အခန်း (၁၁၅)

115 01

အခန်း 115

မေဝမ့်ရှူးသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချကာ ထရပ်လိုက်သည်။ “ဒါက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အိမ်ကိစ္စပါ။ ကျွန်တော်မျိုး စိတ်ထဲမှာ စီစဉ်ပြီးသားပါ။ အရှင်မင်းကြီး စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး”

“ဒီကိစ္စက ကျန်း ယုံကြည်ရတဲ့ အမတ်ကို ထိခိုက်စေတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်မလဲ” လော့ရှင်းယွမ်သည် အလျင်အမြန် ပြောသည်။ အင်္ကျီလက်ထဲမှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ မေဝမ့်ရှူးကို မပေးဘဲ ယဲ့ချန်းကော်ကို ပေးလိုက်သည်။

“ယဲ့အမတ်ကြီး ကြည့်ပါဦး”

ထိုစာသည် မရှည်လျားပေ။ ယဲ့ချန်းကော် စတင် ဖတ်လိုက်သည်နှင့် မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မေဝမ့်ရှူးကို လှမ်းကြည့်သည်။

“ချုပ်နှောင်ထားစဉ်မှာ ဒီလူက မေမိသားစုရဲ့ ဆွေမျိုးမှန်း သိရလို့ ကျန်း လူတွေကို နည်းနည်း စမ်းသပ်ခိုင်းခဲ့တယ်။ နည်းနည်းလေး လမ်းညွှန်ပေးလိုက်တာနဲ့ အမတ်ယွီက မေပညာရှိအမတ် မြို့တော်မှာ အမှုတစ်ခုခု ကျူးလွန်ပြီး သူ့လို ဆွေမျိုးကိုပါ ထိခိုက်စေလို့ ထောင်ချခံရတာလို့ မှားယွင်းစွာ ယူဆသွားတယ်။ စစ်ဆေးတုန်းမှာ နှစ်ဖက်စလုံး အိမ်ထောင် မပြုရသေးတာ၊ အခု မေမိသားစုနဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ရင် ယွီမိသားစု တစ်ခုလုံး အရှုပ်အထွေးက လွတ်မြောက်မယ်လို့ အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့တယ်”

လော့ရှင်းယွမ် နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ဆင်ထားပြီး ယဲ့ချန်းကော်၏ လက်ထဲရှိ စာကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

“သူ တစ်ညလုံး တွေဝေ စိုးရိမ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ မျက်ရည်ကျရင်း ဒီစေ့စပ်ဖျက်သိမ်းတဲ့ စာကို ရေးခဲ့တယ်။ သူ့ ယွီမိသားစု တစ်ခုလုံးကို ကယ်ဖို့ပေါ့”

ယဲ့ချန်းကော် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သူ့ရဲ့ ဆံပင်ဖြူတွေတောင် တုန်ယင်နေသည်။

“သူက ခရိုင် အမတ်ရာထူး ယူထားတာ၊ အစိုးရ အဖွဲ့အစည်းထဲ ဝင်လာတဲ့သူ ဖြစ်နေပြီ။ ဘယ်လိုလုပ် အစအန တစ်ခုကြားရုံနဲ့ သေချာ မစုံစမ်းဘဲ စိတ်ဓာတ် ပျက်ပြားသွားရတာလဲ။ ဒီလိုမျိုး ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဆွေမျိုးက နောက်ဆို တခြားသူတွေရဲ့ လက်ထဲကဓား ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဝမ်ရှူး၊ ဟိုဘက်က စေ့စပ်ဖျက်သိမ်းတဲ့ စာရေးပြီးပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို လက်လျှော့လိုက်တာ ကောင်းတယ်။ ဒီအဘိုးကြီးကိုယ်တိုင် မင်းရဲ့ မိဘတွေကို စာရေးပြီး ရှင်းပြပေးမယ်”

မေဝမ့်ရှူး တိတ်ဆိတ်စွာ နေသည်။

ဒီကိစ္စကို ဧကရာဇ်ရှေ့မှာပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

လော့ရှင်းယွမ် တစ်ကိုယ်လုံး သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

“ဆွေမျိုးသားချင်း ကိစ္စမှာ အဆင့်အတန်း ကိုက်ညီဖို့ အရေးကြီးတယ်။ တကယ်တော့ ကျိုးကြောင်း ဆီလျော်တယ်။ မိသားစု တစ်ဖက်က ရာထူးကြီးပြီး နန်းတော်မှာ အတက်အကျ ကြာလာလို့ ပြင်းထန်တဲ့ မုန်တိုင်းတွေ မကြာခဏ ကြုံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ဖက်ကတော့ လေပြင်းဒဏ် ခံရတာနည်းပြီး ကိစ္စကြုံလာတဲ့အခါ မကိုင်တွယ်တတ်ဘဲ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်ရုံသာ လုပ်နိုင်ပြီး လှေပေါ်ပါတဲ့သူ အားလုံးကိုပါ ရေထဲ ဆွဲချနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီဆွေမျိုးဟာ မသင့်တော်ဘူး။ ရွှယ်ချင့် ဘယ်လိုထင်လဲ”

115 02

မေဝမ့်ရှူး တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ စကား မပြောချင်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဖိအားပေးခြင်း ခံရသောအခါ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “အမတ်ယွီက သူ့ရဲ့သဘောသဘာဝအရ နန်းတော်အဖွဲ့အစည်းနဲ့ မသင့်တော်ပါဘူး။ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုနဲ့ အမြင်က နည်းနည်း တိမ်ပါးတယ်။ ဒါကြောင့် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို မမြင်နိုင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပင်ကိုသဘောကတော့ ကောင်းမွန်ပါတယ်။ ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် မေမိသားစုလည်း အစကတည်းက ယွီမိသားစုနဲ့ စေ့စပ်ဖို့ စဉ်းစားမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

လော့ရှင်းယွမ် နားထောင်နေရင်း နှုတ်ခမ်းမှ အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဘာလဲ၊ မင်းက ယွီသခင်လေး အတွက်တောင် စကား ပြောပေးနေတာလား” သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြိုးစားပြုံးသည်။ “ညီမလေးရဲ့ခင်ပွန်းလောင်း ပျောက်သွားလို့ နှမြောနေတာလား”

မေဝမ့်ရှူး ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းပြီး ခေါင်းခါကာ ငြင်းဆိုသည်။

“ယွီမိသားစုက မေမိသားစုနဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်ဖို့ မသင့်တော်တာ အမှန်ပါပဲ။ ကျွန်တော်မျိုးလည်း စေ့စပ်ဖျက်သိမ်းဖို့ စီစဉ်နေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အမတ်ယွီ အခု စမ်းသပ်ခံရပြီး လန့်ဖျပ်သွားတာဆိုတော့ အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ လူလွှတ်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးဖို့နဲ့ အမှန်တရားကို ပြောပြပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ်၏မျက်နှာမကောင်းမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ ခေါင်းညိတ်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျန်း သူ့ကို ကောင်းကောင်း နှစ်သိမ့် ပေးပါ့မယ်”

ဒီကိစ္စကို ထပ်မပြောတော့ပေ။

သို့သော် မေဝမ့်ရှူး၏ တည်ငြိမ်သော စကားဖြစ်သည့် သူ့ရဲ့ ပင်ကို သဘောကတော့ ကောင်းမွန်ပါတယ် ဆိုသည်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆက်လက် ရှိနေ ခဲ့သည်။

ခန့်မှန်း နေရင်း လင်ချွမ် အပန်းဖြေအိမ်တော်၌ ပြတင်းပေါက်ပြင်မှ ကြားခဲ့ရသည့် သူသာ ယောကျ်ားကောင်း တစ်ဦးဖြစ်ရင် ဘာလို့ လက်မထပ်ရမှာလဲ ဆိုသော စကားကို ပြန်လည် သတိရမိသည်။

စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း တက်လာသည်။

လော့ရှင်းယွမ်၏ စကားသည် ထပ်မံလှည့်သွားပြီး အရင်က အကြောင်းအရာကို ပြန်စသည်။

“ကျန်း တစ်ခဏတာ စိတ်ကူးသွားပေါက်လို့ မေမိသားစုရဲ့ မိန်းကလေး ပုံတူကို ရေးဆွဲချင်တယ်။ မိခင်တူ ညီမအရင်းက ရွှယ်ချင့်နဲ့ တူမတူ ကြည့်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ ဒီကိစ္စကို ယဲ့အမတ်ကြီး စဉ်းစားပေးပြီး ကျန်းရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါ”

ယဲ့ချန်းကော် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “ဝမ့်ရှူးရဲ့မွေးရပ်မြေက လင်ချွမ်မှာ ရှိပြီး မိုင်တစ်ထောင် ဝေးတယ်။ ပုံတူ တစ်ခုအတွက် အကျယ်တဝင့် စီစဉ် ရတာ... ဒါကတော့…”

“ဘယ်မှာ အကျယ်တဝင့် စီစဉ်နေလို့လဲ” လော့ရှင်းယွမ်သည် ယဲ့ချန်းကော်၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော စေ့စပ်ဖျက်သိမ်းစာ ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

“ယဲ့အမတ်ကြီးက ရွှယ်ချင့်ရဲ့ အိမ်က မိဘတွေဆီ စာပို့ဖို့ စီစဉ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပန်းချီဆရာ တစ်ယောက် လိုက်ပါသွားဖို့ပဲ လိုတာ”

ယဲ့ချန်းကော် တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေပြီး တကယ်တမ်း စဉ်းစားလာသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် စကားပြောဆိုမှု လမ်းကြောင်းသည် ပို၍ မှားယွင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ တားမြစ်လိုက်သည်။ “ဆရာ”

115 03

ယဲ့ချန်းကော် မျက်လုံးဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး စကားပြောရန် အရိပ်အမြွက် ပြသသည်။

နှစ်ဦးသား ဧကရာဇ်ရှေ့မှ ခဏတာ ခွင့်တောင်း၍ အပြင်ဘက် ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းတွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ ယဲ့ချန်းကော်သည် ဆံပင်ဖြူပါသော မုတ်ဆိတ်ရှည်ကို ပွတ်သပ်ရင်း သက်ပြင်းချသည်။

“အရှင်မင်းကြီး နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ပြောင်းသွားတာ ရှားပါတယ်။ မင်းရဲ့ ညီမ ပုံတူကို ရေးဆွဲချင်တာက ကြီးမားတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ မိဖုရား ရွေးချယ်ရေး ကိစ္စက ပိုအရေးကြီးတယ်။ ဝမ်ရှူး၊ အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေမှာ အချိန် မဖြုန်းပါနဲ့”

မေဝမ့်ရှူး တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားပြီး ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်သည်။ “ဆရာ၊ ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို သီးသန့် အစီရင်ခံစရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိသေးတယ်”

လမ်းဟောင်းအတိုင်း ပြန်သွားသည်။

လော့ရှင်းယွမ်သည် အတွင်းခန်း၏ အမြင့်တွင် ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တောင့်တင်း ကျယ်ပြန့်သော နဂါးပလ္လင် လက်တင်ခုံကို တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ထောက်ထားပြီး ညာလက်ချောင်းထိပ်သည် ခါးတွင် ဆွဲထားသော ခရမ်းဖျော့ရောင် ဘေးကင်းရေး အဆောင်ကို ကိုင်နေသည်။

သူမ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ “ပြန်လာပြီလား”

မေဝမ့်ရှူးသည် သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ခုနစ်ပုံ ရှစ်ပုံခန့် နားလည်သွားသည်။ တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး ဘာလိုချင်တာလဲ။ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးဆန့်ရတဲ့ ဒုက္ခက ကျွန်တော်မျိုး အိမ်က ညီမအရင်းရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ချင်ရုံ သက်သက်လား။ ဒီကိစ္စက ရယ်စရာပါ”

“ကျန်း ဒီကိစ္စက ရယ်စရာမှန်း သိပါတယ်။ မင်းရဲ့ညီမက မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ဝေးကွာတယ်။ ကျန်း သူမနဲ့ လုံးဝ မသိကျွမ်းဘဲ ဘာလို့ ဒုက္ခပေးရမှာလဲ။ ကျန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး သိပါတယ်၊ ဒီကိစ္စက အကြောင်းပြချက် သက်သက်ပဲ။ ကျန်း တကယ် လိုချင်တာက...”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်နောက်ပစ်၍ ထရပ်လိုက်သည်။ ပလ္လင် လှေကားမှ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ဆင်းလာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ရေပူစမ်းရေက နွေးတယ်၊ နူးညံ့တဲ့ ကျောက်စိမ်းနဲ့ မွှေးပျံ့သော ရနံ့ပါ”

သူသည် ကိုင်းညွှတ်လာပြီး ဘေးလူ မကြားနိုင်သော အသံဖြင့် နားနားကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ကျန်း တွေ့ချင်တာက... မေမိသားစုရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမပါ”

မေဝမ့်ရှူးသည် ပလ္လင် အောက်တွင် ရပ်နေသည်။ တွေ့ဆုံခြင်း စည်းမျဉ်း အရ ပုံမှန်အားဖြင့် မျက်လုံးကို အောက်သို့ ချကြည့်နေရသည်။ ထိုမရှင်းမလင်း နားနား ကပ်၍ တိုးတိုးပြောသံကို ကြားသောအခါ အောက်သို့ ငုံ့ထားသော မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် မြှင့်တက်လာသည်။

သံသယနှင့် စူးစမ်းမှု ရောနှောနေသော အကြည့်သည် စည်းမျဉ်းကို ကျော်လွန်နေသည်။ လူနှစ်ဦး၏ အကြည့်များ ခဏတာ ဆုံမိသည်။

115 04

လော့ရှင်းယွမ် ပြုံးလိုက်သည်။ လက်နောက်ပစ်၍ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီး အမိန့်ပေးသည်။

“အချိန်က နေ့လယ် ကျော်သွားပြီ။ ကျန်း ဖျားနာ နေတုန်းက နန်းတော်မှာ ယဲ့အမတ်ကြီးရဲ့ ရုန်းကန်မှုကြောင့် အသက်ရှင်ခဲ့ရတယ်။ ဘေးနားမှာ ရွှယ်ချင့်က လိုက်ပါခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်တယ်။ ဒီနေ့ အရှေ့ဘက်တုံနွမ်နန်းဆောင်မှာ ညစာစားပွဲ ကျင်းပပြီး ကောင်းမှုပြုခဲ့တဲ့ သစ္စာရှိ အမတ်နှစ်ဦးကို ဧည့်ခံမယ်”

မေဝမ့်ရှူးသည် ထူထဲသော မျက်တောင်များကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။ အကြည့်သည် ဧကရာဇ်၏ လှုပ်ရှားနေသော ဝတ်ရုံစပေါ်တွင် စည်းကမ်းတကျ ကျရောက်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

“ကောင်းမှုပြုခဲ့တဲ့ သစ္စာရှိ အမတ်တွေ ပြောရမယ်ဆိုရင်... အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လိုလုပ် နောက်တစ်ယောက်ကို ချန်ထားခဲ့နိုင်မှာလဲ”

သူမသည် အပြင်ဘက်မှ ယဲ့ချန်းကော် ကြားနိုင်စေရန် တမင် အသံကျယ်ကျယ် လုပ်လိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး ဖျားနာနေစဉ် ကာလတစ်လျှောက်လုံး နန်းတော်မှာ ရုန်းကန်နိုင်ခဲ့တဲ့ သစ္စာရှိ အမတ် နောက်တစ်ဦးက လင်အမတ် ပါ။ အရှင်မင်းကြီး မဖိတ်တော့ဘူးလား”

ထင်ထားသည့်အတိုင်း ယဲ့ချန်းကော်၏ ခွန်အားအပြည့်ရှိသောအသံသည် ပန်းပုထွင်းထားသော တံခါးမှတဆင့် ရောက်လာသည်။ “ဒီအဘိုးကြီး ထောက်ခံပါတယ်”

လော့ရှင်းယွမ် ခဏတာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ အမိန့်ပေးသည်။ “လင်စစ်ရှီကို ခေါ်လာခဲ့၊ တုံနွမ်နန်းဆောင်မှာ အတူတူ ညစာစားပွဲ ကျင်းပမယ်”

*** *** ***