အခန်း (၁၁၆)

116 01

အခန်း 116

လင်စစ်ရှီ အလျင်အမြန် ရောက်လာချိန်တွင် တုံနွမ်နန်းဆောင်၌ အစားအစာများ အသင့် ပြင်ဆင်နေပြီ။ အပေါ်ဆုံးနေရာတွင် မဲနယ်ရောင် သစ်သား စားပွဲရှည် တစ်လုံး၊ အောက်ဆုံးနေရာတွင် သစ်သား စားပွဲငယ် သုံးလုံး ရှိသည်။

တုံနွမ်နန်းဆောင်၌ ထိုင်နေသော လူသုံးဦးကို မြင်သောအခါ လင်စစ်ရှီ အံ့အားသင့် သွားသည်။ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပြောင်းလဲသွားပြီး တံခါးဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် မေဝမ့်ရှူးသည် အကြည့်ကို လှည့်လိုက်သည်။ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြသည်။

လင်စစ်ရှီ သဘောပေါက် သွားပြီး အပြေးအလွှား ဝင်လာသည်။

“အရှင်မင်းကြီး ခွင့်လွှတ်ပါ”

သူသည် အကျိုးကျေးဇူးကို မပြောဘဲ အပြစ်ဝန်ခံခြင်းကို စတင်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး အရင်က အလွန်သတိထားခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီး ရှေ့မှာ ကိစ္စတစ်ခုကို အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ထားခဲ့မိတာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ ယဲ့ချန်းကော် ယဲ့အမတ်ကြီးက တကယ်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက...”

စားပွဲရှည် နောက်တွင် ထိုင်နေသော လော့ရှင်းယွမ်သည် အစပိုင်းကို ကြားလိုက်သည်နှင့် သူ ဘာကို ဝန်ခံမည်ကို သိလိုက်သည်။ လက်ကို မြှောက်၍ သူ ပြောမည့် စကားကို တားဆီးကာ ကိစ္စကို ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ကျန်း ကြိုသိထားပြီးသား။ ယဲ့အမတ်ကြီးရဲ့ အရည်အချင်းမြင့် တပည့်နှစ်ဦးက တစ်ဦးက ပေါ်တင်၊ တစ်ဦးက လျှို့ဝှက်နဲ့ ကျန်းတို့ တိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။ သစ္စာရှိတာက တကယ်တော့ သစ္စာရှိအမတ်တွေပဲ”

“ကျန်း ဖျားနာပြီး အနားယူနေစဉ် ကာလတစ်လျှောက်လုံး နန်းတော်မှာ စစ်ရှီရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု ပေါ်တွင်သာ လုံးလုံး မှီခိုခဲ့ရတယ်။ အဲဒီကြားထဲက ဒုက္ခတွေ၊ ခက်ခဲမှုတွေ အားလုံးကို ကျန်း သိတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ် စစ်ရှီက ကောင်းမှု ပြုခဲ့တယ်။ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို စုံစမ်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းမှုအပေါ် ဆုချီးမြှင့်ရမှာပဲ”

သူသည် လင်စစ်ရှီကို ထိုင်ရန် အရိပ်အမြွက် ပြသည်။

ရှေ့မှနေ၍ ခွက်ကို မြှောက်သည်။ ရှိနေသော သစ္စာရှိ အမတ်သုံးဦးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “ကျန်း သခင် အနေနဲ့ အမတ်တွေအတွက် စကား တစ်ခွန်းသာ ပေးစရာ ရှိတယ်။ နောက်ဆို လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ ကိစ္စတွေ ထပ်မလုပ်ပါနဲ့တော့”

ဧည့်ခံပွဲနှင့် အိမ်ရှင်ဖြစ်သော ယဲ့ချန်းကော်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ဦးစွာ ထရပ်ပြီး ခွက်ကို မြှောက်၍ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုးတို့ အရှင်မင်းကြီးကို ဘာမှ လုံးဝ လျှို့ဝှက်ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

မေဝမ့်ရှူးနှင့်လင်စစ်ရှီ: “...” (ဒီဆရာတူညီအစ်ကိုကိုလည်း ရယ်ချင်တယ်။ သူတို့ဆရာက လုံးဝ လူမှန်ကြီးမှာ နှစ်ယောက်သားက လျှို့ဝှက်ပြီး ပေါင်းကြံတာ)

နှစ်ဦးစလုံးသည် မေမိသားစု အပန်းဖြေအိမ်တော်မှ အားယွင် ဝမ်းကွဲညီမ ကိစ္စကို ပြိုင်တူ သတိရမိကြသည်။

လင်စစ်ရှီ စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်နေသည်။ ထရပ်ပြီး အရက်ခွက် မြှောက်၍ သောက်ခြင်းကို အကြောင်းပြကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော မေဝမ့်ရှူးကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် တည်ငြိမ်စွာ အရက်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး သူ့ကို လက်ရမ်းပြကာ ပြန်ထိုင်သည်။

116 02

လူအများ၏ ရှေ့တွင် တုံနွမ်နန်းဆောင်မှ လူတိုင်း မြင်လိုက်သည်မှာ မေပညာရှိအမတ်သည် စားပွဲပေါ်တွင် အရက်ခွက်ကို တင်လိုက်သည်။ ဘယ်လို ဖြစ်သွားမှန်း မသိ၊ ဝတ်ရုံစဖြင့် အရက်ခွက်ကို တိုက်မိရာ အရက် တစ်ဝက်ကျော်သည် လက်ဖျံပေါ်သို့ စင်သွားသည်။

ဆူးဟွေ့ကျုံး အိုး.. ဟူသော အသံဖြင့် အလျင်အမြန် လာရောက်၍ သုတ်ပေးရန် ကြံသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် အရက်စိုနေသော ဝတ်ရုံစကို ကိုင်ရင်း ထရပ်သည်။ အရှင်မင်းကြီး နှင့် ဆရာ ရှေ့တွင် ရှိနေသဖြင့် အမူအရာ မပျက်စေရန် တုံနွမ်နန်းဆောင် အပြင်သို့ အဝတ်လဲရန် ထွက်သွားမည်ဟု အတင်းအကျပ် ပြောသည်။

အဝတ်လဲပြီးသော်လည်း သူမသည် တုံနွမ်နန်းဆောင်သို့ အလျင်အမြန် မပြန်သေးဘဲ ခြေလှမ်းကို လှည့်လိုက်သည်။

တောက်ပသော ခြံဝင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မှောင်မိုက်သော စင်္ကြံလမ်း အကွေ့တွင် စောင့်နေသည်။

မကြာမီပင် လင်စစ်ရှီသည်လည်း အဝတ်လဲရန်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ပုန်းအောင်းနေရာမှ ထွက်လာပြီး အဝေးမှနေ၍ ကြည့်လိုက်သည်။

လင်စစ်ရှီသည် ခြေလှမ်းကို နှေးကွေးလိုက်ပြီး စင်္ကြံလမ်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ နှစ်ဦးသား မတော်တဆ ဆုံတွေ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ တိုးတိုးလေး စကားပြောရင်း တုံနွမ်နန်းဆောင် ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

“အရင်တုန်းက အားယွင် ကိစ္စကို အရှင်မင်းကြီးကို ဝန်ခံရမလား” လင်စစ်ရှီသည် အခက်ခဲဆုံးသော မေးခွန်းကို ဦးစွာ ပစ်ချလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စက သံသယ ရှိနေသေးတယ်။ အလျင်အမြန် ဝန်ခံစရာ မလိုသေးပါဘူး” မေဝမ့်ရှူး ပြောသည်။ “တကယ်လို့ အမှုတစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင် မင်း အားလုံးကို ငါ့ပေါ် ပုံချလိုက်ပါ။ ငါက မင်းကို လူရှာခိုင်းတာ၊ အားယွင်ရဲ့ အကြောင်းရင်းကို မင်းမသိဘူးလို့ ပြောလိုက်။ အရှင်မင်းကြီး ဘက်ကတော့ ငါကိုင်တွယ်မယ်”

သူမ ပြန်မေးသည်။ “ပြောရရင် အားယွင်ရဲ့ ခြေရာခံကို မင်း အခုထိ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သေးလား”

“အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ထိတွေ့ခဲ့တဲ့သူကိုတော့ ခဏတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပဲ။ သူက မြို့တော်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါ ပို့ထားတဲ့ အိမ်ငယ်လေး မှာပဲ နေတယ်”

မေဝမ့်ရှူး သူမ ရှိနေသေးကြောင်း ကြားသိရသောအခါ အနည်းငယ် ချီးမွမ်းပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

“မြို့တော်ကနေ မထွက်သွားအောင် သေချာ စောင့်ကြည့်ပါ။ လူလွှတ်ပြီး သူမကို မေးကြည့်ပါ၊ အားယွင် သခင်မလေး ပစ္စည်းတွေ လက်ခံထားလား၊ အိမ်မှာ စိတ်ချမ်းသာစွာ နေရလား။ မကြာခင် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် အကူအညီ တောင်းရဖွယ် ရှိတယ်။ အရင်က မပြီးစီးတဲ့အလုပ် ကိုတော့ ထပ်မံ စုံစမ်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

လင်စစ်ရှီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “အရှင်မင်းကြီး နန်းတော် ပြန်ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား။ ဘာကိစ္စအတွက် သူ့ကို လိုအပ်ဦးမှာလဲ”

မေဝမ့်ရှူး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ခန့်မှန်းချက် တစ်ခုကို စမ်းသပ်ဖို့”

*** *** ***

116 03

နှစ်ဦးသား ရှေ့နောက် ပြန်ရောက်လာပြီး နန်းတော် စားသောက်ပွဲကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ကြသည်။

ယဲ့အမတ်ကြီးသည် သူ၏ချစ်ရသော တပည့် နှစ်ဦးစလုံး အရှင်မင်းကြီး၏ လေးစားသော သစ္စာရှိ အမတ်များ ဖြစ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ယနေ့ မတော်တဆ အရက် အလွန်အကျွံ သောက်မိသည်။ လမ်းတွင် မူးယစ်နေပြီး ဆုလက်ဆောင်များကို ယူဆောင်ကာ ခြေလှမ်း မခိုင်တခိုင်ဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

ကျန်ရှိသော ငယ်ရွယ်သူ သစ္စာရှိ အမတ်နှစ်ဦးသည် အရှင်မင်းကြီးနှင့်အတူ အရက် ဆက်သောက်ပြီး စားသောက်ပွဲကို ဆက်လက် ပြုလုပ်သည်။

မေဝမ့်ရှူးသည် ယခုအခါ အရက်ကို မြင်သည်နှင့် သတိထား နေသည်။ ရှောင်ရှား၍ မရသည့်အခါမှသာ ခွက်ငယ်ကို မြှောက်၍ တစ်ငုံ သောက်သည်။

ခုနစ်ကြိမ် ရှစ်ကြိမ်ခန့် အရက် ဆက်သောက်ပြီးနောက် လင်စစ်ရှီလည်း မူးလဲသွားသည်။

အလားတူ များပြားသော ဆုလက်ဆောင်များ ချီးမြှင့်ပြီး အရက် အလွန်မူးနေသော လင်စစ်ရှီကို နန်းတော်မှ ထွက်ခွာစေသည်။

မီးထွန်းချိန်တွင် တုံနွမ်နန်းဆောင်မှ စားပွဲ လေးလုံးတွင် နှစ်လုံးသာ ကျန်တော့သည်။ လော့ရှင်းယွမ်သည် အပေါ်ဆုံးနေရာတွင် တည့်မတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် ရွှေခွက်ကို လှည့်နေပြီး ပြုံးလျက် မူးမနေသော တစ်ဦးတည်းသော သစ္စာရှိ အမတ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

မေဝမ့်ရှူး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အရက်ခွက်ကို ချကာ ထရပ်၍ ခွင့်တောင်းသည်။

“ကျွန်တော်မျိုး အရက် သိပ်မသောက်နိုင်တော့ဘူး။ နန်းတော်ကနေ အိမ်ပြန်ဖို့ ခွင့်ပြုပါ”

လော့ရှင်းယွမ်သည် လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ခွက်အလွတ်ကို လှည့်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

“ယဲ့အမတ်ကြီး အိမ်မှာ ဇနီးဟောင်းက စောင့်နေတယ်။ စစ်ရှီ အိမ်မှာ ချစ်စရာ ဇနီးငယ်နဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တွေက စောင့်နေကြတယ်။ မင်းရဲ့ဇနီးဟောင်းက ဒီတစ်ခေါက် မြို့တော်ကို လိုက်မလာဘူး။ မြို့တော် အရှေ့ဘက်က မေအိမ်တော်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ မင်း ဘာလို့ အိမ်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ချင်တာလဲ”

လက်ကို မြှောက်၍ တုံနွမ်နန်းဆောင် အတွင်းခန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “ဒီည ဒီမှာပဲ အနားယူ၊ ငါတို့ အရှင်နဲ့ အမတ် ညလုံးပေါက် စကားပြောကြတာပေါ့”

မေဝမ့်ရှူး စကားမပြောဘဲ ထရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက် ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ ပြတင်းပေါက် တစ်ခြမ်း ကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်သည်။

“ရွှယ်ချင့် ဘာကြည့်နေတာလဲ” လော့ရှင်းယွမ် ညင်သာစွာ ပြုံးသည်။ “ဒီနေ့ ငါတို့ အရှင်နဲ့ အမတ် တုံနွမ်နန်းဆောင်မှာ သီးသန့် စားသောက်ပွဲ ကျင်းပနေတယ်ဆိုတာ အားလုံး သိတယ်။ အချိန်ကလည်း ဒီလောက် နောက်ကျနေပြီ။ မေပညာရှိအမတ်ကို အရေးကြီး ကိစ္စနဲ့ လာရှာမယ့် မျက်စိနောက်စရာ လူတော့ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး”

116 04

“နန်းတော်ထဲမှာတော့ ကျွန်တော်မျိုးကို လာရှာမယ့်သူ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး” မေဝမ့်ရှူးသည် ပြတင်းပေါက်ပြင်မှ ကောင်းကင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ငြိမ်သက်စွာ ပြောသည်။ “မီးထွန်းချိန် ရောက်ပြီ။ အိမ်က အစေခံအိုက နန်းတော်တံခါး မပိတ်ခင် နန်းတော် အပြင်ဘက်မှာ တံခါးခေါက်ပြီး လာရှာနိုင်တယ်”

လော့ရှင်းယွမ်: “... မင်းရဲ့ အစေခံအိုက ဘာလို့ နန်းတော် တံခါးကို လာခေါက်မှာလဲ”

စကားပင် မဆုံးသေး တံခါးအပြင်ဘက်မှ သိမ်မွေ့သော ခြေသံများ ကြားလာရသည်။

++++++