အခန်း (၁၁၂)

112 01

အခန်း 112

ကိုယ့်ခြံဝင်းကို ပြန်ရောက်သောအခါ တံခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ပြီး သုံးရက် ဆက်တိုက် အပြင်မထွက်ပေ။

အဓိကအိမ်တော်မှ ဧည့်သည်တော်ကို အိမ်တော်ထဲတွင် ပစ်ထားလိုက်သည်။

ချန်ပေါ်သည် သခင်ဘေးမှ အကြီးဆုံး အိမ်တော်ထိန်း ဖြစ်သည့်အတွက် ဤနှစ်ရက်အတွင်း ခြံဝင်းနှစ်ခုကြား သတင်း လဲလှယ်ပေးရင်း ခြေထောက်နှစ်ချောင်း ပြတ်လုနီးပါး ပြေးနေရသည်။

“သခင်၊ အနားယူနေတုန်းပဲလား” သူသည် အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်လျက် သက်ပြင်းချသည်။ “သုံးရက် ရှိပြီ။ သခင်က အမြင့်နေရာကို မကြိုက်မှန်း သိလျက်နဲ့ ဧည့်သည်တော်နဲ့ အတူ တောင်ထိပ်ကို တက်လိုက်ရတာ ပင်ပန်းနေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဧည့်သည်တော်ကိုလည်း တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူးလေ”

“ဟိုဘက်က ချီအမတ်လည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာမေးနေပြီ”

“သခင်...”

အခန်းတံခါး ပွင့်လာသည်။

မေဝမ့်ရှူး အပြာနုရောင် အပေါ်အင်္ကျီကို ချောင်ချိချောင်ချိ ဝတ်ဆင်ထားပြီး တံခါးဘေးတွင် ရပ်လျက် ပထမဆုံး မေးသော စကားမှာ… “ဝမ်းကွဲညီမကို ပြန်ပို့လိုက်ပြီလား”

“ကြာပါပြီ။ သခင် မှာထားတဲ့နေ့မှာပဲ တောင်ပေါ်က ပြန်ပို့လိုက်တာ၊ နှစ်ရက်တောင် ရှိပြီ”

မေဝမ့်ရှူး ခေါင်းညိတ်ပြီး လမ်းဖယ်ပေးသည်။ ဝတ်ထားသော ကုတ်အင်္ကျီကို ထိန်းလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ကာ ပန်းခက်နွယ်များ အောက်ရှိ ကျောက်စားပွဲ တစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ချန်ပေါ်သည် အစေခံများနှင့် အိမ်အကူများကို အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရန် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် လျှောက်လာကာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ “သခင် ဒီနှစ်ရက် အတွင်း အိပ်မပျော်ဘူးလား။ မျက်ခွံအောက်က ညိုနေတယ်”

“ညဘက် စဉ်းစားစရာ ရှိလို့” မေဝမ့်ရှူး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေသည်။

ချန်ပေါ် ဘေးတွင် ရပ်လျက် တိုးတိုးလေး မေးသည်။ “ဝမ်းကွဲညီမ ကိစ္စလား။ နောက်ဆုံးတော့ သခင်က ဧည့်သည်တော်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ အဲဒီလူကို အထဲ မပို့ခဲ့တာ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ”

“အရမ်း တိုက်ဆိုင် နေတယ်” မေဝမ့်ရှူး တီးတိုး ပြောသည်။

112 02

ချန်ပေါ် နားမလည်စွာ မေးသည်။ “ဘာက အရမ်း တိုက်ဆိုင်တာလဲ”

မေဝမ့်ရှူး ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။

သူမ တောင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၊ ကောင်းကောင်း မစဉ်းစားနိုင်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ကိစ္စဖြစ်တာ တိုက်ဆိုင် နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ချီကျန့်ဟန် မရှိတာ တိုက်ဆိုင်နေတယ်။ သူမ ဝင်သွားတုန်းက ဘယ်သူမှ မရှိ၊ တံခါးမကြီး ဖွင့်ထားတာ တိုက်ဆိုင်နေတယ်။ သူမ ထွက်သွားဖို့ လုပ်တုန်းမှာပဲ သူ အရက်မူးပြီး ရေထဲ ကျသွားလို့ ရေကန်ဘေးမှာ လိုက်ရှာခိုင်းတာ တိုက်ဆိုင် နေတယ်။ သူမ အလောတကြီး လိုက်ရှာနေတုန်းမှာပဲ အရက်ပြီး အမှောင်ထဲမှာ သူမကို ရေထဲ ဆွဲပွေ့ချလိုက်တာ တိုက်ဆိုင်နေတယ်...

နေရာတိုင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှု တွေပဲ။

ဘာလို့ ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်နေရတာလဲ။

သန့်ရှင်းရေး လုပ်သော အိမ်အကူများနှင့် အစေခံများ ဝင်လိုက် ထွက်လိုက်၊ ခြံဝင်းတံခါး ဖွင့်ထားသည်။ မကြာခင် အပြင်ဘက်တွင် တော်ဝင်အစောင့် သုံးလေးဦးသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ခေါင်းပြူ၍ ချောင်းကြည့်နေသည်ကို ချန်ပေါ် လက်ပူးလက်ကျပ် မိသွားသည်။

ထိုတော်ဝင်အစောင့်များက အဆင်မပြေစွာ အရိုအသေပြုသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးတို့က ချီသခင်ရဲ့ အမိန့်နဲ့ လာတာပါ။ မေပညာရှိအမတ် ခန္ဓာကိုယ် သက်သာရဲ့လား လာကြည့်ပြီး သခင်ဆီ ပြန်အစီရင်ခံရမှာမို့ပါ”

သူတို့သည် ပြောပြီးသည်နှင့် လျှောခနဲ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

မေဝမ့်ရှူး ကြားလိုက်ရပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ချန်ပေါ်ကို သတိပေးသည်။ “ချီကျန့်ဟန်က ကျွန်တော့်ကို ခြံဝင်းထဲ လာကြည့်ဖို့ မစဉ်းစားနိုင်ဘူး၊ တခြားသူက ခိုင်းတာ။ ခြံဝင်းထဲက သန့်ရှင်းရေးကို မြန်မြန် လုပ်ပါ၊ ဧည့်သည်တော် မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်”

ထင်ထားသည့်အတိုင်း ခဏအကြာတွင် လော့ရှင်းယွမ်က ရယ်မောရင်း တံခါးကို ဖြတ်ကျော် ဝင်လာသည်။

ယနေ့ ရာသီဥတု သာယာပြီး နွေဦးအလင်းရောင် ပြည့်နေသည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည်လည်း ရာသီဥတုနှင့် လိုက်ဖက်သော ကောင်းကင်ပြာရောင် နွေဦးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အရပ်မြင့်မားပြီး ခါးတွင် လက်ဖဝါးအရွယ် ကျောက်စိမ်းကို ဆွဲထားသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် မျက်လုံးများကြားတွင် ဝိုးတဝါး ရှိနေတတ်သော စိတ်ဓာတ်ကျမှုသည် ယနေ့ မတွေ့ရတော့ပေ။

ဖိအားပေးသလို ခံစားရသော ထက်ရှသော မျက်နှာသွင်ပြင်သည် မျက်လုံးများကြားတွင် ပြည့်လျှံနေသော ပြုံးရယ်မှုကြောင့် နွေဦးလေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နေရောင် အောက်တွင် ကြည့်လိုက်လျှင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာ၊ ယခင်က ဂုဏ်ရှိန်နှင့်အတူ မျိုးနွယ်မြင့် အမျိုးသားကဲ့သို့ လှပသော အသွင်အပြင် ပို၍ ရှိနေသည်။

“သုံးရက်တိတိ အပြင်မထွက်ဘဲ အနားယူတော့ အိမ်တော်တစ်ခုလုံး လျှောက်ကြည့်လို့ ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ”

112 03

လော့ရှင်းယွမ် နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။ “တောင်တက်တုန်းကတော့ သတိမထားမိဘူး၊ တောင်ဆင်းတော့ ရွှယ်ချင့်က ဒီလောက် တုံ့ပြန်မှု ပြင်းထန်တာ မြင်မှ ရုတ်တရက် သတိရတယ်။ မင်း ခန္ဓာကိုယ်က နည်းနည်း အားနည်းတာ၊ ပင်ပန်းလွန်းလို့ ဖြစ်မယ်။ မင်း စိတ်ထဲမှာ စိတ်ဆိုးနေမှာစိုးလို့ ကိုယ်တိုင် တောင်းပန်ဖို့ လာတာ”

မေဝမ့်ရှူး သူ့ကို ကျောက်စားပွဲ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ခိုင်းပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြောသည်။ “ရက်အနည်းငယ် အနားယူလိုက်တော့ အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ။ ကျွန်တော် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”

“မင်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ သုံးရက် ဆက်တိုက် တံခါးပိတ်ထားရတာလဲ။ အဲဒါ တောင်တက်တဲ့ ကိစ္စကြောင့် ငါ့ကို စိတ်ဆိုးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ တခြား ကိစ္စလား”

လော့ရှင်းယွမ် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ “ဒါဆို အဲဒီနေ့ ငါ အရက်မူးပြီး မင်းတို့ အိမ်တော်က ဝမ်းကွဲညီမကို ခေါ်ခိုင်းလို့ ရွှယ်ချင့်စိတ်ထဲမှာ ငါ့ကို မကျေမချမ်း ဖြစ်နေတာလား”

မေဝမ့်ရှူး အမူအရာ မပြောင်း၊ မျက်လုံးကို မြှောက်၍ သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။

“ဘာဝမ်းကွဲညီမလဲ” သူမက ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောသည်။ “အဲဒီနေ့က ရှင်းယွမ် တကယ်ပဲ အရက်မူးနေတာပဲ။ မေမိသားစုရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမ ဝင်မလာခဲ့ပါဘူး။ မင်း အပိုတွေ မတွေးပါနဲ့”

“ဒါကတော့ ထူးဆန်းတယ်” လော့ရှင်းယွမ် ထရပ်ပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလျှောက်သည်။ စိတ်ကောင်းဝင် နေသဖြင့် ရပ်လိုက်ပြီး ပန်းနွယ်မှ တွဲလောင်းကျနေသော ခရမ်းရောင် ပန်းဖူးကို လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။

“အဲဒီနေ့က ငါ အရက်ကို အရမ်း သောက်ထားပေမဲ့ လုံးဝ အသိလွတ် သွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက မေမိသားစုရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမ ဝင်မလာဘူးလို့ ပြောတယ်။ ချီကျန့်ဟန်ကလည်း ဝမ်းကွဲညီမ ဝင်မလာဘူးလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ မှတ်မိတာက အဲဒီဝမ်းကွဲညီမက တံခါးအပြင်က ဝင်လာပြီး အမှောင်ထဲမှာ ရေကန်ဘေးကို လျှောက်လာတယ်။ တွန့်ဆုတ်နေတယ်။ အဲဒီနေ့က ငါ အရက်မူးပြီး သွေးပူနေတာ၊ သူမရဲ့ခါးကို ဖက်ပြီး ရေကန်ထဲ ဆွဲချလိုက်တာ...”

မေဝမ့်ရှူး စကားဖြတ်ပြောသည်။ “အရက်မူးပြီးတော့ နွေဦး အိပ်မက် တစ်ခုပဲ”

လော့ရှင်းယွမ် လှည့်ကြည့်သည်။ မျက်လုံးများသည် ပြုံးရယ် နေသော်လည်း မပြုံးနေပေ၊

“မင်း စိုးရိမ်တာကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ အဲဒီနေ့က ငါ အရက်မူးပြီး အမှားလုပ်မိတယ်။ ဝမ်းကွဲညီမက ခင်ပွန်းသည် သေဆုံးသူ ဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ မေမိသားစု အိမ်တော်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စက ထုတ်ဖော်ပြောဆိုဖို့ ခက်ခဲတယ်။ မင်းအတွက် အခက်တွေ့ စေလိမ့်မယ်”

သူက လေးလေးနက်နက် တောင်းပန်လိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စက ငါ့ရဲ့ အမှားပဲ။ စိတ်ချပါ၊ ငါ လုံးဝ အပြင်မှာ မကြော်ငြာပါဘူး။ ဝမ်းကွဲညီမကို လျှို့ဝှက်ပြီး ကောင်းကောင်း လျော်ကြေးပေးမှာပါ။ ဒါနဲ့ သူမက ဘယ်မှာလဲ...”

မေဝမ့်ရှူး အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “သူမ သွားပြီ”

လူက သွားပြီ၊ သက်သေ မရှိ။ လော့ရှင်းယွမ်ကလည်း ကိစ္စကို မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ကိစ္စကို ထွက်သွားပြီးသား အားယွင်ထံသို့သာ ပုံချလိုက်ရသည်။

“ဒီကိစ္စက ရှင်းယွမ် တကယ်ပဲ မသင့်တော်တာ လုပ်မိတာပါ။ အရက်မူးပြီး စိတ်အလိုဆန္ဒ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတာ ဖြစ်ပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ ထိခိုက်စေတယ်။ နောက်ဆို ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့တော့”

112 04

လော့ရှင်းယွမ်က အမှားကို ရိုးသားစွာ ဝန်ခံသည်။ “အားလုံး ငါ့အမှားပါ။ နောက်ဆုံး အဆင့်အထိ မရောက်ခဲ့ပေမဲ့...” သူ မေဝမ့်ရှူး၏မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း စကားပြောင်းသည်။ “ကောင်းကင်ဘုံကို သက်သေပြုပြီး၊ နောက်ဆို ငါ ဒီလောက် အရက် အများကြီး မသောက်တော့ပါဘူး”

မေဝမ့်ရှူး အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်သည်။ သူသည် စိတ်ရင်းမှန် ဖြင့် နောင်တရသော အမူအရာ ပြသနေသည်ကို မြင်သည်။ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်သူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ချပြီး နှိမ့်ချစွာ အမှားကို ဝန်ခံသည်။

လူသား ဆိုသည်မှာ သူတော်စင် မဟုတ်၊ မည်သူမဆို အမှား လုပ်နိုင်သည်။

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်း အကြိမ်များစွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်။ လက်ဖျံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားသော လက်ချောင်းထိပ်များ ပြေလျော့သွားသည်။

“တော်ပြီ” သူမ ခေါင်းလှည့်သည်။ “ဒီကိစ္စကို ထပ်မပြောကြပါနဲ့တော့” ထရပ်၍ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ချန်ပေါ်ကို မုန့်နှင့် ကြည်လင်သော လက်ဖက်ရည် ပြင်ဆင်ရန် မှာကြားသည်။

“ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို လာရှာတာ ကိစ္စ ရှိလို့လား” သူမ ပြန်လာ ထိုင်သည်။ “အဲဒီနေ့က တောင်တက်တာ အားကုန်သွားလို့ နောက်ထပ် တောင်တက်တာကို မလိုက်နိုင်တော့ဘူး”

“မင်းကို တောင်တက်ဖို့ လိုက်ဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး” လော့ရှင်းယွမ် ရယ်သည်။ “ဒီအိမ်တော်မှာ ခုနစ်ရက် ရှစ်ရက်လောက် နားနေရတာ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဘဝလိုပဲ။ ငါတို့လို သာမန်လူတွေ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဘဝကို ခိုးယူရတာ လုံလောက်ပါပြီ”

သူသည် လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြသည်။ “ဒီနေ့ မင်း အနားယူတာ ဘယ်လိုလဲ လာကြည့်တာပါ။ မင်း ခန္ဓာကိုယ် သက်သာပြီဆိုရင် မနက်ဖြန် မြို့တော်ကို ပြန်ကြမယ်”

မေဝမ့်ရှူး အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောသည်။ “မင်းဆီက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဘဝက အရမ်း ကောင်းပေမဲ့ စစ်ရှီက နန်းတော်မှာ ငရဲဘဝ ကို ဖြတ်သန်းနေရလောက်ပြီ”

“မြို့တော်မှာ အချိန်ကြာနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကျန်း ပြန်ပြီး ဖြေရှင်းရမယ့် ကိစ္စတွေ ရှိတယ်”

မေဝမ့်ရှူး သူ၏ အပြောအဆို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု၊ ပြောဆိုမှု ရှင်းလင်းမှု၊ ပြန်လည် နန်းတော် အသုံးအနှုန်းများကို အသုံးပြုလာသည်ကို မြင်သောအခါ အရင်က ဉာဏ်ပညာရှိသော ဧကရာဇ်နှင့် မခြားတော့ပေ။

သူမက တိုးတိုးလေး မေးသည်။ “အရှင်မင်းကြီး မကြာသေးခင်က ဘယ်လို ခံစားရလဲ၊ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ရောဂါ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီလား”

“ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” လော့ရှင်းယွမ် လည်း သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ “ရွှယ်ချင့်ဟာ ငါ့ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆေးဝါးပါပဲ”

မေဝမ့်ရှူး စိတ်ထဲတွင် ဒေါသ ရှိနေသဖြင့် မပူမအေးလေး ထပ်ပြောသည်။ “မဝံ့ပါဘူး။ ဒါဟာ အရှင်မင်းကြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အမျိုးသမီးတွေကို မချဉ်းကပ်ဘဲ ဖိနှိပ်မှု အရမ်းများနေလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အမျိုးသမီးဟာ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ဆေးဝါး ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”

“...”

112 05

လော့ရှင်းယွမ် ခဏတာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ “တော်ပြီ၊ ဒီအိမ်တော်မှာ မင်းနဲ့ ငါ ညီတူညီမျှ ဆက်ဆံနေတာ၊ ပြောချင်တာကို တိုက်ရိုက် ပြောပါ။ ဝမ်းကွဲညီမ ကိစ္စကြောင့် ရွှယ်ချင့် ငါ့ကို စိတ်ဆိုးနေတာ”

သူ ထပ်မံ ဝမ်းနည်းစွာ ပြောသည်။ “ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်တည်ငြိမ်ပြီး လူတွေကို ဆက်ဆံရာမှာ သင့်လျော်တယ်လို့ အားလုံးက ပြောကြတာ၊ စိတ်ထားကောင်းတယ်ပေါ့။ စိတ်ဆိုးတဲ့အခါကျတော့ လူကို စကားမပြောနိုင်အောင် ဆဲနိုင်သားပဲ”

မေဝမ့်ရှူး ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြုံး၍ မချေမငံ ပြောသည်။ “ဒါက ရှင်းယွမ်က ပုံမှန်အားဖြင့် အတွေ့အကြုံ နည်းလို့ပါ”

လော့ရှင်းယွမ် ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။

ချန်ပေါ် လက်ဖက်ရည် လာချချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်သည်။

လော့ရှင်းယွမ် ပါးစပ်ပိတ်ပြီး တည့်တည့်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို ယူသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် သပ်ရပ်စွာ ထိုင်နေသော အရပ်ဝတ် ဧကရာဇ်ကို ကြည့်သည်။ ထိုညက ရေပူစမ်းကန် ကိစ္စမှ တိုက်ဆိုင်မှုများနှင့် သံသယများကို အလေးအနက် ပြန်သတိရသည်။ စိတ်ထဲတွင် သိမ်မွေ့စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူမသည် ချန်ပေါ်ထံမှ လက်ဖက်ရည်ဗန်းကို ယူပြီး သူ့ထံသို့ ကိုယ်တိုင် ပေးသည်။

လော့ရှင်းယွမ် လက်ကို မြှောက်၍ ယူရန် ကြံသည်။

လက်ဖက်ရည်ဗန်းကို ကိုင်ထားသော ဖြူစင်လှပသော လက်သည် အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်ရာ လက်ချောင်းထိပ်သည် သူ၏လက်ဖဝါးကို အမှတ်မထင် ပွတ်ဆွဲသွားသည်။

နွေးထွေးသော လက်ချောင်းထိပ်၏ ထိတွေ့မှုသည် ရှိသလိုလို မရှိသလိုလို၊ ကျဉ်းနေသော အာရုံသည် လက်ဖဝါးမှတဆင့် ဦးခေါင်းထိပ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်သွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ကလပ်… ခွက်သည် ရုတ်တရက် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး လက်ဖက်ရည် အချို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်ကျသွားသည်။

သူ အလျင်အမြန် လက်ကို မြှောက်၍ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ထိန်းလိုက်သော်လည်း ဖိတ်ကျသော လက်ဖက်ရည်သည် ဝတ်ရုံပေါ်တွင်များစွာ စင်ကျန်ရစ်သည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် ဝတ်ရုံကို သုတ်သင်ရင်း လျှို့ဝှက်စွာ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ကျောက်စားပွဲ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေပြီး စိတ်ကို ဖောက်ပြန်စေသော ဖြူစင်လှပသော ထိုလက်များသည် ယခုအခါ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စည်းကမ်းများအတိုင်း ကိုင်ထားသည်။

မှင်ကဲ့သို့သော နက်မှောင်နေသော မျက်လုံးများသည် စူးစမ်းသော အမူအရာဖြင့် သူ့၏ အသွင်အပြင်ကို ဝိုးတဝါး စောင့်ကြည့်နေသည်။

“ရှင်းယွမ် ဘာလို့ ဒီလောက် ပေါ့ဆရတာလဲ” သူမက တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။

******