသည်။

အရက်မူးနေသော ထိုသူ၏ စကားများသည် ပုံမှန်လို ကြည်လင် တည်ငြိမ်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ချွဲနွဲ့၊ ကပ်တွယ်သော လေသံ ပိုပါလာသည်။ အသံကို တမင် လျှော့ကာ တစ်ကြောင်းချင်းစီ တိုးတိုးလေး ချော့မော့နေသည်။

“ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေး၊ လှည့်လိုက်ပါဦး၊ ငါ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ပါရစေ”

“ဒီနေရာက အရမ်း မှောင်တယ်၊ ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်တောင် မရှိဘူး။ လှည့်လိုက်ရင်တောင် မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ”

လူလုပ် ဆယ်ပေပတ်လည် ရေပူစမ်းကန်ထဲတွင် ရေလှိုင်းများ လှုပ်ခတ်နေပြီး မှိန်သော ကြယ်ရောင် အစက်အပြောက်များသာ ရှိသည်။

အခိုးအငွေ့များ ပြည့်နေသော ရေပူစမ်းကန်ထဲတွင် အဝတ်မပါသော ငယ်ရွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် ပိုးသားကဲ့သို့ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ ရေစိုနေသော အဝတ်အစားများ ရှိသည့် သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်ကျောဘက်မှ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားသည်။

အဝတ်အစား အလွှာများစွာ ဝတ်ထားသော်လည်း အမျိုးသမီး၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ရေထဲတွင် ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိတော့ဘဲ ရင်ဘတ်၏ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားမှု လည်း ပို၍ သိသာလာသည်။

ထိုသူသည် မကောင်းသော သဘောဖြင့် နူးညံ့ဖြူစင်သော နားရွက်ဖျားကို ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်ပြီး အရက်မူးသော လေသံဖြင့် ချော့မော့ ပြောဆိုသည်။

“တော်ပြီ၊ မင်း လှည့်မလာချင်မှန်း ငါ သိတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒီလောက် တောင့်မထားပါနဲ့၊ မင်းကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး”

“လရောင်အောက်မှာ တစ်ယောက်တည်း သောက်ရတာ စိတ်မပါဘူး။ ရေပူစမ်းထဲကို တစ်ယောက်ယောက် ခေါ်ပြီး အရက် နည်းနည်း သောက်၊ စကား နည်းနည်း ပြောချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ”

“မင်း ဒီလောက် ကြောက်နေမှတော့၊ မင်း မလိုချင်ဘူးဆိုရင် ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး ခွင့်လွှတ်ဖို့၊ ချိုသာတဲ့စကား တစ်ခုခု ပြောလိုက်၊ ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်”

“မင်း မလိုချင်ရင် ငါ့ကို ဆဲလိုက်ပါ၊ ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်”

ရေလှိုင်းသံများ ကျယ်လာပြီး ရေထဲမှ လူ၏ သိမ်မွေ့သော ရုန်းကန်မှုကြောင့် ကန်ထဲတွင် မရပ်မနား လှုပ်ခတ်နေသည်။ လှိုင်းများ ရိုက်ခတ်နေသော ပင်လယ်ကမ်းစပ်လိုပင် ဖြစ်နေသည်။

ထိုသူ၏ အသံတွင် သည်းခံခြင်းများ ပါဝင်နေသည်။

“ဆက်ပြီး စကားမပြောချင်သေးဘူးလား။ ငါ့ကို မလွှတ်ပေးစေချင်ဘူးလား။ ဒါဆို ချစ်တင်းနှောဖို့ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် သဘောတူတယ်ပေါ့”

111 02

ရေလှိုင်းသံထဲတွင် သိမ်မွေ့စွာ ဖိနှိပ်ထားသော အသက်ရှူသံများ ရောနှောနေသည်။

တောတွင်းမှ သမင်သည် သားရဲရိုင်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို အမြင့်ဆုံး ခံရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်လာသည်။ ရှောင်ပြေးစရာ မရှိတော့။ မှေးမှိန်နေသော ကြယ်ရောင်အောက်တွင် သွယ်လျသော လည်ပင်းကို မချင့်မရဲ မြှင့်ထားသော်လည်း ရုန်းထွက်၍ မရ။ သည်းမခံနိုင်တော့သည့်အခါ ကိုယ့်လက်ဖမိုးကိုကိုယ် ခပ်ပြင်းပြင်း ကိုက်ချလိုက်သည်။

နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကြားတွင် သွေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သွေးနံ့ အနည်းငယ်သည် ရေပူစမ်း၏ အငွေ့များကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

နောက်မှ ထိုသူသည် ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် လက်ဖမိုးကို သူမ၏ နီရဲကာ တစ်ဝက်ပွင့်နေသော နှုတ်ခမ်းများကြားတွင် ထားလိုက်သည်။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိခိုက်ပါနဲ့၊ တကယ် ကိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့ကို ကိုက်ပါ”

စကားပင် မဆုံးသေး၊ ပုံမှန်အားဖြင့် ယဉ်ကျေးသော စကားလုံးများကိုသာ ထုတ်လွှင့်သော သပ်ရပ်လှပသော သွားများသည် ခပ်ပြင်းပြင်း ကိုက်ချလိုက်သည်။

အားမနာဘဲ ကိုက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်ရာ သွေးကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ရေပူစမ်းကန်ထဲမှ ဟူး… ဟူသော အသံ ထွက်လာသည်။ “တကယ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်တာပဲ...”

ထိုသူက ပြောသော်လည်း ကိုက်ခံရသော လက်ဖဝါးကို ရှေ့သို့ ထပ်တိုးပေးသည်။ “ဒီလက်ကို လိုချင်ရင် ကိုက်ပါ”

ပူပြင်းသော ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်ကျောမှ ဖိအားပေးလာသည်။ အဆောတလျှင် အသက်ရှူသံသည် နားဘေးတွင် ရှိသည်။ နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူနေပြီး အသံတွင် အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်ထားသော သည်းခံခြင်း ပါလာသည်။

“မင်းကို နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ပေးမယ်”

“ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး စကားပြောပါ။ မင်း ဘာပဲ ပြောပြော၊ ဘာပဲ ဆဲဆဲ၊ မလိုချင်ဘူးလို့ တစ်ခွန်း ပြောလိုက်၊ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် မှောင်မဲသော ညထဲတွင် အသက်ရှူကျပ်နေရသည်။

ပါးလွှာသော အင်္ကျီသည် ရေစိုနေသဖြင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် အသေးစိတ်ကို ရေကန်ထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စစ်ဆေးခံရပြီး ဖြစ်သည်။

သူမသည် ပါးစပ်မဖွင့်နိုင်ပေ။

အမှားအယွင်းများ ဖြစ်ပြီး ထိုနူးညံ့ပြီး တိတ်ဆိတ်သော ဝမ်းကွဲညီမဟု မှားယွင်းစွာ မှတ်ယူခံရသော်လည်း၊ နောက်မှ ထိုသူကို ရေကန်ထဲတွင် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို ကြားစေချင်စိတ် မရှိပေ။

ယနေ့ သူသည် အရက်ကို အလွန်အကျွံ သောက်ထားသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားသည်မှာ သေချာသည်။

နောက်ကျောမှ တောင့်တမှုကို ခံစားမိသောအခါ မေဝမ့်ရှူး အဆောတလျှင် အသက်ရှူလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကို ကိုက်ထားသော နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများ ပြေလျော့သွားသည်။

111 03

သွေးထွက်နေသော၊ လူသားခန္ဓာကိုယ်၏ ပူနွေးမှု ပါရှိသော ထိုလက်ကို ပြန်ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် စကားလုံး တစ်လုံးကို ရေးလိုက်သည်။ “လက်…”

“ဟင်” နားဘေးမှ အတင်းအကျပ် သည်းခံထားပြီး မေးခွန်းထုတ်သော လေသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် ရေပူစမ်းကန် ဘေးတွင် မှောက်လျက် မျက်နှာကို အမှောင်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားပြီး လှည့်မကြည့်ချင်ပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် စုတ်တံကို ကိုင်သော ဖြူစင်လှပသော ထိုလက်သည် လှုပ်ခတ်နေသော ရေလှိုင်းအောက်သို့ ရောက်သွားသည်။

ချန်ပေါ်သည် မှာကြားထားသည့်အတိုင်း မီးဖိုချောင်တွင် အလွန်ပြင်းထန်သော အမူးပြေဟင်းရည် တစ်ပန်းကန်ကို ပြင်ဆင်ပြီး အဓိက အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ချီကျန့်ဟန်က သူ့ကို ဝင်ခွင့် မပြုပေ။

“ဧည့်သည်တော်က အတွင်းမှာ အနားယူနေတယ်။ အမူးပြေဟင်းရည်ကို လိုချင်တဲ့အခါမှ အပြင်က ယူလာပေးမယ်။ ချန်အိမ်တော်ထိန်း၊ ခင်ဗျား ဒီမှာ စောင့်စရာ မလိုပါဘူး၊ အမူးပြေဟင်းရည်ကို ချန်ထားခဲ့ရုံပဲ”

ချန်ပေါ် မပြန်ချင်ပေ။ “ကျွန်တော်မျိုးရဲ့သခင် ဝင်သွားတုန်းက ဘယ်အချိန်မဆို အမူးပြေဟင်းရည်ကို လိုချင်နိုင်တယ်လို့ မှာထားတယ်။ အစေခံ ဒီမှာ စောင့်နေပါ့မယ်”

ချီကျန့်ဟန်သည် အသက်ကြီးသူကို မောင်းထုတ်၍ မရသဖြင့် သက်ပြင်းချကာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြသည်။

“အတွင်းက ဘိုးဘွားနှစ်ပါးက ရန်ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ နတ်ဘုရားတွေ ရန်ဖြစ်ရင် ငါးတွေလည်း ဒုက္ခရောက်မယ်။ ကျွန်တော်တို့က ဘာလို့ သူတို့နား သွားကပ်နေရမှာလဲ”

ထိုအမူးပြေဟင်းရည် တစ်ပန်းကန်သည် အေးလိုက်၊ ပြန်နွေးလိုက်၊ နွေးလိုက်၊ ပြန်အေးလိုက် လုပ်နေသည်။

စောင့်ဆိုင်းရသည်မှာ နာရီဝက်ကျော် ကြာသည်။

ခြံဝင်းထဲမှ နောက်ဆုံးတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခြေသံများ ကြားလာရသည်။

မေဝမ့်ရှူး ခြေလှမ်းများ ရှုပ်ထွေးနေပြီး စိတ်နှလုံး မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။ အပြင်ထွက်စဉ် မတော်တဆ ချော်လဲပြီး တံခါးဘောင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရသည်။

ချီကျန့်ဟန် အလျင်အမြန် လာရောက် ကြိုဆိုသည်။ “မေပညာရှိအမတ်၊ အတွင်းက ကိစ္စ ပြောပြီးပြီလား။ ဝမ်းကွဲညီမကို ရှာခေါ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား”

မေဝမ့်ရှူး အသက်ရှူမြန်နေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခန်းနေပြီး ပါးပြင်သည် သွေးစက်များ ပေါက်ထွက်တော့မည်ကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။ တံခါးဘေးတွင် ခေတ္တမျှ တွေဝေ နေပြီးမှ စကားစပြောသည်။

“ဘာမှ မရှိပါဘူး။ သခင်လေး အိပ်ပျော်သွားပြီ။ နောက်ထပ် ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာခေါ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး”

ချီကျန့်ဟန် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ဂရုစိုက်စွာ မေးသည်။ “ဟင်၊ မေပညာရှိအမတ်၊ မျက်နှာက မကောင်းပါလား။ အတွင်းက တစ်ယောက်နဲ့... ရန်ဖြစ် လိုက်တာလား”

111 04

သူ စိုးရိမ်လာသည်။ “ရှားရှားပါးပါး မြို့ပြင် ခရီးထွက်လာတာ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ထပ်ပြီး ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့”

မေဝမ့်ရှူး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ခေါင်းခါသည်။ “ရန်မဖြစ်ပါဘူး။ သူက အတော်လေး အရက်မူးသွားတာ”

သူမသည် အပြင်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းသည်။ “ဒါနဲ့…” သူမက စကားပြောရင်း ရပ်လိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် မှာကြားသည်။ “သခင်လေးယွမ် အရက်မူးပြီး အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ စကားအများကြီး ပြောခဲ့တယ်။ မနက်ဖြန် သူ အရက်ပြေပြီး အဲဒီ အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ စကားတွေကို မှတ်မိသွားရင်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အထဲမှာ ရှိနေပြီး အားလုံး ကြားသွားတယ်ဆိုတာ သိရင် သူ စိတ်ဆိုးပြီး အရှင်နဲ့ အမတ်ရဲ့ ဆက်ဆံရေး ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်တယ်”

သူမသည် ချီကျန့်ဟန်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး တစ်လုံးချင်း ပြောသည်။ “ဒီနေ့ ကျွန်တော် လာရောက်တဲ့ ကိစ္စကို သခင်လေးယွမ်ကို လုံးဝ မသိစေနဲ့”

ချီကျန့်ဟန် သူမ၏ သတိပေးချက် ပြင်းထန်သည်ကို မြင်သောအခါ လေးနက်စွာ ပြောသည်။ “စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်မျိုး လက်အောက်က လူတွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားဖို့ မှာထားပါ့မယ်”

မေဝမ့်ရှူး ခေါင်းညိတ်ပြီး ခြံဝင်းအပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ချီကျန့်ဟန် သူမ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် အပြေးအလွှား တွဲခေါ်ပြီး ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ချန်ပေါ်ကို အစောင့်အရှောက် ပေးလိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူး အားယူ၍ ပြုံးကာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောသည်။

ချီကျန့်ဟန် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရပြီး အံ့သြစွာ ပြောသည်။ “ဟာ၊ မေပညာရှိအမတ် ခင်ဗျား ဝတ်ထားတာ... ဘာလို့ သခင်လေးယွမ်ရဲ့ ဝတ်ရုံကို ဝတ်လာတာလဲ။ အပြင်မှာ အရပ်ဝတ်နဲ့ ရှိနေပေမဲ့ အမတ်တစ်ယောက် ဒီလို ဝတ်တာကတော့ စည်းမျဉ်းကို ကျော်လွန် တယ်နော်”

မေဝမ့်ရှူး မျက်နှာတွင် အပြုံး လျော့သွားပြီး အေးစက်သော လေသံ ဖြင့် ပြောသည်။ “သခင်လေးယွမ် အရက်မူးပြီး ကျွန်တော့်ကို ရေထဲ တွန်းချလိုက်တာ။ သူ့ဝတ်ရုံကို မဝတ်ရင် ဘယ်သူ့ဟာ ဝတ်ရမှာလဲ”

သူမ လက်ခါပြီး ထွက်သွားလိုက်သည်။

++++++